I SA/WR 672/20

I SA/Wr 672/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący sprawozdawca/
Daria Gawlak-Nowakowska
Iwona Solatycka
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 988/22 - Wyrok NSA z 2023-07-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3, 2 ust. 1, 4 ust.1 pkt 3, 4 ust. 5 i 6
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 3 pkt 1, 3 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 122, 187 par. 1, 191 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: SWSA Daria Gawlak-Nowakowska AWSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organami podatkowymi.
1.1. Przedmiotem skargi R. L. (dalej: Strona/ Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w J. przy ul. [...] w kwocie 46.332 zł.
1.2. Z uwagi na zaskarżenie ww. decyzji jedynie w części stan faktyczny będzie obejmował jedynie sporne kwestie.
1.3. W uzasadnieniu decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wskazano, że na podstawie umowy darowizny z dnia [...] grudnia 2018 r. podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] (dz. Nr [...], [...],[...]; dalej: przedmiotowa nieruchomość). Ustalono, że ww. nieruchomość wykorzystywana jest na cele działalności gospodarczej F. sp. z o.o. (dalej: Sp. z o.o./ najemca), z wyłączeniem budynku mieszkalnego o pow. zabudowy [...] m2, a powierzchni użytkowej [...] m2. Wskazano, że kwestią sporną w sprawie jest opodatkowanie budowli stanowiących środki trwałe F. sp. z o.o. u właściciela działek gruntu, na których posadowione są te budowle. Odwołano się do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Podkreślono, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli czy gruntu daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołano się do treści art. 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145; dalej: k.c.), art. 46 § 1, art. 47 § 1-3 k.c. oraz 49 § 1 k.c. i wskazano, że typowe budowle, tj. plac parkingowy, bramy wjazdowe – oprócz więzi funkcjonalnej, posiadają z gruntem ścisłe połączenie w sensie fizycznym oraz trwałe połączenie czasowe, czyli są połączone z rzeczą nadrzędną nie dla przemijającego użytku. Stopień związania tych obiektów jest na tyle silny, że można je zakwalifikować jako część składowa gruntu. Obiekty takie są standardowo wznoszone jedynie dla użytkowania na tych gruntach. W ocenie ww. organu zasadne było uznanie, że podatkiem podatku od nieruchomości jest osoba fizyczna właściciel gruntu, na którym zlokalizowane zostały budowle. Natomiast ewentualne rozliczenia pomiędzy osobą fizyczną a spółką z o.o. z tytułu posadowienia przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą budowli na gruncie osoby fizycznej nie mają wpływu na określenie podatnika podatku od nieruchomości. Wskazano na zapis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który odwołuje się do przepisów o podatkach dochodowych celem ustalenia podstawy opodatkowania dla budowli. Przyjęta do opodatkowania wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z wykazów środków trwałych F. sp. z o.o. i wynosi 159.173,95 zł. Do opodatkowania przyjęto budowle posadowione na działkach będących własnością osoby fizycznej, tj. plac parkingowy inw. w obcym środku trwałym o wartości 119.534,90 zł; bramę wjazdową o wartości 6.790 zł, zaporę drogową o wartości 9.850 zł; maszt alu o wartości 6.828,60 zł, pylon [...] o wartości 16.170, 45 zł.
1.4. Na skutek wniesionego odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wskazano, że niespornie budowla w postaci placu parkingowego stanowi obiekt budowlany, który nie może być odłączony od nieruchomości bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Zaś brama wjazdowa i zapora drogowa powinny być traktowane jako element ogrodzenia, co jest zbieżne ze stanowiskiem podatnika. Ogrodzenie zaś stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wskazano, że umową najmu zawartą z przedsiębiorcą został wynajęty teren wszystkich działek podatnika, objętych decyzją, co świadczy o ich wykorzystywaniu na cele prowadzonej działalność gospodarczej. Tym bardziej, że budowle w postaci bramy wjazdowej oraz zapory drogowej zostały włączone do ewidencji środków trwałych najemcy.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono ww. decyzję SKO co do kwot: placu parkingowego – inwestycja w obcym środku trwałym o wartości 119.534,90 zł; bramy wjazdowej o wartości 6.790 zł; zapory drogowej o wartości 9.850 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:
I. postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, z uwagi na ograniczenie czynności ze strony organów do materiału przedłożonego przez podatnika, przeprowadzenia oględzin, podczas gdy przeprowadzenie postępowania dowodowego spoczywa na organie oraz poprzez dowolną i swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie przez organy stanowiska wyrażonego przez Spółkę z o.o. co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowej nieruchomości;
II. prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu wadliwej wartości placu parkingowego, a także uwzględnienie w podstawie opodatkowania bramy wjazdowej, zapory drogowej podczas, gdy stanowią one element ogrodzenia stanowiącego własność prywatną podatnika; art. 2-6 u.p.o.l. poprzez ustalenie podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r. za przedmiotową nieruchomość w kwocie 42.631 zł, podczas gdy do podstawy opodatkowania nie powinny być wliczone wartości bramy wjazdowej, zapory drogowej oraz błędnie ustalona została wartość placu parkingowego.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i ustalenie podstawy opodatkowania budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 28.799,05 zł, a co za tym idzie kwoty podatku w wysokości 575,98 zł oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.
2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi i podtrzymano stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
3.1. Skarga jest bezzasadna.
3.2. Jest poza sporem, że w 2020 r. przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była na cele działalności gospodarczej Sp. z o.o., z wyłączeniem budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy [...] m2, a powierzchni użytkowej [...] m2, która to nieruchomość została wynajęta przez Skarżącego. Kwestią sporną jest opodatkowanie budowli stanowiących środki trwałe w ewidencji ww. Spółki.
Zdaniem organu podatkowego budowla w postaci placu parkingowego stanowi obiekt budowlany, który nie może być odłączony od nieruchomości bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości przedmiotu odłączonego. Za podstawę opodatkowania uznano wartość wynikającą z ewidencji środków trwałych ww. Spółki. Zaś brama wjazdowa i zapora drogowa stanowią element ogrodzenia, które jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego. Z kolei Skarżący kwestionuje wartość placu parkingowego oraz uwzględnienie w postawie opodatkowania bramy wjazdowej i zapory drogowej, gdyż stanowią element ogrodzenia stanowiącego własność prywatną podatnika. W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu.
3.3. W stanie prawnym obowiązującym w 2020 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowlą na potrzeby podatku od nieruchomości jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: u.p.b.) obiektem budowlanym jest budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 u.p.b.). Za urządzenia budowlane uznaje się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 u.p.o.l.).
Ponadto w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.
W świetle powyższego elementy ogrodzenia (brama wjazdowa i zapora drogowa) oraz utwardzona nawierzchnia placu parkingowego stanowią budowle, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1879/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 564/09, CBOSA)
3.4. Co się tyczy kwestii placu parkingowego, to należy podkreślić, że Skarżący nie kwestionuje jego opodatkowania jako budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej lecz kwestionuje wartość przyjętą jako podstawę opodatkowania. Słusznie jednak organ podatkowy wskazuje, że przyjęta przez niego wartość wynika wprost z przepisów prawa. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych (art. 4 ust. 6 u.p.o.l.). Z powyżej przytoczonych przepisów wprost wynika, że skoro ww. budowla była amortyzowana to jedyną możliwością jest przyjęcie wartości amortyzowanej wynikającej z ewidencji środków trwałych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ podatkowy przyjął bowiem wartość wynikającą z ewidencji środków trwałych najemcy.
3.5. Co się tyczy kwestii bramy wjazdowej i zapory drogowej to też nie ma wątpliwości, że stanowią one elementy ogrodzenia, związanego z gruntem podatnika, które stanowi urządzenie budowlane zapewniające użytkowanie danego obiektu budowlanego, które bez tego obiektu nie spełniałoby swojej funkcji technicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1879/17, CBOSA). W konsekwencji podlegają one opodatkowaniu u Skarżącego ale jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej., na co wskazuje zarówno umowa najmu, jak i objęcie ich ewidencją środków trwałych najemcy.
3.6. W związku z powyższym podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 2 - 6 u.p.o.l. należy uznać za bezpodstawne.
3.7. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).