I SA/Wr 602/23

I SA/Wr 602/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Solatycka
Jarosław Horobiowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1475/24 - Wyrok NSA z 2025-03-19
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 5  ust. 1, 28c ust.c ust. 1, 28f ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant: Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C Sp. z o. o. Sp. k. z/s w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 marca 2019 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.698.2018.2.PR w przedmiocie podatku od towarów i usług: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi C. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w M. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z dnia 5 marca 2019 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.698.2018.2.PR w przedmiocie podatku od towarów i usług.
We wniosku o wydanie skarżonej interpretacji strona przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.
Spółka wskazała, że jako podatnik VAT w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", będzie wynajmowała od C.(1) sp. z o.o. jacht żaglowy czternastoosobowy, z dwuosobową załogą, zarejestrowany jako jacht komercyjny i będzie wykonywała rejsy jachtem tylko i wyłącznie poza granicami Unii Europejskiej. Osoby uczestniczące w rejsach będą okrętowane jako członkowie załogi i będą wykonywały obowiązki załogi (np. wachty nawigacyjne, pomoc przy żaglach, praca przy cumowaniu, czy w kuchni), a także będą podporządkowane poleceniom kapitana. Uczestnicy rejsu nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. Z każdym z uczestników rejsu będzie podpisywana umowa uczestnictwa w rejsie, a każdy rejs będzie rejsem stażowym lub szkoleniowo-stażowym w formie ekspedycji. Usługa związana z obsługą jachtu będzie polegała na tym, że spółka będzie odpowiadać za organizowanie rejsu do portu (z tym, że każdy uczestnik na własny koszt będzie musiał dotrzeć do portu zaokrętowania jachtu oraz ponieść koszt powrotu z portu wyokrętowania) i nie będzie odpowiadać za program turystyczny (zwiedzanie miast portowych, czy też to co uczestnicy rejsów będą robić w czasie wolnym). W skład rejsu wchodzić będzie zakwaterowanie na jachcie (uczestnicy rejsu będą mieszkać i nocować na jachcie przez kilkanaście lub kilkadziesiąt dni) i żegluga po określonej trasie oraz usługi kapitana jachtu. Rejsy odbywać się będą wyłącznie pomiędzy portami krajów spoza Unii Europejskiej, a więc całość usług będzie wykonywana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka będzie również ponosić koszty związane z ewentualnymi naprawami jachtu, w tym zakup niezbędnych części i wyposażenia do jachtu (w zależności od warunków cenowych zakupy będą dokonywane w Polsce lub poza terytorium Unii Europejskiej, spółka nie będzie jednak w związku z tym podatnikiem na terytorium Polski w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1) i 5) ustawy o VAT, jak też nie będzie dokonywała importu usług), oraz koszty związane z zakupem paliwa (zakupy dokonywane wyłącznie poza terytorium Polski, w związku z czym spółka nie będzie podatnikiem VAT w Polsce w rozumieniu art. 17 ust 1 pkt 5) ustawy o VAT). W kwestii wyżywienia spółka przewiduje, że z zakupionych poza granicami Unii Europejskiej — w miejscu cumowania jachtu — produktów wszyscy wspólnie będą sobie przygotowywali jedzenie. Spółka będzie przekazywała jedzenie załodze jachtu celem przygotowania przez nią posiłków i zastosowania prawidłowej stawki podatku dla tej czynności.
Spółka będzie posiadała dokumenty potwierdzające świadczenie usługi związanej z obsługą jachtu komercyjnego, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego poza terytorium Unii Europejskiej (listy załogi, wyjścia z portów, wejścia do portów, odprawy graniczne w Chile, Argentynie i innych krajach Ameryki Południowej oraz w krajach, do których jacht będzie zawijał).
Jednocześnie spółka zaznaczyła, że w Polsce będzie miała swoją siedzibę, a cała jej działalność polegająca na organizowaniu rejsów będzie miała swój początek i koniec poza terytorium Unii Europejskiej.
W związku z tak opisanym zdarzeniem przyszłym spółka zadała pytanie, czy świadczone przez nią usługi związane z obsługą jachtu komercyjnego oddanego jej w najem, polegające na organizowaniu rejsu morskiego rozpoczynającego i kończącego się poza Polską i Unią Europejską, nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, albowiem ich miejsce świadczenia ma miejsce poza terytorium kraju. Spółka wniosła o ustalenie możliwości zastosowania stawki podatku w wysokości 0% oraz określenie miejsca świadczenia usługi związanej z obsługą jachtu komercyjnego.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, spółka wskazała, że świadczone przez nią usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji stanowią usługi transportu morskiego osób, realizowane w całości poza terytorium kraju i poza terytorium Unii Europejskiej. W związku z tym miejsce ich świadczenia należy ustalać zgodnie z art. 28f ustawy o VAT, tj. uznać, że są świadczone w miejscu, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości. Z tego względu opisane usługi, zdaniem spółki, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
W interpretacji indywidualnej z 5 marca 2019 r. organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej usługi wynika, że jej głównym celem nie będzie transport osób z jednego portu do drugiego. Zaprezentowana we wniosku o interpretację usługa nie jest więc tą, o której mowa w art. 28f ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym miejscem świadczenia przedmiotowej usługi na rzecz uczestników rejsu będzie zgodnie z przepisem art. 28c ust. 1 ustawy o VAT miejsce, w którym spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Polski, i usługa ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Ponadto organ wskazał, że dla usługi związanej z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego, nie została przewidziana stawka preferencyjna podatku od towarów i usług lub też zwolnienie od podatku, w związku z czym powinna być ona opodatkowana stawką podstawową 23%.
Na wydaną interpretację spółka wniosła do tut Sądu skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 28f ust. 1 oraz art. 28c ust. 1 ustawy o VAT poprzez:
– niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania (zastosowanie art. 28c ust. 1 ustawy o VAT w sytuacji, w której prawidłowo zastosowany powinien zostać art. 28f ust. 1 ustawy o VAT) i przyjęcie przez DKIS, że miejscem świadczenia usługi polegającej na organizacji rejsów jachtem pełnomorskim pomiędzy portami leżącymi poza państwami członkowskimi Unii Europejskiej jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej (art. 28c ust. 1 ustawy o VAT), tj. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy przedmiotowa usługa polega w istocie na transporcie pasażerów, w związku z czym za miejsce jej świadczenia powinno być uznane miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości (art. 28f ust. 1 ustawy o VAT);
– również przez niewłaściwą ocenę przedstawionego zdarzenia przyszłego, tj. błędną ocenę istoty opisanej przez wnioskodawcę usługi polegającej na organizacji rejsów jachtem pełnomorskim pomiędzy portami leżącymi poza państwami członkowskimi Unii Europejskiej i przyjęcie, że nie jest to usługa transportu pasażerów, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w sposób już opisany.
W oparciu o podniesione zarzuty skargi spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości i zasądzenie od DKIS na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonej interpretacji.
Pismem procesowym z 25 czerwca 2019 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę akcentując, że głównym elementem planowanych usług jest transport pasażerów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 513/19 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. Za zasadny sąd uznał zarzut skargi dotyczący niewłaściwego podstawienia zdarzenia przyszłego pod art. 28c ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem sądu organ błędnie ocenił istotę opisanej przez spółkę usługi, przyjmując, że nie jest to usługa transportu pasażerów. Kategoryczne stanowisko organu w tym zakresie nie jest uzasadnione w świetle treści wniosku o wydanie interpretacji, z którego, w ocenie sądu, wynika, że transport osób jest co najmniej elementem usługi świadczonej przez skarżącą. Sąd nie zgodził się jednak ze stanowiskiem spółki co do tego, że organizowany przez nią rejs sprowadza się wyłącznie do przetransportowania pasażerów z miejsca na miejsce. Twierdzenie takie jest bowiem również sprzeczne z treścią wniosku. Dalej sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro w opisanym stanie faktycznym transport pasażerów jest elementem usługi świadczonej przez spółkę, konieczne jest dokonanie przez organ oceny wzajemnych relacji tego elementu z pozostałymi elementami opisanymi we wniosku o wydanie interpretacji w kontekście miejsca świadczenia usług. Organ w sposób arbitralny, oderwany od treści wniosku dokonał bowiem wyłączenia transportu pasażerów poza zakres opisanej we wniosku o interpretację usługi. W konsekwencji organ niewłaściwie zastosował przepisy prawa materialnego, tj. art. 28c ust. 1 i art. 28f ust. 1 ustawy o VAT.
Po rozpoznaniu wniesionej przez DKIS skargi kasacyjnej na orzeczenie Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2023 r. o sygn. akt I FSK 596/20 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę DKIS, iż uzasadnienie wyroku jest wzajemnie sprzeczne i zarazem w znaczący sposób utrudnia odczytanie intencji i argumentacji sądu pierwszej instancji. Trafny okazał się zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 — 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 o.p. Nie podzielił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny poglądu wojewódzkiego sądu administracyjnego, że stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie znajduje w pełni odzwierciedlenia w stanie faktycznym wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji. W ocenie Sądu drugiej instancji pomimo braku użycia określenia świadczenia kompleksowego w istocie przyjęto, że świadczenie wnioskodawcy składa się z kilku usług. Uznano, że "charakter opisanej przez spółkę usługi związanej z obsługą jachtu, polegającej na organizowaniu rejsu morskiego, wskazuje, że transport osób z jednego portu do drugiego nie będzie rzeczywistym i głównym celem tej usługi, gdyż takim celem będzie zorganizowanie szkolenia/stażu dla uczestników rejsu". W istocie organ interpretacyjny uznał, że świadczeniem dominującym nie będzie usługa transportu osób lecz usługa zorganizowania szkolenia/stażu dla uczestników rejsu. Powyższe stanowisko, wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji, znajduje odzwierciedlenie w stanie faktycznym wniosku. Rolą sądu pierwszej instancji, rozpoznającego skargę na interpretacje indywidualną, była ocena prawna prawidłowości takiego stanowiska, czego sąd pierwszej instancji nie uczynił.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. skarżąca spółka podtrzymała w całości dotychczas zajmowane stanowisko i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 513/19, uchylił powyższą interpretację indywidualną.
Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez DKIS wyrokiem z dnia 5 maja 2023 r. o sygn. akt I FSK 596/20 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uchylił ww. wyrok WSA w całości i sprawę przekazał tut. Sądowi do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie Sąd jest obecnie związany wykładnią prawa, dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 5 maja 2023 r. Nakazuje to treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Jak się przyjmuje w orzecznictwie i literaturze, Sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Dodać należy, że związanie dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią ma szeroki zakres. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana, może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, a mianowicie gdy stan faktyczny danej sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Żadna z dwóch wymienionych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie, co oznaczało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przy ponownym orzekaniu zobowiązany był bez wyjątku podporządkować się wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I FSK 596/20.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ interpretacyjny prawidłowo ustalił miejsce świadczenia usług związanych z obsługą jachtu komercyjnego opisanych przez skarżącą we wniosku z dnia 12 października 2018 r. rozpoznając je na podstawie art. 28c ust. 1 ustawy o VAT czy też rację należało przyznać spółce, która świadczone przez siebie usługi kwalifikuje jako usługi transportu morskiego a z uwagi na to, iż miejsce ich świadczenia jest poza terytorium kraju twierdzi, że nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.
W ocenie Sądu – w składzie rozpoznającym sprawę - rację w tym sporze przyznać należy organowi interpretującemu.
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V "Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług".
W pierwszej kolejności we wskazanym rozdziale ustawodawca unormował definicję podatnika, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. I tak wskazać należy, że w świetle art. 28a ustawy o VAT podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
Na podstawie art. 28b ust. 1 – 3 ustawy o ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
W przypadku zaś świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art. 28h-28n, o czym stanowi art. 28c ust. 1 ustawy o VAT.
Z punktu widzenia zaistniałego w sprawie sporu i stawianych w skardze zarzutów istotne znaczenie ma ponadto przepis art. 28f ust. 1 ustawy o VAT, wedle którego miejscem świadczenia usług transportu pasażerów jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości.
Skarżąca spółka przedstawiając własne stanowisko w sprawie, zarówno we wniosku jak i następnie w skardze argumentowała, iż świadczone przez nią usługi związane z obsługą jachtu komercyjnego stanowią w istocie usługi transportu pasażerów a tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, albowiem miejsce ich świadczenia jest poza terytorium kraju. Z takim stanowiskiem w ocenie Sądu nie można się zgodzić i w spornym zakresie rację należy przyznać organowi interpretacyjnemu.
Kluczowym dla sprawy jest zatem kwalifikacja świadczonych przez spółkę usług, które w pytaniu sformułowanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej określone zostały jako "usługi związane z obsługą jachtu komercyjnego" a następnie szczegółowo opisane w treści wniosku. Wedle informacji zawartych we wniosku do istotnych elementów usługi należy transport uczestników rejsu, ich zakwaterowanie, żegluga po określonej trasie oraz usługi kapitana jachtu. Każdy rejs będzie rejsem o charakterze stażowym lub szkoleniowo – stażowym w formie ekspedycji, zaś osoby uczestniczące w rejsie będą tworzyły załogę jachtu i wykonywały obowiązki załogi. Spółka podkreśliła, iż świadczona usługa nie obejmuje zorganizowania uczestnikom planu zwiedzania miast portowych, skarżąca nie jest odpowiedzialna za program turystyczny.
Scharakteryzowane w powyższy sposób usługi skarżąca spółka kwalifikuje jako usługę transportu.
Tymczasem przez transport należy zgodnie ze znaczeniem powszechnym, językowym należy rozumieć przewóz osób lub ładunków różnymi środkami lokomocji, jak i ogół działań oraz środków związanych z takim przewozem. Celem usługi transportu jest zatem przemieszczanie ludzi lub ładunków.
Biorąc pod uwagę powyższe niewątpliwie w ocenie Sądu transport pasażerów jest częścią świadczonej przez skarżącą usługi kompleksowej związanej obsługą jachtu komercyjnego, która jednak poza samym transportem obejmuje nadto takie świadczenia jak zakwaterowanie, zaokrętowanie w roli członków załogi i związane z tym obowiązki, opiekę kapitana jachtu oraz elementy stażu czy też szkolenia. Wszystkie wymienione elementy kształtują w ocenie Sądu charakter usługi złożonej z wielu świadczeń, które w równym albo zbliżonym stopniu są atrakcyjne dla uczestników rejsu. W ocenie Sądu bowiem celem rejsu jachtem morskim nie jest usługa transportowa sama w sobie – choć niewątpliwie jest to jej istotny element – lecz ogół doznań związanych z tą formą wypoczynku (rekreacji) począwszy od uczestnictwa w życiu załogi jachtu a skończywszy na wrażeniach estetycznych związanych z przebywaniem na morzu. Osoba zainteresowana jedynie transportem do określonego miejsca przeznaczenia z dużym prawdopodobieństwem wybierze inną formę przemieszczania się niż osoba, która poza transportem zamierza poznać elementy obsługi jachtu oraz podstawy żeglowania. Z tych też względów opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej usługa jest świadczeniem złożonym, której charakter jest znacznie szerszy, niż wskazywany przez spółkę transport morski, co prawidłowo dostrzegł DKIS w zaskarżonej interpretacji. O tym, iż w sprawie występuje kilka równorzędnych usług składających się na świadczenie kompleksowe świadczy ponadto samo sformułowane przez spółkę pytanie, które samo w sobie wskazuje na złożony charakter usługi ("...usługi związane z obsługą jachtu komercyjnego..."). W ocenie Sąd zaś żaden z elementów tej usługi nie ma na tyle wiodącej roli w całym świadczeniu, aby zdeterminował jego charakter.
Z uwagi na opis zdarzenia przyszłego oraz brak zarzutów w tym zakresie sporna usługa nie może być oceniana w kontekście ewentualnej usługi turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT i tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 28n ustawy o VAT dotyczący określenia miejsca świadczenia dla usług turystyki, stąd też DKIS prawidłowo uznał, że jest to usługa związana z obsługą jachtu komercyjnego a miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania usług przedstawionych w opisie sprawy świadczonych na rzecz podmiotów (uczestników rejsów) niebędących podatnikami, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28c ust. 1 ustawy o VAT będzie miejsce, w którym skarżąca posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. Polska.
Jednocześnie, w okolicznościach niniejszej sprawy zdeterminowanych treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, usługi związane z obsługą jachtu komercyjnego nie będą stanowić usług transportu pasażerów, dla których miejsce świadczenia ustala się na podstawie art. 28f ust. 1 ustawy o VAT. W tym miejscu przypomnieć należy, iż zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zainteresowany uzyskaniem interpretacji indywidualnej ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowią podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne.
W konsekwencji zatem sporne usługi będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu Sąd uznał, że organ interpretacyjny, w przedstawionych przez wnioskodawcę okolicznościach faktycznych, właściwie zastosował przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. Tym samym postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się bezzasadne.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.