I SA/Wr 567/22

I SA/Wr 567/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Iwona Solatycka
Tadeusz Haberka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 15 ust. 2a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Iwona Solatycka, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, , Protokolant Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 27 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. zs. w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 czerwca 2022 r. znak 0111-KDIB2-1.4010.648.2021.1.MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. S.A. (dalej: spółka, strona, skarżąca, wnioskodawca) jest interpretacja indywidulana Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 14 czerwca 2022 r. znak 0111-KDIB2-1.4010.648.2021.1.MK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Postępowanie przed organem.
Wnioskiem z 6 grudnia 2021 r. spółka zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800, ze zm., dalej: uCIT).
Opisując stan faktyczny strona wskazała, że jest spółką akcyjną z siedzibą na terytorium Polski i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: SSE). Podstawowym obszarem działalności operacyjnej spółki jest produkcja i handel wyrobami chemicznymi wykorzystywanymi przede wszystkim w segmencie chemii przemysłowej, w tym w przemyśle tworzyw sztucznych oraz w przemyśle meblarskim, budowlanym czy farmaceutycznym. Znajduje to odzwierciedlenie w wydanych zezwoleniach na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE. Działalność realizowana na terenie SSE korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 uCIT. Wnioskodawca jednocześnie prowadzi także działalność gospodarczą, która podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej spółka zawarła z instytucją finansową (dalej również jako: bank, faktor) umowę faktoringu niepełnego (zwanego również faktoringiem niewłaściwym). Zgodnie z umową dokonuje przelewu wszystkich swoich wierzytelności handlowych powstałych wobec określonych umownie kontrahentów w okresie trwania zawartej umowy (a więc zarówno w zakresie działalności opodatkowanej jak i zwolnionej). Tym samym, zasadniczo, wskazani w treści umowy dłużnicy spółki dokonują płatności z tytułu faktur wystawionych przez spółkę tylko na rachunki bankowe prowadzone przez faktora. Powyższe dotyczy zarówno przychodów z działalności zwolnionej jak i opodatkowanej na zasadach ogólnych. Opisywane płatności uiszczane są w różnych walutach (zarówno PLN jak i innych). Spośród wszystkich powyższych wierzytelności wnioskodawca wskazuje w systemie elektronicznym banku, te które będą podlegać finansowaniu przez faktora (są to zarówno wierzytelności związane z działalnością zwolnioną jak i opodatkowaną na zasadach ogólnych). Wskazanie to może nastąpić w dowolnym momencie między wystawieniem faktury a terminem płatności (jeżeli wierzytelność nie została wcześniej uregulowana). Kwoty należności wpłacane przez kontrahentów tytułem wierzytelności, które nie zostały wskazane do finansowania zostają niezwłocznie przekazane spółce w wysokości 100% kwoty brutto, a faktor z tego tytułu nie pobiera żadnego wynagrodzenia. Taki sposób rozliczania się jest dodatkowym zabezpieczeniem dla banku, który z racji własności rachunku faktoringowego ma prawo potrącić należne sobie wynagrodzenie lub zwrot zaliczki (w sytuacji regresu) z bieżących wpływów na przedmiotowy rachunek. Jednocześnie, w zakresie wierzytelności wskazanych do finansowania, bank dokonuje wypłaty zaliczki na rzecz spółki (która zazwyczaj stanowi wysokość 90% kwoty brutto uwidocznionej na fakturze dotyczącej przelewanej wierzytelności). W sytuacji gdy dłużnik reguluje należność w terminie wynikającym z faktury wskazanej do sfinansowania, faktor przekazuje pozostałą część kwoty, na którą opiewa wierzytelność na rzecz wnioskodawcy (tj. uwzględniając wypłaconą uprzednio zaliczkę). W przypadku przeciwnym, tj. wystąpienia zwłoki w płatności należności przez kontrahenta wnioskodawcy, faktor podczas umownie określonego czasu regresu dokonuje wstępnych czynności windykacyjnych polegających przede wszystkim na wysyłaniu monitów co do kwot powstałych zaległości. Równolegle czynności takie prowadzone są przez spółkę. Jeżeli dłużnik wnioskodawcy nie dokona płatności zaległych świadczeń na rachunek faktoringowy podczas tzw. okresu regresu, faktorowi po jego upływie, przysługuje prawo regresu (zwrotu) całej kwoty wypłaconej uprzednio zaliczki na rzecz spółki. Zasadniczo korzysta on z tego prawa poprzez potrącenie przysługującej mu wierzytelności z należnościami na rzecz spółki, do których przekazania jest umownie zobligowany. Tym samym całe ryzyko niewypłacalności dłużnika spoczywa na wnioskodawcy.
Z tytułu usług świadczonych przez faktora na rzecz spółki w zakresie finansowanych wierzytelności faktor otrzymuje wynagrodzenie, na które składa się (zasadniczo fakturowane jako odrębne pozycje na jednej fakturze): kwota prowizji operacyjnej od sfinansowanej wierzytelności oraz kwota odsetek umownych (marża banku) przysługująca faktorowi za okres finansowania wierzytelności.
Spółka rozpoznaje oraz rozpoznawała w latach ubiegłych koszty powstałe z tytułu zawartej umowy faktoringu (tj. zarówno kwoty prowizji jak i odsetek) jako koszty wspólne, tj. przypadające zarówno na prowadzoną przez nią działalność opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób prawnych jak i działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 uCIT. Tym samym do ich alokacji stosowano współczynnik przychodowy zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2a uCIT.
Jednocześnie Wnioskodawca powyższy współczynnik, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 2a uCIT, stosuje także wobec innych ponoszonych przez niego kosztów uzyskania przychodu, przypadających zarówno na działalność opodatkowaną jak i działalność zwolnioną z podatku dochodowego od osób prawnych, wobec których nie jest możliwe ich jednoznaczne przypisanie do którejś z rodzajów prowadzonej działalności. W kalkulacji opisywanego współczynnika Spółka ujmuje wszystkie uzyskiwane przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz wszystkie uzyskiwane przychody zwolnione z opodatkowania tym podatkiem. Dotychczas, spółka nie ujmowała w kalkulacji współczynnika przychodów z tytułu cesji wierzytelności na podstawie zawartej umowy faktoringu.
W świetle tak nakreślonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego spółka powzięła wątpliwość czy jest on objęty zakresem Interpretacji Ogólnej z 15 lutego 2021 r., znak DD5.8201.11.2020, w sprawie zasad ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu przy zbyciu wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu. W rezultacie tego złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 13 maja 2021 r.
W wyniku jego rozpatrzenia DKIS wydał postanowienie z 30 lipca 2021 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.220.2021.2.BK o zastosowaniu interpretacji ogólnej. W związku z powyższym, wnioskodawca postanowił ponownie zwrócić się z wnioskiem od wydanie interpretacji w celu wyjaśnienia jego innych wątpliwości w przedmiotowym zakresie.
We wniosku strona sformułowała następujące pytania:
1. czy cesje wierzytelności nieobjęte ostatecznie umową faktoringową z bankiem są neutralne podatkowo, tj. czy spółka nie jest zobligowana, ani uprawniona do rozpoznawania przychodu oraz kosztu jego uzyskania w rozumieniu przepisów uCIT z tytułu cesji wierzytelności,
2. w jakim momencie spółka powinna rozpoznać przychód z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego i czy spółka powinna na bieżąco korygować ten przychód w przypadku nieuregulowania należności przez kontrahentów spółki i regresu ze strony faktora,
3. jaki kurs walutowy (z jakiej daty) powinna stosować spółka w celu ustalenia wysokości uzyskanego przychodu w zakresie finansowanych wierzytelności,
4. jaki kurs walutowy (z jakiej daty) powinna stosować spółka w celu ustalenia wysokości poniesionego kosztu uzyskania przychodu w zakresie finansowanych wierzytelności,
5. czy przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być przez spółkę rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT,
6. czy prowizja i koszty odsetek, które są pobierane przez faktora w ramach wierzytelności finansowanych stanowią koszty związane wyłącznie z działalnością opodatkowaną.
Przedstawiając własne stanowisko, spółka podała, że w jej ocenie:
1. cesje wierzytelności nieobjęte ostatecznie umową faktoringową z bankiem są neutralne podatkowo;
2. spółka powinna rozpoznać przychód z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego w momencie przekazania wierzytelności do finansowania przez faktora i powinna przychód ten korygować na bieżąco w przypadku wykonania regresu przez faktora.
3. w celu ustalenia wysokości uzyskanego przychodu w zakresie finansowanych wierzytelności spółka powinna stosować kurs średni Narodowego Banku Polskiego z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wskazania danej wierzytelności do finansowania;
4. w celu ustalenia wysokości poniesionego kosztu uzyskania przychodu w zakresie finansowanych wierzytelności spółka powinna stosować kurs średni Narodowego Banku Polskiego z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu, który jest tożsamy z dniem poniesienia kosztu;
5. przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT;
6. prowizja i koszty odsetek, które są pobierane przez faktora powinny stanowić koszty związane wyłącznie z działalnością opodatkowaną.
Organ uznał stanowisko spółki w części za prawidłowe i w części za nieprawidłowe.
Za prawidłowe uznał stanowisko spółki w zakresie pytań 1, 2, 3, 4 i 6. Jako nieprawidłowe ocenił stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania 5.
W odniesieniu do ocenionego jako nieprawidłowe stanowiska spółki dotyczącego pytania 5, DKIS po przytoczeniu przepisów prawa, wskazał w szczególności, że w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, skoro przychody z cesji wierzytelności uzyskiwane w ramach umowy faktoringu niepełnego należy uznać w całości za przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, to brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 15 ust. 2a uCIT.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej interpretacji indywidualnej spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w części dotyczącej ustalenia czy przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być przez spółkę rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT.
Spółka zarzuciła niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 15 ust. 2a uCIT poprzez uznanie, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje on zastosowania, w konsekwencji czego organ podatkowy stwierdził, że przychód uzyskany przez spółkę na cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego nie podlega uwzględnieniu w wyliczeniu współczynnika pozwalającego na przypisanie kosztów wspólnych do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych lub zwolnionej.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej uznania za nieprawidłowe stanowiska spółki co do konieczności uwzględnienia w współczynniku przychodowym przychodu uzyskanego z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego (tj. pytania oznaczonego w interpretacji jako pytanie nr 5);
2. zasądzenie na rzecz skarżącej od DKIS kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej oceniając zarzuty skargi jako bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W piśmie z 7 października 2022 r. spółka ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę wskazała, że nie znajduje jakichkolwiek racjonalnych przesłanek uzasadniających wyłączenie przychodów z cesji wierzytelności z klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a uCIT w sytuacji, w której spółka będzie stosowała ten właśnie klucz. W ocenie spółki klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a uCIT uwzględnia wszystkie przychody opodatkowane i wszystkie przychody zwolnione, w tym także przychody ze zbycia wierzytelności własnych (niezależnie od ujęcia w kluczu także przychodów ze sprzedaży objętej faktoringiem). Stanowisko DKIS, zarówno zawarte w zaskarżonej interpretacji, jak i w odpowiedzi na skargę, nie odpowiada ani na pytanie postawione przez spółkę, ani na wskazane wątpliwości spółki w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II Lex/el 2021; wyroki NSA: z 21 czerwca 2022 r., II FSK 2814/19; z 4 marca 2022 r., II FSK 1658/19; wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są w CBOSA, tj. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.).
Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Należy również wskazać, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 o.p. zawiera dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu sprawy (stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego), w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji podzielić należy pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76).
W świetle tego co zostało wyżej wywiedzione, kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ - w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Podkreślić należy, że interpretację indywidualną zaskarżono wyłącznie w części dotyczącej ustalenia czy przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być przez spółkę rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT. Kwestionowanej części interpretacji indywidualnej spółka postawiła wyłącznie zarzut niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 15 ust. 2a uCIT poprzez uznanie, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje on zastosowania. W świetle tego co zostało wywiedzione wyżej tak zostały wyznaczone granice kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej przez Sąd.
Przywołując ramy prawne sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 uCIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. W myśl art. 15 ust. 2 uCIT jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 15 ust. 2 a uCIT zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
We wniosku spółka wystąpiła z pytaniem, czy przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być przez spółkę rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT. Przedstawiając własne stanowisko wskazała, że w jej ocenie przychód uzyskany z cesji wierzytelności własnych w ramach faktoringu niepełnego powinien być rozpoznawany jako przychód opodatkowany na zasadach ogólnych i zostać wliczony do współczynnika przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2a uCIT.
To stanowisko spółki organ ocenił jako nieprawidłowe, wskazując, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym art. 15 ust. 2a uCIT nie ma zastosowania.
Stanowisko organu jest w ocenie Sądu prawidłowe.
W opisie zaistniałego staniu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (dalej: stanie sprawy), spółka nie wskazała aby ponosiła koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania (art. 15 ust. 2a uCIT). Art. 15 ust. 2a uCIT odnosi się do źródła przychodów, a w opisanym stanie sprawy i w zadanym pytaniu tym źródłem była odpłatna sprzedaż wierzytelności. Nie jest sporne między wnioskodawcą i organami, że przychody ze wskazanego źródła podlegają opodatkowaniu w całości. Taki pogląd wyraziła w złożonym wniosku skarżąca, a DKIS w udzielonej interpretacji z tym stanowiskiem spółki się zgodził. W konsekwencji czego organ interpretacyjny uznał, że skoro przychody z cesji wierzytelności uzyskiwane w ramach umowy faktoringu niepełnego należy uznać za przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, to brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 15 ust. 2a uCIT. W ocenie Sądu w świetle przedstawionego we wniosku stanu sprawy, brzmienia pytania oraz stanowiska podatnika słusznie DKIS wskazał, że stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe, bowiem przepis art. 15 ust. 2a uCIT odnoszący się do sytuacji, gdzie część dochodów ze źródła przychodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania, nie ma w stanie sprawy zastosowania do przychodów z cesji wierzytelności.
Konkludując, w ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i słusznie uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe przyjmując, że w stanie sprawy art. 15 ust. 2a uCIT nie ma zastosowania.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej interpretacji indywidualnej wskazanego przez skarżącego i we wskazany przez niego sposób przepisu prawa materialnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.