I SA/Wr 360/25

I SA/Wr 360/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący sprawozdawca/
Dagmara Stankiewicz-Rajchman
Tadeusz Haberka
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 15 ust. 1,2,  art. 113 ust. 1,  art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2025 poz 111
art. 14b par. 1,  art. 121 par. 1,  art. 122,  art. 187 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 9 ust. 1
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: SWSA Tadeusz Haberka SWSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Protokolant: Starszy specjalista Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2025 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.2.2025.2.MR w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organem podatkowym.
1.1. Przedmiotem skargi A. G. (dalej Skarżący/ Wnioskodawca/ Strona) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ podatkowy) z dnia 14 marca 2025 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.2.2025.2.MR w przedmiocie podatku od towarów i usług.
1.2. W dniu 2 stycznia 2025 r. wpłynął wniosek Strony z dnia 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełniony pismem z dnia 11 marca 2025 r., w których przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, ze zm.; dalej uPDOF). Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą o nazwie "R.", m.in. w obszarze działalności usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej oraz pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana, która jest objęta kodami PKD: 96.04.Z i 74.90.Z. W ramach działalności gospodarczej, podatnik oferuje prowadzenie indywidualnych treningów stacjonarnych z podopiecznymi, tworzenie indywidualnych planów treningowych oraz konsultacje jednorazowe w zakresie treningów, odżywiania, suplementacji, odnowy biologicznej oraz sprzętu sportowego. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia z VAT, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361; dalej uVAT). Wnioskodawca podejmował (i podejmuje obecnie) działania w zakresie najmu nieruchomości prywatnych mieszczące się w pojęciu zarządzania majątkiem prywatnym – na cele mieszkaniowe. Umowy zawarte przez Wnioskodawcę zawarte są z osobami prywatnymi. Wnioskodawca nie dokonywał w latach poprzednich rejestracji dla potrzeb VAT ze względu na nieprzekroczenie kwoty zwolnienia podmiotowego wynikającego z art. 113 ust. 1 uVAT. Do kwoty limitu, o której mowa w tych przepisach Wnioskodawca nie dokonywał bowiem włączenia przychodów z prywatnego najmu mieszkań. Mieszkania te nie były, ani nie są w żaden sposób związane z prowadzoną przed Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, nie stanowią w jej ramach środków trwałych ani towaru i pozostają wyłącznie w sferze prywatnej majątku Wnioskodawcy, zaś wszelkie czynności związane z tymi nieruchomościami, a podejmowane przez Wnioskodawcę, są realizowane wyłącznie w sferze zarządzania jego majątkiem prywatnym. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1/ czy podatnik ma prawo nie uwzględniać przychodu z najmu prywatnego nieruchomości ustalając limit VAT 200.000,00 zł, zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 VATU; 2/ czy w sytuacji uznania, że najem prywatny nieruchomości posiada charakter transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 113 ust. 2 uVAT, można przychodów z tego najmu nie uwzględniać ustalając limit VAT 200.000,00 zł, zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 uVAT.
Przedstawiając swoje stanowisko w zakresie pytania pierwszego, Strona odwołała się do treści art. 15 ust. 1 i 2 uVAT, art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1; dalej dyrektywa VAT); wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, EU:C:2011:589, jak też orzecznictwa NSA i wskazała, że w kontekście kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym nie miała obowiązku dokonać rejestracji dla potrzeb VAT w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, gdyż w jej zakresie nie przekroczyła ona progu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego. Przychód z wynajmu nieruchomości prywatnych w ogóle nie podlegał VAT. Tym samym wynajmowanie przez Wnioskodawcę mieszkań stanowiących jego majątek prywatny (i w żaden sposób nie wykorzystywanych w działalności gospodarczej) nie może zostać uznane jako osiągnięte w ramach tej działalności na gruncie VAT. Podatnik dokonujący transakcji prywatnie (wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem prywatnym) nie działa w charakterze podatnika VAT, a transakcje takie nie podlegają VAT. Ponadto wbrew częstemu (mylnemu) przekonaniu, na zakwalifikowanie czynności jako "profesjonalnej" nie wpływają takie okoliczności jak: liczba i zakres dokonywanych transakcji w zakresie najmu, wartość uzyskanych z nich przychodów, długość okresu, w którym następowały transakcje, sposób przeznaczenia uzyskanych ze sprzedaży środków pieniężnych. Zdaniem Strony najem "prywatny" (niebędący działalnością gospodarczą) nawet jeśli uznany za zorganizowany, ciągły i powtarzalny nie oznacza od razu prowadzenia działalności gospodarczej – tak długo, jak mieści się w ramach racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym. Co istotne, żadne z mieszkań zakupionych przez Podatnika nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana ani wykorzystywana w jakimkolwiek wymiarze do działalności gospodarczej. Nie ma innych okoliczności lub przekonujących argumentów wskazujących na związek przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą polegającą na wynajmowaniu lokali mieszkalnych. Podkreślenia wymaga, że w zeznaniu rocznym np. za 2021 r., czy 2022 r. Podatnik wykazał przychody z najmu jako przychody z najmu "prywatnego", a nie z działalności gospodarczej. Co również istotne, ze względu na specyfikę rynku mieszkań mimo faktu, że Podatnik osiąga marginalne dodatnie przepływy pieniężne z ich najmu (lub w niektórych okresach wręcz ujemne), ich dalsze wynajmowanie ma na celu zachowanie wartości pieniądza w czasie (oszczędności) i w przyszłości (po wzroście cen tych mieszkań) rozpatruje on ich ewentualną sprzedaż (w części lub w całości). Z perspektywy Wnioskodawcy, inwestycja ta ma więc charakter lokacyjny, co tylko popiera wskazaną wyżej argumentację. W konsekwencji Strona uznała, że nie powinna uwzględniać przychodu z najmu prywatnego nieruchomości przy ustalaniu limitu VAT 200 000 zł zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 uVAT.
W odniesieniu do pytania drugiego, przedstawione transakcje najmu nieruchomości będą miały charakter pomocniczy i nie powinny być wliczane do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 uVAT. W przypadku Wnioskodawcy, zakup nieruchomości miał charakter inwestycyjny w celu zabezpieczenia swoich oszczędności, poprzez lokowanie kapitału w rynek nieruchomości. Działalność główna to inwestowanie w nieruchomości, natomiast wynajem jest tylko i wyłącznie przeprowadzany do pokrycia kosztów utrzymania posiadanych mieszkań i spłaty kredytów. W związku z powyższym Wnioskodawca podkreśla, że skala inwestycji związanych z nieruchomościami i ich wynajmem jest mała, nieistotna, mająca zabezpieczyć cześć jego majątku. Dodatkowo należy podkreślić, że działalność ta nie ma wymiaru profesjonalnego, a Strona wszystko realizuje i wyszukuje sama – ogłoszenia na portalach związanych z nieruchomościami, obsługa najemców, tworzenie umów itd.
1.3. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Odwołał się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 36, art. 113 ust. 1, ust. 2, ust. 5, ust. 10, ust. 13 pkt 1 i pkt 2 uVAT, art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) i podkreślił, że najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 uVAT, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 uVAT, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT. Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem VAT wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Taka sytuacja zachodzi u Wnioskodawcy, którego należy uznać za podatnika VAT. Odnośnie kwestii wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego to odwołano się do treści art. 288 pkt 1 lit. e) dyrektywy VAT, który stanowi, że stanowi, że kwota obrotu wyliczana dla ww. zwolnienia obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami. Natomiast sformułowanie "transakcje związane z nieruchomościami" oznacza (stosownie do wyroku TSUE z dnia 9 lipca 2020 r. CT, C-716/18, EU:C:2020:540) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j) i k) (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) dyrektywy VAT. Odwołano się do znaczenia językowego w Słowniku Języka Polskiego słów takich jak transakcje [to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów] czy pomocniczy [pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający], jak i do wersji angielskiej, niemieckiej i francuskiej, co wskazywałoby na termin "incydentalny" [mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko] czy "uboczny" [dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy]. Organ podatkowy stwierdził zatem, że transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter "pomocniczy", należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie usługi nieruchomości prywatnych – na cele mieszkaniowe, nie uznano za działalność świadczoną pomocniczo. Zdaniem organu podatkowego jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w zakresie poprawy kondycji fizycznej, drugi rodzaj wykonywanej przez Stronę działalności. W konsekwencji, w analizowanej sprawie, ustalając limit wartości sprzedaży 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 uVAT, Strona powinna wliczyć wartość sprzedaży usług najmu nieruchomości prywatnych.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono powołaną na wstępie interpretację indywidualną. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111; dalej OP) poprzez poddanie błędnej analizie regulacji prawnych mających wpływ na zakres i sposób ustalenia, czy Skarżący w poszczególnych latach podatkowych przekroczył limit kwotowy przewidziany w art. 113 ust. 1 uVAT. Ponadto zarzucono organowi podatkowemu naruszenie art. 121 § 1 OP, art. 122 OP i art. 187 § 1 OP, poprzez nierzetelne zebranie i ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominiecie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także brak wyczerpującego odniesienia się do stanowiska Strony oraz nieprawidłowe uwzględnienie przedstawionych przez Stronę wyjaśnień i dowodów. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu z uwzględnieniem wskazań Sądu oraz zasądzenie kosztów postepowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej aby dojść do konkluzji, że czynności wykonywane przez Skarżącego należy kwalifikować jako należące wyłącznie do sfery wyłącznie zarządzania majątkiem prywatnym, co oznacza brak ich zaliczenia do kwoty limitu z art. 113 ust. 1 uVAT.
2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i powtórzono argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
3.1. Skarga jest bezzasadna.
3.2. Na wstępie należy przypomnieć, że na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.; dalej PUSA) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej [...]. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 PUSA). W myśl zaś art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej PPSA) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a PPSA). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 PPSA). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, [...]. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
3.3. Należy podkreślić, że zarzuty sformułowane w skardze do tut. Sądu uniemożliwiają poczynienie kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Przepis art. 57a PPSA wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 449/22, CBOSA).
W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez stronę skarżącą granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze zostaną postawione, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych. Ustawodawca poprzez wprowadzenie w art. 57a PPSA dodatkowych wymogów, jakie spełniać powinna skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, jak również rezygnując z zasady oficjalności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przypadku zaskarżania tych aktów (wyjątek wprowadzony w art. 134 § 1 PPSA), ograniczył możliwość uchylenia zaskarżonej interpretacji, jeżeli uchybienie uzasadniające takie rozstrzygnięcie zostanie dostrzeżone przez sąd, lecz strona nie powoła się na to naruszenie poprzez postawienie stosownego zarzutu. Podważanie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, czy to przez naruszenie przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, odbywa się zatem jedynie w zakresie nakreślonym przez stronę we wniesionej skardze.
Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że wnoszący skargę na interpretację indywidualną jest zobowiązany do wyraźnego postawienia zarzutu naruszenia konkretnego przepisu. Związanie podstawami skargi w takich sprawach polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. To autor skargi wyznacza zakres kontroli wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Przytoczenie podstawy skargi musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze jako naruszone. Sąd administracyjny w przypadku rozpoznawania skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego nie jest ani zobowiązany, ani wręcz uprawniony do rekonstruowania zarzutów skargi na podstawie jej uzasadnienia (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 10/25, CBOSA).
3.4. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze podnosi zarzut naruszenia art. 14b § 1 OP poprzez cyt. "poddanie błędnej analizie regulacji prawnych mających wpływ na zakres i sposób ustalenia, czy Skarżący w poszczególnych latach podatkowych przekroczył limit kwotowy przewidziany w art. 113 ust. 1 uVAT". Tak sformułowany zarzut nie odpowiada treści art. 57a PPSA albowiem trudno jest dociec co tak naprawdę zarzuca Skarżący i ma on charakter nieprecyzyjny.
Wspomniany przepis art. 57a PPSA posługuje się kategoriami prawnymi takimi jak: "naruszenie przepisów postępowania", "dopuszczenie się błędu wykładni", "niewłaściwa ocena co do zastosowania przepisu prawa materialnego". W tym kontekście posłużenie się zwrotem błędnej analizy regulacji prawnych co miało wpływ na ustalenie czy Skarżący przekroczył limit kwotowy w poszczególnych latach jawi się jako niezrozumiały.
Przepis art. 14b § 1 OP stanowi, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zaś przepis art. 113 ust. 1 uVAT, że zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
Zestawienie tych dwóch przepisów tak naprawdę nie podważa poczynionego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawidłowego, według organu podatkowego, stanowiska oraz zawartego uzasadnienia prawnego, stosownie do art. 14c § 2 OP, którego to naruszenie nie zostało wskazane w treści skargi. Skarżący nie podniósł również naruszenia art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) uVAT, który to przepis wyraźnie wskazuje, że do wartości sprzedaży wskazanej w art. 113 ust. 1 uVAT wlicza się transakcje związane z nieruchomościami, chyba że mają one charakter pomocniczy, a właśnie na tych argumentach prawnych opiera się zaskarżona interpretacja indywidualna. Wprawdzie w treści uzasadnienia skargi pojawia się przepis art. 15 ust. 1 i 2 uVAT ale nie został on zaskarżony, a wywody mają walor pomijający rzeczywistą treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej, która wskazuje, że wynajem dla celów mieszkalnych wchodzi w zakres VAT i podlega zwolnieniu lecz również to, że kwota transakcji związanych z nieruchomościami jest wliczana do ww. wartości sprzedaży.
Uzasadnienie skargi to przepisanie stanowiska Skarżącego z wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Taki sposób wywodu jest niewystarczający w kontekście art. 57a PPSA. Sąd nie może zastępować profesjonalnego pełnomocnika i za niego niejako rekonstruować zarzutów skargi, co miałoby miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym bardziej jest to trudne, gdy Skarżący nie odnosi się do stanowiska organu podatkowego, które legło u podstaw zaskarżonej interpretacji indywidualnej, lecz przedstawia stanowisko niejako alternatywne, choć skrupulatnie unikające kluczowego dla sprawy orzecznictwa TSUE (por. wyrok: TSUE z dnia: 26 września 1996 r., Enkler, C-230/94, EU:C:1996:352, pkt 21-22; 27 stycznia 2000 r., Heerma, C‑23/98, EU:C:2000:46, pkt 19; 19 lipca 2012 r., Rēdlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 39) dotyczącego art. 9 zdanie trzecie dyrektywy VAT [za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu], a w konsekwencji mającego wpływ na wykładnię art. 15 ust. 2 zdanie drugie uVAT stanowiącego jego implementację, jak też w swej istocie nie podważające stanowiska organu podatkowego.
3.5. Przypomnieć też trzeba, że zakres postępowania interpretacyjnego uregulowanego przepisami Działu II - rozdział 1a OP wyklucza możliwość prowadzenia przez organ interpretacyjny postępowania dowodowego, co jest zastrzeżone do kompetencji organu podatkowego uprawnionego do prowadzenia postępowania podatkowego (zob. wyroki NSA z dnia: 5 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2330/16; 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt II FSK 378/25, CBOSA). Tymczasem w treści skargi Skarżący zarzuca naruszenie art. 122 OP i art. 187 § 1 OP poprzez cyt. "nierzetelne zebranie i ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także brak wyczerpującego odniesienia się do stanowiska Strony oraz nieprawidłowe uwzględnienie przedstawionych przez Stronę wyjaśnień i dowodów". Zarzuca zatem w swej istocie nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w danej sprawie, co nie mieści się w zakresie kompetencji organu podatkowego, który wydaje interpretację indywidualną. Zastosowanie zaś ww. przepisów jest niedopuszczalne po myśli art. 14h OP, zgodnie z którym W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. W takim samym kontekście stawiany jest zarzut naruszenia art. 121 § 1 OP. Tym samym należy uznać, że jest to zarzut bezprzedmiotowy, skoro organ podatkowy nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w toku postępowania interpretacyjnego.
3.6. Stosownie do art. 14b § 3 OP składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpujące przedstawienie ww. okoliczności powinno pozwolić w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. Właśnie dlatego opis stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego musi być precyzyjny, wyczerpujący i jednoznaczny. Opis wyczerpujący wymaga podania wszelkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska Strony. Jeżeli wniosek jest w tym względzie niepełny, a organ podatkowy nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie może realizować jednego z zasadniczych celów tej instytucji, tj. funkcji ochronnej wynikającej z art. 14k OP (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. II FSK 1703/14, CBOSA). Zadawane przez Skarżącego pytania dotyczyły zastosowania zwolnienia podmiotowego przewidzianego w art. 113 ust. 1 uVAT. W przedstawionym stanie faktycznym tak naprawdę nie wiadomo ile mieszkań podlega wynajmowi przez Skarżącego. Tego typu informacja mogłaby mieć kluczowy wpływ na rozważenie w sprawie potencjalnego warunku (tzw. istnienia transakcji pomocniczej) przewidzianego w treści art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) uVAT. Ocena taka nie była możliwa z uwagi na brak przedstawienia wyczerpującego stanowiska przez Skarżącego, jak też brak było zarzutów skargi w tym zakresie.
3.7. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 PPSA.