I SA/Wr 416/23

I SA/Wr 416/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 693/24 - Wyrok NSA z 2025-02-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Aneta Brzezińska, Protokolant: starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 08 lutego 2023 r nr SKO 4011/29/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z. J. (dalej jako: Strona, Podatnik, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 8 lutego 2022 r. nr SKO 4011/29/23 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza J. (dalej jako: Burmistrz, Organ I instancji) z 29 listopada 2022 r. nr GP.PW.3120.410.2020.2022.9651, odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – dalej jako O.p., decyzji Burmistrza z 25 marca 2022 r. nr GP.PW.3120.410.2020.2022.2537 w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. w wysokości 2 843,00 zł.
Ww. decyzją z 25 marca 2022 r. opodatkowano podatkiem od nieruchomości działkę nr [...] AM-[...] o pow. [...] m2 położoną w M., a zakupioną przez Stronę [...] października 2018 r., w oparciu o akt notarialny [...] (w akcie działka została oznaczona jako inne tereny zabudowane – (Bi)). Strona wymienioną działkę zgłosiła do opodatkowania jako grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej, statutowej działalności gospodarczej, co zadeklarowała w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1).
Podatnik złożył 30 września 2022 r. wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami wymiarowymi m.in. za lata 2020-2021 r., w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Wskazał, że zakupiony grunt zakwalifikowany jako budowlany nigdy nie został wyłączony z produkcji rolnej, co spowodowało błędne opodatkowanie działki nr [...] AM-[...] jako budowlanej, którą w rzeczywistości nigdy nie była. Powołał się przy tym na zmianę w mapach gruntu (bez jakiegokolwiek udziału Strony). Wskazał na informacje ze Starostwa Powiatowego w Oławie z 7 marca 2022 r. zgodnie, z którą brak jest podstaw do wyłączenia przedmiotowej działki z produkcji rolnej, albowiem nigdy takich podstaw nie było. Błąd w oznaczeniu gruntu miał zostać sprostowany 7 kwietnia 2022 r. Podatnik podnosił, że sprostowanie jest jedynie stwierdzeniem obiektywnie istniejącego pierwotnego stanu faktycznego nie zaś kreowaniem nowego.
Postanowieniem z 25 października 2022 r. Burmistrz wznowił postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości m.in. za 2018-2021. Następnie, w wydanej decyzji, nie uwzględnił wniosku Strony i odmówił uchylenia w całości decyzji wymiarowej z 25 marca 2022 r. nr GP.PW.3120.410.2020.2022.2537. W uzasadnieniu wskazał, że na dzień wydania decyzji wymiarowej działka była oznaczona w Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Podatkowego jako (Bi) - inne tereny zabudowane, a dane z tej ewidencji są podstawą dla wymiaru podatku od nieruchomości, jako pochodzące z dokumentu urzędowego. Wskazał, że dane o użytku należą do bezwzględnie obowiązujących, a do zmian danych w ewidencji konieczne jest uruchomienie trybu korekty. Datą zmiany jest zaś data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. W sprawie stosowne zawiadomienie, w którym poinformowano, że zmiana nastąpiła na podstawie Operatu Pomiarowego [...] z dniem 6.04.2022 r., wpłynęło 12 kwietnia 2022 r.. W zawiadomieniu wskazano na aktualizację użytków dot. działki nr [...] z gruntów oznaczonych jako inne tereny zabudowane – Bi o pow. [...] na grunty orne RIIIb o pow. [...] ha i RIVa o pow. [...] ha. Organ I instancji podkreślił, że z zawiadomienia wynika, że doszło do aktualizacji danych, a nie sprostowania. Burmistrz zwróci również uwagę, że Strona została wezwana pismem z 12 października 2022 r. do przedstawienia dokumentu, wydanego przez właściwy organ, z którego miałaby wynika "oczywista omyłka pisarska" w sposobie zakwalifikowania działki nr [...], a także, że sprostowania dokonano przed datą wydania decyzji wymiarowej. Strona nie odpowiedziała na wezwanie.
W wyniku wniesionego przez Stronę odwołania, SKO utrzymało decyzję Organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał na wiążącą organy podatkowe treść ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, iż ze stosownych wpisów wynika, że sporna działka posiadała, w okresie objętym decyzją, oznaczenie jako Bi, a zmiana nastąpiło dopiero w dniu 12.04.2022 r. – a więc po dniu wydania decyzji wymiarowej. Zdaniem SKO, w dniu wydawania decyzji wymiarowej z 25 marca 2022 r, nie istniały okoliczności faktyczne/dowody o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zmiana nie była sprostowaniem oczywistej omyłki pisarskiej lecz jej podstawą był operat pomiarowy.
Nie zgadzając się z decyzją SKO Strona wniosła na nią skargę, w której podniosła zarzuty o naruszeniu:
– art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez błędne uznanie, ze działka [...] AM-[...] o pow. [...] m2 winna być objęta podatkiem od nieruchomości jako działka budowlana, gdy działka była i jest działką rolną, a błędne jej oznaczenie było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej która została sprostowana przez organ przed wydaniem decyzji z 25 marca 2022 r.
– art. 245 § 1 pkt 2 O.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że po wydaniu przez Organ I instancji decyzji nie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał, a stanowiące podstawę wznowienia postępowania mimo, że takie nowe okoliczności faktyczne zostały ujawnione na skutek działań starosty, który przez sprostowanie oznaczeń gruntu objętego decyzją potwierdził istniejący pierwotnie stan faktyczny, w zakresie prawidłowości oznaczenia gruntów, a tym samym potwierdzenia, że grunty nie mogą być objęte podatkiem od nieruchomości.
W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W szczególności podkreślono nabycie przez Stronę bezsprzecznie gruntu rolnego, który w 2015 r. został omyłkowo oznaczony jako budowlany. Podniósł również naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez nie podjęcie wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego w sprawie i bezzasadne uznanie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają dla organu charakter wiążący i nie mogą być samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego bez zmiany ewidencji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2023 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd uznaje za istotne wyjaśnić naturę postępowania w przedmiocie wznowienia, regulowaną przepisami Rozdziału 17 DZIAŁU IV O.p. Już z samej systematyki przepisów O.p. wynika, że postępowanie wznowieniowe i postępowanie w przedmiocie nieważności (Rozdział 18 DZIAŁU IV O.p.) są postępowaniami podatkowymi szczególnymi, odrębnymi od zwykłego postępowania kończącego się, co do zasady decyzją zwykłą o walorach ostateczności, zgodnie z art. 128 O.p.. Oba postępowania szczególne stanowią wyłom w przewidzianej tym przepisem zasadzie stałości decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe, jako tryb szczególny, nie dotyczy pełnej kontroli decyzji merytorycznej i prowadzącego do jej wydania postępowania, a winno skupić się na istnieniu przesłanek powołanych w podstawie wznowienia, na ich wykazaniu i na uzasadnieniu wpływu na wymiar zobowiązania. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy w trybie zwykłym, a inna branych pod uwagę, przez organ, rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowionym (por. wyrok NSA w Warszawie z 4.03.2003 r., III SA 1296/01, LEX nr 262465). Organ, prowadzący postępowanie wznowione, nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia – w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 O.p. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1735/08, z 8 marca 2017r., sygn. akt II FSK 307/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Postępowanie wznowieniowe nie jest trzecią instancją postępowania wymiarowego i tym samym jego prowadzenie limitowane jest enumeratywnie wymienionymi w art. 240 § 1 O.p. przesłankami. Jak już wyżej wskazano organy prowadzące postępowanie, o którym mowa w Rozdziale 17, związane są ramami wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Jak potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 listopada 2021 r. o sygn. akt II FSK 1001/21: ogólnie - co do samego trybu wznowienia postępowania oraz wobec jednej z jego przesłanek - art. 240 § 1 pkt 5 O.p., z którym to poglądem NSA tut. Sąd się zgadza: "Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 O.p. strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Przedmiotowe postępowanie toczy się tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 O.p. Wymaga nadto podkreślenia, że zmiana wykładni przepisów prawa, jak i zmiana stanu prawnego nie uzasadniają wznowienia postępowania. Nawet błędna ocena dowodu, czy też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Znamiennym jest również i to, że przesłanki tej nie uzasadnia zmiana linii orzeczniczej. Należy mieć bowiem na uwadze, że istotą wznowienia postępowania jest usunięcie wad tego postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna, a nie ponowna kontrola decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym z uwzględnieniem zmiany linii orzeczniczej."
W przedmiotowej sprawie ścisłe ramy prawne, poddanego kontroli Sądu pierwszej instancji, postępowania organów wyznaczał wniosek strony o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stosownie do treści tego przepisu - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Warto dodać, że przez istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne rozumieć należy takie okoliczności, które mają być nowe, co oznacza, że nie mogą one wynikać z dotychczas zebranego i znanego organowi materiału dowodowego, a w szczególności z odmiennej jego oceny. Nowymi dowodami są z kolei takie, które nie były (niezależnie od przyczyn tego stanu) znane organowi w dniu wydawania decyzji. Przez dowód należy przy tym rozumieć wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art.180 § 1 O.p.). Zarówno okoliczności, jak i dowody muszą być ponadto istotne (dotyczyć faktów prawnie znaczących i mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia) oraz istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. Co ważne, nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji." (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA)
Przechodząc do realiów kontrolowanego postępowania, wskazać należy, że w złożonym przez Stronę wniosku o wznowienie powołano się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. , wskazując na błędne oznaczenie - w wyniku omyłki pisarskiej - działki nr [...] AM-[...] o pow. [...] m2 położonej w M., jako inne tereny zbudowane – (Bi), opodatkowanej w decyzji Burmistrza z 25 marca 2022 r. nr GP.PW.3120.410.2020.2022.2537 w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. W rzeczywistości działka ta miała mieć charakter rolny i nigdy nie utracić tego charakteru. Omyłka pisarska miała zaś powstać w 2015 r., a zostać naprawiona (sprostowana) w dniu 7.04.2022 r. Sąd podnosi, jak m.in. w prawomocnym wyroku z 5 września 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 507/18, że w dotychczasowym orzecznictwie, odwołującym się do art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) – dalej jako u.p.g.k., Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11; 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10; 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10; 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08; 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07; 12 marca 2009 r., II FSK 49/08; 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07 - CBOSA). Innymi słowy, dane, znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, są dla organów podatkowych wiążące. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – dalej jako MRRiB. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym – pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowania, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2013 r., II FSK 1928/11 - CBOSA). Ponadto stosownie do § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 MRRiB o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. To zaś oznacza, że dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Jak wskazuje się w orzecznictwie, nawet jeśli ujawnianie zmian w ewidencji gruntów i budynków wiąże się z opóźnieniem, czy opieszałością organu prowadzącego dany rejestr, nie może to stanowić podstawy do kwestionowania danych, na które wskazuje art. 21 ust. 1 u.p.g.k. (wyrok NSA z 28 marca 2014 r., II FSK 950/12; CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, Strona nie wykazała, by doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, czy też błędu w oznaczeniu działki nr [...] AM-[...] jako (Bi), która to omyłka miała wystąpić w 2015 r. - przed datą nabycia przez Skarżącego wspomnianej działki, a zostać sprostowana 7 kwietnia 2022 r. Wskazać bowiem należy, że ze znajdującej się w aktach decyzji Burmistrza z 29 lipca 2015 r. nr 41/20115 (IG.6831.38.2015.8147), zatwierdzającej podział nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym: M., gmina J., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...], AM-[...] z której wydzielono działki: nr [...] o pow. [...] ha oraz zakupioną przez Skarżącego w 2018 r. działkę nr [...] o pow. [...] ha, wynika, iż użytek działki nr [...] Am-[...] posiadał oznaczenie (B) i (Bi). W wyniku tego podziału zgodnie z treścią wspomnianej decyzji: "Celem podziału jest wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego, oznaczonej po podziale nr [...], AM-[...] tj. działki zabudowanej, której wielkość i cechy geometryczne umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego położonego na tej działce. Pozostały teren, po podziale stanowić będzie działkę gruntu [...]; AM-[...], o powierzchni [...] z użytkami oznaczonymi jako; "Bi" (zgodnie z wykazem zmian gruntowych)."
Z powyższego dokumentu wynika nie omyłka, lecz merytoryczna zmiana danych ewidencyjnych, w tym w zakresie zmian oznaczeń gruntowych. Tym samym dołączona do wniosku o wznowienie: KOPIA MAPY ZASADNICZEJ SKALA 1:1000 wykonana w dniu 3.12.2014 r., a dotycząca działki nr [...] AM-[...] (przed podziałem) nie jest dowodem na popełniony w 2015 r. błąd w oznaczeniu użytku, lecz na dokonaną zmianę oznaczenia użytku gruntowego. Dodatkowo Sąd wskazuje, że z treści księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] AM-[...], powszechnie dostępnej za pomocą elektronicznej przeglądarki (https://www.gov.pl/web/sprawiedliwosc/elektroniczna-ksiega-wieczysta) nie wynika inne oznaczenie gruntów działki [...] AM-[...] ([...], [...]) jak (B) i (Bi). Z kolei, mając na uwadze powołaną przez Stronę datę 7 kwietnia 2022 r., w której miałaby odbyć się korekta/sprostowanie błędu w oznaczeniu użytku działki nr [...], Sąd w wyniku analizy akt stwierdził, że 6 kwietnia 2022 r. zostało sporządzone zawiadomienie Starosty Oławskiego (znak sprawy [...]) o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych w postaci aktualizacji użytków działki [...] zgodne z którym w oparciu o Operat Pomiarowy [...] ([...]) zmieniono opis użytku z Bi – Inne tereny zabudowane na Grunty orne klasy RIIIb i RIVa. Skarżący jednak nie wykazał, by ową aktualizacją dokonano korekty danych błędnych. W tym miejscu należy wskazać, że to Strona zainicjowała procedurę stanowiącą wyłom w zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, podnosząc znaną Jej okoliczność faktyczną/dowód. W przypadku postępowania wszczętego na wniosek - a z takim mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu - to na wnioskodawcy (Stronie) spoczywa ciężar wykazania faktów, z których wywodzi Ona określone skutki prawne. W rozpatrywanej zaś sprawie Skarżąca została wezwana pismem z 12 października 2022 r. o przedstawienie dokumentu którego wynika popełnienie "oczywistej omyłki pisarskiej" w sposobie klasyfikowania działki nr [...] AM-[...] jako Bi – inne tereny zabudowane. Skarżąca w odpowiedzi wskazała, że uzyskała informację, zgodnie z którą wspomniana działka nigdy nie został wyłączona z produkcji rolnej z uwagi na brak ku temu podstaw, a tym samym działka nr [...] AM-[...] została błędnie oznaczona, a błąd ten skorygowany został 7 kwietna 2022 r. Zdaniem Sądu, przytoczone twierdzenia nie zostały przez Skarżącego udowodnione, a więc stanowisko SKO zawarte w zaskarżonej decyzji nie jest obarczone wadą, która zobowiązywałaby Sąd w oparciu o przepis art. 145 p.p.s.a. do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
Jednakże dodatkowo za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 1554/17 Sąd zastrzega, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d) u.p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Zaś § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: wyeliminowania danych błędnych. Tym samym aktualizacja operatu ewidencyjnego dokonywana jest nie tylko w celu ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, ale aktualizacja może również mieć miejsce w przypadku wykrycia błędnych informacji, wówczas celem aktualizacji jest wyeliminowanie danych błędnych. Zdaniem Sądu Skarżący miał możliwość pozyskania oficjalnej informacji, co stanowiło podstawę sporządzenia Operatu Pomiarowego [...] ([...]), w oparciu o który dokonano aktualizacji użytków działki nr [...] AM-[...]- skoro Skarżący jest właścicielem tej działki. Jednakże, poza ogólnymi twierdzeniami Skarżącego, brak jakiegokolwiek materialnego dowodu, by starania o pozyskanie takiej informacji zostały przez Stronę podjęte. Rezultat takich starań mógł zaś mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, która jak już wcześniej wspomniano została zainicjowana wnioskiem Skarżącego.
Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem podatkowego prawa materialnego, względnie z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.