I SA/Wr 626/25

I SA/Wr 626/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Piotr Kieres /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58  par. 1  pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi: A. P. S.A. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lipca 2025 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.282.2025.2.MGO w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
A. S.A. zs. we W. (Skarżąca, Spółka) wniosła skargę na opisaną w sentencji interpretację indywidualną. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona do organu za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, a zatem za pośrednictwem innego niż e-PUAP kanału komunikacji elektronicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, co oznacza, że ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a. Stosownie do treści tego artykułu, Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd jest zatem skuteczne wniesienie skargi. I ta kwestia stała się przedmiotem rozważań, bowiem – jak wynika z przedłożonych akt sprawy – skarga na opisaną w sentencji interpretację została złożona za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy, a zatem za pośrednictwem innego niż e-PUAP kanału informacji elektronicznej. Kluczowe okazało się zatem zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi, złożonej w formie dokumentu elektronicznego. Co istotne i co należy podkreślić, to pouczenie zawarte w zaskarżonej interpretacji (str. 19) - a odnoszące się do trybu jej zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego, które wprost, w przypadku skargi w formie dokumentu elektronicznego, wskazuje na konieczność jej wniesienia: "na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA)"
Sąd zauważa, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym jakkolwiek istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z treści art. 54 § 1a zd. pierwsze p.p.s.a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta natomiast w art. 3 pkt 17 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.) – w skrócie jako "u.i.dz.z.p.". Istotne jest przy tym wskazanie, że powyższy przepis – stosownie do art. 105 pkt 1 lit. a) ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.) – w skrócie jako "u.d.e.", będzie obowiązywał do 30 września 2029 r. Pod pojęciem "elektroniczna skrzynka podawcza" ustawodawca natomiast nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.dz.z.p. ustawodawca wskazał, że "elektroniczna platforma usług administracji publicznej" (e-PUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet.
Należy dodatkowo zauważyć, że jakkolwiek zgodnie z art. 96 u.d.e., w przepisach p.p.s.a. wprowadzone zostały zmiany dotyczące możliwości wnoszenia pism w postaci elektronicznej – to nie mają one obecnie mocy obowiązującej. Zgodnie bowiem z art. 12b § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym art. 96 pkt 1 u.d.e, określony w ustawie warunek pisemności uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej i podpisane w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a. Natomiast stosownie do § 2 art. 12b p.p.s.a., w postępowaniu pisma utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się do sądu administracyjnego na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", a sąd doręcza takie pisma stronom na adres do doręczeń elektronicznych na zasadach określonych w art. 65a. Powyższe przepisy będą jednak obowiązywały dopiero w 2029 r. Stosownie bowiem do treści art. 155 ust. 7 u.d.e., sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Do tego czasu przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości używania adresów do doręczeń elektronicznych do komunikacji procesowej. Powyższe wyłączenie stosowania ww. adresów dotyczy:
– składania pism procesowych do sądu administracyjnego,
– wysyłania do organu administracji publicznej skargi dotyczącej sądowej kontroli tego organu (wszczynające postępowanie sądowoadministracyjne za pośrednictwem organu administracji publicznej),
– doręczania przez sąd administracyjny pism procesowych uczestnikom,
– wzajemnego doręczania sobie pism przez profesjonalnych pełnomocników procesowych (adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, rzeczników patentowych)
Sąd wskazuje tym samym iż podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniach: z 12 czerwca 2025 r. o sygn. akt I FSK 786/25, z 24 czerwca 2025 r. o sygn. akt II FSK 672/235 oraz z 12 czerwca 2025 r. o sygn. akt III OZ 294/25 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), zgodnie z którym w aktualnym stanie prawnym brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi na adres elektroniczny organu inny niż w systemie e-PUAP. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, Skarżąca wniosła skargę jako użytkownik konta w systemie e-Urząd Skarbowy, wbrew wyraźnemu pouczeniu o sposobie wnoszenia skarg w formie dokumentu elektronicznego.
Sąd jeszcze raz podkreśla, że zgodnie z art. 155 ust. 7 u.d.e., sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero zatem od w/w daty zaistnieje prawna możliwość stosowania znowelizowanego brzmienia art. 54 § 1a p.p.s.a. – w konsekwencji czego możliwe stanie się wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu. W chwili obecnej natomiast, jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy e-PUAP (por. postanowienie tut. Sądu z 25 czerwca 2025 r. o sygn. akt II SA/Wr 356/25 i powołane w nim orzecznictwo WSA i NSA – LEX/el. nr 3885208).
Sąd wskazuje nadto, że wydane na podstawie art. 35b ust. 6 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 615, ze zm.) Rozporządzenie Ministra Finansów z 21 czerwca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz.1178) w sprawie korzystania z e-Urzędu Skarbowego w § 6 ust. 3 pkt 3 wprost stanowi, że: "Użytkownik konta w e-Urzędzie Skarbowym nie jest uprawniony do składania z wykorzystaniem pisma ogólnego udostępnionego na tym koncie skarg do sądów administracyjnych". W obecnym stanie prawnym zastosowany przez Skarżącą środek komunikacji został wyraźnie wykluczony z trybu skargowego do sądów administracyjnych. Kwestia ta była również podnoszona w orzecznictwie (por. np. postanowienie WSA w Krakowie z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 501/25, LEX nr 3905822, postanowienie WSA w Białymstoku z 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 870/25, LEX nr 39042750).
Wobec powyższego, z uwagi na okoliczność, iż skarga została wniesiona za pośrednictwem systemu e-Urząd Skarbowy i pomimo – jak już wyżej wskazano – jasnego pouczenia Spółki zawartego w skarżonej interpretacji, jak wnosić skargę w formie dokumentu elektronicznego (e-PUAP), przedmiotowa skarga nie została skutecznie wniesiona i w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, taką skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczone wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.