I SA/Wr 566/23

I SA/Wr 566/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Marta Semiczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 144 par. 1 i 2, 122, 180 par. 1, 187 par. 1, 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1297
art. 6h, 6k ust. 3, 6ka ust. 3, 6j
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R.z siedziba w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2022 r. nr SKO 4138/76/22 I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Związku Międzygminnego Ślęza – Oława z dnia 27 października 2022 r. nr 196/10/2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu kwotę 4.308,00 zł (cztery tysiące trzysta osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. (dalej Strona/ Skarżąca/ Spółka ) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej SKO) z dnia 13 grudnia 2022 r. nr SKO 4138/76/22 utrzymująca w mocy decyzję Związku Międzygminnego Ślęza – Oława (dalej Związek, organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 27 października 2022 r. nr 196/10/2022 określająca Stronie wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej opłata) za okres od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. oraz 1 listopada 2019 r. do 30 listopada 2019 r.
Z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem z dnia 14 marca 2019 r, decyzją z dnia 19 lutego 2020 r. (nr 05/02/2020) organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotyczącej nieruchomości położonej w O. przy ul. [...].
Strona złożyła odwołanie od tej decyzji, a SKO, decyzją z dnia 24 marca 2021 r. (SKO 4138/29/21), uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zobowiązało organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego i ustalenia, czy po stwierdzeniu nieselektywnej zbiórki odpadów zostały one rzeczywiście odebrane przez podmiot odbierający. Decyzją z dnia 15 listopada 2021 r. (126/11/202), organ pierwszej instancji ponownie określił Spółce wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w kwocie 3836,00 zł miesięcznie - w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. i w kwocie 3836,00 zł miesięcznie - w okresie od 1 listopada 2019 r. do 30 listopada 2019 r.
Spółka odwołała się od tej decyzji, a SKO decyzją z dnia 13 stycznia 2022 r. (SKO 4138/91/21), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium zobowiązało organ pierwszej instancji do ustalenia czy także w dniach 28 lutego 2019 r., 7 marca 2019 r., 15 marca 2019 r., 4 kwietnia 2019 r., 18 kwietnia 2019 r., 15 maja 2019 r., 6 czerwca 2019 r. i 27 listopada 2019 r. właściciel nieruchomości nie dopełnił obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych i załączenia do akt materiału dowodowego, ustalenia, czy oświadczenie podmiotu odbierającego odpady komunalne – R.(1) Sp. z o.o. z siedzibą w O., z dnia 16 lipca 2021 r., dotyczy odpadów znajdujących się w pojemnikach do selektywnej zbiórki odpadów, czy przedsiębiorca ten odbierał odpady znajdujące się poza pojemnikami, a także w jaki sposób R.(1) Sp. z o.o. z siedzibą w O. dokonywała przyjęcia odpadów jako niesegregowanych (zmieszanych) z pojemników do selektywnej zbiórki odpadów.
Po ponownym przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 27 października 2022 r. (196/10/2022), określił Spółce wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w kwocie 3836,00 zł miesięcznie - w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. oraz w kwocie 3836,00 zł miesięcznie - w okresie od 1 listopada 2019 r. do 30 listopada 2019 r.
Spółka odwołała się także od tej decyzji, wnosząc o przeprowadzenie szeregu dowodów na tezy przeciwne niż wykazane przez organ, a SKO, decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r. (SKO 4138/76/22), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nieuwzględniając wniosków dowodowych skarżącej. W ocenie Kolegium organ I instancji wykazał, że Spółka nie dopełniła obowiązku selektywanego zbierania odpadów komunalnych. Okoliczność tą, zdaniem SKO, potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, w tym w szczególności zdjęcia z odbioru odpadów. Organ oparł się również na pisemnych wyjaśnieniach przedsiębiorcy odbierającego śmieci.
Spółka, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej decyzję Kolegium, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 165 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. dalej O.p.), polegające na podejmowaniu czynności w ramach postępowania pomimo braku skutecznego doręczenia Skarżącej postanowienia o wszczęciu postępowania, a tym samym pomimo braku skutecznego wszczęcia postępowania;
- naruszenie art. 6ka ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519, ze zm.; dalej jako "ucpg"), w związku z art. 120 § 1 O.p. i art. 121 O.p., polegające na określeniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przy zastosowaniu stawki opłaty podwyższonej pomimo braku powiadomienia właściciela nieruchomości, przez podmiot odbierający odpady komunalne o rzekomym niedopełnieniu przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, a także pomimo braku odbioru rzekomo niesegregowanych odpadów przez podmiot odbierający odpady komunalne jako odpadów zmieszanych;
- naruszenie przepisów postępowania to jest art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. oraz art. 188 O.p., polegające na bezkrytycznym przyjęciu informacji przekazanych przez podmiot odbierający odpady w zakresie rzekomego niesegregowania odpadów przez Skarżącą oraz ich odbierania jako odpadów zmieszanych; braku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, które organ pierwszej instancji był obowiązany ustalić w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; braku przeprowadzenia zgłaszanych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania świadków;
- rażące naruszenie przepisów postępowania to jest art. 122 O.p., art. 180 O.p., w związku z art. 187 § 1 O.p. oraz w związku z art. 191 O.p. i art. 121 O.p., polegające na dopuszczeniu dowodu z informacji przesłanej na żądanie organu pierwszej instancji przez podmiot odbierający odpady komunalne w dniu 16 lipca 2021 r., pomimo że w wezwaniu zasugerowane zostały treść odpowiedzi i zagrożono odpowiedzialnością prawną w przypadku niesatysfakcjonującej odpowiedzi i na tej podstawie dokonaniu ustaleń faktycznych.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej p.p.s.a.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów o postępowaniu (art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 p.p.s.a). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Wartym też podkreślenia jest to, że po myśli art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu między stronami była kwestia określenia przez organy podatkowe podwyższonej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wyniku stwierdzenia niewłaściwej segregacji odpadów przez Skarżącą.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579 ze zm., dalej ustawa nowelizująca) do postępowań w sprawach wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd wskazuje, że organy wydając ponownie decyzję, powinny stosować się do tego zapisu, jednak w ocenie Sądu, przepis ten ma zastosowanie jedynie do stanów faktycznych przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej.
Zgodnie z art. 6ka ust. 1 ucpg, wprowadzonym na mocy ustawy nowelizującej, w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi art. 6ka ust. 2 ucpg). Wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3 (art. 6ka ust. 3 ucpg).
W art. 6ka ust. 1 ucpg zawarto przesłanki warunkujące wydanie przez organ decyzji określającej wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Po pierwsze podmiot odbierający odpady komunalne musi stwierdzić, że nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Po drugie, że obowiązku tego nie dopełnił właściciel nieruchomości. Po trzecie, ww. podmiot musi zawiadomić władze gminy oraz właściciela nieruchomości o wspomnianej nieprawidłowości.
Co się tyczy trzeciej z przesłanek należy zauważyć, że regulacje ustawowe nie określają w jaki sposób podmiot odbierający odpady ma powiadomić właściciela nieruchomości o niedopełnieniu przez niego obowiązku selektywnej zbiórki odpadów, niemniej jednak z treści omawianego przepisu jednoznacznie wynika, że powiadomienie takie musi być wykonane, aby możliwe było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie przez organ decyzji określającej opłatę za gospodarowanie odpadami w podwyższonej wysokości. W przedmiotowej sprawie podmiot odbierający odpady nie powiadomił o nieprawidłowej segregacji odpadów właściciela nieruchomości za okres listopad 2019 r.
Skoro z art. 6ka ust. 2 ucpg wynika, że warunkiem wszczęcia przez organ postępowania, a następnie wydania decyzji, o której mowa w art. 6ka ust. 3 ucpg jest m.in. spełnienie przesłanki powiadomienia przez podmiot dokonujący odbioru odpadów komunalnych zarówno organu jak i właściciela nieruchomości o niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, to należy uznać, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie doszło do spełnienia warunku powiadomienia właściciela.
W konsekwencji należy stwierdzić, że przedwczesnym było wszczęcie postępowania administracyjnego (za listopad 2019 r.) na podstawie art. 165 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 oraz art. 6ka ust. 3 ucpg albowiem doszło do naruszenia art. 6ka ust. 1-3 ucpg w zw. z art. 6q ust. 1 ucpg i art. 123 § 1 O.p. statuującego zasadę zapewnienia czynnego udziału Strony w postępowaniu.
Ponadto, mając na względzie art. 6q ust. 1 ucpg, wskazać należy, że organy, prowadząc postępowanie, zobowiązane są do stosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a zwłaszcza art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p.
Przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Wartym odnotowania jest to, że stosownie do treści art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 O.p.).
Organ podatkowy zobowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok WSA w Krakowie z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1203/09, CBOSA).
Sąd podziela zarzuty niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Organ podatkowy pierwszej instancji niewątpliwie powinien był dokonać oględzin miejsca w jakim znajduje się pojemniki, zgodnie z wymogami art. 190 O.p. W myśl art. 190 § 1 O.p., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Po myśli art. 190 § 2 O.p. strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Należy zauważyć, że w sprawie dowód z oględzin nie został przeprowadzony.
Ponadto do złożonych przez podatników wniosków dowodowych, SKO odniosło się skrótowo, wskazując jedynie, że są one nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy. Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 382/08, wyrok NSA z 23 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1359/15, CBOSA) odwołującego się do stanowiska komentatorów (C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2001, s. 451), wskazano, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 O.p., organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Podobny pogląd wyraził E. Iserzon (w E. Iserzon, J. Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 166 oraz J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998. Pojęcie "chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem", o którym mowa w art. 188 op., należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono wyłącznie do sytuacji, gdy żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej, na korzyść strony. Analogiczne stanowisko jak przytoczone powyżej zostało wyrażone również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2023 r. sygn.. akt: I SA/Wr 435/22 (CBOSA).
W realiach tej sprawy wnioskowane dowody, miały być kontrdowodem w stosunku do tego co ustaliły organy, zatem odmowa ich przeprowadzenia za bezpodstawną.
Wskazać też należy, że akceptowanie pisemnych informacji, uzyskanych od różnych podmiotów gospodarczych jako środka dowodowego w postępowaniu podatkowym jest niedopuszczalnym zastępowaniem nimi dowodu z zeznań świadka, dowodu z opinii biegłego lub dowodu z dokumentu i narusza przepisy art. 75 i art. 79 kpa - strona postępowania nie może zadawać udzielającemu informacji pytań, nie ma możliwości sprawdzić jego kompetencji i wiarygodności informacji, itp., przez co istotnego ograniczenia doznaje prawo do obrony jej praw (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 1999 r. I SA/Lu 1456/97).
W postępowaniu podatkowym wszelkie wyjaśnienia oraz oświadczenia strony, jak i osób trzecich mają ograniczoną moc dowodową, o ile nie zostały odebrane w formie zeznań (patrz. P. Pietrasz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 181. Oparcie się więc jedynie na pisemnych oświadczeniach firmy odbierającej odpady, pozbawiło stronę prawa czynnego udziału w postepowaniu dowodowym, i jako takie stanowi samo w sobie podstawę do uchylenia zaskarżonego decyzji.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 O.p., art. 123 § 1, art. 180 § 1 w zw. z art. 190 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 191 O.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji przeprowadzone w sposób wyżej wskazany postępowanie podatkowe naruszyło również zasadę zaufania Strony do organów podatkowych po myśli art. 121 § 1 O.p.
Niezasadny jest natomiast zarzut braku doręczenia postanowienia o wszczęciu postepowania. Postanowienie to zostało wysłane na prawidłowy adres, wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego, i zostało prawidłowo doręczone w trybie art. 150 O.p. Sam fakt, że w dniu doręczenie tego postanowienia, uległa zmianie siedziba Spółki, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości doręczenia. Zauważyć bowiem należy, że zarówno pierwsze, jak i drugie awizo zostało pozostawione pod adresem, który był aktualny w dniu awizowania.
Rozpoznając ponownie sprawę organy będą zobowiązane zawiadomić w sposób prawidłowy Skarżącą o niewłaściwej selektywnej zbiórce odpadów komunalnych we wskazanym zakresie. Następnie powinny dokonać prawidłowo kolejnych czynności procesowych, czyli prawidłowo wszcząć postępowanie podatkowe w zakresie listopada 2019 r., a w zakresie wszystkich miesięcy w toku prowadzonego postępowania – z zapewnić czynny udziału Strony, uzupełnić postępowanie dowodowe, ocenić ponownie wnioski dowodowe skarżącej z uwzględnieniem ww. wytycznych Sądu, przeprowadzić wskazane dowody na okoliczności związane sposobem segregacji odpadów i odbiorem ewentualnych odpadów zmieszanych. Podsumowując, Sąd podkreśla, że wyjaśnienia przedsiębiorstwa dokonującego wywozu odpadów, nie mogą stanowić jedynego dowodu na okoliczność braku segregacji odpadów, czy ich odbioru. Dowodami takimi mogą być, w szczególności, zeznania świadków, zdjęcia, protokół oględzin. W toku postępowania, organ powinien tez uwzględnić art. 19 ustawy nowelizującej, stosując odpowiednie przepisy w zakresie ewentualnych opłat za poszczególne miesiące 2019 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt II, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.sa. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na kwotę kosztów składa się wpis sądowy w wysokości 691,00 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz kwota wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 3.600,00 zł.