I SA/Wr 58/07

I SA/Wr 58/07 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-04-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2007-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Radom
Lidia Błystak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 1251/07 - Wyrok NSA z 2008-10-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
art. 5 ust. 3 i 6
Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Barbara Głowaczewska Po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektora izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego o d d a l a s k a r g ę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie możliwości ustalenia przez ten organ norm dopuszczalnych ubytków powstających podczas przyjęcia, wydania i przewozu dla wyrobu akcyzowego zharmonizowanego – oleju hydraulicznego o kodzie CN 2710 19 99, dla którego nie zostały określone wysokości dopuszczalnych ubytków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25.03.2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych (Dz. U. Nr 63, poz. 585). Strona jest dostawcą wyrobu akcyzowego – oleju hydraulicznego CN 2710 19 99. Wystąpiła z pytaniem "czy pomimo braku określenia w rozporządzeniu Min. Finansów z dnia 25.03.2004 r. dopuszczalnych ubytków oleju hydraulicznego o kodzie CN 2710 19 99 organ celny może, na wniosek podatnika, zwolnić w trybie art. 5 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym ubytki tego wyrobu od akcyzy, ustalając jednocześnie ich wysokość". Zdaniem strony jest to dopuszczalne.
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2005 r. [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 14b § 2 i art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 1.07.2005 r. Nr [...], w którym organ ten uznał za nieprawidłowe stanowisko A spółka z o.o. przedstawione we wniosku z dnia [...], iż Naczelnik Urzędu Celnego ma możliwości ustalenia norm dopuszczalnych ubytków powstających podczas przyjęcia, wydania i przewozu dla wyrobu akcyzowego zharmonizowanego – oleju hydraulicznego CN 2710 19 99. Wskazał organ na treść art. 5 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, wg którego podlegają akcyzie ubytki lub niedobory powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu, przy czym w ust. 2 tego przepisu zwalnia od akcyzy ubytki opisane w ust. 1, do wysokości ustalonej przez właściwego naczelnika urzędu celnego. W myśl art. 5 ust. 3 ustawy właściwy naczelnik, na wniosek lub z urzędu, ustala dla poszczególnych podatników akcyzy normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstających w czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, w wysokości nie wyższej niż określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy, oraz dopuszczalne normy zużycia wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, w przypadku ich zużycia do wytwarzania innych wyrobów. W oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 6 ustawy Min. Finansów wydał rozporz. z dnia 25.03.2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów, w którym określił wysokość maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oraz szczegółowy zakres i sposób ich ustalania, uwzględniając rodzaj wyrobów, specyfikę poszczególnych etapów produkcji i pozostałych czynności, o których mowa w ust. 1, a także technologię produkcji wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Podniósł organ, że ustawodawca jedynie w odniesieniu do niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych skorzystał ze swoich uprawnień. W rozporządzeniu nie zostały określone wysokości norm dopuszczalnych ubytków dla oleju hydraulicznego o kodzie CN 2710 19 99. Nie można zatem zastosować zwolnienia z art. 5 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, skoro nie określono we właściwym akcie prawnym maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków w odniesieniu do przedmiotowego oleju. Wskazał organ na treść przepisu art. 5 ust. 1 ustawy stwierdzając, że podatnikami w przypadku ubytków lub niedoborów powstałych w czasie produkcji, przerobu, zużycia lub przewozu są podmioty, u których powstają nadmierne ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Gdy podatnik wnosi o ustalenie norm dopuszczalnych ubytków powstających podczas rozładunku (jako elementu przewozu), przy sprzedaży w kraju wyrobu zharmonizowanego z zapłaconą akcyzą, nie można mówić o zwolnieniu od akcyzy ubytków lub niedoborów. Podatek akcyzowy został zapłacony, a przepisy nie przewidują zwolnienia z podatku akcyzowego realizowanego przez zwrot akcyzy z tytułu ubytków, nie przewidują także prawa zwolnienia od akcyzy ubytków lub niedoborów powstałych przy sprzedaży wyrobu akcyzowego zharmonizowanego.
W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym przez ich niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że ustalenie norm dopuszczalnych ubytków w trybie art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy nie jest możliwe w odniesieniu do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych niewymienionych w treści rozporządzenia Min. Fin. z dnia 25.03.2004 r., że nie jest możliwe ustalenie ubytków w odniesieniu do tych wyrobów, od których, przed powstaniem ubytków, została zapłacona akcyza, oraz, że dokonywana w kraju sprzedaż, jako niewymieniona w art. 5 ust. 1 ustawy, nie daje podstawy do ubiegania się o zwolnienie ubytków sprzedawanych wyrobów od akcyzy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia organu I instancji. Podniosła strona, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie zastrzegają, aby zwolnienie z art. 5 ust. 2 ustawy miało ograniczać się jedynie do ubytków czy niedoborów wyrobów wymienionych w treści rozporz. Min. Fin. z dnia 25.03.2004 r. Nie zawiera takiego ograniczenia również przepis art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, upoważniający naczelnika urzędu celnego do indywidualnego określania norm ubytków. Rozporządzenie ogranicza swobodę decyzyjną naczelników urzędów celnych jedynie do części wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, która jest wymieniona w załączniku do rozporządzenia. Zdaniem strony skarżącej ustawodawca uznał, że pozostałe, niewymienione w rozporządzeniu, wyroby akcyzowe nie mają charakteru strategicznego i w stosunku do nich określone w art. 5 ust. 4 ustawy i § 7 rozporządzenia okoliczności są wystarczające do wyczerpującego określenia ich dopuszczalnych ubytków. Przewidziana w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy kompetencja właściwego naczelnika urzędu celnego jest szersza, niż ustalanie norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów wskazanych w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 6. Przepisy art. 5 ust. 2 i 3 ustawy (§ 7 – 10 rozporządzenia) obejmują swoim zakresem wszystkie wyroby zharmonizowane, których ubytki lub niedobory powstały w okolicznościach opisanych w ustawie, to odnoszą się również do oleju o kodzie CN 2710 19 99. Nie zgodziła się strona ze stanowiskiem organu, że zastosowanie zwolnienia od akcyzy nie jest możliwe, gdy podatek został zapłacony, stwierdzając, że w przedmiotowej sytuacji zarówno wielkość ubytku, jak i wartość przysługującego zwolnienia z tytułu ubytku możliwa jest do ustalenia dopiero po powstaniu ubytku. Podniosła strona, że sprzedaż towaru skutkuje powstaniem pewnych więzi cywilnoprawnych, natomiast towarzyszące jej wykonywaniu czynności faktyczne, wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy) mogą być przyczyną powstania ubytkow.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia. Dodał organ odwoławczy, że przepis § 23 ust. 1 rozporz. wskazuje w jakim przypadku możliwe jest zwolnienie, w odniesieniu do ubytków, z którego wynika, że muszą być spełnione dwa warunki w odniesieniu do powstałych ubytków: muszą powstać w procedurze zawieszenia oraz wskutek zdarzenia losowego, siły wyższej, lub innego zdarzenia wyłączającego bezprawność lub winę podatnika w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Natomiast zwrot podatku akcyzowego, w myśl rozporządzenia Min. Fin. z dnia 14.04.2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674) możliwy jest jedynie w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu. Podkreślił organ, że wywód organu odwoławczego jest spójny z zasadą przyjętą w dyrektywie horyzontalnej (Dyrektywa Rady 92/12/EWG z 25.02.1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów (Dz. Urz. WE L 76 z 23.03.1992 r.).
Strona skarżąca w piśmie z dnia [...] powołała się na stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z dnia [...], w którym dokonuje interpretacji przepisów ustawy o podatku akcyzowym i rozporządzenia z dnia 25.04.2004 r. w sposób zgodny ze stanowiskiem strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy odmówił zmiany postanowienia organu I instancji wydanego w oparciu o przepis art. 14a Ordynacji podatkowej, uznającego za nieprawidłowe stanowisko A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, iż organ celny, mimo braku określenia w rozporządzeniu Min. Finansów z dnia 25.03.2004 r. w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a także zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów (Dz. U. Nr 63, poz. 585), może, na wniosek podatnika, zwolnić w trybie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), ubytki oleju hydraulicznego kod CN 2710 19 99 od podatku akcyzowego, ustalając jednocześnie ich wysokość.
Wprowadzenie instytucji urzędowej interpretacji prawa podatkowego stanowiło odpowiedź na zauważalne potrzeby podatników zmuszonych do poruszania się w warunkach niestabilnego i niespójnego prawa podatkowego. Urzędowe interpretacje podatkowe należy uznać za pomoc udzielaną podatnikom i płatnikom przy wypełnianiu przez nich obowiązku samoobliczania oraz obliczania podatku, a także pomoc organom skarbowym w rozstrzyganiu przez nie spraw podatkowych.
Interpretacje, o których mowa w art. 14a i n., stanowią ocenę prawną stanowiska pytającego (podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego podatnika, osoby trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe podatnika) w jego indywidualnej sprawie, która nie toczy się jednak jeszcze w ramach postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo postępowania przed sądem administracyjnym. Interpretacja nie jest poradą prawną. Pytający jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. W ramach interpretacji organ podatkowy ma dokonać oceny tego stanowisku na podstawie przytoczonych przepisów prawa (Kosikowski C. Komentarz do art. 14(a) Ordynacji podatkowej, [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006).
Jak wymaga tego przepis art. 14a Ordynacji podatkowej, organy podatkowe zobowiązane są do udzielenia, na pisemny wniosek podatnika, płatnika itp., pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.
Przepis ten w § 2 wymaga, aby złożony przez uprawniony podmiot wniosek zawierał wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego oraz stanowisko składającego w sprawie, której wniosek dotyczy.
Z merytorycznego punktu widzenia wniosek musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, odnośnie której podatnik występuje z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, bowiem pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Z faktu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten może być stanem hipotetycznym. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń. Wydana interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej), ale tylko w zakresie stanu faktycznego, na tle którego została wydana.
Strona skarżąca zwróciła się o dokonanie urzędowej interpretacji przepisów podatkowych – art. 5 ustawy o podatku akcyzowym, na tle przedstawionego stanu faktycznego.
Przepis art. 5 ustawy o podatku akcyzowym w ust. 1 ustala generalną zasadę opodatkowania podatkiem akcyzowym wszelkich ubytków lub niedoborów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, powstałych w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu, stanowiąc: "Akcyzie podlegają ubytki lub niedobory wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstałe w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu". Zakres przedmiotowy przepisu nie ogranicza się, jak w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, do nadmiernych ubytków lub zawinionych niedoborów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych.
W treści ust. 2 tego przepisu wprowadził ustawodawca wyjątki od ogólnej zasady opodatkowania ubytków i niedoborów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, zwalniając od podatku akcyzowego ubytki lub niedobory, które powstały w okolicznościach opisanych w ust. 1 czyli w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu, zastrzegając, że zwolnienie odnosi się do wysokości tych ubytków czy też niedoborów ustalonej przez właściwego dla danego podatnika akcyzy naczelnika urzędu celnego.
Z przytoczonej treści przepisu ust. 2 wydawałoby się, że przepis ten daje szerokie uprawnienia naczelnikom urzędów celnych, upoważniając ich do określenia wysokości podlegających zwolnieniu ubytków i niedoborów wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, powstałych w warunkach opisanych w ust. 1 art. 5.
Tymczasem w ust. 3 ustawodawca udzielając upoważnienia naczelnikom urzędów celnych do ustalenia, na wniosek lub z urzędu, dla poszczególnych podatników akcyzy "norm dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstających w czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1", ogranicza decyzyjność naczelników przez określenie maksymalnej granicy ustalanych ubytków czy niedoborów i wskazanie rodzaju wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, których decyzje te mogą dotyczyć: "wysokości nie wyższej niż określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 6".
Ogranicza zatem ustawodawca zakres przedmiotowy udzielonego w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) naczelnikom urzędów celnych upoważnienia, wskazując, że przysługujące im prawo ustalania norm dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych powstających w czasie produkcji, magazynowania, przerobu, zużycia lub przewozu, odnosi się tylko do wyrobów wymienionych w wydanym z mocy delegacji zawartej w art. 5 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 63, poz. 585) w sprawie wysokości maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów zharmonizowanych, a także szczegółowych zasad i terminów ogłaszania norm dopuszczalnych ubytków oraz norm zużycia takich wyrobów, jednocześnie nakazując w ust. 4 przepisu art. 5 ustawy, uwzględnienie, przy ustalaniu tej wysokości, wymienionych w tym przepisie przesłanek.
Odesłanie naczelników urzędów celnych, w zakresie uprawnienia do ustalania wysokości omawianych dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, do rozporządzenia z dnia 25 marca 2004 r., wskazuje wprost, iż prawo ustalania tych ubytków dotyczy tylko niektórych wyrobów akcyzowych, wymienionych w przedmiotowym rozporządzeniu i jest limitowane ustaloną w nim maksymalną wysokością norm dopuszczalnych ubytków tych wyrobów. Wynika to wyraźnie z językowej interpretacji tekstu omawianego przepisu. Skoro ustawodawca zobowiązując naczelnika urzędu celnego do ustalania norm dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych wiąże wysokość tych ubytków z maksymalną normą ustaloną w rozporządzeniu z dnia 25 marca 2004 r., nie można twierdzić, że w stosunku do wyrobów niewymienionych w tym rozporządzeniu, naczelnik urzędu celnego ma prawo ustalania norm dopuszczalnych ubytków w uznanej za uzasadnioną wysokości, przy uwzględnieniu warunków z ust. 4.
Gdyby racjonalny ustawodawca zamierzał dokonać takiego zapisu, niechybnie by to uczynił, upoważniając naczelników urzędów celnych do dokonywania ustalania ubytków w przypadku wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w każdym przypadku, uzależnionym spełnieniem warunków z art. 5 ust. 1 i przy uwzględnieniu przesłanek z ust. 4, ograniczając prawo naczelników maksymalną wysokością tych ubytków w odniesieniu do niektórych wyrobów wymienionych w rozporządzeniu.
Brak byłoby wówczas ratio legis wprowadzenia przepisu art. 5 ust. 1 ustawy, obciążającego podatkiem akcyzowym wszelkie ubytki i niedobory, powstałe w warunkach wymienionych w tym przepisie.
Podatkowoprawny stan faktyczny kształtowany jest także przez ulgi i zwolnienia podatkowe. Wyłączają one z opodatkowania pewne podmioty lub zawężają jego zakres przedmiotowy. Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał, że ustawodawca posiada swobodę kształtowania systemu podatkowego. Konstytucja pozostawia szczególnie szeroką swobodę regulacyjną w zakresie wprowadzania i znoszenia zwolnień i ulg podatkowych.
W doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że państwo prawa musi realizować materialną sprawiedliwość podatkową, co oznacza kształtowanie obciążeń podatkowych zgodnie z zasadami równości i powszechności. Wszelkie odstępstwa od tej zasady, a takim jest każda ulga podatkowa, muszą być motywowane szczególnymi okolicznościami określonymi przepisami prawa, kształtującymi przesłanki ich przyznawania. Także w orzecznictwie sądowym utrwaliło się stanowisko, że zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa podatkowego są odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania. Dlatego też przepisy ustanawiające zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
Argumentacja Ministra Finansów, zawarta w przedstawionym przez stronę skarżącą piśmie z dnia[...] (nr [...]), sprowadzająca się do stanowiska, że skoro rozporządzenie Min. Finansów z dnia 25 marca 2004 r. nie określa dopuszczalnych norm ubytków dla wszystkich wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, to należy przyjąć, że w sytuacji wyrobu, którego normy nie zostały w rozporządzeniu określone, naczelnik urzędu celnego winien w drodze decyzji określić wysokość dopuszczalnych ubytków, zdaniem Sądu jest sprzeczna z treścią art. 5 ustawy o podatku akcyzowym, co wyżej wywiedziono.
Uznając zatem za prawidłowe stanowisko organu podatkowego odnoszące się do interpretacji przepisu art. 5 ustawy o podatku akcyzowym w odniesieniu do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego, Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Podkreślić należy, że w myśl art. 14b Ordynacji podatkowej, podatnik nie jest związany przedstawioną w zaskarżonej decyzji interpretacją, co oznacza, że może zastosować się do stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w przedstawionym piśmie. Wydana interpretacja organów podatkowych jest dla tych organów wiążąca (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosując się do stanowiska zawartego w omawianym piśmie Ministra Finansów winien podatnik pamiętać o ewentualnych ujemnych dla niego skutkach podatkowych, bowiem pismo to nie stanowi interpretacji indywidualnej, wiążącej organ, który ją wydał, o której mowa w art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej.