I SA/KE 398/25

I SA/Ke 398/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak /sprawozdawca/
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art.1 par 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par 2 pkt 4a, art. 57a, art. 134 par 1, art. 146 par 1, art. 200 i art. 205 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 14b par 1 i 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2018 poz 1687
par 2 ust. 1 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. T. H. P. C. O. J. i P. sp. j. w Z. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Nowiny z dnia 25 lipca 2025 r. nr PLF-D-I.310.2.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy Nowiny na rzecz P. T. H. P. C. O. J. i P. sp. j. w Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 9 maja 2025 r. (data wpływu), [...] Sp. j. (dalej: "spółka") zwróciła się do Wójta Gminy N. (dalej: "Wójt") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania instalacji fotowoltaicznej posadowionej na dachu budynku produkcyjno-magazynowego.
We wniosku o udzielenie interpretacji spółka wskazała, że jest właścicielem działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] wraz z naniesieniami, położonych w obrębie geodezyjnym [...] Z. w gminie N.. Na przedmiotowych działkach znajduje się między innymi budynek produkcyjno-magazynowy z częścią socjalno-biurową o łącznej powierzchni [...] m2, wzniesiony na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nr [...]. Na dachu wymienionego budynku umieszczona jest instalacja fotowoltaiczna, nieposiadająca oddzielnych od budynku części budowlanych.
W związku z przedstawionym opisem stanu faktycznego spółka zapytała, czy instalacja fotowoltaiczna stanowić będzie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości?
Zdaniem podatnika instalacja fotowoltaiczna posadowiona na dachu budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno-biurową nie będzie stanowić przedmiotu opodatkowania. Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowlą mogą być opodatkowane wyłącznie części budowlane elektrowni fotowoltaicznych. Krzemowe panele półprzewodnikowe nie będą zatem stanowić budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., ale stanowić by ją mogły elementy budowlane, na których te panele byłyby zainstalowane. Nadto wyjaśniła, że panele fotowoltaiczne zamontowała na istniejącym budynku produkcyjno- magazynowym z częścią socjalno-biurową. Właściwie zatem należy uznać, że skoro panele zostały zamontowane na budynku, który sam w sobie stanowi obiekt budowlany opisany w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który już jest opodatkowany, to brak jest części budowlanych elektrowni fotowoltaicznej, innych niż budynek, które mogłyby stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W interpretacji indywidualnej z 25 lipca 2025 r., nr PLF-D-I.310.2.2025 Wójt na podstawie art. 14j § 1 oraz z art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.), dalej "Ordynacja podatkowa" stwierdził, że stanowisko przedstawione przez spółkę we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej organ powołał się na przepisy u.p.o.l. tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1. Wywiódł, że z powyższych przepisów wynika, że instalacja fotowoltaiczna posadowiona na dachu budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno-biurową będzie stanowić odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podał, że definicja legalna budowli zawarta jest w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. ustawodawca wymienił elektrownię fotowoltaiczną, jako budowlę podlegającą opodatkowaniu, to jednak nie można uznać instalacji fotowoltaicznej posadowionej na dachu za elektrownię fotowoltaiczną. Wójt wyjaśnił, że główną różnicą między elektrownią fotowoltaiczną, a standardową instalacją fotowoltaiczną montowaną na budynkach jest dostarczanie energii elektrycznej na poziomie przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, a nie do lokalnego użytkowania.
Następnie Wójt zwrócił uwagę na przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l., gdzie wskazano na możliwość opodatkowania budowli będących urządzeniami budowlanymi, rozumianymi jako przyłącza, urządzenia instalacyjne, inne urządzenia techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem i niezbędne do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, wzniesione w wyniku robót budowlanych. Dalej organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U z 2024 r. poz. 1757), od dnia 1 stycznia 2025 r. wprowadzono nowe kryteria kwalifikacji urządzeń budowlanych zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l. Zmiany te dotyczą przede wszystkim doprecyzowania warunku związku z budynkiem, wprowadzenia wymogu niezbędności oraz dodania kryterium wzniesienia w wyniku robót budowlanych.
Organ podatkowy zaznaczał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. roboty budowlane to prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Wyjaśnił, że montaż paneli fotowoltaicznych na dachu budynku wymaga przeprowadzenia określonych robót budowlanych. Przedmiotowy montaż obejmuje kilka istotnych etapów, które wpisują się w zakres robót budowlanych, między innymi polegającymi na zamontowaniu konstrukcji wsporczej, co wiąże się z wykonaniem przebić dachowych oraz uszczelnienia, aby umożliwić montaż kotew lub przepustów kablowych. Wszystkie te prace muszą uwzględniać obciążenia wynikające z norm PN-EN 1991-1-3:2005 (obciążenia śniegiem) oraz PN-EN 1991-1-4:2005 (obciążenia wiatrem), a także norm dotyczącymi szczelności dachów np. PN-EN 1993-1-1:2006 (Eurokod 3 - konstrukcje stalowe). Dodatkowo konieczna jest instalacja okablowania oraz zabezpieczeń elektrycznych, które muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi instalacji fotowoltaicznych np. PN-HD 60364-7-712:2016 (instalacje elektryczne niskiego napięcia - systemy fotowoltaiczne). Konieczne jest również podłączenie całego systemu do wewnętrznej instalacji elektrycznej budynku, co może wymagać ingerencji w istniejącą infrastrukturę elektryczną i musi być zgodne z normami bezpieczeństwa PN-HD 60364-4-41:2017 (ochrona przed porażeniem elektrycznym).
Organ podał, że instalacja fotowoltaiczną powinna być bezpośrednio związana z budynkiem i niezbędna do jego użytkowania. Bezpośredni związek z budynkiem wynika z fizycznej ingerencji z jego konstrukcją oraz połączenia z instalacją elektryczną budynku. Natomiast niezbędność do użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem oznacza przede wszystkim dostęp do energii elektrycznej, jako warunku koniecznego dla prawidłowej eksploatacji budynku. Oświetlenie, ogrzewanie, wentylacja, systemy alarmowe i inne instalacje wymagają stałego zasilania, co oznacza, że zapewnienie energii mieści się w pojęciu niezbędności.
Końcowo stwierdził, że w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym wskazano na okoliczność montażu instalacji fotowoltaicznej na istniejącym już budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno-biurową. Dlatego też instalacja fotowoltaiczną nie została wzniesiona w wyniku robót budowlanych wraz z budynkiem, czyli nie była instalacją niezbędną do użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że instalacja fotowoltaiczna, jako całość stanowi odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla -urządzenie budowlane zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit c u.p.o.l.
Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą interpretację indywidulaną. Wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że opisana we wniosku instalacja fotowoltaiczna, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W uzasadnieniu spółka wskazała na elementy wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym jego uzasadnienie, które zestawiła z uzasadnieniem zaskarżonej interpretacji organu. Podniosła, że twierdzenie, jakoby "instalacja fotowoltaiczna nie została wzniesiona w wyniku robót budowlanych wraz z budynkiem, czyli nie była instalacją niezbędną do użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem" - jest nie do pogodzenia w definicją urządzenia budowlanego, które musi być niezbędne do wykorzystania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Ponadto przywołując fragment uzasadnienia do nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 19 listopada 2024 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 1757), skarżąca podniosła, że wykładnia autentyczna eliminuje z kręgu urządzeń technicznych będących budowlami wskazanymi w art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. c u.p.o.l. urządzenia jedynie usprawniające korzystanie z budynku lub budowli. Jak wskazano, budynek, na którym instalacja fotowoltaiczna została posadowiona i który z niej korzysta, został wzniesiony bez rzeczonej instalacji fotowoltaicznej, co bez wątpienia dowodzi, że nie była ona niezbędna do jego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Bezsprzecznie zatem instalacja fotowoltaiczna opisana we wniosku, nie może stanowić budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.o.l.
Spółka odwołała się także do interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Prezydenta Miasta W. 11 czerwca 2025 r. w sprawie [...] Nadto podkreśliła, że sporna instalacja fotowoltaiczna nie jest niezbędną do funkcjonowania budynku, nie stanowi elektrowni fotowoltaicznej, nie posiada elementów budowlanych oraz wbrew twierdzeniu organu, nie została wzniesiona w wyniku robót budowlanych i wobec przywołanych argumentów, nie może zostać uznana za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a w konsekwencji za samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kiecach zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, albowiem wydając interpretacje indywidualną organ naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 1a ust 1 pkt 2 lit c u.p.o.l. poprzez jego błędne (gdyż co najmniej przedwczesne) zastosowanie w sprawie.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dalej należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowią jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. (zob. J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, W. 2024, art. 14b-i powołane tam orzecznictwo). Zatem stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumpcję rozważa.
W realiach sprawy wnioskodawca zapytał o kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości instalacji fotowoltaicznej umieszczonej na dachu budynku produkcyjno - magazynowego w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025r., twierdząc, że nie stanowi ona odrębnego przedmiotu opodatkowania (budowli) w myśl art. 1a ust 1 pkt 2 lit b u.p.o.l.
Kontrolując wydaną w konsekwencji zadanego pytania interpretację indywidualną, sąd doszedł do przekonania, że zasadny jest zarzut naruszenia przez organ interpretacyjny art. 1a ust 1 pkt 2 lit c u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie. Wniosek o błędnym zastosowaniu tego przepisu wynika z niedających się usunąć wątpliwości, co do motywów jego zastosowania przez organ, albowiem motywy te – przedstawione w zaskarżonej interpretacji – są wewnętrznie sprzeczne. Stąd zajęte przez organ stanowisko, na obecnym etapie postępowania, uchyla się spod kontroli sądu.
Jakkolwiek organ przyjął, że w sprawie nie mamy do czynienia z przedmiotem opodatkowania ujętym w art. 1a ust 1 pkt 2 lit b u.p.o.l. (budowlą jako elektrownią fotowoltaiczną w zakresie jej części budowlanych), to następnie uznał, że instalacja fotowoltaiczna umieszczona na dachu budynku jest budowlą na podstawie art. 1a ust 1 pkt 2 lit c u.p.o.l. W myśl tego przepisu za budowlę uważa się urządzenie budowlane - przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Nie ulega wątpliwości, że elementem koniecznym do uznania danego urządzenia za urządzenie budowlane spełniające definicję budowli jest przyjęcie jego niezbędności do użytkowania budynku, z którym jest związane, zgodnie z jego przeznaczeniem. Tymczasem z uzasadnienia interpretacji indywidualnej (strona 4) wynika, że z jednej strony organ przyjmuje jakoby instalacja fotowoltaiczna była bezpośrednio związana z budynkiem i niezbędna do jego użytkowania, o czym świadczy dostęp do energii elektrycznej, by w następnym akapicie przyjąć, że skoro instalacja ta nie została wzniesiona wraz z budynkiem w wyniku robót budowlanych, to nie była instalacją niezbędną do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Powyższa argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna, a wnioski organu wzajemnie się wykluczają. Ponieważ dotyczą one podstawowego elementu definicji budowli – urządzenia budowlanego, czyli niezbędności danego urządzenia do użytkowania budynku, z którym jest związane, zgodnie z przeznaczeniem, nie jest dla sądu klarowne, dlaczego przepis ten został przez organ zastosowany w sprawie. Skoro bowiem w dacie wznoszenia budynku urządzenie nie było konieczne do użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem, to z jakiego powodu organ przyjmuje, że następczo stało się niezbędne. Pytanie to pozostaje bez odpowiedzi. Ze stanu faktycznego nie wynika również, aby budynek został odłączony od sieci elektrycznej, a instalacja była jedynym źródłem energii elektrycznej, z jakiego korzysta. Powyższe czyni wydaną interpretację indywidualną wadliwą i skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
Nadto zauważyć trzeba, że organ zastosował w/w przepis przywołując okoliczności, których wnioskodawca nie zawarł we wniosku o wydanie interpretacji. Uwaga ta dotyczy założonych przez organ elementów montażu paneli (etapów montażu), które zdaniem organu wpisywały się w definicje robót budowlanych, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 2b u.p.o.l. Jak wynika natomiast z przywołanych powyżej rozważań, to podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Jeżeli organ dostrzega konieczność uzupełnienia wniosku o dalsze, niezbędne dla wydania interpretacji, informacje, winien wezwać wnioskodawcę do ich wskazania, na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. Nie czyniąc tego w niniejszej sprawie organ samodzielnie przyjął na czym polegał montaż instalacji i założył dalej, że spełniał on definicję robót budowlanych. Wobec braku tych informacji w treści wniosku oraz braku dokumentacji projektowej instalacji, założenia te są dowolne.
Podkreślić trzeba, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się szczególnie doniosłą rolę wskazania prawidłowego stanowiska organu podatkowego wraz z uzasadnieniem prawnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2018 r., II FSK 1012/16 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to niezbędne w przypadku, gdy organ interpretujący negatywnie ocenia stanowisko wnioskodawcy. Urzędowe wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym musi być na tyle jednoznaczne, aby podatnik mógł się do niego zastosować. Uzasadnienie interpretacji powinno przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywnioskować, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu.
W kontrolowanej sprawie – z uwagi na opisane uchybienia – nie jest możliwa ocena prawidłowości zastosowania w sprawie art. 1a ust 1 pkt 2 lit c u.p.o.l.
W ponownie prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ oceniając stanowisko wnioskującego w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości instalacji fotowoltaicznej na dachu budynku przeanalizuje możliwość zastosowania art. 1a ust 1 pkt 2 lit a-d u.p.o.l., a wyniki tej analizy przedstawi w uzasadnieniu interpretacji. Organ zobowiązany będzie przy tym do takiego sformułowania własnych wniosków, aby były one wynikiem logicznej konsekwencji uprzednio dokonanej wykładni przepisu, a konkluzja o ich zastosowaniu w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę będzie nawiązywała wprost do elementów z tego stanu wynikających, nie zaś samodzielnie "dopowiedzianych" przez organ interpretacyjny. Jeżeli organ uzna, że przedstawiony stan faktyczny jest niepełny dla właściwej analizy przepisów prawa dokonanych na jego tle, zwróci się do wnioskodawcy z żądaniem jego uzupełnienia o brakujące – szczegółowo przez organ wskazane – elementy.
W związku z powyższym sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną intrepretację indywidualną, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji wyroku rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687 ze zm.), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania z uwzględnieniem uiszczonego wpisu w kwocie [...]zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego w wysokości [...] zł.