I SA/Wr 3607/02

I SA/Wr 3607/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Józef Kremis /sprawozdawca/
Marta Semiczek
Zbigniew Łoboda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie Asesor WSA Marta Semiczek NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Protokolant Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...]K. K. i J. K., reprezentowane przez pełnomocnika T. K., zwróciły się do organu podatkowego o określenie nowego wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...].
Dnia [...]T. K. złożył w Urzędzie Miejskim w W. wykaz nieruchomości, w którym ujął: budynki mieszkalne lub ich części - 204,71 m2, pozostałe budynki lub ich części - 77,08 m , grunty pozostałe - 214,75 m .
W dniu [...]przeprowadzona została kontrola prawidłowości rozliczenia K. K. i J. K. z tytułu podatku od nieruchomości dotyczącego wspomnianych wcześniej gruntów i budynków. W trakcie tej kontroli ustalono, iż nieruchomość ta składa się z udziału w wysokości [...]w działce gruntu nr [...]o powierzchni 308 m2 (171,56 m2) oraz budynku o powierzchni użytkowej 281,79 m2. Powierzchnia użytkowa budynku została ustalona na podstawie oświadczenia T. K. Ustalono ponadto, że w budynku trwają prace remontowe, które według oświadczenia T. K. mają doprowadzić do wyodrębnienia dwóch lokali mieszkalnych oraz jednego lokalu użytkowego.
Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) wezwano strony w trybie art. 186 Ordynacji podatkowej do złożenia korekty wykazu nieruchomości za rok 2002. Do dnia wydania pierwszoinstancyjnej decyzji strony nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] (nr [...]) ustalił K. K. i J. K. podatek od nieruchomości na rok 2002 w kwocie [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy stwierdził, że według art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, albo użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zgodnie z:
* art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - budynki lub ich części,
* art. 3 ust. 1 pkt 3 tej ustawy - grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym,
* art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy - grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna.
Podstawę opodatkowania stanowi, według art. 4 ust. 1 wspomnianej ustawy, powierzchnia użytkowa budynków i gruntu.
Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 5 tejże ustawy, Rada Miejska w Wałbrzychu uchwałą z dnia 29 listopada 2001 r. (Nr XLIII/207/2001) ustaliła stawkę podatku od nieruchomości na rok 2002 dla:
* budynków pozostałych - 5,62 zł za 1 m ,
* gruntów pozostałych 0,09zł za 1 m .
W myśl postanowień art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, stawka podatku od nieruchomości od pozostałych budynków lub ich części (nie mieszkalnych i nie związanych z działalnością gospodarczą) nie może przekroczyć rocznie 5,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Organ pierwszej instancji stwierdził, iż nieruchomość objęta postępowaniem nie jest wykorzystywana na cele mieszkalne (strona nie posiada ponadto stosownej decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania budynku). W 2002 r. nie jest w niej również
2
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
prowadzona działalność gospodarcza, co powoduje, że nieruchomość taka powinna być opodatkowana przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków pozostałych.
Do opodatkowania przyjęto powierzchnię użytkową która - według oświadczenia T. K. - wynosi 281,79 m2.
Dnia [...]zawiadomiono T. K. o możliwości zapoznania z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści. Do dnia wydania pierwszoinstancyjnej decyzji strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.
W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]podatniczki - reprezentowane przez T. K. - wniosły o uchylenie tego rozstrzygnięcia oraz postanowienia z dnia [...] (Nr [...]), wzywającego strony do złożenia korekty wykazu nieruchomości objętej postępowaniem podatkowym. Odwołujące się żądały ponownego wymiaru podatku od nieruchomości oraz wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że podatniczki zakupiły nieruchomość na cele mieszkalne, a w małej części miałaby ona być wykorzystana na pomieszczenia gospodarcze i garaż. Dlatego też niewłaściwie organ podatkowy zastosował stawkę podatkową "dla pozostałych budynków". Stan techniczny nabytego od Gminy W. budynku wymaga poważnego remontu, a obecni właściciele chcą wykorzystać budynek na cele mieszkalne i w związku z tym podjęli czynności zmierzające do adaptacji pomieszczeń, by nadawały się do zamieszkania. Skarżące podniosły, że dotychczas faktycznie wykorzystywana była część użytkowa przeznaczona na garaż i pomieszczenia gospodarcze. Podatniczki zarzuciły nadto brak osób kompetentnych do obmiaru powierzchni podlegającej opodatkowaniu. Protokół kontroli nieruchomości współwłaścicielki uznały za ogólnikowy, zarzucając kontrolującym, że do powierzchni całkowitej nie uwzględniono strychu i piwnicy, co miało sugerować podatniczkom zaniżenie podatku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy pierwszo-instancyjne rozstrzygnięcie. Wywiodło przy tym, że w wyniku ustaleń kontroli podatkowej z [...]Prezydent Miasta W. zakwestionował rzetelność wykazu nieruchomości złożonego przez podatniczki. W wezwaniu stron - w trybie art. 186 Ordynacji podatkowej - do korekty wykazu, organ podatkowy wskazał dlaczego kwestionuje rzetelność wykazu i zakreślił termin do złożenia odpowiedniej korekty.
W zakreślonym terminie podatniczki nie dokonały korekty wykazu i organ podatkowy ustalił podatek według następującego wyliczenia:
* budynki pozostałe - 281,79 m2 x 5,62 zł/m2 = 1.583,66 zł;
* grunty pozostałe - 171,56 m2 x 0,09 zł/m2 = 15,44 zł.
W motywach decyzji organ wskazał, że podatniczki złożyły wykaz nieruchomości, w którym podały dane nieruchomości istotne do ustalenia zobowiązania podatkowego:
* budynki mieszkalne lub ich części - 204,71 m ,
* pozostałe budynki lub ich części - 77,08 m ,
* grunty pozostałe - 214,75 m .
W toku kontroli podatkowej ustalono, że na nieruchomości trwają prace remontowe, które mają doprowadzić do wyodrębnienia dwóch lokali mieszkalnych oraz jednego użytkowego. Po okazaniu przez podatniczki (a właściwie ich pełnomocnika) umowy kupna nieruchomości od Spółki z o.o. "A stwierdzono, że podatniczki są współwłaścicielkami działki o powierzchni 308 m2 z udziałem [...] (wspólnie z Gminą W.).
Z motywów odwołania wynika, że podatniczki kwestionują zaliczenie budynku do budynków pozostałych w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na jego zły stan techniczny. Według stron, pierwszą czynnością musi być w tej sprawie dokładna inwentaryzacja oraz szczegółowy obmiar gruntów i zabudowy. Z wywodów odwo-
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
łania można sądzić, że pełnomocnik prezentuje pogląd, według którego nieruchomość powinna być opodatkowana według danych wynikających ze złożonego przez podatników wykazu. Zarzucono też, że ustalenie powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu powinno nastąpić po dokonaniu pomiarów geodezyjnych.
Stosownie do art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego związany jest z danymi zawartymi w wykazie nieruchomości, chyba że w toku postępowania podatkowego stwierdzi się ich nierzetelność.
Z wezwania do korekty wykazu wynika, że organ podatkowy nie kwestionował ogólnej powierzchni użytkowej budynku, a tylko zakwalifikowanie części nieruchomości jako mieszkalnej. Organ podatkowy zakwestionował też rzetelność wykazu w zakresie powierzchni opodatkowanych gruntów (na korzyść podatniczek).
Ponieważ podatniczki nie dokonały korekty wykazu, wobec czego przedmiotem sporu w tej sprawie są więc dwie kwestie:
1) czy projektowane mieszkania podatniczek podlegają opodatkowaniu według stawek jak za części budynków mieszkalnych, czy też jak za budynki pozostałe;
2) czy grunty pozostałe opodatkowaniu podlegają od powierzchni określonej w wykazie, czy też od powierzchni wynikającej z umowy notarialnej - ewidencji gruntów.
Kolegium podkreśliło, że podstawową stawką podatku od nieruchomości od budynków jest stawka od budynków pozostałych (które nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę). Tylko w wypadku, gdy budynki związane są z działalnością gospodarczą podatnik płaci stawkę wyższą lub, gdy są to budynki mieszkalne, to płaci stawkę niższą (uprzywilejowaną).
Z twierdzeń podatniczek wynika, że nie remontują mieszkań, lecz adaptują inne pomieszczenia na lokale mieszkalne i że dotychczas adaptacja ta nie została zakończona.
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, lecz jedynie budynku. Zgodnie z art. 3 ust. 4, budynkiem jest obiekt budowlany posiadający otwory okienne i drzwi oraz dach a nawet tylko słupy oraz dach. Przepis ten nie uzależnia wymiaru podatku od stanu technicznego budynku, a więc bezzasadny jest zarzut podatników, że w pierwszej kolejności powinien być określony stan techniczny budynku.
Zaliczenie części budynków jako lokalu mieszkalnego nie leży w kompetencji organu podatkowego. To, czy adaptacja lokalu została wykonana prawidłowo i czy lokal może być przeznaczony na stały pobyt ludzi stwierdza się w innym postępowaniu (w trybie określony w rozporządzeniu z 16 sierpnia 1999 r. o warunkach technicznych użytkowania lokali mieszkalnych - Dz. U Nr 74, poz. 836).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatniczki wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lub jej uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji "wraz z zobowiązaniem organu podatkowego do dokonania wspólnych właściwych i szczegółowych obmiarów dotyczących budynku mieszkalnego przy ul. G. [...] w W.
Skarżące zarzuciły Kolegium naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ ten przed wydaniem decyzji nie wyznaczył ani stronom, ani ich pełnomocnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. To zaś oznacza, że decyzja organu odwoławczego została wydana bez czynnego udziału w postępowaniu podatniczek, co narusza art. 123 § 1 op. Ponadto ustalenia zawarte w decyzji organu odwoławczego są niezgodne ze stanem faktycznym i nie zostały poparte dowodami.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji, a ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze podniosło, że w protokole z kontroli nieruchomości przeprowadzonej w dniu [...] przez pracowników Urzędu Miejskiego w W., pod-
4
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
pisanym przez pełnomocnika podatniczek, stwierdza się, że powierzchnia użytkowa budynku będącego własnością podatniczek wynosi 281,79 m2 i została ustalona na podstawie oświadczenia tegoż pełnomocnika. Powierzchnia działki nr [...]wynosząca 308 m2, której podatniczki są właścicielkami w [...] (171,56 m2 ) jest określona w notarialnej umowie sprzedaży.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy
- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się
jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja znajduje dostateczne podstawy w obowiązującym prawie materialnym, przy jej wydaniu zaś nie doszło do uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy przede wszystkim zauważyć, że organy podatkowe nie kwestionowały w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości ogólnej powierzchni użytkowej budynku, która wynikała ze złożonego przez T. K. - pełnomocnika podatniczek
- wykazu nieruchomości. Spór między organami podatkowymi a podatniczkami powstał
w związku z wyróżnieniem w wykazie nieruchomości powierzchni mieszkalnej oraz po
wierzchni pozostałej. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że nie było podstaw do wyod-
rębniania w budynku powierzchni mieszkalnej, gdyż w obiekcie tym trwają prace remon-
towo-adaptacyjne, które mają doprowadzić do wyodrębnienia dwóch lokali mieszkalnych
oraz jednego użytkowego, jednakże dotychczas inwestycja ta nie została zakończona. O
tym, czy adaptacja budynku (lokalu) została wykonana zgodnie z przepisami prawa bu
dowlanego i czy oznaczony budynek (lokal) może być przeznaczony na stały pobyt ludzi,
stwierdza się - zdaniem organów podatkowych - w odrębnym postępowaniu z zakresu
prawa budowlanego (w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Spraw We
wnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. o warunkach technicznych użytko-
5
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
wania lokali mieszkalnych - Dz. U. Nr 74, poz. 836), nie zaś w postępowaniu podatkowym.
Wobec bezspornego faktu niezakończenia prac remontowo-adaptacyjnych w budynku objętym postępowaniem podatkowym, organy podatkowe niewadliwie przyjęły, że nie ma jeszcze podstaw do wyodrębniania z ogólnej powierzchni budynku - powierzchni mieszkalnej. Ponieważ z ustaleń poczynionych w postępowaniu wyjaśniającym wynika, że sporny budynek nie jest jeszcze przystosowany do funkcji mieszkalnej, nie wykorzystuje się też tego obiektu do działalności gospodarczej (w roku objętym kwestionowaną decyzją budynek ten nie należał również do przedsiębiorców), przeto niewadliwie organy podatkowe zakwalifikowały ten obiekt do "pozostałych budynków", stosując stawkę podatkową przewidzianą dla takich właśnie przedmiotów.
W takiej sytuacji nie można zgodzić się z zapatrywaniem skarżących, że organy podatkowe pominęły w postępowaniu fakt sporządzenia w lipcu 1998 r. projektu adaptacji spornej nieruchomości na dwa lokale mieszkalne i lokal użytkowy, co - zdaniem skarżących - daje podstawy do kwalifikacji nieruchomości jako budynku mieszkalnego i jedynie w małej części przeznaczonego na inne użytkowanie, m. in. na garaż i pomieszczenia gospodarcze. Samo przygotowanie takiego projektu nie jest wystarczającą przesłanką do zmiany charakteru nieruchomości budynkowej, gdyż dopiero zakończenie robót remontowo-budowlanych i orzeczenie organów architektoniczno-budowlanych o spełnianiu wymagań przewidzianych dla lokali mieszkalnych stanowić będzie dla organów podatkowych podstawę do zmiany kwalifikacji obiektu w zakresie podatku od nieruchomości. Organy te nie są bowiem właściwe do samodzielnej oceny, czy stan robót budowlanych istniejący w okresie objętym podatkiem pozwala uznać remontowane (adaptowane) pomieszczenia za lokale mieszkalne.
Na dokonaną przez organy podatkowe oceną spornego budynku dla celów podatkowych nie ma także wpływu zarzucana przez skarżące Gminie W. opieszałość tej jednostki samorządu terytorialnego, jako współwłaściciela nieruchomości, w przekazaniu podatniczkom niezbędnej dokumentacji technicznej dotyczącej spornego budynku, czy też brak wsparcia finansowego ze strony Gminy na pokrycie kosztów związane z remontem wspólnego budynku. Okoliczności te nie są bowiem zdarzeniami podatkowo-prawnymi, gdyż dotyczą stosunków cywilnoprawnych między współwłaścicielami, a zatem nie mogą być rozpoznawane i oceniane w postępowaniu podatkowym.
Co zaś się tyczy powierzchni nieruchomości gruntowej, objętej kwestionowaną decyzją, to zauważyć należy, iż organy podatkowe niewadliwie uwzględniły powierzchnię działki ujętą w akcie notarialnym, na podstawie którego skarżące nabyły nieruchomość, a następnie - biorąc pod uwagę ułamek odzwierciedlający udział podatniczek we współwłasności - przypisały im odpowiednią powierzchnię podlegającą opodatkowaniu. Trzeba przy tym podkreślić, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń związanych z nieruchomością a także oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią - według art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) - dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Takie właśnie dane stanowiły w rozpoznawanym wypadku podstawę do opisania w akcie notarialnym cech nabywanego przez podatniczki udziału we współwłasności, co następnie posłużyło organom w postępowaniu podatkowym.
W orzecznictwie zwrócono uwagę na istotną także dla oceny niniejszej sprawy kwestię, a mianowicie na tryb weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz oddziaływania dokonanych w tym trybie zmian na postępowanie podatkowe. Skoro ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych
6
Sygnatura akt I SA/Wr 3607/02
wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, wiążącym także organy podatkowe, to w wypadku, gdy podatnik kwestionuje zawarte tam dane, powinien najpierw wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie zaś, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych 1994, nr 4-5). Jeżeli zatem skarżące uważają, że faktyczna powierzchnia działki jest - jak twierdzi ich pełnomocnik - większa aniżeli objęta decyzją podatkową (co powodowałoby zwiększenie podatku od nieruchomości w stosunku do wynikającego z zaskarżonej decyzji), to powinny postąpić stosownie do wskazania zawartego w przywołanym orzeczeniu.
Nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w zebranym materiale sprawy postawiony przez skarżące organom podatkowym zarzut naruszenia zasady czynnego udziału po-datniczek w postępowaniu podatkowym (art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Skarżące były bowiem reprezentowane przez pełnomocnika T. K., który uczestniczył w postępowaniu wyjaśniającym, składał stosowne dokumenty, brał w kontroli przeprowadzonej przez organy podatkowe (co potwierdza protokół z dnia [...]podpisany przez T. K. w dniu [...]), został wreszcie wezwany do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego (postanowienie Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...], doręczone pełnomocnikowi stron w dniu [...]), w postępowaniu odwoławczym zaś nie prowadzano żadnych nowych dowodów, opierając się na materiale znanym i dostępnym stronom. W takiej sytuacji niewydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest uchybieniem proceduralnym, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Ponieważ wszczęte skargą podatniczek postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organom podatkowym zarzutu naruszenia prawa według art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 tej ustawy - należało orzec, jak w sentencji wyroku.
7