I SA/Wr 470/24

I SA/Wr 470/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Semiczek /przewodniczący/
Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Tomasz Trybuszewski
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 26  ust. 7a pkt 12
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Asesor WSA Tomasz Trybuszewski, Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 8 października 2024 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 25 marca 2023 r. znak 0201-IOD2.4102.51.2023 w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych i określenia zobowiązania w podatku osób fizycznych za 2021 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. F. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji) z 25 marca 2024 r. znak 0201-IOD2.4102.51.2023 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wołowie (dalej: NUS, organ I instancji) z 20 października 2023 r. znak 0223-SKP[1].4102.1.2023 stwierdzającą nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. oraz określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie.
Postępowanie przed organami.
Podatnik 6 kwietnia 2022 r. złożył zeznanie roczne za 2021 r., które skorygował 29 sierpnia 2022 r. Następnie 30 sierpnia 2022 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym za 2021 r. w kwocie 3 998 zł. W uzasadnieniu wskazano, że 25 lipca 2022 r, podatnik został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy od 19 kwietnia 2021 r. W trakcie postępowania, 25 września 2022 r., strona złożyła kolejną korektę zeznania PIT-37 za 2021 r., wykazując niezmienione w stosunku do poprzednio deklarowanych dochody, przychody, koszty, składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, jednak wykazując wyższą kwotę odliczenia ulgi rehabilitacyjnej. Konsekwencją tego była zmiana w zeznaniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 oraz powstanie nadpłaty w wysokości 4 151 zł.
Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego NUS decyzją z 30 stycznia 2023 r. znak 0223- SOB.4102.98.2022 stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. w wysokości 1 731 zł i w tym zakresie określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. w kwocie 9 860 zł. W pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Rozpatrując odwołanie strony DIAS decyzją z 8 maja 2023 r. znak 0201-IOD2.4102.8.2023 uchylił decyzję organu podatkowego I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
W trakcie ponownie prowadzonego postępowania podatkowego NUS dokonał analizy przedłożonych przez stronę faktur i dokonał kwalifikacji widniejących na poszczególnych fakturach produktów na:
1. leki wydawane na receptę,
2. leki sprzedawane bez recepty,
3. suplementy diety/środki spożywcze
4. inne wyroby medyczne.
Następnie ustalił kwoty wydatków poniesione na zakup poszczególnych grup produktów.
Decyzją z 20 października 2023 r. znak 0223-SKP[l].4102.1.2023 NUS stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. w wysokości 2 809 zł oraz określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok w wysokości 8 782 zł. W pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nadpłaty.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że kwotę wydatków poniesionych na zakup leków podlegających odliczeniu ustalił z uwzględnieniem treści art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; dalej: u.p.d.f.), zgodnie z którym za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na leki, o których mowa w ustawie z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1977) - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stale lub czasowo stosować te leki.
Organ uznał również, że poniesiony przez stronę wydatek na zakup wyrobu orto obuwie w kwocie 419,60 zł podlega odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2a jako zakup, naprawa lub najem wyrobów medycznych wymienionych w wykazie wyrobów medycznych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 463) oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym) zastosowaniem, z wyjątkiem pieluchomajtek, pieluch anatomicznych, chłonnych majtek, podkładów i wkładów anatomicznych.
Dokonując ustalenia wysokości wydatków na cele rehabilitacyjne organ uwzględnił również wydatek w kwocie 2 280 zł za używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność lub współwłasność osoby niepełnosprawnej (art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.f.).
Pozostałe wydatki poniesione przez stronę i udokumentowane złożonymi fakturami (jako nie mieszczące się w katalogu wydatków na cele rehabilitacyjne określonym w art. 26 ust. 7a u.p.d.f.) organ I instancji ocenił jako niepodlegające odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem i nie zostały przez organ uwzględnione.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji, stwierdzenie nadpłaty w żądanej kwocie z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego.
W szczególności podatnik stwierdził, że wezwanie organu o przedłożenie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, jakie leki zostały zalecone przez lekarza nie ma podstawy prawnej, a ponadto organy żądają od niego ujawnienia danych wrażliwych w postaci chorób. W ocenie podatnika sposób prowadzenia postępowania przez organ jest tendencyjny, organ podatkowy stosuje nieistniejące przepisy i prowadzi postępowanie przez długi okres (14 miesięcy).
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym DIAS stwierdził, że istota sporu sprowadza się do interpretacji art. 26 ust. 7a u.p.d.f., a w szczególności pkt. 12. Organ wyjaśnił, że treść powyższego przepisu została zmieniona ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw i mocą art. 70 ust. 1 pkt 1 ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105).
Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych w roku 2021 za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na leki, o których mowa w ustawie z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1977) - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki.
Jak wskazał DIAS, odliczeniu podlegają wydatki poniesione wyłącznie na leki, o których mowa w ustawie Prawo farmaceutyczne i dany lek musi być zalecony przez lekarza specjalistę. Jak wyjaśnił DIAS, w ustawie Prawo farmaceutyczne mowa jest o lekach: aptecznych, gotowych i recepturowych. Definiowane są one poprzez pojęcie produktu leczniczego. Wprowadzoną zmianą ustawodawca ograniczył zatem możliwość odliczania wydatków, wyłącznie do leków, o których mowa w ustawie Prawo farmaceutyczne, tj. do leków aptecznych, gotowych i recepturowych. Prawo farmaceutycznie nie wyróżnia natomiast pojęcia suplementów diety, zatem nie mieszczą się one w kategorii leków o jakich mowa w przepisie art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f., co skutkuje brakiem możliwości odliczania od dochodu tego rodzaju preparatów.
Dla ustalenia, które z udokumentowanych przedłożonymi organowi podatkowemu fakturami wydatki spełniają wymogi art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f., a w szczególności, które z leków zostały zalecone podatnikowi do stosowania przez lekarza specjalistę stale lub czasowo niezbędne jest przedłożenie jakiejkolwiek dokumentacji to potwierdzającej np. zaświadczenia, recepty itp. W ocenie DIAS, strona kontestując działania organu konsekwentnie odmawiała jakiejkolwiek współpracy w tym zakresie oświadczając, że dokumentacja medyczna objęta jest tajemnicą lekarską, a z takiej tajemnicy może być zwolniona wyłącznie przez sąd. Odmowa przedłożenia wnioskowanej dokumentacji zobligowała organ podatkowy do samodzielnego ustalenia, które z zakupionych produktów są lekami wydawanymi na receptę, bowiem tylko w takiej sytuacji można stwierdzić, że lek ten został zalecony pacjentowi do stosowania przez lekarza. Jak wyjaśnił organ II instancji, w przypadku leków sprzedawanych bez recepty takiej wiedzy nie ma, a bez współpracy podatnika w tym zakresie, tj. bez przedłożenia np. zaświadczenia lekarskiego wskazującego na zalecenie stosowania konkretnego leku wydawanego bez recepty, prawidłowa kwalifikacja takich wydatków nie jest możliwa.
DIAS, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznał, że organ podatkowy I instancji prawidłowo dokonał podziału udokumentowanych fakturami produktów na:
- leki sprzedawane na receptę,
- leki sprzedawane bez recepty,
- suplementy diety/środki spożywcze
- inne wyroby medyczne
oraz prawidłowo ustalił wysokość wydatków podlegających odliczeniu.
W konsekwencji poczynionych ustaleń, DIAS decyzją z 25 marca 2024 r. znak 0201-IOD2.4102.51.2023 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Postępowanie przed Sądem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła naruszenie:
1. Przepisów art. 2a, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192 i art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2023 r., poz. 2383, ze zm.; dalej: o.p.) podatkowej poprzez:
– niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, poprzez odmówienie wiarygodności twierdzeniom skarżącego i przedłożonym przez niego faktrom, że potwierdzają one nabycie leków uprawniających do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej;
– niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez dokonanie kwalifikacji środków z poszczególnych faktur poprzez portal internetowy – M. dla pacjentów www.[...].pl/[...]/leki
– ukierunkowanie oceny przedłożonych faktur na zakwestionowanie odliczenia poprzez zakwestionowanie treści dokumentów w sprzeczności z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika
– pominięcie przy orzekaniu Orzeczenia o niepełnosprawności z 25 lipca 2022 r., które w dostateczny sposób pozwala określić stan zdrowia, zakres niepełnosprawności oraz konieczność leczenia skarżącego.
2. Naruszenie art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż przepis ten odwołuje się do definicji leku z ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, podczas gdy ustawa ta nie zawiera takiej definicji.
3. Naruszenie art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu dowolnej definicji leku, niezgodnej z jej językowym brzmieniem.
4. Naruszenie art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu dla rozstrzygnięcia sprawy brzmienia przepisu obowiązującego od 1 stycznia 2022 r.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji i stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. w wysokości 2 809 zł oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 8 782 zł.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że pomimo orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 26 lipca 2022 r., zgodnie z którym jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, organ podatkowy po dwukrotnie przeprowadzonym postępowaniu dwuinstancyjnym, ostatecznie zaskarżoną decyzją odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2021 w wysokości 2 809 zł oraz określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. w wysokości 8 782 zł.
Podstawą takiego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez DIAS, iż art. 26 ust. 7 oraz 7a u.p.d.f. odwołuje się do definicji leku, która według organu znajdować się ma w ustawie z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.
W ocenie Skarżącego rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało dokonane z naruszeniem przepisów ordynacji podatkowej nakazującej rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika, a także zostało dokonane z pominięciem, obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Podatnik stwierdza, że organy podatkowe skupiły się na oczekiwaniu przedłożenia przez skarżącego dokumentu potwierdzającego konieczność stosowania określonych leków stale bądź czasowo, podczas gdy ten fakt wynika wprost z Orzeczenia ZUS z 25 lipca 2022 r. oraz przedłożonych faktur. Organ podatkowy nie ma uprawnień do merytorycznego badania konieczności stosowania przez pacjenta określonych leków, taka ocena leży wyłącznie w dyskrecjonalnej decyzji lekarza.
W ocenie skarżącego, organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie działały wyłącznie w intencji zakwestionowania żądania podatnika, a przedłożone przez niego dokumenty były wystarczające i zgodne z ustawą.
Kolejnym błędem organu orzekającego było odwołanie się do definicji leku z ustawy Prawo farmaceutyczne, podczas gdy ustawa ta definicji takiej nie zawiera, mówi wyłącznie o produktach leczniczych. Z tych względów definiując lek na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy posługiwać się definicją słownikową, którą już wielokrotnie przedstawiał.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości.
DIAS podkreślił, że ulgi i zwolnienia stanowią odstępstwo od powszechnej zasady równości opodatkowania, dlatego podatnik pragnący z nich skorzystać musi co najmniej uprawdopodobnić, iż takie prawo mu przysługuje. W tej sytuacji ciężar dowodowy spoczywa na stronie, a organ nie jest zobligowany do poszukiwania dokumentów potwierdzających zasadność dokonanych odliczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Przedmiotem sporu w sprawie, było obliczenie podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r., w szczególności prawo odliczenia konkretnie wskazanych przez podatnika wydatków poniesionych, w jego ocenie, w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej (art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.f.), tj. na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną (...).
DIAS, a wcześniej NUS, prawidłowo wyjaśnił, wskazując właściwe brzmienie przepisów, że na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 12 u.p.d.f. odliczeniu od dochodu strony, jako osoby niepełnosprawnej, podlegają udokumentowane wydatki poniesione na leki (o których mowa w ustawie Prawo farmaceutyczne), ale w takim przypadku, gdy potrzebę ich stosowania stwierdzi lekarz specjalista.
Słusznie organ ocenił, że w 2021 r. za wydatki na cele rehabilitacyjne były uważane wydatki poniesione na leki, o których mowa w ustawie z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne. Takie brzmienie przepisów wynikało z ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105). Zasadnie DIAS wyjaśnił, że na mocy art. 70 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to zmienione od 1 stycznia 2022 r. brzmienie miało zastosowanie do dochodów uzyskanych począwszy od 1 stycznia 2021 r. Dlatego prawidłową była ocena poczyniona przez DIAS, że wydatki poniesione na te widniejące na przedłożonych fakturach towary, które nie są lekami, w rozumieniu ustawy Prawo farmaceutyczne, nie podlegają odliczeniu.
Podatnik, mimo prawidłowo prowadzonego przez organ postępowania dowodowego, w spornym zakresie dowodów uprawniających go do odliczenia wydatków poniesionych na leki nie przedłożył, tj. nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że wskazywane przez niego - wśród innych dokumentowanych fakturami produktów - leki zostały zalecone do stosowania przez lekarza specjalistę stale lub czasowo. Przy czym organ prawidłowo wyjaśnił, że ulgi i zwolnienia stanowią odstępstwo od powszechnej zasady równości opodatkowania, dlatego to podatnik pragnący z nich skorzystać powinien wykazać, że takie prawo mu przysługuje. Jak jednak wynika z akt administracyjnych oraz co zostało również potwierdzone argumentacją przedstawioną w skardze, podatnik odmawiał przedłożenia organowi stosownych dokumentów, stojąc na stanowisku, że nie ma takiego obowiązku. Ten pogląd skarżącego jest w ocenie Sądu błędny. Jak już Sąd wyjaśnił – aprobując ocenę organu odwoławczego – to na podatniku, który dowodzi swojego prawa do skorzystania z ulgi podatkowej, spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia warunki do jej zastosowania. W okolicznościach sprawy podatnik przedstawił dowody potwierdzające jego niepełnosprawność oraz dowody potwierdzające fakt poniesienia wydatków. Nie wykazał jednak, że potrzeba stosowania leków została stwierdzona przez lekarza specjalistę. Właśnie ta ostatnia okoliczność, wobec braku stosownych dowodów, stanowiła powód dla odmowy uwzględniania wydatków poniesionych na leki, w rozumieniu ustawy Prawo farmaceutyczne, które nie były lekami wydawanymi na receptę.
Odnotować w tym miejscu trzeba, że organy słusznie uznały dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, zasad regulujących rynek obrotu lekami i przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że podatnikowi służy prawo do odliczenia wydatków poniesionych na leki wydawane na receptę, mimo nieprzedłożenia dowodów, że potrzeba ich stosowania została stwierdzona przez lekarza specjalistę. Zasadnie bowiem organy obu instancji wywiodły, że co do tych leków nie ma wątpliwości, że podatnik, aby je nabyć, musiał dysponować receptami. To pozwala na przyjęcie korzystnej dla podatnika tezy, że została spełniona ustawowa przesłanka "zalecenia lekarza specjalisty do ich stosowania", uprawniająca do ww. odliczenia.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie pozostałych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji, a nie objętych zarzutami skargi, naruszała ona prawo.
Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów nie okazał się zasadny. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.