I SA/Wr 456/20

Przedmiotem skargi P. K. była interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych, w szczególności możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową (B+R) wynagrodzeń pracowników za czas usprawiedliwionej nieobecności, takich jak urlop wypoczynkowy, czas niezdolności do pracy czy opieka nad dzieckiem. Skarżący, będący wspólnikiem spółki komandytowej zajmującej się tworzeniem innowacyjnych rozwiązań IT, argumentował, że wynagrodzenia te, jako należności ze stosunku pracy, powinny być traktowane jako koszty kwalifikowane, proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego na działalność B+R. Dyrektor KIS w swojej interpretacji uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe w tej części, wskazując, że kluczowe jest faktyczne wykonywanie prac B+R, a czas nieobecności pracownika nie jest czasem pracy w tym zakresie. Sąd administracyjny we Wrocławiu, rozpoznając skargę, uznał zarzuty skarżącego za uzasadnione. Sąd stwierdził, że Dyrektor KIS dokonał błędnej wykładni art. 26e ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT. Zgodnie z przepisami, należności ze stosunku pracy, w tym wynagrodzenia za czas urlopu czy choroby, stanowią przychody ze stosunku pracy i mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych, proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego na działalność B+R. Sąd podkreślił, że czas usprawiedliwionej nieobecności, choć nie jest czasem faktycznego wykonywania pracy, jest związany ze stosunkiem pracy i pracownikowi przysługują z tego tytułu świadczenia. W konsekwencji, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację w części dotyczącej kosztów wynagrodzeń za czas usprawiedliwionej nieobecności pracowników.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający