I SA/Wr 668/03

I SA/Wr 668/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Semiczek
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 150
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędziowie: S.WSA Zbigniew Łoboda Asesor. WSA Marta Semiczek Protokolant: Aleksandra Madej po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej zaległość w podatku od środków transportowych: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącej kwotę 10 zł. (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/ Wr 668/03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło bez rozpatrzenia złożone przez Skarżącą odwołanie od decyzji Kierownika Działu w Wydziale Finansowym Urzędu Miejskiego, wydanej z upoważnienia Prezydenta W. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż złożone w dniu [...] odwołanie nie zostało przez Skarżącą podpisane. Kierując się treścią art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wezwał Stronę do uzupełnienia ww. braków formalnych, pouczając ją jednocześnie o skutkach niedopełnienia powyższego wymogu. Wskazał organ podatkowy, iż pomimo skutecznego doręczenia wezwania w dacie [...], dokonanego w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, Strona nie uzupełniała braków odwołania.
W skardze W. G. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W., zarzucając naruszenie przepisów prawa poprzez nieskuteczne doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych. W uzasadnieniu wskazywała, iż wezwanie nie zostało prawidłowo doręczone, a zatem Strona nie może ponosić z tego tytułu negatywnych konsekwencji. Organ naruszył art. 7, art. 39, art. 44 k.p.a. Dla skuteczności doręczenia konieczne jest bowiem prawidłowe zawiadomienie adresata o złożeniu pisma we właściwym urzędzie pocztowym, czego w niniejszej sprawienie dopełniono. Końcowo powołał się Strona na orzecznictwo Sądu Najwyższego i NSA.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powyżej wskazanych kompetencji należy stwierdzić, iż narusza ono przepisy prawa procesowego, i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei skutkować musi jego uchyleniem.
Zarzut skargi uznać należy za zasadny. W ocenie Sądu brak jest bowiem potwierdzenia, iż doręczenie pisma wzywającego do uzupełnienia braków formalnych zostało dokonane w sposób prawidłowy tj. odpowiadający treści art. 150 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Powyższy przepis, w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kwestionowanej w skardze czynności stanowił, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. § 2 stanowił zaś, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Dla skuteczności doręczenia w tym trybie wymagane jest dopełnienie wyżej wskazanej procedury przez podmiot dokonujący doręczenia, co winno znaleźć odzwierciedlenie w dowodzie doręczenia. Brak wskazania w jaki sposób odbyło się doręczenie powoduje wątpliwości co do skuteczności doręczenia, które należy wyjaśnić przedkładając stosowne dowody potwierdzające zachowanie procedury opisanej w przywołanym wyżej art. 150 Ordynacji. Zaniechanie tych czynności przy braku jakiejkolwiek adnotacji na dowodzie doręczenia co do sposobu działania doręczyciela powoduje, iż nie można uznać że doręczenie było skuteczne. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w licznym orzecznictwie sądowym:
"Pozostawienie przesyłki w "skrzynce pocztowej" bez adnotacji na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi, a także administratorowi domu, nie może być uznane za skuteczne doręczenie w trybie art. 44 K.p.a." (wyrok NSA z dnia 20.03.2002 r. sygn. akt II SA/Gd 2552/99LEX nr 76110). "Brak w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym pocztowo-telekomunikacyjnym na okres siedmiu dni, bowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, wypełnione. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania, że decyzja została doręczona w trybie określonym w art. 44 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 14.08.1998 r. r. sygn. akt I SA/Gd 1457/96 LEX nr 34760). "Jeżeli zwrotne poświadczenie odbioru pisma, zawierające informacje o czynnościach doręczającego, nie zostało wypełnione, doręczenia nie można uważać za dokonane w trybie art. 44 kpa.". (wyrok NSA z dnia 8.04.1998 r. r. sygn. akt I SA 1722/96 LEX nr 45642) Podobnie . (wyrok NSA z dnia 21.06.2001 r. sygn. akt II SA 2871/00LEX nr 53460; postanow. SN z dnia 9.06.1999 r. III RN 17/99 OSNP 2000/10/379).
W rozpatrywanym stanie faktycznym organy podjęły próbę doręczenia pisma Skarżącej we wskazanym wyżej trybie, z dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy, nie wynika jednakże, co słusznie podnosi Strona w skardze, w jaki sposób została ona powiadomiona o fakcie pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Tak więc w świetle powołanego wyżej przepisu nie można uznać, iż doręczenie było skuteczne, a skoro tak to decyzja o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia była przedwczesna.
Na marginesie tylko wskazać należy, iż pod odwołaniem widnieje (jakkolwiek nieczytelny) podpis, w związku z powyższym wątpliwości budzi zasadność wzywania do uzupełniania braków formalnych, chyba że organ kwestionuje fakt, iż jest to podpis Strony i w tym zakresie dysponuje stosowymi dowodami.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) oraz art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.