I SA/WR 351/23

I SA/Wr 351/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/
Łukasz Cieślak
Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 10 ust. 1 pkt 8 art.  lit. a,c
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Asesor WSA Łukasz Cieślak, Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 21 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 lutego 2023 r. znak 0113-KDIPT2-2.4011.1063.2022.1.DA w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. M. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawca) jest interpretacja indywidulana Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z 27 lutego 2023 r. znak 0113-KDIPT2-2.4011.1063.2022.1.DA, dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych.
Postępowanie przed organem.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 27 grudnia 2022 r. strona wystąpiła o wydanie interpretacji w zakresie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntu.
Strona wskazała, że 31 marca 1994 r. J. K. nabyła od Gminy Miejskiej K. w użytkowanie wieczyste zabudowaną działkę nr [...] nr [...], obręb T. o powierzchni [...] m2, położoną przy ul. [...], dla której prowadzona była księga wieczysta nr [...] oraz nabyła własność posadowionego na tej działce garażu (Rep. [...]). Następnie 13 kwietnia 1995 r. strona nabyła od J. K. wyżej opisaną nieruchomość.
Gmina Miejska K. w piśmie skierowanym do strony stwierdziła, że 31 marca 1994 r. doszło do błędnego opisania (numerycznego) przekazanej działki - działka przekazana wraz ze sprzedanym garażem winna być określona jako działka nr [...], a nie nr [...]. Jak wskazano we wniosku w sprawie mamy do czynienia z ciągiem garaży posadowionych na różnych działkach ze sobą sąsiadujących.
Na wniosek strony, Burmistrz Miasta K. stwierdził, że celem uregulowania stanu prawnego należy dokonać zamiany nieruchomości (przy czym w związku z błędem popełnionym przez Gminę Miejską K. - koszty z tym związane ponosić ma Gmina), wskazując dwie formy tej zamiany. Uznano, że odnaleziono dokumenty archiwalne pozwalające na stwierdzenie, że przedmiotem sprzedaży dokonanej 31 marca 1994 r. oraz 13 kwietnia 1995 r. powinien być garaż posadowiony na działce nr [...] obręb T.
W związku z prowadzonymi negocjacjami 8 października 2018 r. pomiędzy Gminą Miejską K. oraz stroną doszło do zawarcia umowy zamiany, mocą której strona przeniosła na rzecz ww. Gminy prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] oraz prawo własności garażu znajdującego się na tej działce stanowiącego odrębną własność, objętych księgą wieczystą nr [...] (powodując wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego na mocy art. 247 Kodeksu cywilnego), a w zamian za to, Gmina Miejska K. oddała stronie odpłatnie w użytkowanie wieczyste na 99 lat działkę gruntu nr [...] oraz przeniosła na wnioskodawcę własność garażu znajdującego się na tej działce. W związku z tym, że zgodnie z operatem szacunkowym uzyskanym przez Gminę Miejską K. wartość przedmiotu umowy ustalono co do działki nr [...] na łączną kwotę 15 045 zł (3 685 zł - wartość działki, 11 360 zł - wartość garażu), zaś co do działki nr [...] na łączną kwotę 14 959 zł (3 685 zł - wartość działki, 11 274 zł - wartość garażu) z tytułu zamiany strona na rzecz Gminy Miejskiej K. kwotę 86 zł, stanowiącą różnicę wartości garaży. Zamiana zwolniona była z podatku VAT (Rep. [...]).
Jak wskazano we wniosku umowa zamiany stanowiła realnie zamianę formalną związaną z uprzednim błędem w opisie numeru działek, a zatem strona pozostała we władaniu tej samej działki i garażu, a Gmina Miejska K. pozostała we władaniu tej samej działki, którą posiadała wcześniej - doszło wyłącznie do prawidłowego oznakowania działek stanowiących uprzednio przedmiot obrotu.
11 maja 2022 r. wnioskodawczyni sprzedała prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] obręb T. o powierzchni [...] ha oraz prawo własności garażu znajdującego się na tej działce za łączną kwotę 30 000 zł.
W związku z powyższym zadano pytanie, czy w związku ze sprzedażą prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] obręb T. oraz sprzedażą prawa własności garażu na niej posadowionego przed upływem pięciu lat od dnia umowy zamiany, zawartej z Gminą Miejską K., mocą której (w sposób formalny, w związku z uprzednim błędem opisowym numeru działki - po stronie Gminy Miejskiej K.), strona stała się właścicielką prawa użytkowania wieczystego tak opisanej działki oraz garażu na niej posadowionego, których realnym właścicielem i posiadaczem była od 13 kwietnia 1995 r., wnioskodawczyni jest zobligowana do uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych naliczonego od ceny sprzedaży?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona wskazała, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2022 r., poz. 2647, ze zm.; dalej uPIT), źródłem dochodów podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 30e ww. ustawy, jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
W ocenie skarżącej określona działka gruntu weszła do jej majątku 13 kwietnia 1995 r. Od tego dnia działka stanowiła przedmiot użytkowania wieczystego, a posadowiony na niej garaż był jej własnością. Z prawami tymi połączone było faktyczne posiadanie nieruchomości wraz posadowionym na niej garażem.
W ocenie wnioskodawcy, od chwili stwierdzenia uprzedniego błędu w oznaczeniu działek do chwili obecnej nie doszło do żadnej zmiany w stanie faktycznym. Działka określona w umowie zamiany z 23 października 2018 r. jako działka nr [...], jest działką tożsamą z działką uprzednio określaną jako nr [...]. Nie doszło zatem do żadnego realnego przekształcenia własnościowego, a jedynie do zmiany numeracji działek.
Treść umowy, jak i jej skutki nie mogą być oceniane z punktu widzenia nazwy umowy, ale muszą uwzględniać cel umowy i cel oświadczeń woli składanych przez strony umowy. Każda instytucja prawa podatkowego musi być przy tym oceniana przez pryzmat ratio legis unormowania. W tym przypadku celem ustawodawcy jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości w określonym okresie od jej nabycia, tj. od chwili powiększenia majątku. Nabycie w tym wypadku musi być traktowane jako pierwotne wejście w skład majątku. Zdarzenie następcze - nawet jeżeli przyjęło formę zamiany - prowadzące wyłącznie do sprostowania błędu i doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym, niepowodujące zwiększenia majątku, nie może być uznane za nabycie w rozumieniu ww. normy. Z tego też powodu - w przedstawionych okolicznościach - środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości nie podlegają w ocenie wnioskodawcy opodatkowaniu.
W interpretacji z 27 lutego 2023 r. DKIS uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Po przytoczeniu przepisów prawa organ wyjaśnił, że rezultatem umowy zamiany nieruchomości jest z jednej strony zbycie nieruchomości, a z drugiej nabycie na własność innej nieruchomości. Tym samym, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej uprzednio w drodze zamiany, datą, od której należy liczyć okres pięcioletni, o którym mowa w ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT jest rok, w którym dokonano zamiany nieruchomości. Oczywiste jest bowiem, że zamiana jest formą nabycia, gdyż właściciel nabywa w drodze umowy coś, do czego prawa własności wcześniej nie miał, bo należało do innej osoby, nawet w sytuacji, kiedy zamiana nieruchomości następuje bez wzajemnych dopłat.
Dalej wyjaśnił organ, że skoro rezultatem umowy zamiany jest nabycie innej nieruchomości, prawa (w przypadku wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] oraz prawa własności garażu znajdującego się na tym gruncie), to w stosunku do tej nieruchomości, prawa - bieg terminu pięcioletniego, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT liczony jest z uwzględnieniem daty nabycia przez wnioskodawcę prawa w drodze zamiany, tj. od końca 2018 r.
Organ wskazał, że przychód uzyskany przez stronę ze sprzedaży 11 maja 2022 r. prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] i prawa własności garażu znajdującego się na tym gruncie nabytych w drodze umowy zamiany 8 października 2018 r., stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) uPIT, ponieważ sprzedaż ta nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w który nastąpiło nabycie działki nr [...] i garażu. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ww. ustawy, podlega dochód uzyskany z tej sprzedaży. Zgodnie z art. 19 uPIT przychodem ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] oraz prawa własności garażu jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. DKIS wskazał, że tak określony przychód, strona będzie mogła pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu zdefiniowane w art. 22 ust. 6c uPIT, obejmujące wydatki związane z nabyciem prawa użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] oraz prawa własności garażu.
Organ nie zgodził się ze stroną, że sprzedaną 11 maja 2022 r. nieruchomość i prawo nabyła 13 kwietnia 1995 r., ponieważ przedmiotem sprzedaży przez stronę w 2022 r. było prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] i prawo własności garażu znajdującego się na tym gruncie, które strona nabyła w 2018 r. na podstawie umowy zamiany. Natomiast w 1995 r. strona nabyła prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] oraz prawo własności garażu znajdującego się na tym gruncie.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej interpretacji indywidualnej strona - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Strona zaskarżyła interpretację w całości, zarzucając naruszenie art. 10 ust 1 pkt. 8 lit. a-c uPIT w zw. z art. 65 k. c., polegające na błędnym ich zastosowaniu do przedstawionego stanu faktycznego, poprzez uznanie, że w sprawie doszło do odpłatnego nabycia nieruchomości w drodze zamiany powodującego w następstwie kolejnej umowy sprzedaży do powstania obowiązku podatkowego, w sytuacji gdy umowa z 8 października 2018 r., zgodnie z wolą i zamiarem stron, miała wyłącznie doprowadzić do prawidłowego określenia geodezyjnego (numerycznego) działek, z których jedna pozostawała we władztwie, posiadaniu oraz własności skarżącej od 1995 r. i umowa zamiany nie zmieniła żadnego elementu w stanie faktycznym, co powoduje, że nie można mówić o nabyciu nieruchomości 8 października 2018 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Skarżąca wskazała, że zakresem zaskarżenia nie są objęte wywody zawarte w uzasadnieniu interpretacji odnoszące się do zasad obliczenia podatku, w tym kosztów odpłatnego zbycia oraz kosztów uzyskania przychodu. Te kwestie pozostają poza przedmiotem sprawy.
Dalej skarżąca przywołała opisany we wniosku stan sprawy i wskazała, że ww. okoliczności muszą być uwzględnione przy interpretacji również norm prawa podatkowego w połączeniu z normami prawa cywilnego, gdyż nie można zapomnieć o art. 65 § 1 i § 2 k.c. Nie stał się on zaś podstawą rozważań organu interpretującego. Zważyć trzeba, że zgodnie z normą wyrażoną tymi przepisami oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje, zaś w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Strona podniosła, że w zaskarżonej interpretacji nie ma żadnego odniesienia się do podstawowej zasady interpretacyjnej umów. Organ przytoczył nie budzące wątpliwości normy prawne określające podstawowe założenia i cechy umowy zamiany, pomijając przy tym zupełnie okoliczności w jakich została przedstawiona w sprawie umowa zawarta, a już zupełnie poza zainteresowaniem organu (pomimo wskazania tego elementu w stanie faktycznym) został cel umowy oraz zamiar skarżącej przystępującej do umowy i składającej oświadczenie woli. Jeżeli bowiem strony nie miały wątpliwości co do tego, że posiadanie działek nie ulegnie zmianie (stan utrwalony przez 30 lat), a jedynie nastąpi zmiana, a faktycznie poprawienie numeracji, to trudno sięgać wyłącznie po normy regulujące umowę zamiany. Nie ma obecnie potrzeby ustalania, czy cel ten mógł być osiągnięty za pomocą innych instytucji prawnych, gdyż był on oczywisty dla stron (i jest oczywisty dla podmiotów oceniający te zdarzenia następczo), a przyjęta forma jego osiągnięcia nie stanowiła naruszenia przepisów, jak również nie zmierzała do ominięcia jakichkolwiek regulacji. Co zaś znamienne taką formę "naprawienia" błędnego oznaczenia narzuciła skarżącej gmina K.
W ocenie skarżącej skutkiem umowy z 8 października 2018 r. nie było przysporzenie po stronie skarżącej, jak również realna zmiana w jej prawie własności. Tym samym umowa sprzedaży z 11 maja 2022 r. nie doprowadziła do zaistnienia przychodu - nie pozostając w jakimkolwiek związku z umową z 8 października 2018 r., który winien być opodatkowany. Sprzedaż dotyczyła wyłącznie działki, która pozostawała we władaniu skarżącej od 1995 r.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania organ wyjaśnił, że użyty w ww. przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT termin "nabycie", oznacza każde przeniesienie na nabywcę własności rzeczy w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości. Tak więc jednym ze sposobów nabycia nieruchomości jest nabycie własności nieruchomości w drodze zamiany.
Umowa zamiany jest umową konsensualną, odpłatną i wzajemną, w której świadczenia obu stron mają charakter niepieniężny. DKIS powołał się na brzmienie art. 603 ustawy Kodeks cywilny stosownie do którego przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy| w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Jak dalej wskazał DIAS – powołując się na art. 604 k.c. - zamiana jest umową o podobnym charakterze co sprzedaż. Jak dalej wyjaśnił DKIS umowa zamiany rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę. Zasadnicza różnica między umową sprzedaży a umową zamiany polega jedynie na tym, że w umowie zamiany nie występuje świadczenie pieniężne, a formę zapłaty stanowi inna rzecz. DKIS wskazał, że rezultatem umowy zamiany nieruchomości jest z jednej strony zbycie nieruchomości, a z drugiej nabycie na własność innej nieruchomości. Tym samym, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej uprzednio w drodze zamiany, datą, od której należy liczyć okres pięcioletni, o którym mowa w ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT jest rok, w którym dokonano zamiany nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.).
Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Należy również wskazać, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 o.p. zawiera dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dalej: stanu sprawy), w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji podzielić należy pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76).
W świetle tego co zostało wyżej wywiedzione, kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ - w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Przywołując ramy prawne sprawy wskazać należy, że jak stanowi art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 o.p.). Stosownie do art. 14c § 1 o.p. zdanie 1 interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a i c uPIT źródłami przychodów są odpłatne zbycie (z zastrzeżeniem które nie ma w sprawie zastosowania) nieruchomości (...) oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, (...) w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Jak już wyżej wskazano, sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle zarzutów skargi zasadniczy spór dotyczy tego, czy do sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności garażu znajdującego się na tej działce doszło przed czy po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
Rację ma strona skarżąca, że wskutek umowy zamiany nie doszło do zmiany posiadania. Nie miało to jednak zasadniczego znaczenia w sprawie bowiem powstanie obowiązku podatkowego nie jest wynikiem zmiany posiadania lecz jest konsekwencją nabycia prawa lub własności. A z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wynika, że w 2018 r. doszło do nabycia w wyniku umowy zamiany prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i prawa własności garażu. Strona nabyła prawo i własność posiadanych od 1995 r. nieruchomości i garażu (działka nr [...] wraz z garażem), oddając w zamian przedmiot jej prawa i własności (działkę nr [...]).
Działka nr [...] pozostawała we władaniu skarżącej od 1995 r. ale nie przysługiwało jej do niej prawo użytkowania wieczystego ani prawo własności do posadowionego na niej garażu. To ograniczone prawo rzeczowe oraz własność garażu skarżąca nabyła w roku 2018 r. A w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a i c uPIT są one źródłem przychodu jeżeli to zbycie nastąpi przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W sprawie wprawdzie objęcie w posiadanie prawa użytkowania wieczystego oraz garażu miało miejsce w roku 1995, jednak nabycie nastąpiło w roku 2018 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej interpretacji indywidualnej wskazanych przez skarżącą - i we wskazany przez niego sposób - przepisów prawa materialnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.