I SA/Wr 633/06

I SA/Wr 633/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marek Olejnik
Marta Semiczek
Zbigniew Łoboda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 569/07 - Wyrok NSA z 2008-04-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 130a
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 134 poz 1133
par. 7
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów.
Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
par. 3,   par. 6
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji
Sentencja
Dnia 30 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Marta Kania po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów z tytułu przechowania ruchomości podlegającej likwidacji I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasadza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz R. W. kwotę 100 (słownie: sto) zł – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W 2003 r. na parkingu strzeżonym należącym do R. W., funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji we W. umieścili samochód osobowy POLONEZ (nr rejestracyjny [...]), usunięty z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, z powodu braku obowiązkowego ubezpieczenia przez kierującego pojazdem.
Ponieważ właściciel pojazdu, powiadomiony o okolicznościach prawnych związanych z usunięciem pojazdu, nie dokonał odbioru samochodu w terminie sześciu miesięcy od jego usunięcia, postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – P. P. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, które zakończył poprzez wydanie w podanym zakresie decyzji w dniu [...] (nr [...]).
Wskazany wyżej samochód został następnie sprzedany w drodze licytacji przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – Ś., zaś w stosunku do nabywcy rzeczy zostało wydane postanowienie w sprawie nabycia ruchomości (postanowienie z dnia [...], nr [...]).
R. W. wystąpił wobec organu o zapłatę wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w kwocie [...], wskazując w treści wystawionej faktury, że parkowanie obejmuje okres od dnia [...] do dnia [...].
Żądana kwota została wnioskodawcy zapłacona. Z kolei pismem z dnia [...] R. W. zgłosił dalsze żądanie wypłaty wynagrodzenia w wysokości [...], wskazując, że obejmuje ono holowanie pojazdu oraz przechowanie w okresie od dnia [...] do dnia [...].
Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Ś. ustalił łączną kwotę wynagrodzenia w wysokości [...], stanowiącą równowartość kosztów związanych z przechowywaniem zabezpieczonego samochodu na parkingu wnioskodawcy, w okresie od dnia [...] do dnia [...], a przy tym odmówił przyznania dalej idącej kwoty.
W uzasadnieniu organ likwidacyjny, powołując się na stosowne pisma Ministerstwa Finansów stwierdził, że koszty przechowywania rzeczy, narosłe do
Sygn. akt I SA/Wr 633/06
czasu przekazania akt, pozwalających na wszczęcie procedury likwidacyjnej, winny obciążać organy decydujące o przechowaniu. Natomiast organy likwidacyjne upoważnione są do pokrywania wydatków, powstałych od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Wobec tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dokumenty umożliwiające uruchomienie likwidacji samochodu otrzymał z Komendy Miejskiej Policji w dniu [...], zobowiązany był przyznać wynagrodzenie jedynie za okres od tego dnia do dnia [...], w którym sprzedano samochód. Należność za 188 dni parkowania samochodu wyniosła [...] (188 dni x [...]/dobę = [...] + 22% VAT). Ponieważ wcześniej R. W. wystawił fakturę na kwotę [...] i została już ona zapłacona, to do zapłaty pozostaje jedynie kwota [...].
W złożonym zażaleniu R. W. utrzymywał, iż organ likwidacyjny ponosi finansową odpowiedzialność za cały okres przechowywania – parkowania samochodu, a nie tylko za okres, od kiedy wdrożono likwidację w następstwie przejęcia rzeczy na własność Skarbu Państwa.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu ponowiono argumentację, że organ likwidacyjny jest zobowiązany do pokrywania wydatków związanych z parkowaniem pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa, wyłącznie od dnia, w którym jednostka prowadząca parking, powiadomiła ten organ o nieodebraniu w wyznaczonym terminie pojazdu z parkingu lub od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzanie postępowania likwidacyjnego. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, że organ likwidacyjny zobowiązany jest do uiszczenia opłat związanych z parkowaniem należnych za okres przed wymienionymi zdarzeniami.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. W. zarzucił naruszenie przepisów § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, w związku z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz w związku z przepisem art. 130a ust. l ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia.
Sygn. akt I SA/Wr 633/06
W odpowiedzi na skargę z Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie był sposób ustalenia wynagrodzenia Romualda Wasyliny z tytułu przechowywania pojazdu samochodowego, usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.).
Stosownie do art. 130a ust. 10 powołanej ustawy, pojazd usunięty we wskazanym trybie i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa.
Tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa uregulowany został w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133). Według § 7 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy (ustawy Prawo o ruchu drogowym – przypis), jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycje usunięcia pojazdu. Od dnia 9 marca 2004 r., to jest od dnia wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego (rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lutego 2004 r. – Dz. U. Nr 32, poz. 283), jednostka prowadząca parking obowiązana jest dokonać powiadomienia nie później niż trzeciego dnia od upływu 6-miesięcznego terminu, w którym osoba uprawniona nie odebrała pojazdu.
Z kolei na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia, o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Dalszy tryb postępowania, w odniesieniu do pojazdów, które we wskazanych wyżej okolicznościach przeszły na własność Skarbu Państwa, wynika z regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.
Sygn. akt I SA/Wr 633/06
Nr 50, poz. 449). Na podstawie jego § 3 pkt 1, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy (o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – przypis) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się między innymi do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu administracyjnym. Należy przy tym zauważyć, że jakkolwiek w odniesieniu do samochodów usuniętych w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym i nieodebranych w terminie, przejście własności na Skarb Państwa następuje w drodze ustawy, to okoliczność obligatoryjnego potwierdzenia nabycia własności przez Skarb Państwa w decyzji naczelnika urzędu skarbowego, uzasadnia zaliczenie niniejszego przypadku do zakresu wskazanego w § 3 pkt 1 rozporządzenia.
Z kolei według § 6 ust. 1 rozporządzenia, do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy (egzekucyjnej – przypis).
Należy zatem przypomnieć, że art. 100 reguluje zasadniczo kwestię, pod czyim dozorem można pozostawić zajętą ruchomość, art. 101 odnosi się do prawa używania rzeczy pozostawionej pod dozorem, art. 102 ustawy dotyczy obowiązków i wynagrodzenia dozorcy, natomiast art. 103 określa odpowiedzialność za uszkodzenie, zniszczenie lub zaginięcie ruchomości.
Według art. 102 § 1, dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Stosownie natomiast do § 2, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.
Zasadniczym zatem obowiązkiem dozorcy jest przechowanie rzeczy z należytą starannością, ażeby nie straciła na wartości, natomiast za przechowanie należy się dozorcy wynagrodzenie. W świetle tej zasady nie można było podzielić stanowiska organów administracyjnych, że przechowawcy należy się wynagrodzenie jedynie za część okresu przechowania, to jest za okres następujący po tym, jak organy otrzymały dokumentację umożliwiającą podjęcie orzeczenia o nabyciu
Sygn. akt I SA/Wr 633/06
własności samochodu przez Skarb Państwa i wdrożenie następnie procedury likwidacyjnej. Wynagrodzenie stanowi ekwiwalent za świadczenie dozorcy mające charakter świadczenia ciągłego, polegającego na przechowaniu rzeczy. Jednostka prowadząca parking zasadniczo przechowuje rzecz już od dnia, w którym usunięty z drogi samochód zostaje jej powierzony. Pozostaje przy tym bez znaczenia, że dyspozycję usunięcia pojazdu wydaje (na przykład) jednostka Policji. Należy bowiem zauważyć, że w odniesieniu do przypadków usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie da się wyodrębnić takiego momentu, z którym by można utożsamić oddanie pod dozór (na przechowanie) ruchomości przez orzekający organ administracyjny, bądź organ wykonawczy (likwidacyjny). Organy te prowadzą postępowania już w warunkach przechowywania rzeczy przez przechowawcę. Nie ma zatem podstaw ograniczenia wynagrodzenia do okresu, w którym te postępowania są prowadzone. Z przytoczonej wyżej regulacji wynika, że orzeczenie o wynagrodzeniu przechowawcy podejmuje organ likwidacyjny i on jest przeto zobligowany do określenia wynagrodzenia za cały okres przechowania.
Trzeba dalej wskazać, że art. 102 ustawy egzekucyjnej nie podaje miernika, według którego należałoby ustalić wysokość wynagrodzenia dozorcy. Niewątpliwie jednak wynagrodzenie to winno uwzględniać sposób wywiązania się dozorcy z jego obowiązków, zdeterminowanych celem dozoru. "Odpowiednie" stosowanie art. 102 ustawy egzekucyjnej, do przypadków unormowanych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia z dnia 23 kwietnia 2002 r. pozwala przyjąć, że do obowiązków przechowawcy, których stopień wykonania może rzutować na wysokość wynagrodzenia, zalicza się obowiązek jednostki prowadzącej parking, do zawiadomienia właściwych organów o upływie 6-miesięcznego terminu od pozostawienia usuniętego z drogi pojazdu (§ 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów). Wprawdzie w stanie prawnym obowiązującym do dnia 8.03.2004 r. termin w jakim jednostka prowadząca parking miała dokonać zawiadomienia, nie był konkretnie określony, to należy tu przyjąć obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skoro przechowanie trwa już od momentu pozostawienia pojazdu samochodowego na parkingu właściwego podmiotu, to obowiązek powiadomienia przez ten podmiot organów jest obowiązkiem
Sygn. akt I SA/Wr 633/06
przechowawcy. Należyte wywiązanie się z tej powinności ma wpływ zarówno na zachowanie stanu i wartości przechowywanego samochodu, którego sprzedaż podobnie jak innych ruchomości, jest zasadniczym celem postępowania likwidacyjnego (§ 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 in principio rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r.), jak również rzutuje na utrzymywanie przechowania jedynie przez okres konieczny, to jest niezbędny dla wdrożenie odpowiednich procedur zmierzających do likwidacji.
Tymczasem z treści zaskarżonego postanowienia, jak i z akt administracyjnych nie wynika, ażby organy czyniły ustalenia w kierunku, czy i ewentualnie kiedy R. W. dokonał zawiadomienia właściwych organów, stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2002 r. Nadto nie wyjaśniono, kiedy dokładnie samochód POLONEZ został odstawiony na parking skarżącego, po tym jak funkcjonariusze Policji dokonali usunięcia pojazdu z drogi, co miałoby znaczenie dla określenia okresu przechowania. W pismach znajdujących się w aktach sprawy pojawiają się w tym zakresie dwie daty, a mianowicie [...] oraz [...]. Tytułem przykładu należy wskazać, że w treści zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podaje datę [...], zaś organ I instancji wskazuje na obie daty: w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] podaje datę kwietniową (k. – [...] akt administracyjnych) zaś wyrażając w trybie art. 133 K.p.a. stanowisko wobec złożonego zażalenia – datę wrześniową (pismo z dnia [...] – k. [...]). Także jednostka Policji podaje obie daty (k. [...] oraz k. [...]).
Z przedstawionych powyżej powodów należało stwierdzić, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, co stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy procesowej.