I SA/Wr 631/24

I SA/Wr 631/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Tomasz Trybuszewski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1570
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres,, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T sp.j. z siedzibą w Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2024 r. nr 0201-IOA.4033.9.2024 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2023 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 czerwca 2024 r. nr 0201-IOA.4033.9.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji), podając w podstawie prawnej art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.) oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.; dalej: u.p.t.u.), po rozpatrzeniu zażalenia T. sp.j. z siedzibą w Ż. (dalej: strona, spółka, podatnik, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Trzebnicy (dalej: NUS, organ I instancji) z dnia 11 marca 2024 r. nr 0221-SKP.500.47.1.2023, którym przedłużono spółce termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2023 r. do dnia 28 czerwca 2024 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 25 kwietnia 2023 r. wpłynęła do NUS deklaracja VAT-7 za luty 2023 r., w której strona wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w wysokości 220 406 zł. Ustawowy termin zwrotu upływał w dniu 26 czerwca 2023 r.
NUS, pismem z dnia 30 maja 2023 r. nr [...], wezwał spółkę do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień do sprawy. W wezwaniu wskazano dokumenty, jakie należy przedłożyć do czynności sprawdzających. Odpowiedź, której strona udzieliła nie wyjaśniła powstałych wątpliwości organu podatkowego. Pismem z dnia 6 czerwca 2023 r. spółka poinformowała w jakim zakresie prowadzi działalność gospodarczą (transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski; działalność rachunkowo-księgowa prowadzona na potrzeby spółek powiązanych; sprzedaż hurtowa i detaliczna pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi). W piśmie podano również miejsca prowadzenia działalności (Ż., ul. [...]; W., ul. [...]), informację o ilości zatrudnionych pracowników na dzień 31 marca 2023 r. oraz informacje o korzystaniu z usług podwykonawców: M. w L. oraz R. Spółka poinformowała, że świadczy usługi głównie dla przedsiębiorstw oraz dla jednostek samorządowych, incydentalnie wykonuje również usługi dla osób fizycznych. Podała również numery kas rejestrujących, z których korzysta w prowadzonej działalności, oraz numery rachunków bankowych. NUS ocenił, że pomimo wystosowania i odebrania przez stronę wezwania do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w sprawie, spółka nie przedłożyła kompletu żądanych dokumentów. Udzieliła jedynie pisemnej odpowiedzi na część skierowanych pytań dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej. Przede wszystkim strona nie przedstawiła do wglądu wymienionych w wezwaniu faktur VAT zarówno dotyczących dokonanej sprzedaży, jak i zakupów. Nie przedłożono również rachunków dotyczących korzystania przez spółkę z usług podwykonawców. Zabrakło także dokumentacji transakcji zakupu zawartych z U. sp. z o.o. oraz M. B. C., do dostarczenia których wzywał organ I instancji. Nie wyjaśniono przy tym, czego dotyczyły ww. transakcje, nie dostarczono wydruków z ksiąg rachunkowych, zabrakło informacji o zakresie prac, świadczonych usług, miejscu ich wykonywania, odpowiedzi w jaki sposób nawiązano współprace z ww. podmiotami. Nie przedstawiono także ewidencji środków trwałych za 2022 r. i 2023 r., nie udzielono wyjaśnień w zakresie zaplecza techniczno-organizacyjnego, nie podano ilości pojazdów wykorzystywanych w działalności (własnych, wynajmowanych, leasingowanych). Nie przedstawiono do wglądu wydruku z księgi rachunkowej zapisów na kontach dostawcy/odbiorcy z podmiotami: T.(1) K. O. oraz P. G. O.
W celu zweryfikowania prawidłowości złożonej deklaracji NUS w dniu 15 czerwca 2023 r. wszczął wobec spółki kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2022 r. do kwietnia 2023 r. oraz kontroli danych rejestracyjnych. W tym samym dniu doręczono wspólnikowi kontrolowanej spółki, G. O., pisemne wezwanie do przedłożenia dokumentów związanych z zakresem kontroli. Ponadto wezwano do przekazania struktur danych JPK_FA za okres od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. W ww. wezwaniach określono termin przedłożenia dokumentów i wyjaśnień w ciągu 7 dni od dnia ich doręczenia tj. do dnia 22 czerwca 2023 r. Spółka nie udzieliła odpowiedzi na ww. wezwania oraz nie przedłożyła wskazanych dokumentów. W związku z powyższym, pismami z dnia 21 lipca 2023 r. ponownie wezwano spółkę do przedłożenia ww. dokumentów i wyjaśnień. Pełnomocnik kontrolowanej spółki nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwania oraz nie przedłożył wskazanych dokumentów. Pismami z dnia 18 sierpnia 2023 r. ponownie wezwano pełnomocnika kontrolowanej spółki do przedłożenia ww. dokumentów i wyjaśnień. Pełnomocnik kontrolowanej spółki w dniu 6 września 2023 r. przesłał elektronicznie część dokumentów z zakresu kontroli. Jednakże do dnia 13 września 2023 r. nie przedłożono ewidencji środków trwałych i wyposażenia, innych dokumentów (poza fakturami), dotyczących transakcji zakupu i sprzedaży zawartych w kontrolowanym okresie, np. zlecenia, umowy cywilnoprawne, protokoły odbioru robót, korespondencja emaliowa z kontrahentem, wyciągów z rachunków bankowych za okres od sierpnia 2022 r. do kwietnia 2023 r. Nie udzielono również odpowiedzi na pytania wskazane przez kontrolujących w wezwaniu. NUS ocenił, że pomimo wystosowania przez organ wezwania do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w sprawie, spółka nie przedłożyła kompletu żądanych dokumentów.
W związku z brakiem odpowiedzi ze strony podatnika, organ I instancji zwrócił się do dwóch banków o przekazanie informacji dotyczących rachunków bankowych wykorzystywanych przez kontrolowaną spółkę w prowadzonej działalności gospodarczej. Zwrócono się również do innego podmiotu z prośbą o przesłanie kserokopii umów leasingowych zawartych z podatnikiem oraz wskazanie do każdej umowy numeru rejestracyjnego pojazdu, którego dotyczy. Odpowiedź wpłynęła do organu I instancji w dniu 22 grudnia 2023 r. Pozyskano również odpowiedzi od innych kontrahentów spółki, tj. od R. (pismo z dnia 29 listopada 2023 r.), Gminy P. (pismo z dnia 20 listopada 2023 r.), Urzędu Miejskiego w Żmigrodzie (pismo z dnia 24 listopada 2023 r.).
Dalej podano, że pismami z dnia 5 października 2023 r., 17 listopada 2023 r., 8 grudnia 2023 r. oraz 14 lutego 2024 r. wezwano pełnomocnika spółki do przedłożenia wszelkiej posiadanej dokumentacji oraz udzielenie szczegółowych wyjaśnień dotyczących współpracy z C. M. B. Wezwania te pozostały bez odpowiedzi ze strony spółki oraz jej pełnomocnika. Wezwano również M. B. do stawienia się w charakterze świadka (pismami z dnia 4 października 2023 r., 7 listopada 2023 r. oraz 8 grudnia 2023 r.). Na żadne z wezwań M. B. nie odpowiedział. Nie zareagował również na wezwania z dnia 3 stycznia 2024 r. oraz dnia 6 marca 2024 r., wystosowane do niego w celu udzielenia pisemnych wyjaśnień i przedłożenia dokumentów dotyczących transakcji sprzedaży dokonanych na rzecz podatnika w okresie od sierpnia 2022 r. do kwietnia 2023 r.
Kolejno w dniu 18 grudnia 2023 r. organ I instancji dokonał również oględzin nieruchomości posiadanych przez spółkę i jej wspólników (Ż., ul. [...], ul. [...], ul. [...]). Spółka świadczyła usługi najmu lokali w Ż., ul. [...] (najemca) oraz w T., ul. [...] (najemczyni). Najemczyni nie odebrała wezwań z 15 listopada 2023 r. oraz 7 grudnia 2023 r., tym samym nie udzieliła odpowiedzi w zakresie informacji dotyczących współpracy z podatnikiem. Z przedłożonych faktur wynika również, że w kontrolowanym okresie spółka dokonała zakupu usług szkoleniowych od R. W., na łączną wartość netto 187.250 zł, podatek VAT 43.067,50 zł. Wezwany w charakterze świadka R. W. zeznał w dniu 4 grudnia 2023 r., że wszystkie szkolenia udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz kontrolowanej spółki, przeprowadzał sam, bez udziału innych osób. Jak wynika z zeznań, do faktur załączone były umowy, program szkoleń, karty ewaluacji przejazdów, karty oceny przebiegu kierowcy, dokumenty potwierdzające uczestnictwo w szkoleniu. Jednakże pomimo wezwań skierowanych do obu stron transakcji (R. W. - pismo z dnia 20 października 2023 r.; pełnomocnik spółki - pisma z dnia 17 listopada 2023 r., 8 grudnia 2023 r., 14 lutego 2023 r.), do organu I instancji nie przesłano żadnej dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych szkoleń. Spółka nie odpowiedziała również na wezwania z dnia 17 listopada 2023 r., 8 grudnia 2023 r. oraz 14 lutego 2024 r. do okazania dokumentów dotyczących transakcji pomiędzy podatnikiem a T.(1) K. O. K. O. również nie odpowiedziała na wezwania z dnia 27 grudnia 2023 oraz 7 marca 2024 r. dotyczące rozliczeń pomiędzy ww. podmiotami. Kolejno w dniu 25 stycznia 2024 r. NUS wezwał G. O., wspólnika kontrolowanej spółki, do stawienia się w dniu 20 lutego 2024 r. w siedzibie urzędu w celu złożenia zeznań w charakterze strony. G. O. nie stawił się na wystosowane wezwanie.
Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia 14 czerwca 2023 r. 0221-SKP.4033.147.2023.4 (doręczonym stronie w dniu 15 czerwca 2023 r.), NUS przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2023 r. do dnia 29 września 2023 r. Następnie postanowieniem z dnia 13 września 2023 r. (doręczonym stronie w dniu 28 września 2023 r.), NUS przedłużył ww. termin do dnia 29 grudnia 2023 r. Dalej postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r. (doręczonym stronie w dniu 27 grudnia 2023 r.), NUS przedłużył ww. termin do dnia 29 marca 2024 r. Następnie, postanowieniem z dnia 11 marca 2024 r. nr 0221-SKP.500.47.1.2023 (doręczonym stronie w dniu 26 marca 2024 r.), NUS przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2023 r. do dnia 28 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pomimo prowadzonych czynności wyjaśniających i kontrolnych, pomimo wystosowania i odebrania przez stronę wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w sprawie, spółka nie przedłożyła kompletu dokumentów, nie udzieliła również szczegółowych wyjaśnień na skierowane w wezwaniach pytania dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej, a G. O. - wspólnik spółki, nie stawił się na wyznaczony na dzień 20 lutego 2024 r. termin przesłuchania w charakterze strony. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że w celu zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2023 r. istnieje konieczność dodatkowego sprawdzenia przeprowadzonych transakcji gospodarczych i sprawdzenia zasadności odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rozliczeń spółki, w tym pozyskania dokumentów i wyjaśnień od jej kontrahentów. Na to postanowienie spółka złożyła zażalenie.
Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego zażalenia, DIAS – opisanym na wstępie postanowieniem – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie DIAS, organ I instancji słusznie uznał, że w celu zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2023 r. istnieje konieczność dodatkowego sprawdzenia przeprowadzonych transakcji gospodarczych i sprawdzenia zasadności odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rozliczeń spółki. W swoim postanowieniu organ I instancji wskazał, jakie czynności wykonał i jakie zamierza wykonać w przedłużonym terminie i są to m.in. skonfrontowanie zadeklarowanego rozliczenia podatku od towarów i usług z dokumentami źródłowymi. Konieczne jest zebranie przez organ I instancji dodatkowych dokumentów oraz informacji dotyczących transakcji dokonanych przez spółkę, bowiem, pomimo kilkukrotnych wezwań, pełnomocnik strony nadal nie przedłożył dokumentów i nie udzielił informacji niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności w prowadzonej sprawie. W związku z tym konieczne jest m.in. pozyskanie dokumentów oraz wyjaśnień od kontrahentów podatnika.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowienia ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że możliwość przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku została określona w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Dokonując wykładni tego przepisu, należy wziąć pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r., I FPS 2/16. Organ I instancji, wydając postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wydał je w sprzeczności z wykładnią określoną przez NSA we wskazanej uchwale – zatem takie postanowienie nie przedłuża skutecznie terminu zwrotu podatku. Organ II instancji w ogóle nie dostrzegł tej wady w swoim rozstrzygnięciu. NSA w swej uchwale potwierdził, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT jest odrębne od trwającej procedury weryfikacyjnej (czynnościach sprawdzających) i musi zawierać bezwzględnie określoną datę, do której zwrot taki zostaje wstrzymany (ponieważ czynności sprawdzające nie mają zdarzenia, które powoduje ich formalne zakończenie). Co więcej, NSA wskazał, że doręczenie podatnikowi postanowienia po upływie takiego terminu (czy to ustawowego, czy już raz przedłużonego) jest bezskuteczne. Sądy administracyjne stoją na stanowisku, że błędne lub nieprecyzyjne określenie terminu zwrotu podatku w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT powoduje wadliwość konstrukcji tego przedłużenia, w związku z czym organ odwoławczy ma obowiązek uchylić dane postanowienie w całości.
Zdaniem spółki, organ wydał postanowienie w ramach kontroli podatkowej (a nie czynności sprawdzających). Organ nie określił także daty przedłużenia, wskazał jedynie że dokonuje tego przedłużenia na czas weryfikacji, podając hipotetyczną datę, z jaką zamierza zakończyć to postępowanie weryfikacyjne. W oczywisty sposób takie postanowienie jest wadliwe i nie spełnia wymogów, które określił NSA w uchwale. Oznacza to, że organ jest w zawinionej zwłoce w zwrocie podatnikowi podatku. Spółka zwróciła uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w podobnej sprawie (wyrok z 7 grudnia 2023 r., I SA/Wr 372/23) w sporze w Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazał wymagania wobec wydawanych przez organy podatkowe postanowień o przedłużeniu zwrotu VAT i organ wydający zaskarżone postanowienie powinien znać to rozstrzygnięcie – w szczególności, że jest ono aktualne także dla niniejszego sporu.
W odpowiedzi na skargę DIAS uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw.
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika [...]. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, [...] urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Nie budzi w kontekście powyższego wątpliwości teza, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., w przypadku gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego), następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 o.p., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 24 października 2016 r., I FPS 2/16, ONSAiWSA 2017, nr 1, poz. 4; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przedłużenie terminu zwrotu, w ujęciu proceduralnym, odbywa się jedynie w przypadku, w którym zasadność zwrotu wykazanego przez podatnika jawi się organowi jako wymagająca dodatkowego zweryfikowania, a jednocześnie weryfikacja ta nie zostanie zakończona, zanim upłynie ustawowo wyznaczony termin zwrotu. Organ zaś, mając na uwadze owe wątpliwości, z tego właśnie powodu w obliczu konkretnego stanu faktycznego za zasadne uznaje skorzystanie z instytucji przedłużenia terminu. Z tych przyczyn więc przedłużenie terminu zwrotu odbywa się w tej samej procedurze czynności sprawdzających. Odnośnie do terminu przedłużenia zwrotu podatku NSA wskazał, że tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Jako że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać, na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony).
Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej art. 87 ust. 2 u.p.t.u., powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (zob. wyroki NSA: z 20 marca 2019 r., I FSK 97/19, z 2 września 2021 r., I FSK 1147/21). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 o.p.) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., I FSK 1287/22).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia powyższe wymogi, albowiem w sposób jasny wykazano, że pomimo prowadzonych czynności wyjaśniających i kontrolnych, pomimo wystosowania i odebrania przez stronę wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w sprawie, spółka nie przedłożyła kompletu dokumentów, nie udzieliła również szczegółowych wyjaśnień na skierowane w wezwaniach pytania dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej, a wspólnik spółki, nie stawił się na wyznaczony termin przesłuchania w charakterze strony. W związku z tym trafnie organy podatkowe stwierdziły, że w celu zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2023 r. istnieje konieczność dodatkowego sprawdzenia transakcji gospodarczych i zasadności odliczenia podatku naliczonego wynikającego z rozliczeń spółki, w tym pozyskania dokumentów i wyjaśnień od jej kontrahentów. Zauważyć należy, że przedłużenie terminu zwrotu podatku możliwe jest, gdy wystąpią okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika. Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji, a wcześniej NUS spełnił wymagania określone w art. 217 § 2 o.p. Organy przedstawiły bowiem w uzasadnieniach rozstrzygnięć argumenty, którymi kierowały się, zajmując stanowisko w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym trafnie organy doszły do wniosku, że zasadna jest dalsza weryfikacja transakcji podatnika. W konsekwencji zatem należało stwierdzić, że organy podatkowe w sposób wystarczający wykazały, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u.
Natomiast główny zarzut strony skarżącej dotyczy w zasadzie sposobu sformułowania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, który – według skarżącej – nie jest precyzyjny. W realiach niniejszej sprawy zarzut ten pozostaje niezrozumiały, bowiem w sentencji postanowienia NUS wskazano: "postanawiam przedłużyć termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku [...] do 28.06.2024 r." (k. 863 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, takie sformułowanie terminu zwrotu nadwyżki podatku jest konkretne i nie nasuwa żadnych wątpliwości. Sądowi wiadomo z urzędu, że w poprzednio kierowanych do strony postanowieniach o przedłużeniu zwrotu organ stosował formułę "postanawiam przedłużyć termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku [...] do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. Przewidywany termin zakończenia weryfikacji: [...].", jednak nie było tak w niniejszej sprawie. To zaś powoduje, że główny zarzut podniesiony w skardze nie przystaje do stanu faktycznego sprawy.
Jak już wskazano, postanowienie organu II instancji zaskarżone w niniejszej sprawie jest kolejnym postanowieniem w sprawie przedłużenia spółce terminu zwrotu nadwyżki VAT za luty 2023 r. Skarga spółki na wcześniejsze postanowienie DIAS w tym przedmiocie z dnia 11 grudnia 2023 r. nr 0201-IOA.4033.16.2023 została oddalona wyrokiem WSA we Wrocławiu z 15 października 2024 r. (I SA/Wr 143/24). To postanowienie DIAS utrzymało w mocy postanowienie NUS, w którym przedłużono termin zwrotu podatku do dnia 29 grudnia 2023 r. Natomiast postanowienie NUS z dnia 12 grudnia 2023 r. – wskazujące termin zwrotu na dzień 29 marca 2024 r. - doręczono pełnomocnikowi spółki 27 grudnia 2023 r. Postanowieniem zaś z dnia 11 marca 2024 r. przedłużono termin do zwrotu do dnia 28 czerwca 2024 r. a zostało ono doręczone w dniu 26 marca 2024 r. Tym samym doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., bowiem doręczenie postanowienia NUS z 11 marca 2024 r. nastąpiło zanim upłynął przedłużony uprzednio termin (zob. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 21 września 2020 r., I FPS 1/20, ONSAiWSA 2021, nr 1, poz. 2).
Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się wskazanych w skardze nieprawidłowości, jak również innych naruszeń prawa, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.