I SA/Wr 438/22

I SA/Wr 438/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-08-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 21 par. 1 pkt 1,  art. 21 par. 3,  art. 207 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2014 poz 849
art. 1a ust. 1 pkt 1-3,  art. 2 ust. 1,  art. 3 ust. 1 pkt 1,3,  art. 4 ust. 1,5,7,8,  art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a,  art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b,e, art. 5 ust. 1 pkt 3,   art. 6 ust. 3-5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lipca 2023 r. sprawy ze skargi E Sp. z o.o. z siedzibą w J. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 6 maja 2022 r. nr SKO/41/P-9/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 7 417,00 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej SKO) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Jeleniej Góry (dalej Prezydent) z dnia 3 grudnia 2021 roku Nr FW.3120.2.23.2021.P8 w sprawie określenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (Spółka) oraz A. K. (osoba fizyczna) (dalej łącznie: Strony, Skarżący, Podatnicy) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 152.322,00 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w ponownym postępowaniu odwoławczym. Poprzednie rozstrzygnięcie Prezydenta, wydane w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za 2017 r., zostało uchylone przez SKO ze wskazaniem na konieczność przeprowadzenia dalszych ustaleń w zakresie przedmiotów opodatkowania. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Prezydent, działając w oparciu o art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021, poz.1540 ze zm. dalej O.p.), przepisy art.1a ust.1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust.1,5,7 i 8, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b, e, pkt 3 i art. 6 ust. 3-5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm. dalej u.p.o.l.), uchwałę nr [...] Rady Miejskiej J. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzęd. Woj.Dolnośl. 2016 r., poz. [...]) określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r.
Z decyzji tej wynika, że zobowiązane podatkowe zostało naliczone za okres 10 miesięcy 2017 r. i obejmuje grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2; grunty pozostałe o powierzchni [...]m2; budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 30 września 2016 r. E. Sp. z o. o. zbyła na rzecz A. K. udział 6034/15833 w prawie użytkowania wieczystego gruntów, budynków i budowli na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] (w umie ustalono sposób korzystania z nieruchomości wspólnej), natomiast w dniu 26 października 2017 r. Spółka sprzedała pozostały swój udział w nieruchomości. W ocenie organu ustalony sposób korzystania z nieruchomości, nie ma wpływu na opodatkowanie nieruchomości podatkiem od nieruchomości. Organ wskazał, że w ponownym postępowaniu po uzyskaniu wyjaśnień podatników oraz uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. SK/39/19 i fakt, iż A. K. w latach 2016-2017 nie był przedsiębiorcą to przysługujący mu udział w nieruchomości jako nie związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W zakresie gruntów, zakwalifikowanych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe, organ uznał, że udział przysługujący ww. osobie fizycznej podlega opodatkowaniu stawką dla tzw. "gruntów pozostałych" a udział przysługujący Spółce, w całości podlega zaliczeniu do "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Organ wskazał również, że na gruntach tych posadowione są budynki, które posiadają funkcje przemysłową i niemieszkalną.
Organ, odnosząc się do przyjętej do opodatkowania powierzchni budynków podał, że Spółka w pismach z dnia 24 lutego 2016 r. wskazała, że powierzchnia budynków wynosi [...] m2, zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez Syndyka przy sprzedaży nieruchomości, chociaż nie była w jego posiadaniu. Prezydent uzyskał przedmiotowy operat z Sądu Rejonowego w J. V Wydziału Gospodarczego. Z operatu tego wynika powierzchnia użytkowa budynków o wielkości [...] m2 . Organ I instancji wskazał , że w operacie tym nie zostały uwzględnione wszystkie budynki zlokalizowane na nieruchomości, co w jego ocenie wynika z analizy kart budynków, a mianowicie pominięty został budynek nr [...] oznaczony jako budynek socjalny o powierzchni użytkowej wg orzeczenia techniczno - konstrukcyjnego [...] m2 oraz budynek nr [...] tj. budynek portierni o powierzchni użytkowej wg książki obiektu [...] m2. Organ wskazał zatem, że łączna powierzchnia nabytych budynków zgodnie z operatem na dzień 1 stycznia 2016 r. wynosi [...] m2, a nie jak wskazywał podatnik powołując się na operat – [...] m2. Organ wyjaśnił, że uzyskany z Sądu operat nie może jednak stanowić podstawy dla określenia powierzchni użytkowych budynków ,ponieważ z kart budynków wynikają różne powierzchnie użytkowe tego samego budynku — inna powierzchnia wynika z książki obiektu, inna z karty inwentarzowej. Zauważył, że opis nieruchomości stworzony został przez biegłych rzeczoznawców w oparciu o dokumentację posiadaną przez Syndyka Masy Upadłości, i dokumenty te mogły być stare i nieaktualizowane. Organ stwierdził, że nie może ten operat stanowić podstawy dla obliczania powierzchni użytkowej budynków. Zdaniem Organu właściwe będzie oparcie się na powierzchniach użytkowych budynków, ujętych w projektach rozbiórek. Organ także podał, że projekty rozbiórek zostały sporządzone na wniosek Spółki i dokumenty te które Spółka posiada są nowsze niż operat z 2011 roku. W konsekwencji organ uznał, że powierzchnia użytkowa budynków wynosiła [...] m2 i taka powierzchnia budynków stanowiła "wyjściową podstawę" do ustalenia zobowiązania podatkowego na 1 stycznia 2016 r. Organ podał, że po uwzględnieniu dokonanych rozbiórek budynków, na dzień nabycia udziału przez A. K. ogólna powierzchnia budynków stanowiła [...]m2.
Organ wskazał, że ww. osobie, zgodnie z udziałem odpowiada powierzchnia budynków [...] m2 a Spółce powierzchnia – [...] m2. Dalej organ zaznaczył, że udział przysługujący ww. osobie fizyczne nie jest traktowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo iż drugim współwłaścicielem nieruchomości jest przedsiębiorca. W rezultacie organ pierwszej instancji stwierdził, że powierzchnia budynków przysługująca ww. osobie fizycznej podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków pozostałych. Zdaniem organu, powierzchnia budynków przysługująca Spółce podlega natomiast opodatkowaniu według stawek dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał na zapisy w akcie notarialnym nabycia nieruchomości, w szczególności na oświadczenie, że nabycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa nastąpiło w celu prowadzenia na nim działalności gospodarczej a stronie kupującej znany był także stan prawny i faktyczny, zwłaszcza stan techniczny nabywanych budynków i budowli. Organ podał też, że fakt braku (okresowego) zajęcia nieruchomości na działalność gospodarczą czy to przez Spółkę, czy też przez inny podmiot, nie ma znaczenia w przypadku budynków przemysłowych. Organ przywołał brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 oraz w 2017 roku i stwierdził, że w przepisie tym nie ma mowy o tzw. "względach technicznych". Dalej organ ponownie zaznaczył, że dokonał ustaleń faktycznych przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19 i w zakresie prawidłowości zastosowania stawek podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w odniesieniu do udziału w nieruchomości przysługującemu Spółce ustalił, że przedmiot działalności Spółki zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców oraz do rejestru REGON jest związany głównie z rynkiem reklamowym, drukowaniem, a także wspomaganiem doradztwem w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka także może prowadzić działalność w zakresie przygotowywania terenu pod budowę czy też inne roboty budowlane wykończeniowe. Ponadto mając na uwadze wskazany przez Spółkę cel nabycia nieruchomości oraz fakt, iż przychody związane z eksploatacją oraz koszty związane z tymi przychodami dotyczące części nieruchomości zajętej na działalność gospodarczą, są ujmowane w ewidencji służącej do wyliczenia podstawy opodatkowania na gruncie podatku od osób prawnych uzasadnia to zastosowanie najwyższej stawki podatkowej. Organ podatkowy ponownie podkreślił, że Spółka nabyła nieruchomość od Syndyka, jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa, które, zgodnie z definicją, jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto Spółka dokonała oceny opłacalności remontów budynków czy też ich rozbiórek, co świadczy o racjonalnym podejmowaniu decyzji gospodarczych, w celu maksymalizacji zysków i podejmowaniu działań w celu osiągania przyszłych dochodów. Tym samym w ocenie organu I instancji, w prawidłowe jest zastosowania stawek podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w odniesieniu do udziału w nieruchomości przysługującemu Spółce.
Podatnicy złożyli odwołanie od ww. decyzji zarzucając:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:
- art. 122, 187 § 1, art. 191 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, z uwagi na ograniczenie czynności ze strony organu do materiału przedłożonego przez podatnika, nieprzeprowadzenia oględzin, nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadków podczas gdy obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie;
- art. 122, 187 § 1 w zw. art. 191 O.p., poprzez dobrowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i pominięcie przez organ stanowiska wyrażonego przez podatnika w składanych pismach wyjaśnieniach z zaniechaniem wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego,
- art. 180 w zw. z art. 187 § 2 O.p. poprzez brak wydania postanowienia dowodowego w przedmiocie pominięcia przez organ podatkowy dowodu z zeznań świadków, przeprowadzenia oględzin podczas gdy stosowne wnioski złożone przez skarżących zostały w odwołaniu od pierwotnych decyzji,
- art. 122, 187 § 1, art.191 § 1 O.p. poprzez dobrowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ustalenie powierzchni budynków w oparciu o wypis z ewidencji gruntów podczas gdy z deklaracji podatnika osobę fizyczną wynika powierzchnia budynków o wielkości [...] m2 zgłoszonych według stawek pozostałych w tym zajętych na prowadzenie statutowej działalności pożytku publicznego, zaś na dzień 30 września 2016 r. powierzchnia budynków do wyłącznego korzystania przez osobę fizyczną wynosiła [...]m2,
- art. 122, 187 § 1, art.191 § 1 O.p. poprzez dobrowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ustalenie powierzchni gruntów z pominięciem deklaracji podatnika osoby fizycznej z której wynika powierzchnia gruntów o wielkości [...]mm2 zgłoszonych według stawek pozostałych w tym zajętych na prowadzenie statutowej działalności pożytku publicznego;
- art. 122, 187 § 1, art.191 § 1 O.p. poprzez dobrowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niewyjaśnienie przez organ podatkowy rozbieżności dotyczących powierzchni budynków na przedmiotowej nieruchomości podczas gdy taki obowiązek ciążył na organie, złożone zostały w tym zakresie wnioski dowodowe, które nie zostały rozpoznane, co skutkuje błędnym ustaleniem ich powierzchni,
- art. 122, 187 § 1, art. 191 § 1 O.p. poprzez dobrowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niewskazanie w treści decyzji które okoliczności organ uznał za udowodnione, a którym odmówił waloru wiarygodności z przytoczeniem stosownej argumentacji na tę okoliczność,
- art. 122, 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości pod kątem prowadzonej w nieruchomości działalności gospodarczej i stwierdzenie że sam cel zakupu nieruchomości świadczy o jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budowle na w/w nieruchomości są wykorzystywane przez podatnika do prowadzonej działalności gospodarczej podczas gdy nie wynika to w żaden sposób z przeprowadzonego postępowania dowodowego, gdyż nie ustalony został związek posiadanych przez podatnika nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą,
- art.2-6 u.p.o.l. poprzez ustalenie podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 r. w kwocie 152 322 zł, podczas gdy organ w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, nierozpoznana została istota sprawy w szczególności poprzez rozbieżności co do powierzchni budynków a także nieustalony został faktyczny związek pomiędzy posiadaniem ww. nieruchomości a prowadzona działalnością gospodarczą,
- art.2-6 u.p.o.l. poprzez ustalenie podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2017 r. w kwocie 152 322 zł, podczas gdy osoba fizyczna w złożonej deklaracji zgłosiła do opodatkowania powierzchnie według stawek pozostałych w tym zajętych na prowadzenie statutowej działalności pożytku publicznego co powinno skutkować zwolnieniem od obowiązku podatkowego ww. podatnika.
Podatnicy wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: a) W. K. na okoliczność wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, sposobu wykorzystania przez spółkę z przedmiotowej nieruchomości, treści aktów notarialnych sporządzanych na przestrzeni lat a dotyczących przedmiotowej nieruchomości;
b) A. K. na okoliczność wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, sposobu wykorzystania przez spółkę z przedmiotowej nieruchomości, treści aktów notarialnych sporządzanych na przestrzeni lat a dotyczących przedmiotowej nieruchomości;
Podatnicy wnieśli również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zeznania R. C. na okoliczność wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, sposobu wykorzystania przez spółkę z przedmiotowej nieruchomości, treści aktów notarialnych sporządzanych na przestrzeni lat a dotyczących przedmiotowej nieruchomości
Wniesiono ponadto o wyznaczenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie zawnioskowanych świadków i strony oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości.
SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało na przebieg postępowania i przytoczyło przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przywołało też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt. SK 39/19. SKO wyjaśniło, że w związku z faktem, iż ww. osoba fizyczna Podatnik w 2017 roku w żaden sposób nie wykorzystywał nabytej nieruchomości i nie udostępniał jej innym osobom należy uznać, że podlega ona opodatkowaniu stawkami wyznaczonymi dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych. Z kolei w przypadku Spółki właściwymi stawkami do opodatkowania zarówno w zakresie gruntów jak i budynków będą stawki najwyższe przewidziana dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka jest bowiem przedsiębiorcą, spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą, która nabyła nieruchomości od Syndyka jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa w celu prowadzenia działalności gospodarczej . Ponadto podany przez Spółkę cel nabycia nieruchomości, profil działalności Spółki jak też fakt wynajmowania części nieruchomości innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej oraz podejmowane prace w zakresie rewitalizacji budynków świadczą o tym, że nieruchomość podlega zakwalifikowaniu jako związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie zmienia tej oceny czasowe niewykorzystanie części budynków, ponieważ potencjalnie mogą one służyć działalności gospodarczej po ich odpowiednim odnowieniu. Ponadto Spółka przychody związane z eksploatacją oraz koszty związane z tymi przychodami dotyczące części nieruchomości zajętej na działalność gospodarczą ujmuje w ewidencji służącej do wyliczenia podstawy opodatkowania na gruncie podatku od osób prawnych. Zatem w przypadku podatnika istnieje związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej skutkiem czego zasadne jest zastosowanie do opodatkowania nieruchomości stawek maksymalnych. Tym samym zarzuty odwołania o braku ustalenia przeznaczenia nieruchomości pod kątem działalności gospodarczej należy uznać za nietrafne.
Odnośnie zarzutów dotyczących powierzchni budynków, SKO wskazało, że do opodatkowania została przyjęta mniejsza ogólna powierzchnia użytkowa budynków niż wskazywana przez Spółkę. Spółka bowiem podawała, że ogólna powierzchnia budynków wynosi [...] m2 co wynika m.in. również z pisma z dnia 2 listopada 2021 r. natomiast w zaskarżonej decyzji ogólna powierzchnia przyjęta do opodatkowania wynosi [...] m2. Ponadto podstawy opodatkowania przyjęte w zaskarżonej decyzji odnośnie gruntów i budynków są w ocenie SKO prawidłowe i wynikają z dokumentów urzędowych, to jest ewidencji gruntów i budynków (dla gruntów) oraz z dokumentacji budowlanej -rozbiórkowej (dla budynków). Przy czym także zauważyć należy, jak to zostało wyjaśnione w zaskarżonej decyzji operat sporządzony w 2011 roku na potrzeby syndyka został oparty na dokumentach które pokazywały różne powierzchnie tego samego budynku a ponadto operat ten nie obejmował wszystkich budynków i z tego też względu został uznany za dokument niewiarygodny.
W zakresie natomiast przeprowadzenia oględzin nieruchomości, SKO wyjaśniło, że przeprowadzenie obecnie oględzin nieruchomości nie zobrazowałyby stanu faktycznego istniejącego w łatach 2016 i 2017. Ponadto, zdaniem SKO, stwierdzony podczas oględzin podział nieruchomości do korzystania czy fakt zajęcia lub braku zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, nie miałby wpływu na zmianę zakresu opodatkowania stanowiącej współwłasność nieruchomości.
Odnosząc się do wniosków o przeprowadzenie dowodu z przesłuchań Strony oraz świadków na wyznaczonej rozprawie administracyjnej, SKO wskazało, że realizacja tych wniosków nie doprowadziłaby do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. SKO uznało, że kwestia dotycząca ustalenie sposobu wykorzystania przez Spółkę nieruchomości, nie ma bowiem wpływu na jej opodatkowanie, tym bardziej że podział do korzystania z nieruchomości wynika z zapisów aktu notarialnego. Zatem wnioski te są bezcelowe.
SKO wskazało, że zarzuty dotyczące opodatkowania budowli czy braku zastosowania zwolnienia z podatku wobec powierzchni nieruchomości zgłoszonej przez podatnika –osobę fizyczną w złożonej deklaracji, należy uznać za bezzasadne.
Organ II instancji podkreślił, że w zaskarżonej decyzji budowle nie były przedmiotem opodatkowania, a opodatkowane nieruchomości nie były przekazane organizacji pożytku publicznego i nie były trwale zajęte na prowadzenie działalności statutowej przez taką organizację.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Skarżący podtrzymali i powtórzyli zarzuty odwołania t.j. brak przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, w tym dowodu z oględzin oraz świadków. Zarzucili brak przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowych nieruchomości, jak również związku pomiędzy posiadaniem ww. nieruchomości a prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazali na brak wydania postanowień dowodowych. Zarzucili, że organ pominął stanowiska wyrażone przez podatnika w składanych pismach i wyjaśnieniach oraz wadliwie ustalenie powierzchni budynków. Pominięcie umowy pomiędzy współwłaścicielami, z której wynikał podział do korzystania z nieruchomości.
Podatnicy wnieśli o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenia kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego .
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. dalej p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 dalej p.u.s.a) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012, LexisNexis nr 5991706).
W toku postępowania spornymi są następujące kwestie - związek opodatkowanych nieruchomości z prowadzoną działalności gospodarczą, ustalenia w zakresie ustalenia powierzchni budynków, wpływ zawarcia umowy o korzystanie z nieruchomości na opodatkowanie nieruchomości należących do podatników, ja również wskazane przez Podatników wady postępowania dowodowego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu, iż zdaniem Podatników nie został prawidłowo ustalony faktyczny związek pomiędzy posiadaniem nieruchomości a prowadzoną działalnością gospodarczą, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., użyte w powołanym akcie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2021 r., SK 39/19 orzekł, że przytoczony ostatnio przepis rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. W ocenie TK przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. TK nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Dokonując analizy powołanego orzeczenia TK zauważyć należy, że stanowi ono wyrok interpretacyjny. Z tego typu wyroków wynika zakaz interpretacji przepisu, który mógłby doprowadzić do jego odczytania i zastosowania w sposób niezgodny z Konstytucją RP. Cechą wyroku interpretacyjnego czy też zakresowego jest to, że nie pozbawia on domniemania konstytucyjności całego przepisu prawnego, do którego się odnosi. W takim przypadku wyrok TK pozbawia domniemania konstytucyjności jedynie określony wariant interpretacyjny danego przepisu. W konsekwencji przyjąć należy, że TK w wyroku z dnia 14 lutego 2021 r., SK 39/19 uznał za niezgodną z Konstytucją RP wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
W ocenie Sądu, uzasadnienie wskazanego wyroku prowadzi do wniosku, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. TK nie zakwestionował jednak konstytucyjności innych wariantów interpretacyjnych art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Sądu wnioskując a contrario przyjąć należy, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków wykorzystywanych lub mogących potencjalnie być wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej nie narusza reguł konstytucyjnych.
Jak wskazano w wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21 nie powinno budzić wątpliwości, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą. Dyrektywy interpretacyjne wskazane w wyrokach TK z 14 lutego 2021 r., SK 39/19 oraz 12 grudnia 2017 r., SK 15/15 zbliżają znaczenie zwrotu "związany z działalnością gospodarczą" do pojęcia "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" lecz jedynie w przypadku podwójnej identyfikacji podatnika. Jeżeli natomiast jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Do takich wniosków prowadzi prawidłowe odczytanie celu wprowadzonej w dniu 1 stycznia 2003 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Jasną intencją ustawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań. Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Podzielając dotychczasowe orzecznictwo, Sąd w niniejszym składzie wskazuje, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. W aspekcie podatku od nieruchomości nie ma również znaczenia intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to, czy przynosi to jakiekolwiek efekty finansowe. Zauważyć bowiem należy, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania.
W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje więc do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowego stanu faktycznego nie jest ważna okoliczność, czy i jak wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem także znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., II FSK 482/18). Trzeba też zauważyć, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. przewidywał, że jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to nawet jeśli znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, nie jest uznawany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednak od dnia 1 stycznia 2016 r. względy techniczne straciły znaczenie jako okoliczność wyłączająca grunty i budynki posiadane przez przedsiębiorcę z kategorii związanych z działalnością gospodarczą. Z treści wskazanego bowiem wyżej przepisu ustawy podatkowej usunięty został fragment odnoszący się do względów technicznych. Zatem od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania według stawek jak dla działalności gospodarczej. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Z akt sprawy nie wynika, aby w stosunku do przedmiotowych nieruchomości została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na taką decyzję spółka nie powołała się ani w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, ani w skardze.
W realiach niniejszej sprawy jest niewątpliwe, że Spółka jest przedsiębiorcą i przedmiot jej działania obejmuje wyłącznie działalność gospodarczą, a nieruchomość została nabyta jako zorganizowana część przedsiębiorstwa. Podany przez Spółkę cel nabycia nieruchomości, profil działalności Spółki jak też fakt wynajmowania części nieruchomości innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej oraz podejmowane prace w zakresie rewitalizacji budynków świadczą o tym, że nieruchomość podlega zakwalifikowaniu jako związana z prowadzoną działalnością Spółki. Również fakt podejmowania prac w zakresie rewitalizacji budynków świadczy o tym, że nieruchomość podlega zakwalifikowaniu jako związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie zmienia tej oceny czasowe niewykorzystanie części budynków, ponieważ potencjalnie mogą one służyć działalności gospodarczej po ich odpowiednim odnowieniu. Zatem w przypadku podatnika istnieje związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej skutkiem czego zasadne jest zastosowanie do opodatkowania nieruchomości stawek maksymalnych. Tym samym zarzuty, iż nie został prawidłowo ustalony faktyczny związek pomiędzy posiadaniem nieruchomości a prowadzoną działalnością gospodarczą, jest bezzasadny. Analogiczne stanowisko jak przytoczone powyżej zostało wyrażone również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2023 r. sygn.. akt: I SA/Wr 435/22 (centralna baza sądów administracyjnych)
Okoliczności te, w świetle powyższych rozważań są wystarczające dla uznania gruntów i budynków (w zakresie udziału Spółki) za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. interpretowanego z uwzględnieniem wyroku TK z 14 lutego 2021 r., SK 39/19.
Sąd podziela też pogląd, że nawet przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., II FSK 271/14; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12). Odnosząc się więc do braku uwzględnienia przez SKO, jak i organ I instancji umowy dotyczącej ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości, Sąd wskazuje, że podział quo ad usum (do wyłącznego korzystania) dokonany w wyniku umowy pomiędzy współwłaścicielami, umożliwia poszczególnym współwłaścicielom na samodzielne korzystanie fizycznie wydzieloną do odrębnego korzystania części nieruchomości. Podział quo ad usum może zostać dokonany na czas określony lub nieokreślony. Podział ten nie zmienia stosunków własnościowych, tj. nie ogranicza sfery uprawnień właścicielskich w zakresie zarządu rzeczą wspólną, gdyż oznacza jedynie określenie sposobu współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej przysługującego każdemu ze współwłaścicieli. W wyniku dokonanego podziału współwłaściciele, pozostając współposiadaczami samoistnymi rzeczy wspólnej, uzyskują posiadanie zależne części rzeczy. Dokonanie podziału quo ad usum oznacza jedynie wewnętrzne "zorganizowanie" sposobu korzystania (przy współposiadaniu samoistnym) z rzeczy wspólnej. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. sygn.. akt: III SA/Wa 2585/16, gdzie Sąd również powołał poglądy doktryny w tym temacie, por. J. Ignatowicz (w:) Kodeks cywilny, Komentarz. Warszawa 1972, s. 257). W stanie faktycznym sprawy umowa o korzystanie z nieruchomości została ukształtowana wolą Stron. Ukształtowane w ten sposób stosunki wewnętrzne między współwłaścicielami nieruchomości. odzwierciedlające faktyczne korzystanie z nieruchomości, nie wywołują jednak skutków w zakresie określenia/ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tym samym organ właściwie ocenił, iż zawarcie przedmiotowej umowy nie ma wpływu na opodatkowanie nieruchomości w przedmiotowej sprawie. Zatem, w ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe nie uwzględniły wniosków dowodowych mających na celu ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości przez współwłaścieli, albowiem okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na określenia wysokości zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie.
Sąd podziela natomiast zarzuty niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie m.in na projektach rozbiórki budynków. Organ błędnie przy tym ocenił, że jest to dokument urzędowy. Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone." Dokumentem urzędowym w tym rozumieniu jest pochodząca od właściwego organu decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę. Zatwierdzenie tą decyzja projektu budowlanego nie czyni zeń dokumentu urzędowego. Jest to w dalszym ciągu wykonane na zlecenie opracowanie pochodzące od osoby fizycznej. Nie ma więc podwyższonego waloru dowodowego. Organy kwestionując uzyskany operat szacunkowy, nie zwrócił uwagi, że rzekome rozbieżności dotyczą powierzchni zabudowy – w karcie budynku i powierzchni użytkowej- w zestawieniu według książek obiektów a więc znowu innych powierzchni.
Wskazać natomiast należy, że zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. "Podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;". Zgodnie zaś z art. 1a pkt 5 u.p.o.l. powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Organy nie podjęły żadnej próby wyjaśnienia czy i która ze wskazanych w projekcie powierzchni odpowiada tej definicji ani jak ta powierzchnia został ustalona.
Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 O.p. ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 O.p.
Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 O.p. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest, więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810).
Mając powyższe na uwadze, oraz fakt, że do złożonych przez podatników wniosków dowodowych, SKO odniosło się skrótowo, wskazując jedynie, że są one nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy, Sąd wyjaśnia, co następuje:
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 382/08, wyrok NSA z 23 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1359/15 – dostępne w Centralnej Bazie orzeczeń NSA) odwołującego się do stanowiska komentatorów (C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2001, s. 451), wskazano, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 op, organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Podobny pogląd wyraził E. Iserzon (w E. Iserzon, J. Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 166 oraz J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998. Pojęcie "chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem", o którym mowa w art. 188 op., należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono wyłącznie do sytuacji, gdy żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej, na korzyść strony. Analogiczne stanowisko jak przytoczone powyżej zostało wyrażone również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2023 r. sygn.. akt: I SA/Wr 435/22 (centralna baza sądów administracyjnych).
W realiach tej sprawy wnioskowane dowody w zakresie w jakim istnieje konieczności ustalenia prawidłowej powierzchni budynków, miały być kontrdowodem, co czyni odmowę ich przeprowadzenia za bezpodstawną.
Sąd wskazuje jednak, że sam brak wydania przez organ postanowienia dowodowego, nie jest uchybieniem, które mogłoby mieć wpływ na wynika sprawy, w sytuacji, gdy organ odniósł się do takiego wniosku dowodowego w uzasadnieniu decyzji.
Reasumując, zdaniem Sądu, zaniechanie przez organy wyjaśnienia powstałych rozbieżności dotyczących ustalenia wielkości powierzchni budynków w badanym roku podatkowym, oznacza zarówno na naruszenie w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 i 188 O.p. oraz art.122 i art. 187 § 1 O.p., a w rezultacie również na naruszenie przez organy wyrażonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż ta powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania płynące z uzasadnienia wyroku i przeprowadzi dodatkowe postępowanie celem dokonania niezbędnych ustaleń dotyczących powierzchni użytkowej budynku, które pozwolą na prawidłowe ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości.
Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących błędnych ustaleń w zakresie opodatkowania budowli, Sąd wskazuje, że w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, budowle nie były wskazane jako przedmiot opodatkowania. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika też, aby opodatkowanie nieruchomości były przekazane organizacji pożytku publicznego oraz trwale zajęte na prowadzenie działalności statutowej przez taką organizację. Zatem zwolnienie uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nie miało zastosowania w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o kosztach postępowania, wydano na podstawie na art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.