I SA/Wr 387/23

I SA/Wr 387/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-12-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jarosław Horobiowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 86 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14c par. 1,2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 168
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Tezy
Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.) wydatki związane z organizacją przez spółkę, która od dziesięcioleci pozostaje światowym producentem i dostawcą wydobywanych przez nią metali wykorzystywanych w wielu branżach, wydarzeń, które są związane z jubileuszem jej powstania oraz wpisują się w założenia strategii społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR), takich jak np. koncerty, konkursy, turnieje sportowe, audycje radiowe i telewizyjne, iluminacje i murale na budynkach itp., w części dotyczącej lub dedykowanej do osób niebędących pracownikami (m.in. członkowie ich rodzin, emerytowani pracownicy, członkowie władz i społeczności lokalnej, kontrahenci oraz inwestorzy, w tym także potencjalni) mają co najmniej pośredni związek z wykonywaną przez spółkę działalnością opodatkowaną i przysługuje od nich prawo do odliczenia VAT.
Z kolei wydatki na wydarzenia jubileuszowe, które mają na celu reklamę i promowanie wizerunku spółki na arenie krajowej i międzynarodowej, a są kierowane do potencjalnych inwestorów i kontrahentów oraz realizowane, mają bezpośredni wpływ na czynności opodatkowane i przysługuje od nich prawo do odliczenia VAT
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek,, Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Asesor WSA Marta Pawłowska,, Protokolant: Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz,, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r., sprawy ze skargi: K z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 marca 2023 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.26.2023.2.KS w przedmiocie podatku od towarów i usług: I. uchyla interpretację w całości; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organem podatkowym.
1.1. Przedmiotem skargi K. S.A. z siedzibą w L. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Spółka, Skarżąca) jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 22 marca 2023 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.26.2023.2.KS (dalej: Interpretacja) w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
1.2. Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2023 r. Strona wystąpiła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie VAT.
Zgodnie z bardzo szczegółowym opisem stanu faktycznego przedstawionym w obszernym (24-stronicowym) wniosku, Wnioskodawca jest spółką giełdową oraz czynnym podatnikiem VAT. Działalność podstawowa Spółki obejmuje produkcję metali w pełnym ciągu technologicznym (począwszy od wydobycia rud metali w kopalniach Spółki, poprzez ich wstępną przeróbkę, aż po wytworzenie metali w procesach hutniczych). Sprzedaż metali, realizowana na rzecz krajowych jak i zagranicznych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
W związku z [...]-leciem istnienia Spółki, Skarżąca w 2021 r. zorganizowała szereg projektów upamiętniających tę rocznicę, których łącznym celem było promowanie K. i marki Spółki, produktów Spółki oraz wiedzy o Spółce, umacnianie pozycji Spółki jako zaufanego i stabilnego przedsiębiorcy (dalej: wydarzenia jubileuszowe). Wśród tych projektów zrealizowano m.in. konkurs "K. [...]", przemarsze orkiestr zakładowych K. w miastach Z. (gdzie K. prowadzi działalność), maraton projektowania "[...]", podświetlono budynki Spółki logo K. ze znakiem [...], zorganizowano wydarzenie pod nazwą "[...]", wystawę mobilną o K., programy telewizyjne, koncert na [...] w W. oraz na Stadionie w L., jubileuszowy, informacyjny materiał audiowizualny o K. oraz konkurs pn. "Szlakiem [...]", murale jubileuszowe, turniej tenisowy dla pracowników i byłych pracowników K. oraz umieszczono reklamę K. w N.
Wszystkie zdarzenia związane z jubileuszem K. miały szczególny charakter i kierowane były do różnych grup interesariuszy Spółki, w tym pracowników i ich rodzin, kontrahentów Spółki, władz lokalnych i rządowych, jak również osób niezwiązanych ze Spółką. Motywem wszystkich wskazanych zdarzeń był K. oraz produkty wytwarzane przez Spółkę. Jak wskazano we Wniosku, wydatki na zakup towarów i usług służących realizacji projektów wymienionych w punktach 1-14 związane są z ogólnym funkcjonowaniem Spółki i prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i służą pośrednio czynnościom opodatkowanym.
Jak wskazano we wniosku, wydatki dotyczące powyższych wydarzenia sfinansowane zostały ze środków obrotowych Wnioskodawcy.
Strona podała również, że w ramach realizacji przedstawionych powyżej wydarzeń jubileuszowych mogły pojawiać się również koszty dotyczące usług fotograficznych (zdjęcia i filmy upamiętniające obchody rocznicy Spółki) oraz artykułów prasowych – wydatki udokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Spółkę (z wykazaną kwotą podatku VAT).
Wnioskodawca podkreślił, że wszystkie zaprezentowane we Wniosku projekty przekładają się na realizację celów marketingowych Spółki, bowiem jeden z istotnych celów tych projektów to dążenie do rozpoznawalności i promowania marki Spółki oraz pozytywnego postrzegania K., co w długim okresie umacnia pozycję Spółki, jej konkurencyjność na rynku, zabezpiecza jej pozycję jako producenta i dostawcy (towarów/usług opodatkowanych VAT), jak również pozytywnie wpływa na możliwości pozyskiwania inwestorów (Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej VAT często korzysta z finansowania dłużnego, co jest charakterystyczne dla podmiotów z sektora wydobywczego).
Strona zaznaczyła w podsumowaniu opisu stanu faktycznego, że wskazane inicjatywy mogą także wpływać na pozafinansowe wskaźniki ESG [Środowisko (Environmental), Społeczna odpowiedzialność (Social) i Ład Korporacyjny (Corporate Governance)] Spółki i realizację celów w zakresie zrównoważonego rozwoju – coraz istotniejszych w środowisku biznesowym i inwestycyjnym.
Przedmiotowe projekty wiążą się z całokształtem funkcjonowania K. – ich realizacja nie przyczynia się bezpośrednio do sprzedaży opodatkowanej Spółki lecz poprzez wpływ na ogólne jej funkcjonowanie przyczynia się pośrednio do generowania czynności opodatkowanych VAT.
W piśmie z dnia 10 marca 2023 r. Strona uzupełniła przedstawiony przez nią opis stanu faktycznego na skutek wezwania DKIS z dnia 3 marca 2023 r.
Element dopełniający w istocie opis stanu faktycznego, chociaż został umieszczony w części przedstawiającej własne stanowisko Spółki, stanowi informacja o założeniach (celach), które realizowano w ramach wydatków na zakupy towarów i usług potrzebnych dla zorganizowania poszczególnych wydarzeń jubileuszowych (por. str. 21-22 Wniosku; można ją uznać za streszczenie zaprezentowanych w opisie stanu faktycznego – zarówno we wniosku, jak i jego uzupełnieniu – motywów zaplanowania i organizacji poszczególnych wydarzeń jubileuszowych).
Jak zaznaczyła Strona założenia (cele) powyższych przedsięwzięć wynikały z jej polityki pracowniczej, czyli działań nakierowanych na ukształtowanie więzi pracowników ze Spółką i dobrej atmosfery pracy, zwiększenie efektywności pracy oraz kształtowanie jej wizerunku jako dobrego pracodawcy, co w efekcie umożliwia zapewnienie stabilnej i pożądanej przez Spółkę kadry, która jest niezbędna dla utrzymania procesów generujących produkcję i sprzedaż towarów i usług, opodatkowanych VAT. W nowocześnie zarządzanym przedsiębiorstwie zatrudniającym wiele tysięcy pracowników, jest wręcz wskazane, aby przez celowe działania wpływać na poprawę atmosfery i warunków pracy i tym samym zwiększać jej efektywność. W przedsiębiorstwach o profilu działalności zbieżnym z K. praca jest jednym z najistotniejszych czynników produkcji i bezpośrednio decyduje o skali produkcji i tym samym wielkości sprzedaży opodatkowanej. Jak bowiem oceniła Strona, nie ulega wątpliwości, że lepsze nastawienie pracowników, potencjalnych przyszłych pracowników, do wykonywanej pracy i wzrost ich efektywności, przyczyniając się do wzrostu produktywności firmy, ma zasadniczy związek z działalnością gospodarczą Spółki i - w konsekwencji - ze sprzedażą K., która co do zasady podlega opodatkowaniu VAT.
Ponadto zorganizowane wydarzenia jubileuszowe stanowiły element działań marketingowych/promocyjnych zmierzających do budowy i wzmacniania marki K. - odzwierciedlającej stabilnego i odpowiedzialnego przedsiębiorcę w relacjach z otoczeniem zewnętrznym, które może mieć znaczący wpływ na możliwości rozwojowe Spółki oraz reklamy Spółki i jej produktów. W tym obszarze Strona zorganizowała projekty, które mają promować K. oraz jej wyroby, rozpowszechniać wiedzę o procesach produkcyjnych i możliwościach wykorzystywania jej produktów, a przez to przyczyniać się do postrzegania jej jako stabilnego/odpowiedzialnego partnera i w konsekwencji wzrostu sprzedaży (która jest opodatkowana VAT).
W okolicznościach wskazanych powyżej Strona sformułowała zapytanie czy przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego dotyczącego zakupu towarów i usług służących realizacji działań z okazji [...]. rocznicy powstania K.
Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na organizację wskazanych wydarzeń – za wyjątkiem zakupów określonych w art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm., dalej: ustawa o VAT) – uprawniają Spółkę do odliczenia podatku VAT naliczonego, gdyż organizowane zdarzenia pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, która co do zasady podlega opodatkowaniu VAT.
Strona wskazała że, realizacja tego rodzaju przedsięwzięć jest typowa dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na skalę zbliżoną do K., w szczególności dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w branży wydobywczej i hutniczej. Poprzez organizację zdarzeń, takich jak będące przedmiotem niniejszego Wniosku, przedsiębiorcy z jednej strony motywują swoich pracowników (bądź przyszłych pracowników) i poprawiają atmosferę pracy, z drugiej zaś strony promują swoją działalność gospodarczą, markę oraz reklamują swoje produkty. Działania te są wyłączną konsekwencją prowadzenia przez K. działalności gospodarczej i służą jej rozszerzaniu i usprawnianiu. Mając na uwadze, że działalność K. jest, co do zasady, opodatkowana VAT, w ocenie Spółki ewidentny jest zatem związek powyższych działań z wykonywaniem czynności opodatkowanych.
W ocenie Strony wydarzenia te wpływają także na wzrost konkurencyjności Spółki i prowadzoną przez nią działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT dzięki rozpowszechnieniu wiedzy o działalności K. i oferowanych przez nią produktach oraz zwiększeniu rozpoznawalności Spółki. Projekty te, jako element promocji Spółki i poszerzenia wiedzy o K. budują wśród odbiorców obraz Spółki jako silnego i stabilnego kontrahenta, a także służą budowaniu pozytywnych relacji z pracownikami, partnerami biznesowymi i społecznymi.
1.3. Wydając zaskarżoną Interpretację, DKIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.
Organ przytoczył przepisy ustawy o VAT, wywodząc, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik VAT, oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Z uregulowań ustawy o VAT wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.
DKIS podkreślił, że co do zasady działania marketingowe, reklamowe przekładają się bezpośrednio na wizerunek firmy i mogą pośrednio wpływać na zwiększenie prowadzonej działalności opodatkowanej podatnika. Jednak, odnosząc się do argumentacji Skarżącej, wskazał, że każda sprawa, w której przedsiębiorca pyta o rozliczenia w podatku VAT, powołując się na działania marketingowe/promocyjne, jest traktowana indywidualnie.
W ocenie organu interpretacyjnego Spółka w szczególności nie wykazała racjonalnego związku przyczynowo - skutkowego między wszystkimi wydatkami (w ujęciu ogólnym) poniesionymi na organizację wydarzeń jubileuszowych, jako jej działań marketingowych lub reklamowych, a osiąganym przez nią obrotem. Przedstawiony opis sprawy nie wskazywał, aby podejmowane działania miały wpływ na wzrost konkurencyjności Spółki i na zwiększenie sprzedaży jej produktów. Jednocześnie DKIS zaakcentował brak cenotwórczego związku między tak ujętymi wydatkami a jej działalnością opodatkowaną w postaci wydobycia rud [...] i produkcji metali.
Co więcej z całokształtu opisanych przez Skarżącą okoliczności nie wynika, zdaniem organu interpretacyjnego, aby podjęte działania mogły zostać uznane za służące celom promocji i reklamy własnej marki i produktów, co mogłoby wpływać na większą rozpoznawalność Spółki i jej produktów przez klientów, a w dłuższej perspektywie przekładać sią na wielkość uzyskiwanych przez Skarżącą przychodów. W tym kontekście DKIS podkreślił, że nie "odbiera" Skarżącej prawa do organizacji wydarzeń jubileuszowych, jednakże sam fakt ich zorganizowania, nie jest wystarczającym warunkiem, aby uznać, że w każdym przypadku istnieje chociażby pośredni związek takich działań z jej działalnością gospodarczą. Trudno bowiem w tych okolicznościach faktycznych dostrzec wpływ podjętych działań na wzrost rozpoznawalności marki oraz konkurencyjność przedsiębiorstwa czy też wzmocnienie pozycji na rynku. To zaś oznacza, że brak jest bezspornego związku przyczynowo - skutkowego, jak również brak jest cenotwórczego charakteru poniesionych tak wydatków w odniesieniu do działalności opodatkowanej Skarżącej.
W opinii organu interpretacyjnego powiązanie, przedstawionego przez Skarżącą obszaru realizowanej działalności gospodarczej z jej czynnościami opodatkowanymi jest zbyt daleko idące i nie wskazuje na cenotwórczy charakter tych wydatków. Trudno, bowiem zaakceptować istnienie, chociaż pośredniego, związku dokonanych w ramach tych działań zakupów ze zwiększeniem sprzedaży opodatkowanej Spółki.
Jak ocenił DKIS, z całokształtu okoliczności opisanych przez Skarżącą nie wynika, aby podjęte działania mogły zostać uznane za służące celom promocji i marketingu własnej marki i produktów, co mogłoby wpływać na większą rozpoznawalność Spółki i jej produktów przez klientów, a w dłuższej perspektywie przekładać się na jej obroty opodatkowane przez cenotwórczy charakter wydatków. Sam fakt, że Skarżąca zorganizowała projekty, które – jej zdaniem – mają promować ją oraz jej wyroby nie jest wystarczającym warunkiem, aby uznać, że w każdym przypadku organizacji wydarzeń z okazji jubileuszu powstania Spółki, istnieje pośredni związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a działalnością opodatkowaną.
Odnosząc się do poszczególnych opisanych we wniosku wydatków na organizację wydarzeń jubileuszowych, DKIS ocenił, że trudno jest przyjąć, aby Konkurs K. [...] pod hasłem "[...]", turniej tenisowy skierowany do emerytowanych pracowników Spółki uznać za element polityki pracowniczej. Konkurs skierowany był bowiem do członków rodzin pracowników (dzieci), a nie do pracowników. Bliższe poznanie działalności Spółki przez rodziny i znajomych pracowników poprzez udział dzieci w konkursie nie przekłada się na wzrost efektywności pracy pracowników. Udział dzieci w konkursie nie jest także niezbędny do pozyskania nowych pracowników. Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, poniesione wydatki nie wpłynęły bezpośrednio na cenę oferowanych przez Spółkę towarów/usług. Natomiast w odniesieniu do udziału w turnieju tenisowym emerytowanych pracowników, organ interpretacyjny stwierdził, że ich obecność na turnieju tenisowym nie przekłada się w żaden sposób na poprawę osiąganych przez Spółkę obrotów. Osoby te nie są powiązane w żaden sposób z prowadzoną przez Spółkę sprzedażą. Trudno zatem uznać, że ich obecność na turnieju w jakikolwiek sposób przyczyniła się do wzrostu sprzedaży, zmotywowania załogi do dalszej pracy, a tym samym do wzrostu efektywności pracy.
W ocenie DKIS, bez wątpienia Skarżąca we wniosku słusznie, chociaż bezskutecznie, próbowała wykazać – w celu potwierdzenia prawidłowości proponowanego przez nią sposobu rozliczenia podatku naliczonego – że istnieje związek (przyczynowo - skutkowy) poniesionych wydatków z czynnościami opodatkowanymi. Organ interpretacyjny podkreślał, że związek ten musi być niewątpliwy, choć niekoniecznie bezpośredni. Istnienie takiego niewątpliwego związku między nabywanymi towarami i usługami a czynnościami opodatkowanymi podatnika jest niezbędnym warunkiem do powstania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego i wpływa w konsekwencji także na sposób rozliczenia podatku należnego. Dla jego wykazania nie są jednak wystarczające hipotetyczne założenia dokonywane przez Spółkę. Także wyartykułowane we wniosku przekonanie o korzystnym wpływie działań związanych z realizacją jubileuszu na jej pozycję rynkową, nie może zostać uznane za wykazujące realny związek wydatków z działalnością opodatkowaną. Zdaniem DKIS, jest ono wsparte na założeniu czysto hipotetycznym, które wynika z własnej oceny (wartościowania) działań Spółki, która na podstawie własnych przekonań sądzi, że jej działania w tym zakresie są odbierane pozytywnie, lecz których to hipotez Spółka nie potrafiła przełożyć na żadne konkretne informacje pozwalające przyjąć, że niezbędny związek przyczynowo – skutkowy, w wyżej opisanym znaczeniu, rzeczywiście występuje.
Skarżąca nie wyjaśniła, przedstawiając okoliczności sprawy, w jaki sposób dokonywane zakupy towarów i usług celem realizacji wydarzeń jubileuszowych, mają pomóc w utrzymaniu pozycji rynkowej Spółki, czy też w jaki sposób ma to wpływ na pozyskanie nowych klientów i zapewnienie dalszego jej rozwoju. Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika, że dokonane wydatki służą promocji i reklamie marki, produktów Skarżącej Spółki. Wniosek nie zawierał wyjaśnienia w tym zakresie. Skarżąca nie wykazała zatem, na czym miałby polegać pośredni związek wydatków przedstawionych we wniosku z czynnościami opodatkowanymi, tj. w jaki sposób wydatki te "przekładają" się - w sposób realny - na obrót Skarżącej.
Przedstawiony we wniosku stan faktyczny (podobnie jak samo stanowisko Skarżącej) ma ogólny charakter. We wniosku nie przedstawiono konkretnej analizy, która potwierdzałaby, że wydatki na realizację jubileuszu powstania Spółki zostały poniesione w takim celu, który ma (choćby pośredni) wpływ na obroty Skarżącej Spółki. Co do zasady działania marketingowe należy postrzegać jako przekładające się na wizerunek firmy i pośrednio mogące wpływać na zwiększenie prowadzonej przez podatnika działalności opodatkowanej. Niemniej jednak z całokształtu okoliczności opisanych we wniosku przez Skarżącą nie wynika, aby podjęte działania mogły zostać uznane za służące celom promocji i marketingu własnej marki i produktów, co mogłoby wpływać na większą rozpoznawalność Spółki i jej produktów przez klientów, a w dłuższej perspektywie przekłada się na jej obroty opodatkowane. W ocenie DKIS nie wykazano, aby wydatki poniesione na realizację wydarzeń jubileuszowych mogły wpływać w sposób rzeczywisty na konkurencyjność Spółki, a nawet na zapewnienie jej obrotu na dotychczasowym poziomie. Argumentacja Skarżącej opiera się na niczym niepopartych przypuszczeniach, niemających (z uwagi na ogólnikowość treści wniosku) realnego i uchwytnego przełożenia na - pośredni, lecz rzeczywisty, związek z czynnościami opodatkowanymi. Nie wykazano również, że podejmowała działania, które mogłyby unaocznić społecznościom lokalnym, wszelkim potencjalnym kontrahentom i klientom zakres oraz cele wydarzeń jubileuszowych, co mogłoby skłonić potencjalnych kontrahentów do współpracy ze spółką lub przełożyć się na jej pozytywny wizerunek i odbiór społeczny. Tego rodzaju działania nie wpisują się zatem w zakres prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Wbrew argumentacji Skarżącej, działania te nie są wyłączną konsekwencją prowadzenia przez nią opodatkowanej działalności gospodarczej, w wyniku czego następuje jej rozszerzanie i usprawnianie.
Jak zaznaczył DKIS, nie można uznać, że wszelkie koszty prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, w tym również koszty organizowanych wydarzeń z okazji [...] jej istnienia, jako koszty ogólne i jak chce tego Skarżąca, mają wpływ na wykonywanie działalności opodatkowanej, a tym samym, że istnieje związek pomiędzy poniesionymi, spornymi wydatkami a zorganizowanymi wydarzeniami z okazji jubileuszu powstania Spółki. Przyjęcie podejścia prezentowanego przez Stronę Skarżącą byłoby zbyt daleko idące i jednocześnie stojące w jawnej sprzeczności z zasadą wykładni prawa podatkowego zaprezentowaną w istniejącym orzecznictwie. Skarżąca w sposób nieuprawniony wywodzi, że przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego, podczas gdy orzecznictwo TSUE w żaden sposób nie daje podstaw do tak szerokiej wykładni przepisu, jakiej ona oczekuje.
Końcowo organ interpretacyjny, odwołując się do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz zasady neutralności tego podatku wyrażonej w Dyrektywie VAT, stwierdził, że sporne wydatki na nabycie towarów i usług, wykorzystywanych na organizację zdarzeń związanych z [...]-leciem Spółki, nie wykazują związku z czynnościami opodatkowanymi VAT, a w konsekwencji zakwestionował jej prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu.
Jak ocenił DKIS, argumentacja Skarżącej nie znajduje też żadnego oparcia w istniejącym orzecznictwie, a problematyka w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług dotyczących organizacji jubileuszu [...] powstania Spółki, była już przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej. Prawidłowość stanowiska organu interpretacyjnego, zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji, została bowiem potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 r. o sygn. akt I SA/Wr 198/22. W wyroku tym Sąd oddalił w całości skargę Strony na interpretację indywidualną z dnia 15 lutego 2022 r. znak 0112-KDIL1-2.4012.392.2021.2.NF w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego dotyczącego zakupu towarów i usług służących realizacji działań z okazji jubileuszu. Sąd wskazał, że "(...) DKIS w skarżonej interpretacji właściwie powołał się na przepisy art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 i art. 88 uVat przywołując zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. (...). Właściwie przyjął, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi (...). W wydanym rozstrzygnięciu odwołał się do Dyrektywy VAT oraz powołał wzmacniające dokonaną przez siebie wykładnię przepisów prawa materialnego orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, DKIS w skarżonej interpretacji indywidualnej właściwie odkodował interpretowane przepisy prawa materialnego.".
2. Postępowanie przed Sądem I instancji.
2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła:
(1). naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji, zakupy towarów i usług dokonywane przez K. w związku z [...]-leciem Spółki nie dają Spółce prawa do odliczenia VAT naliczonego,
b) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1; dalej: Dyrektywa VAT lub Dyrektywa 112), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, sprowadzające się de facto do uznania, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje jedynie w przypadku ścisłego i bezpośredniego związku nabywanych towarów i usług z określonymi czynnościami opodatkowanymi,
c) art. 168 Dyrektywy VAT, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do jego
zastosowania, co skutkowało naruszeniem zasady neutralności VAT i zakwestionowaniem prawa Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego,
d) art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT poprzez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku i obciążenia VAT podmiotu, który nabyte towary i usługi wykorzystuje pośrednio do prowadzonej działalności opodatkowanej podatkiem VAT,
(2). przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p. lub Ordynacja podatkowa), poprzez:
a) wybiórcze potraktowanie przez Organ okoliczności faktycznych pod kątem dopasowania ich do tezy, że zakupy towarów i usług dokonywane przez Spółkę na realizację zadań związanych z jubileuszem jej [...] nie są związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i subiektywną ocenę co do potrzeby ponoszenia określonych wydatków i ich związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT,
b) niewłaściwą ocenę stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i przyjęcie własnych założeń w tym zakresie, a przez to niedostrzeżenie związku poniesionych wydatków z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Spółki jako całości (zarówno w stosunkach wewnętrznych – jako pracodawcy, jak też na zewnątrz - wobec klientów/potencjalnych klientów i lokalnej społeczności), podczas gdy podjęte przez Spółkę działania przełożyły się bezpośrednio na wizerunek firmy, a zatem pośrednio na generowanie obrotu opodatkowanego VAT,
c) przyjęcie wąskiego rozumienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy nabywanymi towarami/usługami, a działalnością gospodarczą podatnika,
d) nieuwzględnienie linii orzeczniczej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT w przypadku istnienia pośredniego związku pomiędzy zakupami a opodatkowaną działalnością podatnika oraz konieczności szerokiego postrzegania związku pomiędzy nabywanymi towarami i usługami a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, prezentowanej w wyrokach sądów administracyjnych, jak również w wyrokach TSUE (ETS),
e) wydanie Interpretacji, której treść zawiera niespójności i sprzeczności, np. w treści uzasadnienia Interpretacji, w odniesieniu do wybranych projektów DKIS wskazał, że "(...) niewątpliwie mają one związek ogólny z Firmą (...). Opis sprawy może wskazywać, że mają one charakter promocyjny i marketingowy, przez co mają wpływ na opodatkowane obroty Spółki (str. 57 Interpretacji), przy jednoczesnym stwierdzeniu, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami poniesionymi na realizację tych projektów, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i wydanie Interpretacji niespełniającej wymogów przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na jej rzecz Skarżącej.
W szczegółowym uzasadnieniu Strona przedstawiła szereg argumentów na uzasadnienie podniesionych zarzutów, odwołując się przy tym do orzecznictwa TSUE oraz sądów administracyjnych.
2.2. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3.1. Na wstępie warto przypomnieć, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie znajduje w rozpatrywanej sprawie zastosowanie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych). Zgodnie z tym ostatnim przepisem skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd administracyjny jest wówczas związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.2. Skarga podlegała uwzględnieniu, jako uzasadniona, bowiem zaskarżoną interpretacją organ naruszył przepisy prawa tak procesowego, jak i materialnego, przy czym – w odniesieniu do obu rodzajów norm – w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty postawione w skardze okazały się zatem zasadne.
3.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku prawidłowe było stanowisko Skarżącej, że ma ona prawo do odliczenia podatku z tytułu nabycia towarów i usług służących realizacji ww. wydarzeń jubileuszowych z okazji [...]. rocznicy jej powstania.
Organ zanegował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków poniesionych na każde z opisanych wydarzeń jubileuszowych przypadkach, uznając jej stanowisko za nieprawidłowe.
Rację w tym sporze należy – w ocenie Sądu – przyznać Spółce.
3.4. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku, odnieść należy się do przepisów prawa materialnego – zarówno unijnego, jak i krajowego – dotyczących zakresu i warunków uprawnienia do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Wskazać zatem na wstępie należy, że – zgodnie z art. 168 Dyrektywy 112 – jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić:
a) VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika;
b) VAT należnego od transakcji uznanych za dostawy towarów i świadczenie usług zgodnie z art. 18 lit. a) i art. 27;
c) VAT należnego od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i);
d) VAT należnego od transakcji uznanych za wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów zgodnie z art. 21 i 22;
e) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego.
Z kolei – w myśl przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – ust. 2 ww. artykułu.
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT.
3.5. Z powołanych wyżej regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik VAT, a towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony, są lub będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Jednocześnie przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Należy przy tym zaznaczyć, że art. 86 ust. 1 ustawy o VAT winien być interpretowany zgodnie z przepisami Dyrektywy 112. Art. 168 tej Dyrektywy co do zasady stanowi o prawie do odliczenia, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanej działalności podatnika. Z orzeczeń TSUE wynika, że po pierwsze prawo do odliczenia podatku stanowi integralną część systemu VAT i co do zasady nie może być ograniczane, po drugie system odliczeń ma na celu uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru tego podatku, po trzecie prawo to może być przyznane podatnikowi nawet wówczas, gdy poniesione koszty stanowią element cenotwórczy dostarczanych towarów (por. wyroki TSUE: z dnia 26 maja 2005 r., Kretztechnik, C-465/03, EU:C:2005:320; z dnia 29 października 2009 r., SKF, C-29/08, EU:C:2009:665 oraz z dnia 16 lutego 2012 r., Eon Aset Menidjmunt, C-118/11, EU:C:2012:97).
Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotów.
Jak trafnie argumentował WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1368/08; publ. CBOSA: "prawo do odliczenia podatku istnieje nawet wtedy, gdy nie można ustalić bezpośredniego związku pomiędzy zakupem a opodatkowaną transakcją, czyli w niektórych sytuacjach prawo do odliczenia może przysługiwać podatnikowi nawet w przypadku braku konkretnej transakcji opodatkowanej, jeżeli zakup związany jest z działalnością podatnika, która, co do zasady, podlega opodatkowaniu (lub daje prawo do odliczenia podatku mimo zwolnienia), a brak związku z konkretną transakcją opodatkowaną wynika z czynników obiektywnych, zwykle niezależnych od podatnika".
3.6. Zasada neutralności VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi, jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT, były przedmiotem licznych orzeczeń TSUE (por. m.in. wyrok z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal Terminal NV, C-37/95, EU:C:1998:1; wyrok z dnia 4 maja 2006 r., Abbey National, C-164/04, EU:C:2006:289; powoływany już wcześniej wyrok z dnia 26 maja 2005 r., Kretztechnik, C-465/03, EU:C:2005:320 oraz wyrok z dnia 27 września 2001 r., CIBO Participations, C-16/00, EU:C:2001:495). Trybunał podkreślał w nich, że co do zasady, prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
Ustawa o VAT ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych, wówczas - po spełnieniu, wymienionych w art. 86 ustawy o VAT, wymogów formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście, jeżeli nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
3.7. Zauważyć w związku z powyższym należy, że – w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego – Skarżąca wyraźnie zaakcentowała charakter i cel organizowanych przez siebie wydarzeń jubileuszowych, w których udział mieli brać nie tylko pracownicy, ale także członkowie ich rodzin, pracownicy emerytowani, przedstawiciele władz państwowych i lokalnych, kontrahenci, potencjalni klienci oraz członkowie społeczności lokalnej, na terenie której Spółka posiada siedzibę i prowadzi swoją działalność. Strona w opisie stanu faktycznego (we Wniosku i jego uzupełnieniu) jednoznacznie wskazywała w wielu miejscach, że udział pracowników, ich rodzin oraz pracowników emerytowanych związany jest z działaniami w celu motywacji pracowników i zwiększenia ich więzi oraz lojalności wobec pracodawcy. Jest to element opisu stanu faktycznego, którego organ nie mógł pominąć, kwestionować go, ani prowadzić z nim polemiki w oparciu o własną, subiektywną ocenę tego na ile organizacja poszczególnych wydarzeń jubileuszowych służyła lub mogła służyć realizacji tego lub pozostałych celów zamierzonych przez Spółkę przy ich planowaniu, a przy tym – w dalszej kolejności – czy i na ile działania te przekładały się na działalność opodatkowaną.
Jak bowiem stanowi art. 14c § 1 zdanie 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, od którego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jednocześnie, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z przepisów tych wynika, że organ zobowiązany jest uwzględnić przy wydaniu interpretacji indywidualnej wszystkie istotne elementy opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego bez pomijania, wychodzenia poza lub modyfikowania któregokolwiek z nich.
W tym aspekcie za uzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu zawartych w art. 14c § 1 i 2 O.p.
3.8. Podkreślić również należy, że aby ocenić, czy dana usługa świadczona jest na potrzeby działalności przedsiębiorstwa podatnika, czy też przeciwnie - na cele osobiste jego pracowników (współpracowników), istotne jest czyja korzyść ma charakter przeważający (por. powoływany już wcześniej wyrok TSUE z dnia 16 października 1997 r., Julius Fillibeck, C-258/95, EU:C:1997:491). Niewątpliwie w przypadku wyjazdu integracyjnego, główna korzyść znajduje się po stronie Skarżącej. Główną korzyść odnosi Spółka, bowiem dobre relacje pomiędzy pracownikami i ich lojalność wobec pracodawcy mają pozytywny wpływ na jej działalność opodatkowaną. Podkreślenia wymaga, że działanie w warunkach dużych niedoborów na rynku pracy wymaga podejmowania dodatkowych starań w celu zapewnienia komfortu i dobrej atmosfery w pracy oraz lojalności pracowników wobec pracodawcy. Nie ma racji organ podatkowy stwierdzając, że pomiędzy rodziną pracowników nie istnieje związek. Związek ten wyraża się właśnie w osobistych stosunkach pomiędzy członkami rodziny a pracownikami strony. Niewątpliwie uhonorowanie członka rodziny lub osoby bliskiej ma pozytywne działanie na pracownika i jego stosunek do pracodawcy. Jest również rzeczą istotną w odbiorze Spółki przez jej potencjalnych i aktualnych pracowników, jak traktuje ona swoich emerytów, tym bardziej, że w dużych przedsiębiorstwach o charakterze koncernowym, które zatrudniają tysiące osób i prowadzą swoją działalność od dziesięcioleci (a takim jest niewątpliwie Spółka), struktura zatrudnienia ma w dużej mierze wymiar wielopokoleniowy i rodzinny (pracują nierzadko dziadkowie, ich dzieci oraz wnuki).
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na poglądy przyjęte w orzecznictwie o konieczności dokonywania dynamicznej wykładni funkcjonalnej, uwzględniającej zmiany w sposobie prowadzenia działalności gospodarczej, tworzące się zwyczaje i praktykę obrotu gospodarczego, co powoduje, że np. niektóre wydatki, które kiedyś uznawane były jako dokonywane w celu budowania wizerunku firmy, obecnie mogą być wydatkami ponoszonymi zwyczajowo oraz powszechnie i uznawanymi za konieczne dla prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia: 15 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2725/15 oraz 20 października 2022 r., sygn. akt II FSK 531/20 – oba publikowane w CBOSA).
3.9. Zasadnie też Strona podnosi w skardze, że podejmowane działania pozostają związane ze społeczną odpowiedzialnością biznesu. Społeczna odpowiedzialność biznesu, inaczej CSR, to termin, który nie posiada definicji legalnej. Niemniej jednak, w związku z rosnącą w ostatnich latach popularnością tej koncepcji, podjęto szereg prób określenia jej znaczenia. Komisja Europejska zdefiniowała CSR, jako "odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo".
CSR (zgodnie z definicją podaną w Wikipedii na stronie: https://pl.wikipedia.org/wiki/[...]) stanowi koncepcję, według której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Według tego podejścia, bycie odpowiedzialnym nie oznacza tylko spełniania przez organizacje biznesowe (przedsiębiorstwa) wszystkich wymogów formalnych i prawnych, ale oprócz tego również zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska i relacje z interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na efektywność działalności gospodarczej tych organizacji oraz ich innowacyjność. Zatem wydatki tego rodzaju należy traktować jako inwestycję i źródło innowacji, a nie jako koszt, podobnie jak w przypadku zarządzania jakością.
Koncepcja CSR opiera się na najwyższych standardach etycznych oraz działaniu w sposób dobrowolny i świadomy. Budując swoją strategię biznesową, przedsiębiorstwa uwzględniają w jej ramach interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z grupami interesariuszy: społeczeństwa jako całości, a także jego wyodrębnionych grup – przykładowo: właścicieli, klientów, pracowników. CSR umożliwia przedsiębiorstwom lepsze prognozowanie i wykorzystanie szybko zmieniających się oczekiwań ze strony społeczeństwa i warunków prowadzenia działalności, stymuluje rozwój nowych rynków i sprzyja tworzeniu nowych możliwości wzrostu gospodarczego. Przedsiębiorstwa mogą – dzięki wykorzystaniu odpowiedzialności społecznej – budować długoterminowe zaufanie pracowników, konsumentów i obywateli, tworząc podstawę pod zrównoważone modele biznesowe. Większe zaufanie z kolei przyczynia się do tworzenia otoczenia, w którym przedsiębiorstwa mogą podejmować inicjatywy innowacyjne i rozwijać się.
W literaturze przedmiotu za istotne przejawy społecznej odpowiedzialności w działalności przedsiębiorstw uznaje się – między innymi (pogrubienia Sądu):
- zainteresowanie pracownikami i ich rodzinami,
- szanowanie społeczeństwa, respektowanie jego praw (w ten aspekt wpisuje się troska przedsiębiorców o pracowników emerytowanych, a także członków rodzin obecnych pracowników – zainteresowanie ich losem i podtrzymywanie z nimi więzi, budowanie swojego pozytywnego wizerunku na rynku pracy oraz wśród osób, które na ten rynek będą dopiero wchodzić w przyszłości, co zyskuje intensywnie na znaczeniu zwłaszcza w obliczu szybkiego tempa starzenia się populacji państw gospodarczo rozwiniętych, do grona których Polska – jako dwudziesta gospodarka świata – niewątpliwie się zalicza – uwaga Sądu), dbanie o to, aby w żaden sposób nie zaszkodzić społeczeństwu,
- przestrzeganie norm moralnych (w obrębie których także pozostaje odpowiedzialność, troska oraz budowanie i podtrzymywanie więzi z członkami rodzin pracowników i emerytami – uwaga Sądu) i prawa (por. dr Agata Rudnicka w: "CSR – doskonalenie relacji społecznych w firmie", wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o. 2012, str. 42).
Wskazuje się przy tym, że aspekt ekonomiczny zajmuje szczególną pozycję w społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw. Badacze tego zagadnienia podkreślają w tym kontekście w sposób jednoznaczny, że pomijanie celów ekonomicznych w przypadku przedsiębiorstwa oznaczałoby jego niezdolność do trwania na rynku, co jest działaniem nieracjonalnym (por. dr Agata Rudnicka: tamże, str. 43). Natomiast w publikowanych już kilkanaście lat temu kompleksowych opracowaniach na temat CSR w Polsce wskazywano, że menedżerowie w Polsce coraz lepiej rozumieją, że społeczna odpowiedzialność biznesu to całościowy styl zarządzania (pogrubienie Sądu), a nie tylko pojedyncze akcje charytatywne (por. raport "Społeczna odpowiedzialność biznesu w Polsce. Wstępna analiza" w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju w Polsce, Warszawa 2007, str. 30).
Programy CSR są powszechnie przyjętą metodą reklamy i promocji podmiotów gospodarczych, działających zwłaszcza w takich branżach, w których typowa reklama (telewizyjna, radiowa, internetowa) nie ma zastosowania albo jej zastosowanie nie przynosi spodziewanych efektów. W tej kwestii wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 8 marca 2022 r., sygn. akt I FSK 1760/18, publ. CBOSA. W orzeczeniu tym, odwołując się także do swoich rozstrzygnięć w innych sprawach (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1606/12; 13 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 1420/16; 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2500/16 oraz 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 561/17 – wszystkie publikowane w CBOSA), wskazał, że wydatki na nabycie towarów i usług, poniesione w związku z realizacją społecznej odpowiedzialności biznesu mogą być kwalifikowane jako wydatki o charakterze marketingowym i mogą mieć związek z prowadzoną przez podatnika działalnością opodatkowaną, przekładając się bezpośrednio na wizerunek firmy, pośrednio więc na generowanie obrotu. Jest to bowiem – jak podkreślił NSA – koncepcja zarządzania przedsiębiorstwem, polegająca na świadomym, zrównoważonym działaniu zorientowanym nie tylko na zysk finansowy i aspekty ekonomiczne, ale także uwzględniającym potrzeby i wymagania szeroko pojętych interesów społecznych i ekologicznych w otoczeniu firmy.
Przytoczone przykłady z literatury przedmiotu oraz orzecznictwa NSA wskazują na oczywisty związek działań podejmowanych przez pracodawców w zakresie strategii CSR z realizacją celów ekonomicznych w ramach prowadzonej przez nich działalności. To z kolei oznacza, że – w realiach przedmiotowej sprawy – negatywna ocena stanowiska Spółki przez organ w tym aspekcie jest nie tylko niczym niepotwierdzona, lecz pozostaje w sprzeczności z poglądami wyrażanymi w tej kwestii zarówno w pracach naukowych lub opracowaniach popularyzujących wiedzę na temat zagadnienia CSR, jak i w orzecznictwie NSA.
3.10. Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów ustawy dotyczących odliczenia VAT, stwierdzić należy, że wydatki związane z organizacją opisanych wydarzeń jubileuszowych także w części dotyczącej osób niebędących pracownikami czy kontrahentami (m.in. emeryci i dzieci pracowników, członkowie władz i społeczności lokalnej, na terenie prowadzonej przez Stronę działalności) mają pośredni związek z wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Nabywane przez Spółkę w celu zorganizowania tych wydarzeń usługi czy towary – co na tle opisanego stanu faktycznego oczywiste – nie służyły/ nie służą dalszej odsprzedaży, ani nie były, nie są i nie będą wykorzystywane do wytworzenia produktów będących przedmiotem obrotu (co świadczyłoby o bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością), ale co najmniej pośrednio – przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, w tym: budowanie pozytywnych relacji wśród pracowników i współpracowników, zacieśnienie relacji Spółki z pracownikami oraz współpracownikami, budowanie lojalności pracowników i współpracowników, podniesienie efektywności pracy, utrzymanie dobrego wizerunku w oczach potencjalnych pracowników i potencjalnych kontrahentów obecnie i na przyszłość – w konsekwencji mają lub będą miały wpływ na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej dokonywanej przez Skarżącą.
Jak wynika zatem z wniosku o interpretację, zasadniczy cel tych wydarzeń jubileuszowych jest jednak ściśle biznesowy, nastawiony na zwiększenie efektywności pracy, zwiększenie lojalności, a przez to zmniejszenie rotacji wśród zarówno pracowników, jak i współpracowników, a w efekcie na zwiększenie sprzedaży realizowanej przez Skarżącą. We wniosku o wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu (na str. 4) Strona podkreślała również, że celem podejmowanych przez nią działań w zakresie CSR, realizowanych – między innymi – poprzez organizację Wydarzeń dla pracowników i ich rodzin jest tworzenie pozytywnego wizerunku Spółki (co odnosi się również do całej, założonej przez nią, grupy kapitałowej). To natomiast ułatwia rekrutację nowych pracowników, stanowiąc z kolei czynnik kluczowy dla przedsiębiorstwa w obecnej sytuacji na rynku pracy, który jest rynkiem pracownika. Powszechnie wiadomo przy tym, że dobra atmosfera w pracy i umiejętność budowania i podtrzymywania pozytywnej więzi pomiędzy pracodawcą a pracownikiem postrzegane są jako ważne kryteria wyboru danej firmy przez potencjalnych kandydatów na jej pracowników (w odbiorze niektórych ten czynnik może nawet przeważać nad kwestią wynagrodzenia). Waga, jaką pracodawca przykłada do tego aspektu, może zatem mieć istotny wpływ na jego zdolność konkurowania na rynku, ponieważ dobry wizerunek firmy na rynku pracy zapewnia stabilność kadry pracowniczej oraz możliwość zwiększenia zatrudnienia w razie zaistnienia takiej potrzeby, co otwiera przed nią perspektywy dalszego rozwoju i ekspansji na rynku, a przynajmniej utrzymania się na nim.
Organ interpretacyjny nie ma również podstaw do kwestionowania bezpośredniego wpływu na działalność Skarżącej tych wydarzeń, które mają na celu reklamę czy promocję wizerunku samej Spółki (a przez to także oferowanych przez nią produktów, z którymi jest powszechnie kojarzona w oczach różnych grup interesariuszy) i to w wielu wymiarach prowadzonej przez nią działalności i w wielu obszarach, z którymi ona interaktywnie oddziałuje, a które determinują warunki jej prowadzenia w zmieniającej się dynamicznie rzeczywistości gospodarczej (także międzynarodowej), społecznej, środowiskowej itp.
Jeśli Skarżąca – jak twierdzi we wniosku – organizuje tego typu Wydarzenia w taki sposób, że uzyskuje ich przełożenie na efekty swojej działalności gospodarczej, to tym samym - w opisywanym przez nią stanie - nie sposób uznać inaczej, niż że wiążą się one z działalnością opodatkowaną. W takiej sytuacji korzyść osobista, jaką uzyskuje uczestnik poszczególnych wydarzeń jubileuszowych będący w gronie interesariuszy Strony (pracownicy obecni, emerytowani i przyszli, lokalna społeczność, osoby współpracujące i kontrahenci – obecni i potencjalni, członkowie władz oraz przedstawiciele tych środowisk biznesowych i finansowych krajowych i zagranicznych, których opinia o Spółce ma lub może mieć wymierne przełożenie na warunki prowadzenia przez nią działalności, w tym pozyskiwania finansowania i odbiorców produktów w kraju i zagranicą) ma charakter wtórny (niejako uboczny, patrząc od strony Spółki) i w żaden sposób nie może niweczyć skutków osiąganych przede wszystkim przez Spółkę. Taki układ korzyści powoduje, że nabywane dla potrzeb wydarzeń jubileuszowych usługi/towary są związane z działalnością gospodarczą Skarżącej. Korzyści uzyskiwane przez uczestników nie determinują przy tym skutków organizowanych wydarzeń w świetle przedstawionego celu ich organizacji i stanu faktycznego opisanego przez Spółkę.
Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, iż w postępowaniu interpretacyjnym organ nie jest upoważniony do oceny przydatności działań, podejmowanych dla osiągnięcia zamierzonego celu gospodarczego przez podatnika dokonującego czynności opodatkowanych VAT. To do wyłącznej kompetencji podatnika należą decyzje w kwestii tego, jakie działania biznesowe w tej mierze są – w jego sytuacji gospodarczej – najbardziej uzasadnione. A tym bardziej w kwestii tak specyficznej i trudno mierzalnej jak skuteczność realizacji celów w ramach założonej przez Spółkę strategii CSR i jej przełożenie na działalność opodatkowaną Spółki.
Organ interpretacyjny musi mieć na uwadze, że po to przedsiębiorcy korzystają z różnych form działań reklamowych i promocyjnych, kierowanych do ogółu społeczeństwa lub osób, z którymi nie mają oni jeszcze żadnych związków, aby wzbudzać u potencjalnych: pracowników, współpracowników, kontrahentów czy inwestorów zaufanie niezbędne do nawiązania takich relacji w bliższej lub dalszej przyszłości, co ma przełożenie na prowadzoną przez nich działalność. Z tego powodu za zdumiewające należy uznać przykładowo stanowisko DKIS, że reklama Spółki w N. – wciąż głównym globalnym centrum finansowym – nie może wpływać na decyzje inwestorów, którzy mogą dzięki temu zainteresować się kupnem jej akcji, emitowanych przez nią obligacji korporacyjnych lub towarów, którymi ona handluje na głównych giełdach towarowych świata (por. str. 58 Interpretacji). W wydarzeniu tym organ interpretacyjny dostrzega wymiar raczej prestiżowy, pomijając oczywistą w gruncie rzeczy konstatację, że nieobecność Spółki i brak budowania jej pozytywnego wizerunku w przestrzeni reklamowej, medialnej, biznesowej i społecznej (nie tylko krajowej, lecz także międzynarodowej – jak międzynarodowy pozostaje charakter działalności prowadzonej przez Stronę) może być wykorzystana na jej niekorzyść przez podmioty prowadzące działalność względem niej konkurencyjną, które na reklamę i promocję mogą/będą przeznaczać większe środki. Jeszcze bardziej może zdumiewać stanowisko organu interpretacyjnego, że organizowanie wystawy promującej działalność Spółki nie ma związku ze sprzedażą opodatkowaną, skoro udział w wystawie był nieodpłatny (por. str. 48 Interpretacji). W stwierdzeniu tym brakuje logiki i zdrowego rozsądku, skoro powszechnie wiadomo, że to przedsiębiorcy, chcąc przyciągnąć uwagę potencjalnych: klientów, kontrahentów, inwestorów czy pracowników organizują właśnie w tym celu rozmaite przedsięwzięcia reklamowe i promocyjne, za które sami płacą, a nie oczekują, że część, całość tych kosztów albo nawet nadwyżkę ponad tak poniesione koszty zwrócą im uczestnicy tych wydarzeń.
3.11. Reasumując, ponoszone wydatki, realizują przede wszystkim cele Spółki związane z reklamą i promocją jej wizerunku jako producenta na skalę światową surowców ([...], [...]) ważnych dla wielu sektorów gospodarki (m.in. elektronika, elektrotechnika, energetyka, budownictwo, wystrój, ozdabianie i wyposażanie wnętrz, działalność artystyczna i jubilerska itp.), co ma wymierne, lecz kwotowo nieuchwytne (w odniesieniu do ceny oferowanych produktów), przełożenie na jej działalność opodatkowaną VAT. Nie podważa to jednak rzeczywistego i bezpośredniego charakteru związku tych wydatków z działalnością opodatkowaną w ramach ogólnych kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa (por. wyroki TSUE: z dnia 14 września 2017 r., Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments, C-132/16, EU:C:2017:683, pkt 29; z dnia 16 września 2020 r., Mitteldeutsche Hartstein-Industrie, C-528/19, EU:C:2020:712, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). Przyjmując odmienną, niż DKIS w zaskarżonej Interpretacji, optykę, należy także pamiętać o wymiernych i ekonomicznie odczuwalnych dla Spółki skutkach związanych z brakiem podejmowania tego typu przedsięwzięć, jak opisane we wniosku, które wpisują się w oczekiwania względem wielkich spółek akcyjnych znajdujących się pod kontrolą Skarbu Państwa o międzynarodowym zasięgu ich działalności, ze strony nie tylko oczywistych grup interesariuszy, lecz całego społeczeństwa. Przedsiębiorstwa takie w ogólnym odczuciu społecznym mają być w coraz większym stopniu mecenasami kultury, historii, sztuki, sportu i tradycji oraz promotorami pozytywnych wartości i więzi społecznych, w tym tożsamości lokalnej i regionalnej, innowacyjności, nowoczesnych technologii, patriotyzmu gospodarczego czy ochrony środowiska, a na arenie międzynarodowej także szeroko pojmowanej polskości. To, na ile przedsiębiorstwa oczekiwania te spełniają, ma istotny wpływ na ich wizerunek w relacjach społeczno-gospodarczych, przekładając się na odczuwalne dla nich, a przy tym ekonomicznie wymierne w określonej perspektywie czasowej, rezultaty prowadzonej przez nie działalności.
W okolicznościach sprawy, w realizację takich właśnie oczekiwań wobec Spółki wpisują się ww. wydarzenia jubileuszowe, a w szczególności: koncert na [...] w W. (promocja polskości, kultury, sztuki), koncert muzyczny na stadionie w L. dla pracowników i osób towarzyszących (promowanie wartości rodzinnych, podtrzymywanie więzi społecznych i lokalnych), turnieje sportowe dedykowane pracownikom obecnym i emerytowanym (promocja sportu i dbałość o podtrzymywanie więzi społecznych w ujęciu wielopokoleniowym), turniej gier informatycznych (promowanie innowacyjności), występ orkiestry górniczej (jako stały i tradycyjny element obchodów świąt górniczych), iluminacje, murale (jako nowsza forma artystycznego wyrazu realizująca także funkcje reklamowe i promocyjne, utożsamianie się Spółki ze społecznością lokalną i budowanie więzi w jej obrębie), audycje radiowe i telewizyjne w rozgłośniach wrocławskich (utożsamianie się Spółki z regionem D., z którym jest zresztą kojarzona) itd.
3.12. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia – w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy – normy prawa procesowego zawartej w przepisie art. 14c § 1 O.p., w rezultacie czego (przez nieuwzględnienie/pominięcie, podanych przez Wnioskodawcę, ww. istotnych elementów w stanie faktycznym) doszło także do naruszenia – również o tym samym charakterze – norm prawa materialnego zawartych w przepisach art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 168 Dyrektywy 112.
Z tej przyczyny uchylono zaskarżoną interpretację w całości na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
3.13. W myśl art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, DKIS zobowiązany będzie zatem przy wydawaniu interpretacji do uwzględnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego w sposób, w jaki przedstawiła je Strona we wniosku i w jego uzupełnieniu. Organ interpretacyjny powinien przy tym kierować się wyrażoną powyżej oceną prawną, uwzględniając przy tym adekwatne orzecznictwo TSUE,, że w takiej sytuacji – jaką przedstawił Wnioskodawca:
- rzeczywisty charakter związku wydatków ponoszonych na opisane wydarzenia jubileuszowe z działalnością opodatkowaną Spółki nie zależy od możliwości określenia ich konkretnego cenotwórczego przełożenia na produkty przez nią sprzedawane (w tym kierunku wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 25 listopada 2021 r., Amper Metal Kft, C-334/20, EU:C:2021:961, pkt 35 – odnoszącym się wprost do kwestii usług reklamowych uznanych przez organ podatkowy za nadmiernie kosztowne i bezużyteczne w związku z brakiem obrotu wygenerowanego na rzecz podatnika – w którym rozstrzygnięto, że art. 168 lit. a) Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że podatnik może odliczyć VAT naliczony z tytułu usług reklamowych, jeżeli takie świadczenie usług stanowi transakcję podlegającą VAT w rozumieniu art. 2 tej dyrektywy i pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z jedną lub kilkoma realizowanymi przez niego opodatkowanymi transakcjami lub z całą działalnością gospodarczą tego podatnika z tytułu kosztów ogólnych, przy czym nie należy brać pod uwagę okoliczności, że cena zafakturowana za te usługi jest nadmierna w stosunku do wartości referencyjnej określonej przez krajowy organ podatkowy lub że te usługi nie doprowadziły do zwiększenia obrotu tego podatnika – pogrubienie Sądu);
- skuteczność, zakres i siła oddziaływania poszczególnych wydarzeń na reklamę i promocję wizerunku Spółki nie jest determinowana wyłącznie, jak też i głównie, przez krąg bezpośrednich uczestników poszczególnych wydarzeń jubileuszowych (koncertów, iluminacji, reklam, turniejów, konkursów, programów telewizyjnych itp.) lub też krąg potencjalnych odbiorców identyfikowanych poprzez zakres oddziaływania danej formy/środka, które wykorzystano do realizacji konkretnego wydarzenia, lecz – w znacznie większej mierze – aspekty te determinuje, we współczesnej dobie społeczeństwa informacyjnego, ich odpowiednie nagłośnienie w mediach społecznościowych oraz w Internecie (m.in. na stronach Spółki, skąd informacje o nich może pobierać nieograniczona liczba odbiorców),
- organizacja ww. wydarzeń jubileuszowych przez firmę tego formatu, co Spółka (będąca – a przy tym powszechnie tak postrzegana – koncernem międzynarodowym, prowadzącym swoją działalność w różnych rejonach świata, jedną z ważniejszych spółek, znajdujących się pod kontrolą Skarbu Państwa, a także jednym z największych, a jednocześnie bardziej atrakcyjnych, pracodawców na D., istotnie wpływającym na zamożność jednostek samorządu terytorialnego, na których terenie działa), odpowiada określonym społecznym oczekiwaniom względem niej w ramach koncepcji CSR, a brak ich realizacji obniżałby jej pozytywny odbiór w społeczeństwie oraz w poszczególnych grupach jej interesariuszy; należy zatem rozważać nie tylko rzeczywisty i bezpośredni wpływ wydarzeń na wynik finansowy, lecz ogólne korzyści ekonomiczne Spółki z tego tytułu, w tym skutki strat wizerunkowych wynikających z zaniechania realizacji tego typu przedsięwzięć, co ma – a przynajmniej może mieć – bardzo wymierne i ekonomicznie odczuwalne przełożenie na wielkość jej obrotów w przyszłości, choć w bliskiej perspektywie jest trudno mierzalne i wydaje się nieuchwytne;
- organ interpretacyjny powinien być bardzo ostrożny w formułowaniu ostatecznych i krytycznych wniosków na temat rzeczywistego wpływu tego typu wydarzeń na reklamę i promocję wizerunku Spółki, a przez to – na korzyści ekonomiczne osiągane dzięki tego typu przedsięwzięciom w ramach jej działalności opodatkowanej (z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika, że przyznaje się podatnikowi prawo do odliczenia, nawet w przypadku, jeżeli koszty danej transakcji stanowią część jego kosztów ogólnych i jako takie są elementami składającymi się na cenę dostarczanych przez niego towarów i usług, bowiem koszty takie zachowują bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika – w tej kwestii por. wyroki TSUE z dnia 14 września 2017 r., Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments, C-132/16, EU:C:2017:683, pkt 29; z dnia 16 września 2020 r., Mitteldeutsche Hartstein-Industrie, C-528/19, EU:C:2020:712, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo); zakładając bowiem racjonalność działań przedsiębiorcy, który korzyści ekonomicznych nie musi upatrywać wyłącznie – czy też przede wszystkim – w zwiększaniu zysku ze sprzedaży w ramach działalności podstawowej, lecz także w długofalowych skutkach przedsięwzięć związanych z utrzymaniem i rozwojem swojego pozytywnego wizerunku na rynku, stabilności kadry pracowniczej oraz więzi kooperacyjnych ze strategicznymi partnerami biznesowymi, stwierdzić należy, że to przedsiębiorca jest najbardziej zorientowany w tym czy i na ile podejmowanie takich działań rzeczywiście przekłada się na jego działalność opodatkowaną; ostatecznie, oceniając bowiem tę kwestię z logicznego punktu widzenia i doświadczenia życiowego (racjonalność działań podmiotów gospodarczych), gdyby takiego związku i jego wymiernego wpływu na korzyści osiągane (w rozmaitych formach) w ramach działalności opodatkowanej przedsiębiorca (tu konkretnie: Spółka) nie dostrzegał, to nie podejmowałby tego typu przedsięwzięć oraz nie finansował związanych z nimi wydatków;
- ewentualna korzyść osobista, jaką uzyskuje lub może uzyskać uczestnik/adresat tych wydarzeń (zarówno pracownik, jak i członek jego rodziny, pracownik emerytowany czy potencjalny, kontrahent obecny lub potencjalny, członek lokalnej społeczności, organów państwowych lub samorządowych itp.), ma charakter wtórny (uboczny) i w żaden sposób nie może niweczyć albo marginalizować efektów zamierzonych i osiąganych przede wszystkim przez samą Spółkę w ramach wykonywanej przez nią działalności opodatkowanej.
Ponadto uzasadnienie nowo wydanej interpretacji musi zawierać przekonującą – z punktu widzenia zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentację, a przy tym powinno być spójne i pozbawione wewnętrznych sprzeczności, których przykłady Strona trafnie przytoczyła w skardze (por. str. 19).
3.14. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz fakt, że w Stronę w niniejszym postępowaniu reprezentował zawodowy pełnomocnik będący radcą prawnym, co wygenerowało po jej stronie uzasadnione wydatek w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), które ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).