I SA/Wr 646/17

I SA/Wr 646/17 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2019-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska
Jadwiga Danuta Mróz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 365/20 - Wyrok NSA z 2020-05-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 849
art. 3  ust. 4, 5; art. 2  ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA – Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA – Piotr Kieres, Protokolant: Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi: K. K. przy udziale uczestnika postępowania – T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2014 roku oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] i ustaliło T. K. i K. K. (dalej wspólnie: Strony, Podatnicy, Skarżący) solidarnie podatek od nieruchomości za okres od stycznia do września 2014 roku w wysokości 1.578,00 zł z tytułu nieruchomości położonej w W. przy ul. G.[...].
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. G. [...]. W trakcie postępowania gminny organ podatkowy ustalił, że przedmiotowy budynek jest współwłasnością Gminy W. oraz K. K. i T. K.. W budynku tym wyodrębniony jest lokal niemieszkalny stanowiący własność K. K. i T. K. w udziale po ½ każdej ze stron (zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 19 maja 2014 r.). Lokal ten, będący współwłasnością K. K. i T. K. ma powierzchnię użytkową 261,93 m2 - zgodnie z pomiarem dokonanym przez biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa majątkowego P. P.. Nieruchomość posadowiona jest na działce gruntu nr [...] o pow. 171,56 m2, sklasyfikowanej jako inne tereny zabudowane - Bi, z czego udział 5570/10000 stanowi współwłasność K. K. i T. K. w udziale po ½, a pozostały udział 4430/10000 przysługuje Gminie W..
Po wyznaczeniu stronie ustawowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta W. ustalił podatnikom – od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] - solidarnie podatek od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 2.104 zł. Organ I instancji zastosował odpowiednio stawki obowiązujące w 2014 r. przewidziane Uchwałą Rady Miejskiej W., przyjmując jako przedmiot opodatkowania wskazaną przez strony powierzchnię użytkową budynków pozostałych wynoszącą 261,93 m2 oraz gruntów pozostałych o pow. 171,56 m2 (powierzchnia działki 308 m2 w udziale 5570/10000).
Od decyzji tej odwołanie złożyła K. K., żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenia i umorzenia postępowania.
W odwołaniu (z 24 lipca 2014r.) zarzuciła, że postępowanie zostało przeprowadzone na podstawie fałszywych danych, "spreparowanych z udziałem przedstawicieli organów samorządowych", wniosła o zaprzestanie naliczania podatku od nieruchomości do czasu rozpoczęcia użytkowania lokalu będącego przedmiotem opodatkowania. Ponadto podniosła, że organ pierwszej instancji bezzasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez strony dowodu, tj. dokonania obmiarów z natury, na okoliczność faktycznego udziału poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości w działce gruntu. Ponadto strona zarzuciła, że organ podatkowy ustalił solidarnie wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. dla obojga małżonków w sytuacji, gdy mają oni umowę o rozdzielności majątkowej w postaci aktu notarialnego z dnia 31 marca 1995 r. Zdaniem strony, decyzja powinna być wydana dla każdego z małżonków osobno od ½ nieruchomości. Strona podniosła też, że stronom nie zostały zakomunikowane fakty znane organom podatkowym z urzędu. Jednocześnie strona nie kwestionowała przyjętej do opodatkowania powierzchni użytkowej lokalu będącego w ich posiadaniu o pow. 261,93 m2 (przyjętej na wniosek Strony po pomiarze powołanego na wniosek Strony biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa majątkowego – P. P.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – decyzją z [...] października 2014 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu, który wyrokiem z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2392/14 – uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Sąd wskazał, że organ II instancji dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy – dysponując znajdującym się w aktach sprawy aktem notarialnym z dnia 16 września 2014 r. (Repertorium A numer [...]) umowy darowizny dokonanej przez K. K. na rzecz T. K., nie podjął żadnych działań celem ustalenia na kim, od wystąpienia powyższego zdarzenia, ciążył obowiązek podatkowy od spornej nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po otrzymaniu sprawy do ponownego rozpoznania – decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] i ustaliło T. K. i K. K. solidarnie podatek od nieruchomości za okres od stycznia do września 2014 r. w kwocie 1.578 zł od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...].
W wydanej decyzji SKO stwierdziło, że w toku postępowanie strony nie kwestionowały przeznaczenia nieruchomości, jak i zastosowanych w sprawie stawek podatku. Organ wyjaśnił zasady solidarnego obowiązku współwłaścicieli nieruchomości w częściach ułamkowych za zobowiązania podatkowe. Organ odwoławczy – realizując zalecenia wynikające z wyroku WSA we Wrocławiu z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2392/14 uwzględnił skutki podatkowe umowy darowizny z dnia 16 września 2014 r. dokonanej przez K. K. (w zakresie przysługującego jej udziału ½) na rzecz T. K., w konsekwencji czego ustalił zobowiązanie K. K. i T. K. za okres od stycznia do września 2014 r. w kwocie 2.104,00 zł. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że podatnicy są współwłaścicielami spornej działki gruntu w udziale 5570/10000 a okoliczność tę potwierdza również wypis z rejestru gruntów z dnia 19 maja 2014 r. Bezzasadne więc było – w ocenie organu – żądanie stron dokonania obmiarów z natury, na okoliczność faktycznego udziału poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości w działce gruntu. Organ zaznaczył, że w rozpatrywanej sprawie powierzchnia lokalu niemieszkalnego była bezsporna, co także potwierdziła w odwołaniu strona. Zasadność solidarnego ustalenia stronom zobowiązania podatkowego, mimo faktu istnienia rozdzielności majątkowej między małżonkami, organ odwoławczy uzasadnił regulacją z art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Skoro podatnicy nie dokonali fizycznego podziału posiadanej nieruchomości i nie stali się wyłącznymi właścicielami części nieruchomości, to nie było – według organu – podstaw prawnych do ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości każdemu z nich osobno za część, która na każdego z nich przypada. Ponieważ strony są w dalszym ciągu współwłaścicielami (w częściach ułamkowych, po ½ udziału) części spornej nieruchomości, to obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążył na nich solidarnie. Odnośnie zarzutu dotyczącego niezakomunikowania stronom faktów znanych z urzędu SKO wyjaśniło, że organy podatkowe obu instancji zapewniły stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz przed wydaniem decyzji umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Końcowo Kolegium wskazało, że dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest użytkowana, ani też czy jej właściciele czerpią pożytki z jej posiadania.
W skardze z 3 czerwca 2017 r. wniesionej do tutejszego Sądu od decyzji SKO w W. z [...] kwietnia 2017 r. K. K. żądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu skargi zasadniczo powtórzono argumentację Stron z odwołania, kwestionując ustalenie zobowiązania w sposób solidarny. Skarga i kolejne wnoszone do Sądu pisma (z 22 września 2017 r., 24 października 2017 r., 5 listopada 2018 r., 6 grudnia 2018 r., 29 grudnia 2018 r., 9 stycznia 2019 r.) zawierały liczne wnioski dowodowe, na okoliczności wynikające już ze zgromadzonych w sprawie dowodów, na okoliczności przyznawane przez Skarżącą lub okoliczności nie mające znaczenia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym a organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu wyeliminował nieprawidłowości wskazane w wyroku tutejszego Sądu z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2392/14, prawidłowo określając, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości należne było od K. K. i T. K. za miesiące od stycznia do września 2014 roku.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest kwestia, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości oraz czy zasadnie ustaliły zobowiązanie podatkowe solidarnie dla współwłaścicieli (w częściach ułamkowych) spornej nieruchomości.
Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd uznał za niczym nieuzasadniony wniosek pełnomocnika Skarżącej z 8 stycznia 2019 r. o kolejne odroczenie rozpoznania sprawy (tym razem wyznaczonej na 10 stycznia 2019 r.) i uznał za celowe procedowanie w sprawie.
Sąd postanowił oddalić zawarte w skardze wnioski dowodowe:
- o wydanie opinii i ekspertyzy przez dr mgr inż. M. K. – na okoliczność stanu faktycznego nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] za okres od 2008 r. do chwili obecnej, w tym ustalenia podstaw opodatkowania w poszczególnych okresach – gdyż okoliczności na które powoływany jest wniosek wynikają w oczywisty sposób z akt sprawy, zaś ustalenie podstaw opodatkowania należy do kompetencji organów a nie biegłych czy ekspertów;
- o dostarczenie przez organ podatkowy: dowodu w postaci kserokopii lub odpisu aktu notarialnego z 31.03.1995 r. o rozdziale majątkowym; dowodu w postaci odpisu aktu notarialnego sprzedaży na rzecz Skarżącej i na rzecz córki J. spornego lokalu użytkowego na okoliczność opodatkowania Skarżącej podatkiem od nieruchomości; dowodu w postaci przeprowadzenia obmiarów z natury na dzień 7.07.2013r. i 10.04.2017r. na okoliczność zmiany stanu faktycznego nieruchomości – gdyż - w ocenie Sądu - okoliczności na które powoływane są te dowody wynikają już ze zgromadzonych w sprawie akt, w tym: dokumentów urzędowych, jakimi są akty notarialne (dotyczące rozdzielności majątkowej, sprzedaży); wypisy z ksiąg wieczystych oraz oświadczenia Strony składane w toku postępowania.
Sąd postanowił oddalić też wnioski dowodowe zawarte w pismach pełnomocnika Skarżącej z dnia: 22 września 2017 r., 24 października 2017 r., 5 listopada 2018 r., 6 grudnia 2018 r., 29 grudnia 2018 r., 9 stycznia 2019 r. – gdyż brak wskazania tezy dowodowej jakiej miałyby służyć ww. dowody. Podkreślić przy tym należy, że wszystkie wnioskowane dowody powoływane są bądź to na okoliczności wynikające już ze zgromadzonych w sprawie dowodów, na okoliczności przyznawane przez Skarżącą lub okoliczności nie mające żadnego znaczenia w sprawie, a ponadto ich zakres wykracza poza zakres dowodów przewidzianych w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji – Sąd oddalił skargę, uznał bowiem, że zawarte w niej zarzuty procesowe i materialno-prawne są całkowicie bezzasadne.
Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Według Sądu, organy podatkowe zgromadziły wszelkie dowody niezbędne do wydania decyzji. Ocena sugerowanej w skardze "bezczynności" czy aktywności organów w ustaleniu stanu faktycznego i podstaw opodatkowania w zakresie podatku od nieruchomości i udziału w tym postępowaniu podatników – podlega ocenie Sądu w ramach objętych skargą. W tym zakresie Sąd nie stwierdził bezczynności organów, które niewątpliwie wydały zaskarżoną decyzję zgodnie z ich obowiązkami i w granicach przysługujących im kompetencji.
Z zebranego materiału dowodowego nie wynika także, aby organy podatkowe prowadziły postępowanie tendencyjne lub wybiórczo gromadziły materiał dowodowy, zaś dokonana ocena zebranych dowodów nie wykracza poza granice określone w art. 191 OP. Według Sądu, organy podatkowe dokonały w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz trafnie zastosowały właściwe przepisy podatkowe.
Niezasadne są także twierdzenia stron co do niezakomunikowania im przez organy podatkowe faktów znanych z urzędu. Zgodnie z art. 187 § 3 zdanie pierwsze OP fakty powszechnie znane (fakty notoryjne) oraz fakty znane organom podatkowym z urzędu nie wymagają dowodu. Zdanie drugie powołanego przepisu stanowi zaś, że fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. W tym miejscu należy wskazać, że fakty znane z urzędu to okoliczności, z którymi organ lub działający z jego upoważnienia pracownik zetknęli się osobiście w wyniku wykonywanej pracy lub przeprowadzonej czynności procesowej. Z akt sprawy wynika, że w toku całego postępowania strony były informowane o podejmowanych czynnościach przez organy obu instancji. Umożliwiono im również, zgodne z art. 200 OP zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie co do zebranego materiału dowodowego, z czego strony skorzystały. Do stron kierowane były także wezwania o wyjaśnienia. Nie można więc uznać, że strony nie wiedziały o czynnościach procesowych podejmowanych przez organy podatkowe.
Sąd nie stwierdził też naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.o.l. stanowi zaś, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące m.in. właścicielami nieruchomości. Podstawę opodatkowania, w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., stanowi dla gruntów ich powierzchnia, a dla budynków – powierzchnia użytkowa.
W ocenie Sądu, organy zasadnie i zgodnie z prawem stwierdziły, że na Skarżącej (i uczestniku postępowania T. K.) ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości z tytułu nieruchomości w W. przy ul. G. [...]. Przyjęta do opodatkowania powierzchnia lokalu 261,93 m2 i gruntów 171,56 m2 jest w sprawie niesporna i wynika zarówno z aktów notarialnych: sprzedaży z dnia 20 lutego 1998 r., (repertorium A nr [...]), umowy darowizny (udziału córki J. na rzecz T. K.) z dnia 27 lutego 2004 r.,(repertorium A nr [...]), jak i umowy darowizny z 16 września 2014 r. (Repertorium A numer [...]), z obmiarów dokonanych przez biegłego sądowego P. P. ale także z wniosku podatnika T. K. zawartego w piśmie z 28 lutego 2011 r. oraz oświadczeń Stron zawartych w pismach: K. K. z 11 maja 2014 r., T. K. z 1 lipca 2014 r. oraz K. K. i T. K. w piśmie z 2 lipca 2014 r. Taką też powierzchnię budynku i gruntu potwierdziła Skarżąca w skardze (s. 2 skargi). Zatem w ocenie Sądu nie istniała potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów (w tym oględzin gruntu) i należy uznać, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia użytkowa budynku i powierzchnia gruntu została prawidłowo przyjęta przez organ do opodatkowania a próby jej kontestowania przez pełnomocnika Skarżącej są całkowicie bezzasadne. Skoro bowiem przyjęta do opodatkowania powierzchnia budynku i gruntu wynika nie tylko z oświadczeń i deklaracji Skarżącej ale też dokumentów urzędowych rangi aktu notarialnego, to powoływanie na tak stwierdzone okoliczności wnioskowanego przez Skarżącą w skardze dowodu z opinii eksperta M. K., Sąd uznał za całkowicie bezzasadne. Dodać przy tym należy, że tak przyjęta powierzchnia lokalu niemieszkalnego została przyjęta na korzyść podatników, gdyż z wypisu z rejestru gruntów z 19 maja 2014 r. wynika, że powierzchnia użytkowa ww. lokalu wynosi 268,70 m2 a organ przyjął do opodatkowania powierzchnię 261,93 m2 deklarowaną przez podatników i potwierdzoną pomiarem dokonanym (na wniosek podatników) przez biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa majątkowego P. P.. Jakkolwiek dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków – zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) stanowią podstawą m. inn wymiaru podatków i świadczeń (...), to ponieważ organy przyjęły do ustalenia podstaw opodatkowania powierzchnię korzystniejszą dla Podatników, to Sąd nie może tego kwestionować, gdyż byłoby to działanie na niekorzyść Strony, którego zabrania art. 134 § 2 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu, nie było przy tym żadnych podstaw do kwestionowania przyjętego w zaskarżonej decyzji udziału Podatników we współwłasności spornej działki gruntu o pow. 171,56 m2 w udziale 5570/10000, którą to okoliczność potwierdza również wypis z rejestru gruntów z dnia 19 maja 2014 r. Trzeba więc zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe związane były danymi wynikającymi z rejestru gruntów. Wskazując raz jeszcze na art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podkreślić należy, że brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych przyczyn organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 OP a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 500/11, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rezultacie, nie istniała więc potrzeba dokonywania oględzin gruntu. W myśl art. 188 OP, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Podkreślić również trzeba, że zgodnie z art. 198 § 1 OP organ podatkowy może (nie musi) w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Według Sądu, taka potrzeba nie zaistniała w sprawie. Słusznie więc w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia wnioskowanego przez strony dowodu z oględzin gruntu.
Natomiast, co do zarzutu - niezgodnego z prawem opodatkowania solidarnego małżonków, wskazać trzeba na treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli więc nieruchomość – będąca przedmiotem opodatkowania – stanowi współwłasność to obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Współwłasność polega natomiast na tym, że dana rzecz należy niepodzielnie do wszystkich współwłaścicieli, zaś każdemu ze współwłaścicieli przysługują wszystkie atrybuty prawa własności (tzn. wszystkie uprawnienia składające się na własność). Niepodzielność oznacza zaś, że każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy, a nie do jej części odpowiadającej udziałowi.
W rozpatrywanej sprawie podatnicy – zgodnie z rejestrem gruntów – byli w okresie od stycznia do września 2014 r. współwłaścicielami gruntu i budynku na nim posadowionego. Każdy więc ze współwłaścicieli jest zobowiązany do zapłaty całej kwoty podatku obciążającego wspólną nieruchomość, z tym że zapłata całości podatku przez jednego z podatników powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Z punktu widzenia organu podatkowego nie jest jednak istotne, który z podatników dokona zapłaty. Prawidłowo więc organy podatkowe ustaliły zobowiązanie podatkowe solidarnie na oboje małżonków.
Podkreślić też trzeba, że dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości bez znaczenia jest to, w jakim majątkowym ustroju małżeńskim pozostają podatnicy. Należy wskazać, że art. 3 ust. 4 u.p.o.l. nie różnicuje sytuacji prawnej podatników ze względu na to, czy małżonkowie mają wspólność ustawową, czy nie. Jedynym kryterium jest współwłasność przedmiotu opodatkowania. Dopóki podatnicy nie dokonają zniesienia współwłasności (np. przez podział nieruchomości między sobą) to nie ma podstaw do osobnego ich opodatkowania.
Zasadnie też organy zastosowały art. 3 ust. 5 u.p.o.l., gdyż lokal którego dotyczy opodatkowanie został wyodrębniony z nieruchomości a ich współwłaścicielami w częściach ułamkowych po 1/2 są K. K. i T. K., posiadający tę nieruchomość na warunkach rozdzielności majątkowej. Podkreślić przy tym należy, że zasadnie w wydanej decyzji organ odwoławczy (orzekając po wyroku WSA z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2392/14) ograniczył ten obowiązek do okresu od stycznia do września 2014 r. z uwagi na dokonaną 16 września 2014 r. darowiznę udziału K. K. na rzecz Ta. K., który od października 2014 r. stał się podatnikiem podatku od nieruchomości od całości spornej nieruchomości.
Bezzasadny okazał się więc zarzut skargi, że skarżona decyzja niezgodna jest z wyrokiem WSA we Wrocławiu z 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 2392/14, który uchylał poprzednio wydaną decyzję (z 13 października 2014 r.) jedynie ze względu na okres za jaki należało wymierzyć podatek od nieruchomości solidarnie na K. K. i T. K.. Wadliwość ta została przez organ odwoławczy wyeliminowana a zobowiązanie w zaskarżonej decyzji zostało ustalone prawidłowo.
Na marginesie należy dodać, że na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości nie ma wpływu kwestia nieużytkowania obiektu oraz braku możliwości czerpania z niego pożytku. Z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika bowiem, że obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości podlegają m.in. właściciele gruntów i budynków. Obowiązek podatkowy powstaje więc z samego tytułu bycia właścicielem wskazanej rzeczy. W efekcie dla podatku od nieruchomości są prawnie irrelewantne okoliczności, czy dany grunt lub budynek jest użytkowany, albo czy podatnik czerpie z niego korzyści.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd był zobowiązany oddalić skargę w całości.