I SA/WR 45/03

I SA/Wr 45/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Bogumiła Kalinowska /sprawozdawca/
Józef Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 2279/05 - Wyrok NSA z 2006-10-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie: Asesor WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant: Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe o d d a l a skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. Z. nr [...] z dnia [...], uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne JDA SAD [...] z dnia [...]- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyjętego kodu PCN towaru orzekając, iż w miejsce zastosowanego przez organ celny pierwszej instancji kodu towaru PCN 2710 19 41 1 winien być przyjęty kod PCN 2710 00 66 1, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono, że przedmiotowe zgłoszenie celne dotyczyło towaru zaklasyfikowanego przez stronę do kodu PCN 3824 90 95 0 Taryfy celnej, określonego jako mieszaniny produktów naturalnych - paliwo ekologiczne - bionafta pod nazwą [...]. Zgłoszenie zostało przyjęte, a towar objęty procedurą dopuszczenia do obrotu. Podczas dokonywania odprawy celnej organ I instancji dokonał protokolarnego poboru próbki towaru z cysterny, którą następnie poddano badaniom w Laboratorium Celnym przy Urzędzie Celnym we W, w szczególności na okoliczność ustalenia procentowej zawartości oleju napędowego w badanym towarze. W dniu [...]Laboratorium Celne we W. w sprawozdaniu z badań Nr [...]podało, że : "zawartość substancji ropopochodnych, określona jako dopełnienie ilości oznaczonych estrów do 100 % wynosi 72.1 ± 0.6 % masowych, wobec czego przedmiotowy towar należy zaklasyfikować do pozycji PCN 2710 00 66 1."
Mając na uwadze całość zgromadzonych w sprawie akt oraz wynik analizy próbki przedmiotowego towaru, Naczelnik Urzędu Celnego w K. Z. wydał w dniu [...]decyzję o numerze wyżej wskazanym, w której uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfikacji towaru, uznając , iż właściwą jest klasyfikacja towaru do kodu PCN 2710 19 41 1.
Rozpatrując wniesione przez stronę odwołanie Dyrektor Izby Celnej we W. podniósł, iż Taryfa celna, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1259), zawiera 9-cyfrową Polską Nomenklaturę Handlu Zagranicznego, która z kolei oparta jest na 8-cyfrowej Scalonej Nomenklaturze (CN), stosowanej w krajach Unii Europejskiej. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz stosownie do Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest stan towaru w dniu jego zgłoszenia (art. 85 § 1 Kodeksu celnego; j.t.Dz. U. Nr 75 z 2001r. poz. 802 ze zm.). Wykładnię Taryfy celnej stanowią również obowiązujące w dniu zgłoszenia celnego "Wyjaśnienia do taryfy celnej", w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).
Przywołując treść reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, zamieszczonych w Taryfie celnej oraz uwzględniając sprawozdanie z badań próbki towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zakwestionowanego zgłoszenia organ wskazał, że omawiany towar, należy klasyfikować do pozycji 2710 taryfy celnej wbrzmieniu "Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające w masie nie mniej niż 70% olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze". Jak dowodził organ odwoławczy, cytowana pozycja obejmuje m.in. oleje napędowe, do których dodano różnych substancji w celu przystosowania ich do określonych zastosowań pod warunkiem, że produkty te zawierają jako podstawę w masie 70% lub więcej olejów ropy naftowej albo olejów otrzymywanych z minerałów oraz nie są objęte bardziej szczegółowymi pozycjami Nomenklatury. Do pozycji 3824, o którą wnosiła strona, klasyfikowane są natomiast "gotowe spoiwa do form odlewniczych lub rdzeni; produkty chemiczne i preparaty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych (łącznie z mieszaninami produktów naturalnych), gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; produkty odpadowe tych przemysłów gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Ta jednak pozycja zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. nie może mieć zastosowania w sprawie, ponieważ jak wykazały badania laboratoryjne "zawartość estrów metylowych oleju rzepakowego w badanej próbce wynosi 27,9 ± 0,6% masowych. Zawartość substancji ropopochodnych, określona jako dopełnienie ilości oznaczonych estrów do 100% wynosi 72,1 ± 0,6% masowych."
Odnosząc się do przedłożonych przez stronę w toku postępowania odwoławczego dokumentów pochodzących od producenta spornego towaru oraz opinii prof. J. K., organ drugiej instancji podkreślił, iż zwrócił się do Laboratorium Celnego pismem [...]z dnia [...]celem ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Po przeanalizowaniu dokumentów w piśmie [...] z dnia [...]. Laboratorium jednak podtrzymało swe uprzednie stanowisko w omawianej materii stwierdzając, że jak wynika z dostarczonych dokumentów, atest przedmiotowego towaru został wydany przez Instytut Testowania i Certyfikacji a. s. B a nie przez Laboratorium Czeskiego Uniwersytetu Rolniczego, jak deklaruje firma A w piśmie z dnia [...]. Nadto atest nr [...]wydany przez Instytut Testowania i Certyfikacji a. s. B prawdopodobnie został wydany [...] (niewyraźna treść dostarczonej kopii) i ważny jest do [...]. Atest ten ważny jest więc przez jeden rok co z kolei świadczy o tym, że nie dotyczy on konkretnej partii towaru. W dokumentach sprawy brak jest atestu, który jednoznacznie można przyporządkować do przedmiotowego towaru. Badania ilościowe zawartości estrów metylowych oleju rzepakowego w przedmiotowym towarze zostały wykonane przez Laboratorium w oparciu o francuską normę [...]metodami spektroskopii w podczerwieni, a nie jak podaje prof. J. K. metodami chromatograficznymi. Metody analizy chromatograficznej były stosowane w badaniu przedmiotowej próbki, ale stanowiły jedynie badania pomocnicze. Metodami chromatograficznymi, ze względu na złożony skład mieszaniny jaką jest mieszanina oleju napędowego i estrów metylowych oleju rzepakowego, trudno jest oznaczyć ilościowo zawartość tych ostatnich. Badania ilościowe zawartości estrów metylowych oleju rzepakowego w przedmiotowej próbce wykonane w podczerwieni charakteryzują się dużą specyficznością ze względu, że wykorzystuje się w nich pomiar absorbancji promieniowania podczerwonego przy długości fali charakterystycznej dla wiązania grupy karbonylowej występującego w estrach metylowych oleju rzepakowego, a na wynik badania ma wpływ zawartość wszystkich estrów metylowych oleju rzepakowego, a nie tylko trzech podstawowych składników wymienionych w piśmie prof. J. K. Podnoszona przez prof. J. K. kwestia stosowania różnych wzorców do kalibrowania układu analitycznego w tutejszym Laboratorium i w laboratoriach czeskich, może mieć wpływ na uzyskane wyniki, lecz takie stanowisko zmuszałoby do dostarczania przez stronę każdorazowo do odprawy celnej wiarygodnych próbek surowców stosowanych do komponowania mieszaniny oleju napędowego i estrów metylowych oleju rzepakowego. W opinii Laboratorium istotnym dla całej sprawy jest także informacja jakim błędem (niepewnością) charakteryzuje się, stosowana w laboratoriach czeskich, metoda oznaczania zawartości estrów metylowych oleju rzepakowego. Zdaniem laboratorium ma to istotne znaczenie dla porównania obu metod analitycznych. Z praktyki bowiem wiadomo, że im więcej operacji analitycznych, tym większego należy się spodziewać błędu pomiaru. Metoda czeska oznaczania zawartości estrów metylowych oleju rzepakowego zawiera kilka newralgicznych miejsc, w których mogą powstać błędy wpływające na ostateczny wynik pomiaru. Są błędy powstające m.in. w czasie przygotowywania roztworów wzorcowych, w czasie miareczkowania, a związane np.: z niepewnościami kalibracji naczyń pomiarowych stosowanych w badaniu.
W świetle przytoczonego stanowiska Laboratorium, ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ odwoławczy uznał prawidłowość zaskarżonej decyzji organu I instancji, dokonując tylko zmiany w zakresie podpozycji i w tej części uchylił zaskarżoną decyzję.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy Z. G. wniósł skargę na opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu – domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach, zarzucając naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej ( Dz. U. z 1997r. Nr 137 poz. 926 ze zm.) poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego, naruszenie art. 123 § l Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie w ramach postępowania odwoławczego dowodu z opinii uzupełniającej laboratorium Izby Celnej we W. z pominięciem skarżącego, który dopiero z uzasadnienia Izby Celnej dowiedział się, że taka czynność była podejmowana. W konsekwencji uchybień proceduralnych strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 85 § l Kodeksu celnego poprzez przyjęcie błędnej klasyfikacji celnej importowanych towarów.
Na poparcie zarzutów skargi strona skarżąca podniosła, że dokonana zmiana kodu nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Zmiany kodu PCN prowadzą do naruszenia art. 85 § l Kodeksu celnego, który stanowi, że należności przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Na podstawie dokonanej analizy przez Laboratorium Celne organy przyjęły, że skład towaru będącego przedmiotem importu jest inny niż zadeklarowany przez importera, jednakże z pierwszą opinią Laboratorium nie zapoznano strony skarżącej. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący przedstawił pochodzące od producenta dokumenty, jak również opinię profesora z Laboratorium Certyfikacyjnego Czeskiego Uniwersytetu w P. oraz zarzucał również, że zastosowano inną metodę badawczą i nie uwzględniono specyfiki stanu chemicznego rzepaku czeskiego. W przekonaniu strony skarżącej organ pierwszej instancji w ogóle się nie ustosunkował do tych dokumentów, oparł się tylko na opinii Laboratorium wydając rozstrzygnięcie niekorzystne dla skarżącego. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji skarżący podnosił konieczność zwrócenia się do Laboratorium Celnego z wnioskiem o ustosunkowanie się do przedstawionych dokumentów, a w przypadku podtrzymania przez Laboratorium decyzji - o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego. Dyrektor Izby Celnej we W. przeprowadził dowód z opinii uzupełniającej z Laboratorium Celnego, uczynił to jednak w sposób naruszający normy wynikające z Ordynacji podatkowej, w szczególności wynikające z art. 123. Izba Celna nie poinformowała bowiem skarżącego o przeprowadzeniu dowodu, nie przesłała również stanowiska Laboratorium celem ustosunkowania się do jego treści. O tym, że wskazana czynność została wykonana skarżący dowiedział się dopiero z decyzji. W ocenie strony skarżącej przeprowadzenie dowodu w taki sposób stanowi naruszenie podstawowych reguł postępowania wyjaśniającego, w którym wszystkie dowody winny być przeprowadzane w sposób umożliwiający stronie uczestniczenie w czynnościach, jak również ustosunkowanie się do niej. Zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii niezależnego biegłego skutkuje niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, a zatem nie można było w sposób zgodny z prawem rozstrzygnąć zaistniałego sporu.
Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] skarżący wywodził, iż do badania towaru zastosowano metodę niewłaściwą także z tej racji, że stosuje się ją wówczas, gdy zawartość estrów metylowych, kwasów z oleju rzepakowego w silnikowych olejach napędowych wynosi do 5 %, nadto po upływie 21 dni od pobrania próbki do jej analizy zaszły istotne zmiany w składzie zważywszy na wysoki współczynnik biodegradalności. Sprowadzone towary winny być badane według norm ISO 3657 i 6293, co wskazano w opinii profesora J. K. Poza tym strona skarżąca zakwestionowała fakt posiadania atestu przez Laboratorium Celne do przeprowadzania tego rodzaju badań i wreszcie podniosła, że w stosunku do importu przedmiotowego paliwa z innych dat zgłoszeń celnych – kontrola przez służby czeskie i polskie organy celne nie wykazała uchybień.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie , nie godząc się również z zarzutami naruszenia procedury administracyjnej. W szczególności Dyrektor Izby Celnej argumentował, że bezzasadny jest zarzut o pominięciu skarżącego w postępowaniu, albowiem w postanowieniu nr [...] informował stronę skarżącą między innymi o możliwości zapoznania się w siedzibie Izby Celnej z całością akt sprawy, z którego to prawa strona skarżąca nie skorzystała. Gdyby to uczyniła – zapoznałaby się także z pismem Laboratorium Celnego ustosunkowującym się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Na rozprawie pełnomocnik strony przeciwnej zaprzeczył jakoby Laboratorium Celne we W. nie miało uprawnień do przeprowadzenia przedmiotowych badań podnosząc, że posiada stosowną certyfikację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec powyższego, niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Po myśli art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-l50 ustawy).
W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie uchybia bowiem prawu.
Jak wynika z akt sprawy, organy celne obu instancji uznały dokonane przez importera zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zmieniły klasyfikację kodu PCN importowanego towaru tj. paliwa ekologicznego z pozycji 3824 na pozycję 2710 z uwagi na okoliczność stwierdzonej przez Laboratorium Celne zawartości w pobranej próbce towaru estrów metylowych kwasów tłuszczowych oleju rzepakowego wynoszącej 27,9 +/- 0,6 % masowych zaś substancji ropopochodnych 72,1 +/- 0,6 % masowych, co odpowiada brzmieniu pozycji 2710 Taryfy celnej, zgodnie z którą do tejże pozycji klasyfikuje się towary zawierające w masie nie mniej niż 70% olejów ropy naftowej.
Spór między stronami dotyczy wyłącznie kwestii proceduralnych związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy odnośnie proporcji poszczególnych składników w spornym towarze, strona skarżąca bowiem podważa zarówno wybór metody zastosowanej przez organy celne do weryfikacji stanu towaru z daty zgłoszenia celnego, a tym samym uzyskany wynik badania, utrzymując, iż zawartość estrów metylowych kwasów tłuszczowych oleju rzepakowego wynosiła w sprowadzonej partii paliwa ponad 30% masy, jak deklarowano, zatem zawartość pozostałych składników tzn. substancji ropopochodnych była mniejsza niż 70%, co wykluczałoby kwalifikację przedmiotowego paliwa do kodu 2710, a uzasadniało przyjęcie kodu 3824. Formułując na tym tle zarzuty natury proceduralnej o uchybieniu norm artykułów 122 i 123 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego strona skarżąca zarzuciła pominięcie udziału strony w postępowaniu, brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a tym samym oparcie rozstrzygnięć na niewyjaśnionych wszechstronnie okolicznościach faktycznych.
W omawianej materii Sąd nie podzielił argumentacji skargi. W szczególności bezzasadny jest zarzut strony skarżącej, jakoby z pierwszą opinią Laboratorium Celnego nie została zapoznana. Przeczą temu akta sprawy, albowiem w dniu [...]. skarżący Z. G. osobiście zapoznał się z wynikami badań laboratoryjnych, co potwierdził swym podpisem zobowiązując się jednocześnie do dostarczenia dokumentów w sprawie, kserokopię tej opinii wydano także w dniu [...]. pełnomocnikowi strony skarżącej. Godzi się zauważyć, iż w obu instancjach organy celne przed wydaniem decyzji doręczyły pełnomocnikom strony skarżącej postanowienia podjęte w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej o wyznaczeniu trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z informacją o udostępnieniu akt sprawy celem zapoznania się z nimi. Skoro orzekające organy umożliwiły stronie skarżącej (jej pełnomocnikom) wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów dochowując wymogów art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zatem chybiony jest zarzut strony skarżącej o naruszeniu normy art. 123 powołanej ustawy. Należy bowiem podkreślić, iż przepis art. 200 § 1 stanowi realizację normy ogólnej ujętej w art. 123 Op., wyrażając procesową gwarancję uprawnień strony do jej pełnego, czynnego udziału w tym postępowaniu. Strona miała prawną możliwość zapoznania się oraz wypowiedzenia co do poczynionych ustaleń oraz uzupełniającej opinii Laboratorium Celnego - opracowanej po dokonaniu analizy uwag prof. J. K. i pisma producenta paliwa, rezygnując zaś dobrowolnie ze swych uprawnień procesowych nie może skutecznie wywodzić naruszenia norm postępowania w tym zakresie. Nadto charakter dowodu – specjalistyczne badania laboratoryjne, chemiczne, nie wymagały obecności strony skarżącej. Nawet gdyby przyjąć przeciwnie – nie sposób uznać by wywarło to wpływ na wynik sprawy, tzn. na jej rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność jest udowodniona. Z kolei przepis art. 188 Ordynacji podatkowej stanowi, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że są one stwierdzone wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie, w piśmie odwoławczym strona skarżąca wnioskowała o przekazanie przedłożonych przez nią dokumentów pochodzących od producenta do Laboratorium Celnego we W. celem ustosunkowania się do zarzutów i oświadczenia, czy wobec okoliczności w tych dokumentach zawartych Laboratorium podtrzyma w dalszym ciągu swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. W razie braku zmiany opinii – wnioskowała o dopuszczenie dowodu z opinii niezależnego biegłego, który , cyt. :" mając na uwadze ekspertyzę Laboratorium Celnego, jak i dokumenty czeskie mógłby w sposób wiarygodny ustalić rzeczywisty skład importowanego towaru".
Pierwszy wniosek dowodowy został spełniony bowiem organ odwoławczy zwrócił się do Laboratorium Celnego o ponowne wydanie opinii. W ocenie Sądu jednak – uwzględniając treść przytoczonych artykułów 188 i 191 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy przyjął zasadnie, że na tle jasnego i wyczerpującego stanowiska Laboratorium Celnego - w pełni odnoszącego się do przedłożonych przez stronę skarżącą w toku postępowania dowodów - nie zachodziła już potrzeba dopuszczenia kolejnego dowodu – tym razem z opinii niezależnego biegłego na okoliczność wskazaną przez skarżącego. Należy przy tym podkreślić pewnego rodzaju niekonsekwencję strony skarżącej w formułowaniu tezy dowodowej, ponieważ ustalenie rzeczywistego składu importowanego towaru (tzn. sprowadzonej partii paliwa zgłoszonej do odprawy celnej w dniu [...]) było możliwe jedynie za pomocą badań laboratoryjnych pobranej próbki, co wypływa z reguł doświadczenia życiowego, a nie pośrednio, jak wnioskowała w piśmie odwoławczym strona skarżąca – poprzez porównanie przez niezależnego biegłego ekspertyzy Laboratorium Celnego z przedłożoną przez stronę skarżącą dokumentacją czeską, tym bardziej, iż jak dowiodły organy celne nie odnosiła się ona do tej konkretnej partii towaru. Skarżący wszakże wniosku dowodowego o ponowne zbadanie (analizę) pobranej próbki według innej metody nie formułował. Zważając na brzmienie art. 85 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących - należy zaznaczyć, iż chodzi w tym przepisie o stan towaru faktycznie istniejący, a nie deklarowany przez producenta. Skarżący nie przedstawił żadnego przeciwdowodu w postaci chemicznej analizy dokonanej przez producenta lub Czeski Uniwersytet Rolniczy w P. odnośnie tej konkretnej "porcji produkcji" ( by posłużyć się nazewnictwem z pisma producenta z Czech - firmy A, datowanego na [...].) - sprowadzonej w dniu przedmiotowego zgłoszenia celnego.
Notabene godnym podkreślenia jest fakt, iż twierdzeniom strony skarżącej o błędnym przyjęciu przez Laboratorium Celne normy francuskiej NF M 07-084 wobec spornego paliwa oraz nieuwzględnienia jego wysokiego stopnia biodegradalności po zaledwie 21 dniach przeczy okoliczność, iż tą samą metodą badano próbki paliwa importowanego w innych okresach i jak wskazała strona skarżąca w końcowej części swego pisma procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z dnia [...]– nie stwierdzono żadnych uchybień. Wyniki uzyskane tą metodą nie różniły się wobec tego od parametrów deklarowanych przez importera. W każdym bądź razie strona skarżąca nie podniosła, że zastosowano inne procedury badawcze, potwierdza to również załączone do akt sprawy sprawozdanie z badań nr [...]z dnia [...]., dotyczące identyfikacji próbki przedmiotowego paliwa pobranej w dacie [...], co do której oznaczenia ilościowego estrów metylowych oleju rzepakowego dokonano w Laboratorium Celnym we W. dopiero w dniach od [...]. do [...], tą samą metodą w oparciu o kwestionowaną normę francuską NF M 07-084 - uzyskując wynik dla strony skarżącej satysfakcjonujący, wynoszący 31,3+/- % masowych. Nie sposób przyjąć, by przy imporcie, jak strona skarżąca podaje - 230 wagonów przedmiotowego paliwa, co do którego kontrola nie wykazała rozbieżności między stanem podanym w zgłoszeniu celnym a ustalonym przez organy celne podważaną przez skarżącego metodą – nie pojawiła się jakakolwiek różnica, gdyby przedmiotowa metoda była niewłaściwa.
Nie ulega wątpliwości, że po myśli art. 122 Ordynacji podatkowej statuującego zasadę prawdy obiektywnej i art. 187 tej ustawy, konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę - na organach podatkowych spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy czym organ podatkowy zebrany materiał winien rozpatrzyć w całości. Niewątpliwie kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, a konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych, a więc dotyczących stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. W ocenie Sądu organy celne wymogom tym nie uchybiły, dokonały wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie koniecznym do załatwienia sprawy bez naruszenia reguł postępowania.
W świetle powyższych okoliczności poczynione ustalenia uznać należy za prawidłowe, ocena dokonana przez organ celny mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji nie naruszono także art. 122 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał, wbrew zarzutom skargi, oparcie rozstrzygnięcia o powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu.