I SA/Wr 683/05

I SA/Wr 683/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Szczerbiński /sprawozdawca/
Dagmara Dominik
Maria Tkacz-Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 45 ust. 6
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Dagmara Dominik, Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok oraz odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na ten podatek za czerwiec i sierpień 2001 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Z. W., prowadzący pod firmą A we W. działalność gospodarczą w zakresie handlu, usług transportowych, najmu i obsługi magazynowej, wykazał w zeznaniu podatkowym za rok 2001 złożonym na druku PIT-36 stratę w wysokości [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnik wykazał w roku podatkowym przychody wyższe o [...] od wykazanych w zeznaniu. W dniu [...] na podstawie faktury nr [...] sprzedał bowiem za [...] 24 cysterny kwasoodporne, a w dniu [...] na podstawie faktury nr [...] 2 zestawy komputerowe i 20 zestawów regałów magazynowych za [...]. W toku postępowania stwierdzono też, że koszty uzyskania przychodów wykazane w księdze w kwocie [...] zostały zawyżone o [...], w tym o [...] z tytułu ubezpieczenia samochodu nie będącego środkiem trwałym firmy i nie wykorzystywanego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz o [...] w związku z dokonywaniem odpisów amortyzacyjnych według zawyżonych stawek od składników nieruchomości przy ul. M. [...] we W. w postaci nawierzchni, ogrodzenia, oświetlenia i wiat A, B i C, nadto przy nieprawidłowym ustaleniu ich wartości początkowej. Koszty te jednocześnie zaniżono o [...] w związku z nieuwzględnieniem nieumorzonej części wartości początkowej trzech cystern, sprzedanych w dniu [...].
Z uwagi na te ustalenia Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i art. 53a Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) określił Z. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości [...] oraz odsetki za zwłokę od nie wpłaconych w terminie płatności zaliczek miesięcznych na ten podatek za czerwiec w wysokości [...] i za sierpień 2001 r. w wysokości [...].
Decyzja ta utrzymana została w mocy w zasadniczej części decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], natomiast uchylona w części dotyczącej odsetek od zaliczek, które organ I instancji naliczył aż do dnia wydania decyzji, po czym określono odsetki za zwłokę od zaliczki za czerwiec 2001 r. w wysokości [...], a za sierpień 2001 r. w wysokości [...], to jest do dnia terminu płatności podatku dochodowego za 2001 r., czyli do [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Z. W. wniósł o uchylenie decyzji podtrzymując zarzuty z odwołania. Stwierdził, że przy jej wydaniu naruszono art. 122, 187 § 1 i § 2, 188 i art. 229 Ordynacji podatkowej oraz przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przez błędne przyjęcie, że przychód ze sprzedaży środków trwałych objętych fakturą VAT nr [...] z [...] winien być ujawniony w przychodach firmy i zeznaniu rocznym PIT-36 oraz błędne przyjęcie, że podatnik zawyżył stawki amortyzacyjne. W związku z tym nieprawidłowo ustalono zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] i odsetki za zwłokę. Amortyzowany przez niego budynek był parterowy, bez stropodachu i typowych elementów spełniających wymogi biurowca, był to zatem barak i jako barak był amortyzowany. Operat szacunkowy dotyczący tego budynku, wykonany na zlecenie skarżącego w 1997 r., który został włączony do materiału dowodowego, wykonany był dla celów uzyskania kredytu i znaczenie miała wówczas tylko wartość nieruchomości. W związku z tym należało powołać biegłego z zakresu budownictwa, o co skarżący wnosił w toku postępowania. Odnośnie natomiast przychodu ze sprzedaży środków trwałych objętych fakturą VAT nr [...], to regały magazynowe i zestawy komputerowe zostały ujawnione jako składniki majątku firmy w 1997 r., ale wyłączono je wówczas z kosztów. Opodatkowanie obecnie przychodów z ich sprzedaży powoduje, że zostały opodatkowane podwójnie.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Powołał przy tym na prawomocną decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] dotyczącą określenia podatku dochodowego za rok 1997 M. i Z. W., którzy w tym czasie korzystali z możliwości wspólnego opodatkowania. Określono w niej wartość początkową nieruchomości, nabytej przez Z. W. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w dniu [...] zgodnie z opinią biegłego z 1997 r. Skarżący nabył działkę zabudowaną budynkiem, a nie barakiem, który jest obiektem nie związanym trwale z gruntem. Budynek ten składowo-magazynowy należący do podgrupy 13 według Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych oraz dobudowane do niego wiaty stalowe należące do podgrupy 18 jako budynki gospodarcze były używane przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, w związku z czym zgodnie z § 9 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35) podatnik mógł ustalić dla nich indywidualne stawki amortyzacyjne w wysokości nie większej niż 10%, tymczasem zwiększył je do 12%, co należało skorygować. Jednocześnie zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych do przychodu skarżącego z działalności gospodarczej doliczono kwotę [...] uzyskaną z tytułu sprzedaży w dniu [...]. 2 zestawów komputerowych i 20 regałów magazynowych. Nie można mówić o podwójnym opodatkowaniu związanym z tą sprzedażą, bowiem przyczyną korekty kosztów w 1997 r. o wartość tego wyposażenia był brak dowodów poniesienia wydatków na ich zakup.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, powołanej wyżej, przychodem z działalności gospodarczej są również w szczególności przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Skarżący sprzedał w dniu [...] na podstawie faktury nr [...] 24 cysterny kwasoodporne za kwotę [...] i zaliczenia tej kwoty przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji do przychodów nie kwestionuje, sam zresztą próbował dokonać korekty w tym zakresie, co było nieskuteczne w związku z przepisem art. 81b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, iż uczynił to dopiero po rozpoczęciu kontroli. Analogicznie należało doliczyć do przychodów kwotę [...] uzyskaną przez skarżącego w dniu [...] w związku ze sprzedażą na podstawie faktury nr [...] dwóch zestawów komputerowych i dwudziestu regałów magazynowych. Nie może świadczyć o podwójnym opodatkowaniu tego przychodu fakt, iż w decyzji z 1997 r. skorygowano koszty uzyskania przychodów o kwoty, wykazane przez skarżącego jako związane z nabyciem tych środków, ponieważ podatnik nie przedstawił wówczas żadnego dowodu poniesienia na to wydatków, nie uczynił też tego w toku postępowania zakończonego obecnie zaskarżoną decyzją.
Nie podzielił również sąd zarzutów skargi związanych z zakwestionowaniem przez organy podatkowe zastosowanej przez skarżącego rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 12% do budynku magazynowego z pomieszczeniami socjalnymi, parterowego o powierzchni zabudowy [...] m2, wysokości [...] m i kubaturze [...] m3, nabytego wraz z trzema wiatami stalowymi jako część nieruchomości w 1997 r. Stawkę tą zmniejszono w zaskarżonej decyzji do 10% na podstawie § 9 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 ze zm.), budynek bowiem i wiaty stalowe były używane przed ich wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, w związku z czym skarżący mógł amortyzować je w krótszym czasie przez zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, nie wyższej jednak niż 10%.
Sporny budynek magazynowy o kubaturze [...] m3 opisany został w operacie szacunkowym sporządzonym w marcu 1997 r. na zlecenie skarżącego i znajdującym się w aktach postępowania podatkowego jako wykonany w konstrukcji żelbetowej wypełnionej bloczkami gazobetonowymi z dachem żelbetowym dwuspadowym. Już zresztą w akcie notarialnym z dnia [...] zapisano, że skarżący jako właściciel firmy A kupił nieruchomość zabudowaną budynkiem gospodarczym. Obecne twierdzenie skarżącego, że w istocie kupił barak i w nim prowadził działalność gospodarczą i powoływanie się na słownik języka polskiego nie mogły być uznane za uzasadnione, skoro według Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych, wprowadzonej zarządzeniem nr 51 Prezesa GUS z dnia 17 grudnia 1991 r., do której odwołuje się rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17s tycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o którym była mowa wyżej, baraki, podobnie jak kioski, budki, domki campingowe itp. o symbolu 806 są to obiekty wolno stojące, nie związane trwale z gruntem. W sposób oczywisty z powyższego opisu budynku magazynowego o dużej powierzchni i kubaturze, amortyzowanego przez skarżącego wynika, iż nie mógł on być uznany za "obiekt wolno stojący nie związany trwale z gruntem". Podważanie obecnie tego opisu wynikającego z operatu szacunkowego, o którym była mowa wyżej, jest dosyć dwuznaczne, skoro skarżący operat ten uzyskał i jako miarodajny dokument przedstawił przy ubieganiu się o kredyt. Dodać należy, że charakter tego budynku magazynowego oraz wartość początkowa jego i innych środków trwałych wykorzystywanych przez skarżącego w działalności gospodarczej ustalane były w toku postępowania dotyczącego podatku dochodowego za rok 1997, zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], o której była mowa wyżej.
W opisanej sytuacji sąd uznał, iż odmowa przeprowadzenia kolejnego dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia charakteru obiektu budowlanego przy ul. M. [...] we W., będącego środkiem trwałym firmy A Z. W., dokonana postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], nie naruszała prawa. Okoliczności faktyczne sprawy zostały w wystarczający sposób wyjaśnione, a przedmiotem sporu jest w istocie ich ocena prawna, w związku z czym nie podzielił Sąd również podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 122, 187, 188 i 229 Ordynacji podatkowej.
Ponieważ z przedstawionych powodów sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze lub innych przepisów prawa, skargę tę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).