I SA/WR 371/04

I SA/Wr 371/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Jadwiga Danuta Mróz
Ryszard Pęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 7  ust. 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk – sprawozdawca Sędziowie WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Spółka z oo. w P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2003 . oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Burmistrz Miasta P. Z. określił Przedsiębiorstwu A Spółka z oo. w P. Z. – zwanym dalej spółką – wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż Spółka była w 2003 r. właścicielem nieruchomości położonych na terenie P. Z., tj. działek nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb N. W., działki nr [...] obręb Centrum oraz budynku położonego przy ul. K. [...]. W dniach [...] oraz [...] Spółka złożyła korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r., które zawierały adnotację o zwolnieniu jej z podatku od nieruchomości na okres 3 lat na podstawie § 2 uchwały Rady Miejskiej w P. Z. z dnia [...] w sprawie dodatkowych zwolnień z podatku od nieruchomości. W dalszych wywodach zawartych w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, iż uchwała Rady Miejskiej w P. Z. z dnia [...] obowiązywała do dnia [...] i że spółka złożyła wniosek o zwolnienie z podatku już po utracie przez nią mocy obowiązującej. Nawiązując następnie do treści § 4 uchwały, wedle którego zwolnienie od podatku przyznano podmiotom gospodarczym począwszy od roku, w którym uruchomiono nowe przedsięwzięcie, organ I instancji zwrócił uwagę na odpis z Krajowego Rejestru Handlowego z dnia [...], z którego wynikało, iż spółka funkcjonowała już w tym roku i zaznaczył, że budowa obiektu przy ul. K. [...] odbywała się w ramach dotychczas prowadzonej działalności i że spółka nie utworzyła nowego zakładu pracy, w którym zatrudniła 15 osób w produkcji lub usługach. Wyjaśnił także, że z posiadanych dokumentów wynikało, że przedmiotowy obiekt był wybudowany przed [...], gdyż w 1998 r. dokonano kontroli podatkowej potwierdzającej fakt jego wykorzystywania w działalności gospodarczej. Ponadto – jak zauważył organ I instancji – spółka przed [...], realizując prace budowlane na zlecenie Gminy P. Z., podawała miejsce prowadzenia działalności przy ul. K. [...]. W końcowej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, iż wezwał spółkę do dostarczenia deklaracji ZUS za lata 2000 – 2003 r. w celu porównania stanu zatrudnienia. Ponieważ spółka złożyła deklaracje ZUS za jedynie za lata 2002 – 2003, to w jego ocenie nie spełniała warunków uchwały Rady Miejskiej w P. Z. z dnia [...] w sprawie dodatkowych zwolnień z podatku od nieruchomości począwszy od lipca 2001 r. i wobec tego nie przysługiwało jej zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2003 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – rozpoznając odwołanie złożone przez spółkę – utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji, przytaczając treść § 2 uchwały Rady Miejskiej w P. Z. z dnia [...], podkreślił, iż na jego mocy z podatku od nieruchomości na okres 3 lat zwolnione zostały podmioty gospodarcze, które wybudują obiekty własne lub zaadaptują obiekty nabyte lub wydzierżawione po [...] na zakład pracy zatrudniający co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach. Według Kolegium nie ulegało wątpliwości, że spółka wybudowała na swojej nieruchomości zakład produkcyjno – usługowy branży budowlanej, co wynikało z pozwolenia na użytkowanie wydanego przez Starostę Powiatowego w K. z dnia [...] (decyzja nr [...]) i że wobec tego spółka spełniła pierwszy warunek zwolnienia podatkowego. Drugim warunkiem uzyskania zwolnienia było dodatkowe zatrudnienie co najmniej 15 osób w produkcji lub na usługach. W ocenie Kolegium spółka nie wykazała, że spełniła ten warunek spełnił, gdyż na żądanie organu I instancji do przedłożenia deklaracji ZUS określających stan zatrudnienia w produkcji lub usługach w latach 2000 – 2003 przedłożyła jedynie deklaracje z [...],[...],[...],[...] i [...]. Brak było natomiast deklaracji ZUS ze stycznia lub [...], które mogłyby stanowić bazę wyjściową do oceny, czy jednocześnie z oddaniem zakładu produkcyjno – usługowego wzrosło zatrudnienie co najmniej o 15 osób na stanowiskach produkcyjnych lub usługowych. Wprawdzie – jak zauważyło Kolegium – z przedłożonych deklaracji wynikało, że spółka zatrudniała powyżej 15 pracowników, ale brak było podstaw do ustalenia, że po [...] nastąpił wzrost zatrudnienia o co najmniej 15 pracowników na stanowiskach robotniczych lub usługowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo A Spółka z o.o. w P. Z. wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta P. Z. z dnia [...]. i orzeczenie o zwolnieniu jej z obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości za 2003 r., ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Spółka zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa materialnego polegającym na przyjęciu, że nie przysługiwało jej zwolnienie z podatku od nieruchomości przewidziane postanowieniami § 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. Z. z dnia [...] W uzasadnieniu spółka – po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania – zwróciła uwagę na to, iż organ II instancji przyznał, iż spełniła pierwszy warunek zwolnienia podatkowego, to jest wybudowała we właściwym czasie na swojej nieruchomości zakład produkcyjno – usługowy branży budowlanej, co znalazło potwierdzenie w pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] wydane przez Starostę Powiatowego w K. . Zarzuciła natomiast, iż podejmując zaskarżoną decyzję Kolegium błędnie wskazało, że nie został spełniony drugi warunek przewidziany w uchwale Rady Miejskiej P. Z., tj. że nie zatrudniła dodatkowo co najmniej 15 osób. Spółka zwróciła w związku z tym uwagę na to, że § 2 uchwały nie przewidywał konieczności zwiększenia liczby pracowników, gdyż wprost określał, że ze zwolnienia podatkowego korzysta podmiot gospodarczy zatrudniający co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach. Brak było w nim natomiast warunku, że ma nastąpić wzrost zatrudnienia o 15 osób. Taki warunek przewidywał § 3 uchwały, lecz – jak zaznaczyła skarżąca – to nie na jego podstawie domagała się zwolnienia z obowiązku uiszczania podatku od nieruchomości. Spółka argumentowała, iż składając deklaracje ZUS, sporządzone w dniu [...] i [...] oraz [...],[...] i [...], wykazała, że zatrudniała co najmniej 15 osób w okresie, za który chciała skorzystać ze zwolnienia w podatku. Wyjaśniła, że deklaracja z dnia [...] dotyczyła [...] i niewątpliwym było, że w tym miesiącu zatrudniała właściwą liczbę osób i że liczba ta nie uległa pomniejszemu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje:
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego – § 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P.Z. z dnia [...] "w sprawie dodatkowych zwolnień od nieruchomości w 2001 r. począwszy od [...]." – nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy przywołanego wyżej przepisu Rada Miejska w P. zwolniła z podatku od nieruchomości na okres 3 lat podmioty gospodarcze, które wybudują obiekty własne lub zaadoptują obiekty nabyte lub wydzierżawione po [...] na zakład pracy zatrudniający co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach. Zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie § 2 uchwały było – jak wynika z powyższego – zależne od spełnienia dwóch warunków:
1. wybudowania obiektów własnych lub zaadoptowania obiektów nabytych lub wydzierżawionych po [...].
2. utworzenia w tych obiektach zakładu pracy zatrudniającego co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach.
Odrębne zwolnienie przewidywał § 3 uchwały. Na jego mocy zwolnione z podatku od nieruchomości na okres 2 lat zostały podmioty gospodarcze, które wybudują obiekty własne lub zaadoptują obiekty nabyte lub wydzierżawione po [...] i przeznaczą na utworzenie nowych miejsc pracy do 15 osób. Zwolnienie przewidziane w powołanym wyżej przepisie – podobnie jak w § 2 uchwały – znajdowało zastosowanie w przypadku "wybudowania obiektów własnych lub zaadoptowania obiektów nabytych lub wydzierżawionych po [...] r.", przy czym w tym przypadku nie było konieczne aby w obiektach tych został utworzony zakład pracy. Zwolnienie to odnosiło się do już istniejącego zakładu pracy, który został rozbudowany, i w którym utworzono "nowe miejsca pracy do 15 osób".
§ 4 uchwały stanowił, iż zwolnienie za w/w obiekty przyznaje się podmiotom gospodarczym począwszy od roku, w którym uruchomiono nowe przedsięwzięcie, pod warunkiem utrzymania zatrudnienia na nie zmniejszonym poziomie. Obowiązek udokumentowania stanu zatrudnienia poprzez składanie deklaracji ZUS spoczywał na podmiotach gospodarczych. Podmioty te były zobowiązane do składania deklaracji co sześć miesięcy od daty otrzymania zwolnienia pod rygorem obowiązku zwrotu kwoty zwolnionej z podatku wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Zwolnienia – jak stanowiło zdanie ostatnie – § 4 nie miały zastosowania do nowych miejsc pracy uruchomionych na bazie likwidowanych uprzednio miejsc pracy bądź działalności.
Skarżąca spółka domagała się zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2003 r. w oparciu o § 2 uchwały, wskazując, iż decyzją z dnia 31 stycznia 2001 r. Starosta Powiatowy w K. udzielił jej pozwolenia na użytkowanie zakładu produkcyjno – usługowego branży budowlanej w P. Z.
Wydanie decyzji i związane nią zezwolenie na użytkowanie zakładu – co było w tej sprawie oczywiste – miało miejsce przed wejściem w życie uchwały z dnia [...], która – jak wynikało z jej tytułu – dotyczyła dodatkowych zwolnień z podatku od nieruchomości w 2001 r. "począwszy od [...]
Uchwała Rady Miasta P. Z., wprowadzając "począwszy od [...]" zwolnienie z podatku, postanowiła w § 6, iż "uchwała wchodzi w życie 14 dni od daty ogłoszenia". W skutkach sformułowanie "wchodzi w życie z dniem ogłoszenia" oznaczało, iż od wskazanego w uchwale dnia wszyscy, których uchwała dotyczyła mieli obowiązek stosowania normy w niej sformułowane, przy czym "w razie wątpliwości co do czasu obowiązywania aktu normatywnego (tu uchwały Rady Gminy) należało przyjąć, że każdy przepis uchwały normował przyszłość a nie przeszłość (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1992 r. III ARN 50 /92, OSNC z 1993 r. nr 10, poz. 181).
Zarówno tytuł uchwały ("w sprawie dodatkowych zwolnień od nieruchomości w 2001 r. począwszy od [...]), użyty w treści § 2 i 3 zwrot czasownikowy "wybudują" lub "zaadoptują" oraz treść § 6 wskazywały jednoznacznie na to, iż dotyczyła ona "obiektów własnych" względnie "obiektów nabytych lub wydzierżawionych po [...].", które zostały wybudowane lub zaadoptowane na zakład pracy po [...] . W tym przypadku – z uwagi na treść § 4 uchwały – zwolnienie "przyznano" podmiotom gospodarczym począwszy od roku, w którym uruchomiono nowe przedsięwzięcie, pod warunkiem utrzymania zatrudnienia na nie zmniejszonym poziomie.
W konsekwencji za uprawnione należało uznać stanowisko, że przewidziane w uchwale z dnia [...] zwolnienie z podatku dotyczyć mogło tylko tych podatników, którzy po dniu [...] "wybudowali obiekty własne lub zaadoptowali obiekty nabyte lub wydzierżawione po dniu [...] zatrudniające co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach". Jeśli zatem – co nie było przedmiotem sporu – nowe przedsięwzięcie zostało uruchomione przez skarżącą spółkę przed dniem [...], to przyjąć należało, iż nie mogła ona skorzystać ze zwolnienia z podatku.
Niezależnie od przedstawionego wyżej wywodu, gdyby nawet przyjąć, że wspomniana wyżej uchwała, z uwagi na niejednoznaczny zwrot użyty w § 4, iż zwolnienie przyznaje się podmiotom gospodarczym "począwszy od roku, w którym uruchomiono nowe przedsięwzięcie", miała zastosowanie także do tych podatników, którzy "uruchomili nowe przedsięwzięcie" przed [...] należało zgodzić się ze stanowiskiem jakie zajął organ II instancji, iż warunkiem zastosowania zwolnienia było zatrudnienie dodatkowych 15 osób. W § 2 uchwały chodziło bowiem o odniesienie do dotychczasowego stanu zatrudnienia, tj. do stanu zatrudnienia przed oddaniem obiektów do użytkowania, a nie o przeniesienie (podkr. Sądu) dotychczas zatrudnionych pracowników do nowowybudowanych obiektów.
Mając na uwadze cel zwolnień przewidzianych w § 2 i 3 uchwały, tj. utworzenie nowych miejsc pracy i ograniczenie bezrobocia przyjąć należało, iż nie dotyczyły one tych zakładów pracy, które zmieniły swoją siedzibę lub warunki pracy przenosząc się do obiektów nowowybudowanych lub adoptowanych nie tworząc jednocześnie nowych miejsc pracy.
Wniosek taki wypływał wprost z cytowanego już § 4 uchwały, w którym mowa była o "uruchomieniu nowego przedsięwzięcia". Tym "nowym przedsięwzięciem" było utworzenie zakładu pracy zatrudniającego co najmniej 15 osób w produkcji lub usługach (§ 2) lub utworzenie nowych miejsc pracy do 15 osób w już istniejącym zakładzie (§ 3).
Skarżąca spółka – co nie było przedmiotem sporu – prowadziła działalność gospodarczą przed 2001 r. i zatrudniała pracowników (wedle wyjaśnień złożonych na rozprawie od 1993 r. zatrudniała ok. 20 pracowników) i nie wykazała aby wraz z oddaniem do użytkowania obiektów położonych przy ul. K. [...] zwiększyła się liczba zatrudnionych pracowników. Powoływany już § 4 uchwały wiązał bowiem wprost utrzymanie zatrudnienia na niezmniejszonym poziomie z datą "uruchomienia nowego przedsięwzięcia". Pomimo wezwania, w którym organ I instancji wyraźnie wskazał, iż dla udokumentowania utrzymania stanu zatrudnienia z momentu "uruchomienia nowego przedsięwzięcia" konieczne jest przedłożenie deklaracji ZUS określających stan zatrudnienia w latach 2000 – 2003 skarżąca przedłożyła jedynie deklaracje za lata 2002 – 2003 i przez to uniemożliwiła ustalenie jaki był stan zatrudnienia w [...], tj. w miesiącu, w którym Starosta Powiatowy zezwolił na użytkowanie zakładu. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca spółka nie może obecnie skutecznie stawiać zarzutu, iż organ ten uchybił przepisom postępowania i nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, skoro nie wykonała wezwania do przedłożenia niezbędnych dokumentów, a przez to uniemożliwiła dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych.
Mając na względzie wszystkie powołane wyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 – dalej w skrócie p.s.a.), stwierdził, iż zarzuty skargi nie są uzasadnione i orzekł jak w sentencji wyroku.