I SA/Wr 400/05

I SA/Wr 400/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik
Halina Betta /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Tkacz-Rutkowska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1127/06 - Wyrok NSA z 2007-08-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 14 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2006r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2001r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]. Nr [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...]. Nr [...]określającą skarżącej L. W. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2001r.
Organy podatkowe ustaliły, że skarżąca w 2001r. prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem jest:
- prowadzenie usług agenta ubezpieczeniowego w oparciu o zezwolenie Nr [...]z dnia [...]. Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń w W.
- usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych.
W wyniku weryfikacji obrotów za lata 2001-2002 jak również z uwagi na zmianę zakresu prowadzonej działalności gospodarczej organy podatkowe stwierdziły, że skarżąca powinna zarejestrować się jako podatnik podatku od towarów i usług przed dokonaniem pierwszej sprzedaży opodatkowanej tj. od dnia [...]. Ustalono bowiem, że skarżąca na podstawie umowy agencyjnej zawartej w dniu [...]. nr [...]wykonywała w 2001r. usługi agenta ubezpieczeniowego, które na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zostały objęte zwolnieniem. Od [...]. skarżąca rozpoczęła świadczenie również usług księgowych, które podlegają opodatkowaniu stawką 22%.
Organ podatkowy ustalił, że w okresie od [...]do [...]. podatniczka uzyskała tytułem prowizji z prowadzonej działalności agenta ubezpieczeniowego kwotę [...]zł. Ustalona zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt 2 30-krotność wartości sprzedaży wyniosła [...]zł i przekroczyła kwotę odpowiadająca [...]EURO (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2000r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2000r. Nr 115 poz. 1202).
Odwołując się do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług uznały organy podatkowe, iż podatniczka utraciła zwolnienie podmiotowe od podatku o którym mowa na podstawie powołanego przepisu w momencie przekroczenia kwoty sprzedaży towarów ponad kwotę, o której mowa w tymże przepisie. Obowiązek podatkowy zatem zdaniem zarówno organu I jak i II instancji powstał z chwilą przekroczenia kwoty 10.000 EURO, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad tę kwotę. Szczególny sposób określenia wartości sprzedaży towarów określonej w art. 14 ust.1 pkt 1 zwarty jest w art. 14 ust. 4.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez podatniczkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W skardze podniesiono zarzut:
- naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 3, art. 14 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku, a nadto brak uwzględnienia treści art. 2 ust. 1 i 3 w/w ustawy i błędne ustalenie przychodu skarżącej skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego,
- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez brak prawidłowego ustalenia faktycznego przychodu skarżącej w 2000 r. a przez to przyjęcie, iż skarżąca przekroczyła kwotę 10 000 EURO.
Skarżąca zarzuca również, iż dokonując rozliczenia za 2001r., za podstawę obliczenia podatku od towarów i usług przyjęto wielkość obrotów brutto za okres od dnia [...]. do dnia [...]. oraz 30-krotność kwoty prowizji uzyskanej z tytułu pośrednictwa ubezpieczeniowego w okresie od [...]do [...]
Skarżąca dokonując oceny sposobu wyliczenia przychodu (wartości sprzedaży) na podstawie postanowień zawartych w art. 14 ust. 1 pkt 1 lub art. 14 ust. 4 uważa, że nie mają one zastosowania do wyliczenia przychodu z tytułu świadczenia usług u podatników, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności i korzystali ze zwolnienia podmiotowego w latach poprzednich i kontynuują ją nadal. W przypadku tych podatników stosuje się zasady ogólne zawarte w art. 14 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 3. Stwierdza przy tym, że żaden z przepisów art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 lub art. 2 ust. 1 i 3 ustawy VAT nie zawiera odniesienia do art. 14 ust. 4 tej ustawy. Z tego powodu brak podstaw do zastosowania go w przedmiotowej sprawie. W zaskarżonej decyzji dotyczącej rozliczenia 2001r. brak jest danych dotyczących faktycznych przychodów z 2000r., do których odsyła przepis art. 14 ust. 1 pkt 1. Biorąc pod uwagę przychód ze świadczonych usług zwolnionych podmiotowo w 2000r., sumę przychodów z usług zwolnionych podmiotowo i usług opodatkowanych w 2001r., stwierdza, że w żadnym z wymienionych lat nie przekroczyła 10 000 EURO, wobec tego brak jest podstaw do opodatkowania tych przychodów podatkiem od towarów i usług.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowego stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Nie jest zasadny zarzut skargi naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego, a to art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 8 stycznia 1993r. (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku.
I tak zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy podatnicy, u których wartość sprzedaży towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3, a także wartość eksportu towarów lub usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku kwoty wyrażonej w złotych, odpowiadającej kwocie 10.000 EURO zostali zwolnieni z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak więc z tego przepisu wynika na limit tych obrotów składa się jedynie suma wartości sprzedaży towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy (zwolnionej oraz opodatkowanej). Oznacza to, że przy określaniu wartości kwoty uprawniającej podatnika do korzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy, należy uwzględnić czynności sprzedaży wynikające z czynności ściśle wymienione w tym przepisie tzn. czynności będące przedmiotem opodatkowania VAT.
Z ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca od 1996r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie agenta ubezpieczeniowego, które to usługi na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zostały objęte zwolnieniem. Poza sporem jest iż w rozpatrywanym roku podatkowym podatniczka rozszerzyła działalność gospodarczą o usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych.
Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów podatkowych w kwestii uznania, że skarżąca osiągnęła taką wartość sprzedaży, która obligowała podatniczkę do zapłaty podatku VAT w wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem zasadny zarzut skarżącej, że nie było podstaw do łączenia wymienionych wyżej przychodów z działalności gospodarczej jaką było wykonywanie usług agenta ubezpieczeniowego i usług księgowych, których łączna wartość dawała podstawę do przyjęcia wartości podlegającej podatkowi. Dla celów ustalenia, czy podatnik osiągnął graniczną wartość sprzedaży należy bowiem łączyć wartości sprzedaży z działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej. Do utraty zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o podatku od towarów i usług konieczne jest przekroczenie kwoty określonej w tym przepisie.
Skoro w art. 14 ust. 1 w/w ustawodawca zastosował zwolnienie podmiotowe, to lege non disinguente dotyczy ono wszelkiej działalności podatnika i do ustalenia wartości granicznej sprzedaży należy zsumować wartość sprzedaży z poszczególnych rodzajów działalności podatnika, tak by uzyskać globalną wartość sprzedaży osiągniętą przed podatnika.
Aby zatem ustalić wartość dokonanej przez skarżącą sprzedaży w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 1 prawidłowo organy podatkowe wartość usług z tytułu prowadzonej działalności agenta ubezpieczeniowego ustaliły w oparciu o art. 14 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług tj. uwzględniając 30 krotność prowizji uzyskanej za wykonanie usług.
Odmienny pogląd skarżącej co do wyliczenia wartości sprzedaży usług agenta ubezpieczeniowego jest prawdopodobnie następstwem mylnego rozumienia przez skarżącą kontynuowania działalności gospodarczej a jej rozpoczęcie. Podatniczka prowadziła działalność gospodarczą już od 1996r. a w rozpatrywanym roku podatkowym jedynie rozszerzyła zakres tej działalności. Gdyby skarżąca przez cały 2001 rok nadal prowadziła tylko działalność jako agent ubezpieczeniowy to pomimo nawet utraty zwolnienia podmiotowego z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy w dalszym ciągu byłaby zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, z uwagi na regulację prawną przewidzianą w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, który przewiduje zwolnienie przedmiotowe usług agenta ubezpieczeniowego z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Skoro jednakże w trakcie roku podatkowego skarżąca rozpoczęła wykonywanie oprócz usług agenta ubezpieczeniowego również usługi księgowe, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wedle 22% stawki to aby te usługi nie podlegały opodatkowaniu podatkiem winno przysługiwać zwolnienie podmiotowe. To zwolnienie jednakże skarżącej nie przysługiwało ponieważ je utraciła z uwagi na fakt wykonania przez okres od [...]. do [...]. usługi agenta ubezpieczeniowego, których wartość wyliczona wedle art. 14 ust. 4 pkt 2 przekroczyła limit wartości sprzedaży towarów z art. 14 ust. 1 pkt 1. Mimo bowiem przedmiotowego zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanie usług agenta ubezpieczeniowego uzyskany z tych czynności obrót podlega wliczeniu do ogólnej wartości sprzedaży, wynikający z całej działalności gospodarczej skarżącej, w tym również do limitu obrotu określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług warunkującego zwolnienie podmiotowe od tego podatku.
Skoro zatem skarżąca w miesiącu maju 2001r. rozpoczęła wykonywanie usług księgowych opodatkowanych podatkiem VAT to zgodnie z art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług zobowiązana jest odprowadzić ciążący nań podatek od towarów i usług, bowiem w miesiącu maju 2001r. przekroczyła przewidziany w art. 14 ust. 1 pkt 1 "limit wartości sprzedaży" do którego ustawodawca przyjął zwolnienie podmiotowe od podatku od towarów i usług. Z chwilą dokonania czynności po przekroczeniu tego limitu powstaje obowiązek podatkowy, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad przyznany limit – art. 14 ust. 3 ustawy. Reasumując zatem skoro podnoszone w skardze zarzuty okazały się chybione należało skargę jako bezzasadną oddalić zgodnie z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.