I SA/Wr 59/26

I SA/Wr 59/26 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-05-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska
Marta Semiczek
Tadeusz Haberka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 34 par. 2 ust. 3 lit. a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 19 listopada 2025 r. znak 0201-IEW1.7113.17.8.2025.4 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. M. (dalej: strona, skarżący, zobowiązany) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Dyrektor) z 19 listopada 2025 roku nr 0201-IEW1.7113.17.8.2025.4, którym uchylono w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna (dalej: NUS, Naczelnik) z 5 listopada 2025 r. znak 0224-SEW-2.7113.8.2025) o oddaleniu zarzutu braku wymagalności obowiązku w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. i stwierdzono niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Postępowanie przed organami podatkowymi.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że 25 stycznia 2013 r. skarżący złożył deklarację VAT za grudzień 2012 r., w której wykazał podatek do zapłaty w kwocie 12 052 zł, Należność ta została w terminie uregulowana.
Decyzją z 10 lutego 2016 r. (znak UKS202W1P11.421.25.2015) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., w tym za grudzień 2012 r. w kwocie 2 970 zł oraz podatek przypadający do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 68 358 zł.
Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją DIAS z 10 lipca 2017 r. znak 0201-IOV.4103.64.2017, od której 23 sierpnia 2017 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 24 maja 2018 r., I SA/Wr 1008/17 uchylił decyzję z 10 lipca 2017 r.
W wyniku rozpatrzenia skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 1 czerwca 2023 r. I FSK 1979/18, uchylił wyrok WSA i oddalił skargę oraz oddalił skargę kasacyjną skarżącego.
Zawiadomieniem z 9 stycznia 2025 r. znak [...] organ egzekucyjny poinformował skarżącego o podjęciu umorzonego wcześniej (postanowieniem z 12 stycznia 2018 r. znak 0224-SEE.711.10824.2018.SK) postępowania egzekucyjnego.
10 stycznia 2025 r. dokonano zajęcia przysługujących skarżącemu wierzytelności od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W.-K. P. R., na podstawie zawiadomienia z 9 stycznia 2025 r. znak [...], które doręczono skarżącemu 30 stycznia 2025 r. (fikcja doręczenia).
Zajęciem objęto zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. w kwocie 59 276,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 71 121,46 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 13 149,55 zł.
30 stycznia 2025 r. skarżący wniósł skargę na czynności egzekucyjne. W skardze rozpatrywano m.in. zarzut dokonania zajęcia na poczet zobowiązań podatkowych, które powstały na podstawie decyzji uchylonych (niewykonalnych) oraz pominięcia pełnomocnika przy doręczaniu zawiadomienia o zajęciu z 9 stycznia 2025 r. znak [...] oraz zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji znak [...]. W tym zakresie Naczelnik postanowieniem z 3 marca 2025 r. znak 0224-SEE-2.7113.211.2025, oddalił skargę, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora z 5 maja 2025 r. znak 0201- IEE1.7192.38.2025.3. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 499/25 skargę oddalił.
W ww. skardze złożonej 30 stycznia 2025 r. podniesiono również zarzut przedawnienia. zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. W tym zakresie prowadzone było odrębne postępowanie. NUS postanowieniem z 31 marca 2025 r. znak 0224-SEW-2.7113.8.2025 oddalił zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., wskazując, że w dacie zajęcia, zobowiązanie to nie było przedawnione, ponieważ prawomocny wyrok NSA z 1 czerwca 2023 r. I FSK 1979/18 wpłynął do organu 10 października 2023 r. Zatem dopiero od dnia następnego po tym dniu bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania biegł dalej. 22 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora z 21 maja 2025 roku znak 0201-IEW1.720.8.2025.2. Na ww. postanowienie 3 lipca 2025 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 496/25 oddalił skargę.
Ww. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 listopada 2025 r. (I SA/Wr 496/25 oraz I SA/Wr 499/25) nie są prawomocne.
Pismem z 7 lipca 2025 r. znak [...] Naczelnik uwzględniając okoliczności powołane w skardze z 17 stycznia 2025 r. dotyczące pominięcia pełnomocnika przy doręczeniach, przesłał do wiadomości pełnomocnikowi zawiadomienie o zajęciu z 9 stycznia 2025 r. znak [...] wraz z zawiadomieniem o ponownym wszczęciu egzekucji znak [...].
10 lipca 2025 r. skarżący wniósł kolejny zarzut na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 13 października 2017 r. nr [...], obejmującego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. W uzasadnieniu, powołując się na brak wymagalności skarżący wskazał na przedawnienie zobowiązania objętego postępowaniem oraz nieskuteczność czynności z uwagi na pominięcie pełnomocnika przy doręczaniu zawiadomienia o zajęciu z 9 stycznia 2025 r. znak [...] wraz z zawiadomieniem o ponownym wszczęciu egzekucji znak [...].
Postanowieniem z 10 października 2025 r. znak 0224-SEW-2.7113.8.2025 NUS rozpatrzył ten zarzut merytorycznie. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi 29 października 2025 r.
5 listopada 2025 r. wniesiono zażalenie na to postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 33 § 1 pkt 6, w związku z art. 59 § 1 pkt 2, art. 34 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 572, ze zm.; dalej: u.p.e.a.), oraz art. 8, art. 40 § 2, art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, ze zm., dalej: k.p.a.) a także art. 70 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2025 r, poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.). W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie zarzutu przedawnienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz niezwłoczny zwrot dokonanego zajęcia wraz z odsetkami za zwłokę na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano na wygaśnięcie zobowiązania objętego postępowaniem z uwagi na jego przedawnienie, bezzasadność stanowiska organu I instancji oraz sprzeczność tego stanowiska.
Postanowieniem z 19 listopada 2025 r. znak 0201-IEW1.7113.17.8.2025.4 Dyrektor uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekając co do istoty sprawy stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, ponieważ zarzut ten był przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 496/25 oraz I SA/Wr 499/25.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Naczelnik w kwestionowanym postanowieniu ocenił merytorycznie kwestię przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., podczas, gdy kwestia ta była przedmiotem merytorycznej analizy zarówno Dyrektora (postanowienie z 21 maja 2025 r. znak 0201-IEW1.720.8.2025.2), jak i WSA we Wrocławiu w wyroku z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 496/25). Także kwestia pominięcia pełnomocnika była przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu, w ramach rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną (postanowienie Dyrektora z 5 maja 2025 r. znak 0201- IEE1.7192.38.2025.2 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 499/25). Wyjaśniono również pojęcie wymagalności, w ramach którego skarżący kwestionuje prawidłowość ustalenia przedawnienia oraz kwestię pominięcia pełnomocnika oraz wskazano, że na podstawie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), stanowisko wyrażone przez Sąd wiąże organy, które nie mogą merytorycznie ponownie oceniać tych samych kwestii, tym razem w ramach innego zarzutu.
Postępowanie przed Sądem.
Od postanowienia DIAS strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
A. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
1. naruszenie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię pojęcia "zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (...) sądowym" i jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że sam fakt wcześniejszej kontroli sądowej innych aktów (w szczególności postanowienia z 21 maja 2025 r. oraz rozstrzygnięć w trybie skargi na czynności egzekucyjne) automatycznie czyni niedopuszczalnym zarzut wniesiony pismem z 10 lipca 2025 r,, bez wykazania - w wymaganym standardzie - tożsamości przedmiotu, podstawy faktycznej i podstawy prawnej "rozpatrzenia" oraz bez rekonstrukcji granic spraw rozpoznawanych w powołanych postępowaniach sądowych;
2. naruszenie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 oraz art. 33 § 4 u.p.e.a. poprzez pominięcie faktu, iż przesłanka niedopuszczalności odnosi się do "zarzutu" rozumianego jako skonkretyzowany środek obrony zobowiązanego (istota i zakres żądania, dowody), a nie do ogólnego "wątku" lub "tematu" (np. "przedawnienia" albo "doręczeń"), co doprowadziło do formalnego zamknięcia drogi rozpoznania zarzutu w oparciu o kryterium nieznane ustawie;
B. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący okoliczności istotnych dla zastosowania art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a,, w szczególności przez zaniechanie:
a. analizy, czy i w jakim zakresie powołane wyroki sądowe obejmowały zakresem kontroli tożsamy zarzut w rozumieniu art. 33 § 2 i art. 33 § 4 u.p.e.a.,
b. ustalenia, czy elementy podniesione w zarzucie z 10 lipca 2025 r. były "przedmiotem rozpatrzenia" jako ratio rozstrzygnięcia w innych postępowaniach, czy jedynie zostały zasygnalizowane incydentalnie;
2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający standardowi kontroli sądowej - w szczególności przez ograniczenie się do konstatacji, że "kwestia była przedmiotem rozpatrzenia" oraz powołania sygnatur, bez przedstawienia wywodu wykazującego spełnienie materialnoprawnej przesłanki niedopuszczalności z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a.
3. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wadliwe oznaczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (wskazanie w osnowie podstawy niekorespondującej z brzmieniem normy, którą organ w istocie zastosował), co - w realiach sprawy - pozostaje sprzężone z wadliwą subsumcją i nie może zostać zredukowane do nieistotnej omyłki redakcyjnej
4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. (w zw. z art. 18 u.p.e.a.), poprzez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego (stwierdzającego niedopuszczalność) bez uprzedniego usunięcia istotnych wątpliwości co do spełnienia przesłanek z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a u.p.e.a., co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego formalnego zamknięcia drogi rozpoznania zarzutu.
W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Wskazując ramy prawne sprawy wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty sformalizowany środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Zarzut jest zatem środkiem prawnym o jednolitym charakterze, co powoduje, że - wnosząc go zobowiązany - zamierza wykazać zaistnienie jednej z przesłanek z art. 33 § 2 u.p.e.a, czym kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna.
Jak stanowi art. 34 § 2 ust. 3 lit. a u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.
W świetle okoliczności sprawy spornym jest w istocie nie to, czy dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym obowiązek wygasł na skutek upływu terminu przedawnienia oraz to, czy prawidłowo doręczono zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu oraz z zawiadomienie o ponownym wszczęciu egzekucji, ale to, czy ww. okoliczności był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.
W tak zakreślonych granicach sporu rację należało przyznać DIAS.
Otóż wskazać trzeba, że w wyroku z 11 listopada 2025 r., I SA/Wr 499/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając skargę strony w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, wyjaśnił, że w judykaturze nie budzi żadnych wątpliwości to, że o pierwszej czynności postępowania egzekucyjnego w administracji musi być zawiadomiony bezpośrednio zobowiązany. Dopiero w toku tego postępowania może być zgłoszony lub ustanowiony pełnomocnik. Od momentu zawiadomienia o ustanowieniu pełnomocnika organ egzekucyjny zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania. Jak wyjaśnił Sąd w ww. wyroku, w sprawie będącej przedmiotem oceny pełnomocnik został ustanowiony dopiero po ponownym wszczęciu postępowania egzekucyjnego i dokonaniu zajęcia egzekucyjnego, zatem ewentualne pełnomocnictwa złożone wcześniej, tj. przed wszczęciem postepowania, nie mogły mieć wpływu na konieczność doręczenia zawiadomienia o ww. czynnościach bezpośrednio zobowiązanego. Sąd ocenił, że organ egzekucyjny, wystawiając 9 stycznia 2025 r. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z ww. tytułu i przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, którego wezwał jednocześnie, aby bez zgody organu nie uiszczał stronie tejże należności lecz niezwłocznie w terminie 7 dni od dnia doręczenia złożył organowi oświadczenie wymagane przepisem art. 89 § 3 p.p.s.a. oraz skuteczne powiadamiając o tym zajęciu stronę skarżącą, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów u.p.e.a. Sąd nie dopatrzył się również uchybień formalnych. W posumowaniu Sąd stwierdził, że organ realizując zajęcie podanej innej wierzytelności pieniężnej, zawiadomieniem z 9 stycznia 2025 r. wypełniono wszystkie wymagania prawem przewidziane.
W wyroku z 14 listopada 2025 r., I SA/Wr 496/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając skargę strony w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przesądził, że zarzut przedawnienia jest bezzasadny. Sąd wyjaśnił, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. stało się wymagalne z 25 stycznia 2013 r., zatem ustawowy termin przedawnienia upływał z 31 grudnia 2018 r. Sąd wskazał, że 23 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł skargę do WSA we Wrocławiu na decyzję z 10 lipca 2017 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. W aktach sprawy brak jest koperty nadawczej. Skarga wpłynęła do organu w 28 sierpnia 2017 r. Sąd ocenił, że DIAS słusznie uznał, przyjmując, że skarga została nadana najwcześniej w dniu jej sporządzenia (23 sierpnia 2017 r.). Zatem w tym dniu nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Dalej Sąd przyjął za słuszną ocenę DIAS, że podstawa zawieszenia ustąpiła z chwilą doręczenia organowi wyroku NSA z 1 czerwca 2023 r. I FSK 1979/18 - wyrok wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wpłynął na skrzynkę elektroniczną organu 10 października 2023 r.
Sąd wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia biegł dalej od 11 października 2023 r. i zgodnie z obliczeniami upływał 18 lutego 2025 r. (81 dni z 2023 r. - od 11 października do 31 grudnia, 366 dni z 2024 r. - od 1 stycznia do 31 grudnia, 49 dni z 2025 r. od 1 stycznia do 18 lutego, 81+366+49=496 dni). Sąd uznał, że zastosowanie 10 stycznia 2025 r. środka egzekucyjnego miało miejsce ponad miesiąc przed upływem terminu przedawnienia, który przypadał na 18 lutego 2025 r. W związku z tym nowy termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. należało obliczać od 11 stycznia 2025 r., zatem nie ulegnie ono przedawnieniu wcześniej niż 12 stycznia 2030 r. W związku z tym podniesiony w tym zakresie zarzut przedawnienia zobowiązania, a w konsekwencji jego wygaśnięcia Sąd uznał za jest niezasadny.
Jednocześnie w ww. wyroku Sąd ponownie odniósł się do kwestii, komu pełnomocnikowi, czy zobowiązanemu należy doręczyć zawiadomienie o ponownym wszczęciu postępowania egzekucyjnego czy zajęciu wierzytelności pieniężnej. Sąd wskazał, że aktualnie w judykaturze nie budzi żadnych wątpliwości to, że o pierwszej czynności postępowania egzekucyjnego w administracji musi być zawiadomiony bezpośrednio zobowiązany. Sąd wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem oceny pełnomocnik został ustanowiony dopiero po ponownym wszczęciu postępowania egzekucyjnego i dokonaniu zajęcia egzekucyjnego, zatem ewentualne pełnomocnictwa złożone wcześniej, tj. przed wszczęciem postępowania, nie mogły mieć wpływu na konieczność doręczenia zawiadomienia o ww. czynnościach bezpośrednio zobowiązanego.
Konkludując, oba podnoszone przez skarżącego zarzuty, tj. przedawnienie zobowiązania objętego postępowaniem oraz nieskuteczność czynności z uwagi na pominięcie pełnomocnika przy doręczaniu zawiadomienia o zajęciu z 9 stycznia 2025 r. wraz z zawiadomieniem o ponownym wszczęciu egzekucji zostały ocenione jako niezasadne w wyżej przywołanych wyrokach WSA we Wrocławiu.
W świetle powyższego, słusznie DIAS ocenił w skarżonym postanowieniu, że w świetle tego, że okoliczności stanowiące przedmiot merytorycznej oceny NUS w postanowieniu z 5 listopada 2025 r. był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym oraz sądowym, NUS powinien był zakończyć sprawę przez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Dlatego zarzuty skargi - że postanowienie DIAS, którym uchylono w całości postanowienie NUS z 5 listopada 2025 r. o oddaleniu zarzutu braku wymagalności obowiązku w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. i stwierdzono niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej naruszają wskazane przepisy prawa - Sąd ocenił jako niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonego postanowienia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, nie naruszył również przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, dlatego – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę w całości.