I SA/SZ 459/04

I SA/Sz 459/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska
Krystyna Zaremba /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art. 1 a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] nr ewidencji [...] ustalającą współwłaścicielom: M. D. i B. H. podatek od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu podano, że całość nieruchomości (grunt i budynek) położonej w D. przy ul. [...] została opodatkowana stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
B. H. w odwołaniu od w/w decyzji organu I instancji podniósł, że opodatkowanie to jest nieprawidłowe ponieważ nieruchomość jest wykorzystywana na działalność gospodarczą jedynie sezonowo w okresie od 1 maja do 30 września. Załączając zmienioną informację w sprawie podatku od nieruchomości w której wykazano do opodatkowania zarówno budynek jak i grunt w pozycji budynków pozostałych, odwołujący zarzucił również, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wyłącznie w posiadaniu przedsiębiorców, gdyż jedna ze współwłaścicielek – J. H. nie jest przedsiębiorcą.
B. H. na poparcie swojego stanowiska powołał się na literaturę przedmiotu pochodzącą z różnych lat.
Organ odwoławczy, mając na uwadze, że nieruchomość położona w D. przy ul. [...] wykorzystywana jest przez małżonków D. na działalność gastronomiczną, a przez B. H. - na działalność rozrywkową w zakresie gier komputerowych - nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przytoczone przez odwołującego się argumenty straciły swą aktualność po nowelizacjach prawa podatkowego, a ponadto część ich nie dotyczy materii prawnej występującej w niniejszej sprawie.
Wyjaśniono, że w kwestii związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, obecnie obowiązujące przepisy definiują tę problematykę jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości.
Wart. 1 a ustawa z dnia 12 stycznia o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. - stanowi, że za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Sytuacja taka nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie.
Ponadto, jeśli podatnikami są współwłaściciele, to wystarczy, aby jeden z nich był przedsiębiorcą bądź podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, aby zaistniał związek nieruchomości z działalnością gospodarczą.
W aktach sprawy znajdują się wypisy z ewidencji działalności gospodarczej potwierdzające, że oboje małżonkowie D. i B. H. są przedsiębiorcami.
W świetle powyższych unormowań podnoszona przez odwołującego przesłanka faktycznego wykorzystania nieruchomości na cele gospodarcze tylko w sezonie letnim jak również to, że jeden ze współwłaścicieli (żona B. H.) nie jest przedsiębiorcą - nie mają znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości.
Podobnie, jak bez znaczenia jest, czy posiadana nieruchomość przynosi właścicielowi korzyści materialne.
Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, czyli należnym za samo
posiadanie majątku w postaci gruntów i budynków.
B. H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji powtarzając zarzuty podnoszone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył. co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Poczynając od 1 stycznia 2003 r. do ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84, zmiany Dz. U. Nr 200 poz. 1683. z 2003 r. Nr 96 poz. 874, Nr 110 poz. 1039) została wprowadzona jednolita definicja budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 w/w ustawy za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia tej działalności.
Z definicji tej jednoznacznie wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wyjątek stanowią budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych.
Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.
W przytoczonej definicji nie ma bowiem warunków wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt korzystania z nieruchomości przez przedsiębiorcę.
Skoro z akt sprawy wynika, że skarżący B. H. jako wspówłaściciel nieruchomości położonej w D. przy ul. [...] jest przedsiębiorcą (wypis z ewidencji działcł1ości gospodarczej) - to brak podstaw do zakwestionowania, opodatkowania tej nieruchomości stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.