I SA/Wr 347/05

I SA/Wr 347/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik /sprawozdawca/
Lidia Błystak
Ludmiła Jajkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatki inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
art. 40
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA – Lidia Błystak Asesor WSA – Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. i Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2000 r.: oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. F. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z dnia [...]r. dotyczącej ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2000 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że A. S. i Z. Z. w 2000 r. prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w zakresie usług introligatorskich, rozliczając się z należnych zobowiązań podatkowych w formie karty podatkowej na podstawie decyzji Urzędu Skarbowego W. – F. z dnia [...]r. poz. rej. wym. [...].
W wyniku przeprowadzonej kontroli u skarżących, organ podatkowy pierwszej instancji w następstwie stwierdzonych nieprawidłowości w działalności spółki, ustalił, że skarżący wykonywali prace wykraczające poza ramy zgłoszonej do opodatkowania działalności introligatorskiej - wyrób i sprzedaż wykrojników oraz w znacznym stopniu korzystali z usług innych przedsiębiorstw/zakładów o tym samym profilu działalności (nie były to usługi specjalistyczne), u których zamawiali gotowe wyroby introligatorskie, np. pudła, przekładki, tekturę kształtową, itd. Z deklaracji PIT-16 złożonych przez skarżących wynikało bowiem, że zakres działalności spółki cywilnej obejmował wyrób opakowań z kartonu i papieru, usługowe krojenie (sztancowanie papieru i tektury, wykonywanie wykrojników introligatorskich). Organ podatkowy stwierdził zatem, że wspólnicy spółki naruszyli przepis art. 36 ust. 1 pkt i ust. 7 oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. nr 144 poz. 930 ze zm. zwaną dalej "ustawą o ryczałcie"). Powyższe nieprawidłowości polegające na prowadzeniu przez skarżących działalności w innym zakresie od zgłoszonego do opodatkowania oraz korzystania z usług podwykonawców przy realizacji zleceń były podstawą do wydania w dniu [...]r. decyzji Nr [...]o wygaśnięciu decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2000 r.
Strona skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła w dniu [...]odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 i 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. zwanej dalej "O.p."). poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów pomijając specyfikę procesu technologicznego przy świadczeniu usług oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez przyjęcie wykonawstwa wykrojników i ich sprzedaży przy realizacji zamówienia oznaczonych co do tożsamości pudeł oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałcie oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie poprzez zakwalifikowanie krojenia tektury na wymiar i wykonywanie pudeł jako wyrobów gotowych. Strona w odwołaniu złożyła również wniosek o powołanie biegłego sądowego – rzeczoznawcy z zakresu produkcji i technologii realizacji zamówienia, wykonania opakowań, teczek, pudeł sprzętem specjalistycznym i w niezbędnym zakresie.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, iż przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżących miało być introligatorstwo, z kolei samo wykonywanie wykrojników wchodzić miało w zakres usług introligatorskich. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. wystawionych przez spółkę cywilną w 2000 r. faktur VAT jednoznacznie wskazuje, iż skarżący wykonywali usługi wykraczające poza ramy zgłoszonej do opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej - zajmowano się między innymi produkcją i sprzedażą różnego rodzaju wykrojników. Tym samym skarżący w prowadzonej działalności gospodarczej byli producentami wykrojników odbieranych przez zakłady papiernicze i drukarnie, które wykorzystywały je we własnym procesie technologicznym. A zatem wykonywanie wykrojników, które z założenia powinny stanowić element niezbędny do wykonywania przez spółkę cywilną S. A., Z. Z. własnych usług introligatorskich, stało się samoistnym rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej polegającym na wykonywaniu narzędzi dla innych firm, co spowodowało naruszenie przez podatników przepisu art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o ryczałcie poprzez prowadzenie oprócz usług introligatorskich również innej działalności polegającej na produkcji i sprzedaży narzędzi, co stanowi przesłankę wykluczenia ich z podatkowania w formie karty podatkowej. Nadto skarżący korzystali z usług innych zakładów i przedsiębiorstw o podobnym profilu działalności, czym naruszyli przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie, przy czym usługi te nie należały do usług specjalistycznych. Karta podatkowa przysługuje bowiem wyłącznie osobom, które prowadzą działalność w zakresie wymienionym w jednej z części tabeli stanowiącej załącznik do ustawy, a o wszelkich zmianach w stanie faktycznym podanym we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, podatnik jest zobowiązany zawiadomić właściwy urząd skarbowy, czego skarżący nie uczynili. Wskazano także, ze postanowieniem z dnia [...]. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie uwzględnił wniosku strony o powołanie biegłego, bowiem ustalenia w zakresie nie dopełnienia obowiązków przez stronę i przez to nie spełnienie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, nie pozostaje w związku z żądaniem przeprowadzenia dowodu w postaci wnioskowanej opinii.
W skardze wniesionej w dniu [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucili naruszenie przepisów prawa, a w szczególności przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego (pominięcie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie technologii produkcji wykrojników, pudeł, pudełek); prawa materialnego - art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o ryczałcie; art. 187 § 1 i 192 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez przyjęcie ograniczonego przedmiotu działania podatnika wbrew przyjętemu wcześniej przez organ podatkowy opisowi podatnika i wydanie na tej podstawie decyzji o ustaleniu wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego, a także całkowite pominięcie specyfiki procesu technologicznego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż złożona dokumentacja poprzedzona wielokrotnymi konsultacjami w Urzędzie Skarbowym (włącznie z okazaniem wykonanego wykrojnika) i łączny opis prowadzonej działalności stały się podstawą do wydania karty podatkowej w zakresie introligatorstwa od 1996 r. przez kolejne lata. Nadto dołączona umowa spółki oraz zaświadczenie o prowadzeniu działalności gospodarczej wskazywało na możliwość prowadzenia działalności obejmującej produkcję i sprzedaż wykrojników. Dalej strona wywodzi, iż wykrojnik jest rzeczą oznaczoną co do tożsamości i wykonywany jest dopiero w związku z konkretnym zamówieniem w ramach wyrobu teczek, obwolut, opakowań z kartonu i papieru. Sporny wykrojnik natomiast stanowiły całość z pudłem w ramach złożonego zamówienia. Strona podniosła, że urząd skarbowy wydając przez kolejne lata decyzje w zakresie karty podatkowej akceptował usługi introligatorskie włącznie z wyrobem i sprzedażą wykrojników jako niezbędnych do całkowitego wykonania usługi. Skarżący nie zgadzają się również z poglądem o korzystaniu z usług innych zakładów i przedsiębiorstw w zakresie wykonywania pudeł i krojenia tektury na wymiar, bowiem zasadniczy cykl produkcyjny odbywał się w zakładzie podatnika. Skarżący nie zlecali krojenia tektury na wymiar pudeł lub pudełek. Tektura przed pocięciem jest surowcem do produkcji. Zdaniem skarżących postępowanie organu pierwszej instancji w świetle decyzji z 1996 r. bez zmiany warunków faktycznych, w następnych latach stanowiło naruszenie zasady trwałości, bowiem początkowo ustalono podatek dochodowy w formie karty podatkowej dla zakładu usługowo-handlowego, a w następnych latach przyjęto, przy tym samym opisie, zakres usług introligatorskich. Strona podniosła, iż organ pierwszej instancji pozbawił podatnika nabytych uprawnień, zarzucając mu postępowanie sprzeczne z prawem, mimo posiadanej wiedzy w przedmiocie działalności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stwierdził, iż za bezzasadny należy uznać zarzut skargi, że naruszono zasadę trwałości decyzji, gdyż w trakcie prowadzonego postępowania wyszły na jaw okoliczności świadczące o zmianie stanu faktycznego w stosunku do podanego w złożonym przez podatników wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej. Wskazać również należy, że o prawidłowości przedmiotowego rozstrzygnięcia świadczy także fakt, iż w deklaracjach PIT-16 nie zawarto żadnych informacji w zakresie odbiorców świadczeń (pole D4) oraz w zakresie korzystania z usług m. in. innych zakładów lub przedsiębiorstw (pole D5). Dopiero na etapie prowadzonego postępowania stwierdzono, iż podatnicy korzystają z usług innych zakładów. A zatem, urząd skarbowy otrzymując złożone deklaracje nie mógł stwierdzić, iż podatnikom nie przysługuje opodatkowanie w formie karty podatkowej. Tym samym, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego i zbadaniu sprawy organy podatkowe miały prawo orzec o utracie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej przez skarżących, którzy prowadzili działalność niezgodnie z wymogami przepisów prawnych regulujących tryb i zasady zryczałtowanej formy opodatkowania. Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia jest – zdaniem organu odwoławczego -również fakt, iż w decyzjach w sprawie ustalenia karty podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji określił rodzaj działalności jako usługowo - handlowy. Powyższe stwierdzenie dotyczące określenia rodzaju prowadzonej działalności nie mogło wprowadzić podatników w przekonanie, iż wykonywanie wykrojników na zlecenie jest objęte opodatkowaniem w formie karty podatkowej, gdyż czynności te dotyczyły działalności produkcyjnej (produkcja wykrojników), a nie działalności usługowej w zakresie zadeklarowanym w deklaracji PIT-16. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W., ustalenia poczynione w sprawie przez organ podatkowy pierwszej instancji znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 O.p. Rozważono w sposób wyczerpujący całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, poddając go wszechstronnej ocenie bez pominięcia żadnego z jego elementów. Organ podatkowy pierwszej instancji należycie oparł się na zebranym materiale dowodowym i wywiódł logicznie uzasadnione wnioski, popierając je stosowna argumentacją. Tym samym uznano za bezzasadny zarzut strony o błędnej wykładni i zastosowaniu przez urząd skarbowy art. 187 § 1 O.p. oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Ponadto skarżący mieli możliwość w toku prowadzonego postępowania podatkowego wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz w zakresie zebranego materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że znajduje ona umocowanie w obowiązującym prawie materialnym, a przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia reguł postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest kwestia zaistnienia przesłanek dających podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej za 2000 r.
Należy wskazać, że wymiar w karcie podatkowej następuje przez obligatoryjne wydanie decyzji, którą organ podatkowy przypisuje stawkę indywidualnemu podatnikowi na podstawie zewnętrznych znamion przedmiotu opodatkowania, które z kolei odpowiadają hipotetycznym, oszacowanym przez ustawodawcę stanom faktycznym. Wymiar zobowiązania w karcie podatkowej powstaje zatem w procedurze postępowania podatkowego inicjowanej przez wniosek podatnika o opodatkowanie na zasadach tej formy opodatkowania. Wniosek ten zawiera deklarację i zarazem zobowiązanie do prowadzenia działalności na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Art. 25 ustawy o ryczałcie zawiera wyraźnie wyszczególnione warunki, jakim powinna odpowiadać działalność podatnika. Zgodnie z ustępem 1 powołanego przepisu podatnicy prowadzący działalność usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy o ryczałcie (zwanej dalej "tabelą") w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy o ryczałcie - przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli: 1) złożą wniosek o zastosowanie opodatkowania w tej formie; 2) w ww. wniosku zgłoszą prowadzenie działalności wymienionej w jednej z 11 części tabeli; 3) przy prowadzeniu działalności nie korzystają z usług osób nie zatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę oraz z usług innych przedsiębiorstw i zakładów, chyba że chodzi o usługi specjalistyczne; 4) nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 6 ust. 2; 5) małżonek podatnika nie prowadzi działalności w tym samym zakresie; 6) nie wytwarzają wyrobów opodatkowanych, na podstawie odrębnych przepisów, podatkiem akcyzowym. Przepis art. 25 ust. 3 ustawy o ryczałcie precyzuje natomiast, co należy rozumieć pod pojęciem usług specjalistycznych, a mianowicie są to czynności i prace wchodzące w inny niż zgłoszony zakres działalności, niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu lub świadczonej usługi, w tym również czynności i prace towarzyszące, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy o ryczałcie.
Podatnik występując z wnioskiem o opodatkowanie w formie karty podatkowej składa tym samym deklarację przestrzegania zasad przewidzianych dla tej formy opodatkowania pod rygorem utraty uprawnień do opodatkowania w formie karty podatkowej. Podnieść należy, że na podatniku spoczywa również obowiązek zawiadomienia o zmianach w prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ryczałcie podatnicy opodatkowani w tej formie obowiązani są zawiadomić urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które: powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej; oraz mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji. Zmiana ta wywołuje obowiązek wydania ponownie decyzji w sprawie zmienionej karty podatkowej. W przypadku gdy podatnik nie dopełni dobrowolnie warunku zawiadomienia o zmianach w wykonywanej działalności uzasadniających zmianę zasad wymiaru zobowiązania, następuje to w drodze wydania decyzji stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o ryczałcie. Choć bowiem odpowiedzialność za właściwe ustalenie wysokości podatku jest przerzucona na organy podatkowe, które wydają obligatoryjną decyzję w tej sprawie, to po wydaniu decyzji, bezpieczeństwo prawne podatnika zależy w tej formie opodatkowania od niego samego (por. H. Dzwonkowski "Powstawanie i wymiar zobowiązań podatkowych" Dom Wydawniczy ABC Warszawa 2003 s. 245 i nast.). Urząd skarbowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o przyznaniu opodatkowania w formie karty podatkowej, gdy podatnik: 1) poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub 2) prowadzi nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) ewidencję zatrudnienia bądź, mimo obowiązku, nie prowadzi tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy od zgłoszonego urzędowi skarbowemu, lub 3) nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, lub 4) w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi poda dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym. W takich przypadkach następuje zniesienie stosunku prawnopodatkowego, powołanego przez decyzję o przyznaniu opodatkowania w formie karty podatkowej. W miejsce karty podatkowej podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy, a obowiązek założenia właściwych ksiąg powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została doręczona decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej (art. 40 ust. 2 ustawy o ryczałcie).
W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej (deklaracja PIT-16) wskazali rodzaj prowadzonej działalności: introligatorstwo, określając zakres tak wskazanej działalności jako: wyrób opakowań z kartonu i papieru, usługowe krojenie, sztancowanie papieru i tektury, wykonywanie wykrojników introligatorskich. We wniosku tym nie zawarto informacji o korzystaniu usług innych zakładów lub przedsiębiorstw, w tym usług specjalistycznych. Organ podatkowy wydał decyzję ustalającą wysokość karty podatkowej za 2000 r. w oparciu o wskazany przez stronę zakres działalności, uwzględniając stawki przewidziane dla usług w zakresie introligatorstwa przewidziane w załączniku nr 3 poz. 59 do ustawy o ryczałcie, mając na względzie charakterystykę usługi w zakresie introligatorstwa przewidzianą w załączniku nr 4 poz. 59 do ustawy o ryczałcie wskazującą, że usługa ta obejmuje: oprawę książek, dokumentów, bloków, notesów itp., tłoczenie, złocenie i barwienie napisów i ozdób introligatorskich. Konserwowanie druków i naprawa zniszczonych kart, ksiąg i opraw. Laminowanie. Naklejanie map, plansz, planów, reprodukcji, fotografii itp. Wyrób albumów, bloków, ksiąg handlowych, klaserów itp. Wyrób ozdobnych pudeł i pudełek, etui do biżuterii, futerałów, kaset do nakryć stołowych itp. Wyrób teczek na akta, obwolut, opakowań z kartonu i papieru oraz zdobionej galanterii papierniczej. Usługowe krojenie papieru, tektury i wszelkich materiałów introligatorskich. Inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi.
Z materiału dowodowego w sprawie wynika, że skarżący wystawili w 2000 r. 63 faktury VAT w zakresie wyrób i sprzedaż wykrojników, jak też na podstawie 49 faktur VAT zakupili m.in. gotowe wyroby introligatorskie od innych przedsiębiorstw takie jak: pudła klapowe czy pudła kształtowe o wskazanych rozmiarach. Wbrew twierdzeniom skarżących organy podatkowe zasadnie pozbawiły ją prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Za podstawę swego rozstrzygnięcia prawidłowo przyjęły treść faktur VAT dokumentujących sprzedaż wykonanego wyrobu jakim był wykrojnik. Strona nie kwestionowała poczynionych ustaleń w przedmiocie wystawionych faktur, a zatem należało przyjąć, że ich treść była zgodna ze stanem faktycznym. Podnieść należy, że to na skarżących spoczywał obowiązek wystawienia rzetelnych faktur VAT, bowiem w przypadku gdyby podatnik w fakturze stwierdzającej sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi podał dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym byłaby to także przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie karty podatkowej. Skoro faktury VAT dotyczyły jedynie wyrobu i sprzedaży wykrojników trudno jest zakładać, że obejmowały również wykonywanie usług wykonywania pudeł. Także faktury VAT dokumentujące nabycie usług od innych przedsiębiorstw, wskazują na zakup nie tylko tektury – jak to twierdzi strona, lecz konkretnych pudeł kształtowych czy klapowych o konkretnych wymiarach takich jak np.: 280x225x225 czy 230x230x230, co świadczy niewątpliwie o korzystaniu z usług innych przedsiębiorstw, którym nie sposób jest przypisać charakteru usług specjalistycznych, bowiem wchodziły one w zakres zgłoszonej przez skarżących działalności.
Mając na względzie powyższe nie sposób jest zarzucić organowi podatkowemu błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Stąd też należy uznać, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów art. 187 § 1 i 191 O.p. Sad nie podzielił zarzutu skarżących co do naruszenia art. 192 O.p. strony miały możliwość wypowiedzenia w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie zebranego materiału dowodowego. Nie stwierdzono także naruszenia art. 188 O.p. organ podatkowy dokonując odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, działał w granicach zakreślonych w powołanym przepisie. Należy bowiem podkreślić, że to na skarżących, którzy korzystali ze zryczałtowanej formy opodatkowania spoczywał obowiązek działania zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie o ryczałcie. A zatem powinni byli przedstawić dane zgodne ze stanem faktycznym. Należy uznać za chybiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów art. 25 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ryczałcie, prawidłowo bowiem w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do utraty uprawnień do zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej. Organy podatkowe nie naruszyły także art. 36 ust. 1 pkt 1 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o ryczałcie, skarżący – pomimo takiego obowiązku, nie dokonali zawiadomienia o zaistniałych zmianach w prowadzonej działalności gospodarczej, skutkującej zastosowaniem wobec skarżących opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.
Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a.