I SA/Wr 3880/01

I SA/Wr 3880/01 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący/
Krzysztof Bogusz
Marzena Łozowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
FSK 1608/04 - Wyrok NSA z 2005-04-26
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Artur Mudrecki Sędziowie: WSA Krzysztof Bogusz Asesor sąd. Marzena Łozowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w O. określił Skarżącej na podstawie art. 207 oraz art. 21 § 3, art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926) w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572) i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm) podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie 49.074,50 zł. zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 38.876,30 zł. oraz odsetki za zwłokę w kwocie 32.588,60 zł.
W wyniku przeprowadzonej kontroli Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w 1998 r. jedynym źródłem dochodów skarżącej była działalność gospodarcza prowadzona w ramach A we W. W wyniku kontroli stwierdzono, iż w firmie tej zawyżono koszty uzyskania przychodów o wydatki dotyczące nieruchomości w postaci byłej masarni w T. nabytej od B w N., łącznie wynoszące 94.871,55 zł. - obejmujące opłatę za sporządzony w związku z umową sprzedaży akt notarialny i jego wypisy, wydatki związane z utrzymaniem budynku: opłata za energię elektryczną, wodę, ścieki oraz wartość odpisów amortyzacyjnych i wydatki związane z prowadzonymi w nim robotami budowlanymi, a także koszt nabycia 400 sztuk plastikowych beczek na wyposażenie nieruchomości w T. łącznie z opłatą skarbową od umowy dotyczącej ich nabycia.
Na powyższą decyzję pełnomocnik strony skarżącej wniósł odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Pełnomocnik podniósł zarzut wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów firmy A wydatków związanych z nieruchomością w T. utrzymując, iż nieruchomości, którą nabyto docelowo do prowadzenia przetwórstwa warzywno - owocowego - z uwagi na to, że w chwili nabycia, nie nadawała się do działalności produkcyjnej, tj. przetwórstwa - wykorzystywano jako magazyn dla potrzeb prowadzonego Zajazdu [...] - do przechowywania owoców, warzyw, opakowań, transporterów, beczek, a także przetwórstwa ogórków i kapusty na potrzeby własnej działalności gastronomicznej. Zatem, wbrew ustaleniom Inspektora, przedmiotowy budynek został, po jego zakupie przekazany do użytkowania dla potrzeb działalności gospodarczej. Ponadto pełnomocnik kwestionował wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatku dotyczącego zakupu 400 szt. plastikowych beczek, twierdząc, że wykorzystywano je w działalności gospodarczej Zajeździe [...] - jako opakowania na owoce, warzywa i przetwory.
W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa proceduralnego - art. 23 § 3 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego - art. 24, 26 i art. 45 ust. 1 i 6 w związku z nie podaniem w zaskarżonej decyzji wielkości przyjętej podstawy opodatkowania.
Izba Skarbowa w O. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano na przepisy art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 1 pkt 8 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także na przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) W świetle powyższych przepisów Izba Skarbowa w O. podtrzymała stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej w O., iż koszty dotyczące nieruchomości w T. na którą składał się budynek produkcyjny o powierzchni 750 m2, obiekt gospodarczy, portiernia, ogrodzenie, plac, zbiornik do chłodzenia wody i osadnik - w postaci wartości odpisu amortyzacyjnego, liczonego od ceny nabycia całej nieruchomości, koszty eksploatacyjne i prowadzonych w nieruchomości prac budowlanych - nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej w ramach Zajazdu [...] we W.
Izba Skarbowa stwierdziła, iż twierdzenia jakoby nabyte budynki wykorzystywano w części jako magazyn do przechowywania towarów i artykułów wykorzystywanych w Zajeździe, nie znajdują potwierdzenia. Wynika to z umowy sprzedaży powyższej nieruchomości sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 26.02.1998 r., z którego wynika, iż nabyty przez skarżącą obiekt nie był używany od 1996 r. i w dniu sprzedaży był w stanie technicznym wymagającym remontu kapitalnego. Powyższe potwierdza także fakt podjęcia przez skarżącą szeroko zakrojonych prac budowlanych, które kontynuowano jeszcze w 2000 r. Z tego wynika, zdaniem organu podatkowego drugiej instancji, iż budynek po jego nabyciu nie nadawał się do użytku. Ponadto za dowód uzasadniający powyższe ustalenia powołano opinię rzeczoznawcy pana B. R. z dnia 30.09.2000 r., odnośnie wykonanych prac budowlanych sporządzony na podstawie oględzin nieruchomości przeprowadzonych w 2000 r. oraz w oparciu o oświadczenie pełnomocnika skarżącej, co do zakresu przeprowadzonych w roku 1998 robót, a także z protokołu Inspektora UKS z dnia 15.06.2000 r. z oględzin nieruchomości. Z uwagi na zakres i rodzaj wykonywanych prac m.in. wymiana posadzki cementowej w pomieszczeniach, wymiana okładziny ściennej, zasypywanie kanałów betonowych, rozbiórka ścianek działowych i wykonanie nowych, ocieplenie stropów, wymiana instalacji kanalizacji, także zabudowa otworów drzwiowych płytami i tymczasowe zamurowanie otworów okiennych - przedmiotowa nieruchomość, zdaniem organu nie była zdatna do wykorzystywania dla potrzeb magazynowania towarów, w szczególności artykułów spożywczych.
W związku z tym, iż w obiekcie w T. zakupionym, jak wynikało z wyjaśnień - z zamiarem prowadzenia w przyszłości działalności w zakresie przetwórstwa warzywno - owocowego, od czasu zakupu były prowadzone prace budowlane w celu przygotowania budynku do używania, Izba Skarbowa stwierdziła, iż obiekt ten przedwcześnie wprowadzono do ewidencji środków trwałych - tj. w marcu 1998 r. i dokonywano odpisów amortyzacyjnych w 1998 r. Uznano, że obiekt ten nie mógł być uznany w marcu 1998 r. za środek trwały, gdyż nie był kompletny i zdatny do użytku w dniu wprowadzenia do ewidencji.
Tak więc wartość odpisów amortyzacyjnych od nabytego lecz nie zdatnego do użytku obiektu w T. bezpodstawnie zaliczono do kosztów uzyskania przychodu.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii zakwestionowania wykazanych w kosztach opłat za sporządzenie aktu notarialnego i jego wypisów, jak i kosztów prowadzonych w tym obiekcie prac budowlanych oraz kosztów eksploatacji. Zgodnie bowiem z powołanym w decyzji przepisem § 6 ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych wymienione wydatki poniesione do dnia przekazania środka trwałego do używania powiększają cenę nabycia środka trwałego tworzącą jego wartość początkową podlegająca odpisom amortyzacyjnym.
Izba Skarbowa nie podzieliła argumentacji strony skarżącej, że obiekt w czasie prowadzenia prac służył do prowadzenia przetwórstwa kapusty i ogórków dla potrzeb Zajazdu [...] a to z uwagi na fakt, iż nieruchomość nie nadawała się w 1998 r. do użytku, gdyż była przedmiotem robót budowlanych prowadzonych na szeroką skalę.
Faktu przetwórstwa nie potwierdziła także ilość zakupionych świeżych ogórków i kapusty w sezonie zbioru. Jak wynika z akt sprawy w miesiącu lipcu i sierpniu nie zakupiono więcej ogórków i kapusty niż w pozostałych miesiącach roku.
Fakt ten, zadaniem organu podatkowego, przeczy twierdzeniom o wykorzystywaniu w działalności 400 szt. plastikowych beczek o łącznej pojemności 64.000 l z uwagi na brak związku z uzyskaniem przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. W toku kontroli ustalono, iż w 1998 r. skarżąca nie podjęła działalności w zakresie przetwórstwa. Jak wskazano wyżej nie kupowała ona więcej ogórków i kapusty, które mogłyby służyć do przygotowywania przetworów. Ponadto ustalono, iż począwszy od maja i kwietnia 1998 r. skarżąca kupowała również ogórki i kapustę przetworzoną.
Ponadto w remanencie sporządzonym na dzień 31.12.1998 r. nie występowały zapasy w beczkach przetworzonej kapusty i ogórków.
Z tego tez względu Izba Skarbowa w O. stwierdziła, iż organ I instancji słusznie nie uznał za dowód w sprawie oświadczeń dwóch pracowników z dnia 19.09.2000 r. przedłożone jako potwierdzenie faktu kiszenia ogórków i kapusty zwłaszcza, iż jeden z nich zatrudniony był przez skarżącą dopiero od lutego 1999 r.
Tak więc podzielono w pełni stanowisko, iż brak jest podstaw o uznania za koszt uzyskania przychodów Zajazdu [...] we W. kosztu zakupu 400 szt. beczek, łącznie z opłata skarbową, wobec nie potwierdzenia w sposób bezsporny faktu prowadzenia przetwórstwa warzyw.
W odniesieniu do zarzutu strony, iż nawet biegły w swojej opinii potwierdził, iż w obiekcie w T. znajdowały się beczki z ogórkami i kapustą, Izba Skarbowa w O. podniosła, iż opinia zlecona przez skarżącą, została opracowana w oparciu o wizje lokalna przeprowadzoną w dniach 23-26 września 2000 r., a więc już po podpisaniu protokołu Inspektora Kontroli Skarbowej, a ponadto spostrzeżenia poczynione w tym zakresie w roku 2000 nie mają związku z rokiem 1998.
Także w odniesieniu do przedstawionego przez stronę naruszenia art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przy prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów dany wydatek uważa się za koszt podatkowy z chwilą jego poniesienia, co nie wyłącza regulacji z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy. Zdaniem organu podatkowego warunek ten nie został spełniony bowiem zakupiona liczba beczek wskazuje na ich wykorzystanie dla potrzeb przetwórstwa, a działalności w tym zakresie nie prowadzono w 1998 r.
Izba Skarbowa w O. nie podzieliła również zarzutu w zakresie braku wskazania wielkości podstaw opodatkowania. Stwierdziła, iż przy zastosowaniu prostej czynności matematycznej, można było obliczyć przyjęte koszty, a także dochód. Uchybienie w tym zakresie nie może, zdaniem Izby Skarbowej, skutkować uchyleniem decyzji.
Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę, w której domagał się uchylenia decyzji podatkowych
Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymuje, podobnie jak w odwołaniu, iż obiekt nabyty w T. z zamiarem uruchomienia w nim działalności produkcyjno - usługowej wymagał remontu przed jej podjęciem, natomiast przyjęto go do ewidencji środków trwałych od następnego miesiąca, gdyż spełniał rolę magazynu do przechowywania towarów oraz opakowań wykorzystywanych w Zajeździe [...].
Pełnomocnik strony skarżącej czyni zarzut, iż dokonano wyłączenia całej wartości odpisów amortyzacyjnych, podczas gdy co najwyższej można było ograniczyć koszty amortyzacji w takiej części, w jakiej służyła celom magazynowym.
Nadto jako potwierdzenie istnienia związku przyczynowo - skutkowego wykorzystania obiektu w T. wskazano na prowadzone tam przetwórstwo warzyw dla potrzeb własnej działalności gastronomicznej. Zarzucono, iż ustalenia dokonane przez kontrolujących podczas oględzin w maju 2000 r. nie mogą stanowić dowodu odnośnie stanu faktycznego jaki miał miejsce w 1998 r.
W skardze pełnomocnik strony wskazuje, iż niezasadnie wyłączono z kosztów uzyskania przychodów zakup 400 sztuk beczek, które były wykorzystywane na potrzeby baru prowadzonego we W. jako opakowania pod produkty warzywno - owocowe i otrzymywane z nich przetwory poprzez kiszenie. Zarzuca przy tym naruszenie art. 122, 167, 191 i 187 § 3 Ordynacji podatkowej,
Zarzucono również, iż organy podatkowe w ogóle nie odniosły się do treści opinii biegłego pana R., który potwierdził fakt wykorzystywania obiektu jako magazynu, a także dokonał podziału wydatków na remontowe i inwestycyjne. Zarzucono przy tym naruszenie art. 197 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż Izba Skarbowa w O. podejmując próbę naprawienia decyzji organu pierwszej instancji, w której brakowało istotnych danych dotyczących wielkości podstaw opodatkowania wskazano inną wartość wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, niż wynikającą z decyzji Inspektora, co spowodowało, iż nadal nie wiadomo w jakiej wysokości został przyjęty do opodatkowania dochód i odliczenia od dochodu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 07.03.2004 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał, iż organy podatkowe nieprawidłowo określiły stan faktyczny i prawny sprawy.
Twierdził, iż przynajmniej części zakupionego obiektu w T. nadawała się na cele magazynowe. Wskazał na § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych wywodząc, iż jeżeli tylko część nieruchomości jest wykorzystywana do działalności gospodarczej, to odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej w określonej proporcji - co dopuszcza sam ustawodawca. Dlatego organy podatkowe winny dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych, a nie odrzucać w całości tenże koszt. Na poparcie swojego stanowiska wskazano wyrok NSA z dnia 28.11.1997 r. sygn. akt ISA/Gd 513/96, a także "Leksykon Podatku Dochodowego od Osób Fizycznych - 2000".
Podnosi również, że zakupione beczki służyły bieżącej działalności gastronomicznej, tj. do składowania zakupionych warzyw i ich kiszenia, do przechowywania zlewek, do przetwórstwa w latach następnych po 1998 r., co potwierdzają dane z remanentu końcowego na 31.12.1999 r., wizja lokalna biegłego z września 2000 r. oraz oświadczenia pracowników. Ostatecznie podtrzymano wniosek zawarty w skardze o jej uwzględnienie.
W odpowiedzi na pismo procesowe Dyrektor Izby Skarbowej w O. w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należało przypomnieć, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.
W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 cyt. ustawy).
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organy podatkowe.
Istota zarzutów sprowadza się do kwestionowania nie uznania przez organy podatkowe za koszty uzyskania przychodów w Zajeździe [...] we W. wydatków dotyczących nieruchomości w T. oraz zakupu 400 sztuk plastikowych beczek.
Organy podatkowe dokonały wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście stanu prawnego obowiązującego w badanym roku podatkowym, a dokonanej ocenie nie sposób zarzucić dowolności.
Celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby ich załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuścić jako dowód w sprawie podatkowej wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Przyjęta zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż zasadnie organy podatkowe nie uznały za koszt uzyskania przychodu zarówno odpisu amortyzacyjnego, jak i innych kosztów dotyczących zakupionego przez skarżącą obiektu w T.
Przepis art. 22 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 19991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.) stanowi, że kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.
Z przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy wynika, iż nie uważa się za koszt uzyskania przychodów m.in. wydatków dotyczących nabycia lub wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych. Natomiast kosztem uzyskania przychodów z tego tytułu mogą być jedynie odpisy amortyzacyjne obliczone zgodnie z odrębnymi przepisami.
Pojęcie środka trwałego definiuje § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.). Zgodnie z powołaną regulacją prawną za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. nieruchomości w tym budynki o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.
W ustalonym stanie faktycznym należy stwierdzić, iż organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń, iż przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła jeszcze środka trwałego w rozumieniu cyt. rozporządzenia, gdyż nie tylko nie była kompletna i zdatna do użytku w dniu wprowadzenia do ewidencji, ale także w świetle poczynionych ustaleń należy stwierdzić, iż przedmiotowa nieruchomość nie została nawet przyjęta do używania.
Organy podatkowe obu instancji dokonały w tej mierze wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego m.in. w swoich ustaleniach organy oparły się na zapisach aktu notarialnego umowy kupna - sprzedaży nieruchomości, z którego bezspornie wynikało, iż obiekt nie był używany od 1996 r. i wymaga remontu kapitalnego, Fakt ten został potwierdzony również innymi dowodami, mianowicie zakresem prac wykonanych w 1998 r. w obiekcie, wynikających z opinii biegłego pana B. R. (np. wymiana tynków, zasypywanie kanałów betonowych wymiana instalacji sanitarnej), jak też protokołem oględzin dokonanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 15 czerwca 2000 r., z którego bezspornie wynikało, iż nawet w roku 2000 nie były ukończone wszystkie roboty budowlane w obiekcie w T.
Organy podatkowe zbadały, wbrew twierdzeniom skarżącej, kwestię związaną z wykorzystywaniem przez podatnika budynków na potrzeby działalności prowadzonej w Zajeździe [...], a więc do przechowywania warzyw, opakowań, prowadzenia przetwórstwa kapusty i ogórków dla działalności własnej,
W tym zakresie również dokonano wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego.
Ponownie - zakres przeprowadzanych w 1998 r. prac budowlanych fakt, iż przedmiotem magazynowania miała być żywność, dokładna analiza zakresu działalności prowadzonej w ramach Zajazdu [...] wskazywała, iż działalność podnoszona przez skarżącą w budynkach w T. - nie miała miejsca.
Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji słusznie uznał, w oparciu o całokształt zebranych dowodów w sprawie, iż nieruchomość nie była w 1998 r. w jakiejkolwiek części wykorzystywana na potrzeby działalności skarżącej, a skoro tak to oczywiście bezzasadny jest zarzut, iż organy mogły co najwyżej dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych, a nie w całości wyłączyć je z kosztów uzyskania przychodów.
Zdaniem Sądu za nietrafny należało uznać zarzut skarżącej, iż organy podatkowe pominęły dowód z opinii biegłego pana R. oraz z oświadczeń zatrudnionych pracowników.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezspornie wynika, iż dowód z opinii powyższego biegłego powołanego przez stronę skarżącą był przedmiotem oceny. Podobnie jak oświadczenia pracowników, aczkolwiek odmówiono im wiarygodności z przyczyn wskazanych w decyzji Inspektora, jak też w decyzji Izby Skarbowej.
Zaznaczyć należy, iż organy działały w ramach swobodnej oceny dowodów i nie można przypisać im dowolności.
W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 122, 187, 191, 197 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny.
Ponadto skoro organy uznały, iż obiekt w T. nie był kompletny i zdatny do użytku, to słusznie stwierdzono, iż skarżąca bezpodstawnie zaliczyła bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów Zajazdu [...] opłat za sporządzenia aktu notarialnego, jego wypisów, jak i kosztów prowadzonych w tym obiekcie robót budowlanych oraz kosztów eksploatacji związanych z prowadzonymi pracami.
Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie ich nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną sprzedającemu powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Zatem wydatki poniesione do dnia przekazania środka trwałego do używania powiększają cenę nabycia środka trwałego tworzącą jego wartość początkową podlegającą odpisom amortyzacyjnym.
Wobec poczynionych wyżej ustaleń bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia kwalifikacji przeprowadzonych robót na remontowe i inwestycyjne.
Skoro organy podatkowe uznały, iż obiekt w T. nie mógł być zaliczony do środków trwałych, gdyż nie nadawał się do użytku, wszelkie koszty związane z przystosowaniem środka trwałego do użytku, poniesione przed oddaniem do eksploatacji - zwiększają wartość środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne naliczane od wartości początkowej budynku.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa w z związku z uznaniem, iż wydatek dotyczący zakupu 400 sztuk beczek wynoszący łącznie z opłatą skarbową 40.804,60 zł. nie podlegał - zgodnie z art. 22 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowaniu do kosztów uzyskania przychodów z chwilą jego poniesienia, gdyż nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy - z uwagi na brak związku z uzyskaniem przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.
Należy zwrócić jednak uwagę, że ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku (por. zwłaszcza wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 195/96 oraz z dnia 29 stycznia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 632/97). Nie można bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń wspomnianych organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2015/95, wyrok NSA z dnia 15 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1576/98).
Odnosząc wyżej poczynione spostrzeżenia do ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu skarżąca w toku całego postępowania podatkowego nie wykazała istnienia związku pomiędzy wydatkami poniesionymi na zakup wymienionych beczek, a przychodem. Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy podatkowe zdecydowanie przemawiają natomiast na rzecz poglądu przeciwnego i uznania, że zamiarem skarżącej było obciążenie kosztów prowadzonej działalności we W. kosztami uruchomienia przyszłej działalności w obiekcie w T.
Pogląd ten został, zadaniem Sądu, poparty nader przekonywającą argumentacją. Ustalono w sprawie, iż skarżąca w badanym roku 1998, jak też do dnia kontroli w 2000 r. nie podjęła działalności w zakresie przetwórstwa warzywno - owocowego. Faktu przetwórstwa nie potwierdziła przeprowadzona przez organy podatkowe analiza zakupu po dniu nabycia przedmiotowych beczek, świeżych ogórków i kapusty w porównaniu do okresu wcześniejszego. Nie nastąpił wzrost zakupu, nadto skarżąca dokonywała zakupu także kapusty kiszonej jak i ogórków przetworzonych. Także remanent sporządzony na dzień 31.12.1998 r. nie wykazywał zapasów przetworzonej kapusty i ogórków. Powyższe ustalenia nie potwierdzają, zdaniem Sądu, zarzutu iż zakupione beczki w części były wykorzystywane dla własnych potrzeb związanych z prowadzeniem baru.
Organy podatkowe nie dały wiary oświadczeniom złożonym przez pracowników, jako potwierdzenia faktu kiszenia kapusty i ogórków, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Również uznano, iż bez znaczenia jest fakt, iż biegły w swojej opinii potwierdził, iż w obiekcie w T. znajdowały się beczki z kapustą i ogórkami. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, opinia została opracowana na wniosek skarżącej, już po podpisaniu protokołu kontroli i może być dowodem dotyczącym wyłącznie roku 2000.
Wniosek organów podatkowych w tym zakresie, zdaniem Sądu, nie wykracza poza swobodna ocenę dowodów, a więc nie stanowi naruszenia prawa. Organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł prowadzonego postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla sprawy okoliczności. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji naruszenia przepisów postępowania z Ordynacji podatkowej, które powołuje skarżąca.
Organy podatkowe wypełniły, zdaniem Sądu, swój obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Wskazały w decyzji okoliczności, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej.
Wprawdzie organ pierwszej instancji nie podał wprost wielkości przyjętych po korekcie podstaw opodatkowania, to jak trafnie podniosła Izba Skarbowa - z uzasadnienia decyzji można było obliczyć przyjęte koszty, a także dochód do opodatkowania. Nietrafny jest zarzut skarżącej, iż Izba Skarbowa próbując "naprawić powyższy błąd - sprawę tylko skomplikowała", gdyż określiła wydatki wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w innej wysokości, aniżeli organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Izba Skarbowa prawidłowo wskazała wielkość wyłączonych kosztów w kwocie 94.871,55 zł., tak jak to przyjął w decyzji Inspektor Kontroli Skarbowej.
Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, pomimo pewnych wadliwości uzasadnienia w tym zakresie, odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270).