I SA/Wr 345/21

I SA/Wr 345/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/
Piotr Kieres
Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 877/23 - Wyrok NSA z 2024-07-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 1-2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym 22 września 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 15 grudnia 2020 r. znak SKO 4121/551/2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. D. (dalej: strona, skarżący, podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) z 15 grudnia 2020 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: organ I instancji) z 15 września 2020 r. znak [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r..
Postępowanie przed organami.
W związku niezłożeniem przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o gruntach, organ I instancji postanowieniem z 29 czerwca 2020 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.
Wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego strona pismem z 17 sierpnia 2020 r. wniosła o zbadanie kwestii istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Podatnik wskazał, że w myśl przepisów prawa budowlanego i na podstawie dokonywanych przez organ podatkowy oględzin znajdujące się na gruncie budynki nie spełniają cech obiektu budowlanego i nie podlegają podatkowi od nieruchomości.
Decyzją z 15 września 2020 r. znak [...] organ I instancji ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. w kwocie 39 217 zł. Przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości organ przyjął budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 4 381,511 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 7 408 m2. Przy opodatkowaniu podatkiem rolnym organ przyjął użytki rolne o powierzchni 1,3255 ha (1,6569 ha przeliczeniowych).
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że aktem notarialnym Rep. [...] z 29 maja 2009 r. podatnik nabył od Powiatu Z., następujące nieruchomości położone w K.:
– działkę nr [...] o pow. 0,6015 ha, sklasyfikowaną jako Bi, zabudowaną budynkami: "pozostałe budynki niemieszkalne, budynki szpitali i inne budynki opieki zdrowotnej";
– działkę niezabudowaną nr [...] położoną w K. o pow. 0,0211 ha, sklasyfikowaną jako dr;
– działkę niezabudowaną nr [...] o pow. 0,1175 ha, sklasyfikowaną jako Bi;
– działkę niezabudowaną nr [...] o łącznej pow. 618/40 ha, sklasyfikowaną jako: Rlllb (1,1784 ha), S-Rlllb (0,1471 ha), Tr (0,0007);
– działkę niezabudowaną nr [...] o pow. 0,0035 ha, sklasyfikowaną jako Wp.
– udział wynoszący 1/2 część w nieruchomości niezabudowanej - działka nr [...] o pow. 290 m2; działka sklasyfikowana jako dr. Podatek od działki [...] ustalony został w odrębnej decyzji.
Jak wyjaśnił organ I instancji podatek rolny oraz podatek od nieruchomości w zakresie klasyfikacji nieruchomości został naliczony w oparciu o zapisy zawarte w Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w Z. (dalej: ewidencja gruntów i budynków). Powierzchnia użytkowa budynków, w stosunku do której został naliczony podatek od nieruchomości wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych 23 września 2019 r. Ustalona powierzchnia wynosi 4 381,511 m2. Przy ustalaniu powierzchni uwzględniono wysokość pomieszczeń oraz ich stan techniczny. Jak wyjaśnił organ I instancji na podstawie protokołu oględzin, metraż części budynków posiadających znaczne ubytki w zadaszeniu nie został uwzględniony w pomiarach. Organ I instancji wskazał, że podatnik był obecny przy pomiarach i nie wnosił do ich wyników zastrzeżeń ani uwag.
Organ podatkowy I instancji uznał, że bez znaczenia dla opodatkowania nieruchomości jest podnoszony przez podatnika argument nie spełnienia przez budynki cech obiektu budowlanego. Opodatkowane budynki w ocenie organu spełniają cechy budynku w świetle art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej: u.p.b.) tj. są trwale związane z gruntem, są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundament i dach. W ocenie organu na obecny stan budynków wpływ ma przede wszystkim fakt, że od momentu zakupu nieruchomości tj. od 2009 r. nie były na nich prowadzone prace remontowe, co spowodowało dalsze pogorszenie stanu nieruchomości.
Jak ustalił organ I instancji na podstawie zapisów danych ewidencji gruntów i budynków, podatnik w badanym roku był właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Strona jest osobą fizyczną, nie prowadzącą działalności gospodarczej (brak wpisu w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej). Nie dokonano również zmiany klasyfikacji opodatkowanych budynków, co wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Od powyższej decyzji strona wniosła pismem z 18 października 2020 r. odwołanie. Podatnik zakwestionował decyzję w części opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków pozostałych o łącznej powierzchni użytkowej 4 381,511 m2. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170, ze zm.; dalej u.p.o.l.), a także błędne odwoływanie się przy klasyfikacji przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości do art. 3 pkt. 2 u.p.b.
W uzasadnieniu odwołania podatnik wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. Artykuł 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. odwołuje się wprost do przepisów u.p.b. i do definicji obiektu budowlanego co oznacza, że przy uwzględnieniu tej definicji art. 1a ust. 1 pkt 1 ma następujące brzmienie: budynek - budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z tak czytanej definicji budynku wynika w ocenie strony, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości może być wyłącznie budynek, który posiada wszelkie instalacje (sprawne) zapewniające możliwość użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem. W ocenie podatnika organ rażąco narusza art. 1a ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. bowiem jest w posiadaniu protokół oględzin budynków z którego wynika że budynki objęte podatkiem są wyłączone z użytkowania, są zdewastowane, nie posiadają należytych i sprawnych instalacji, wymagają kapitalnego remontu i w okresie objętym nakazem płatniczym nie było żadnej możliwości ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
W wyniku rozpoznania odwołania SKO wydało decyzję z 15 grudnia 2020 r., którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO wyjaśniło, że ustawodawca w u.p.o.l. samodzielnie zdefiniował pojęcie budynku, jako przedmiotu opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła do przepisów prawa budowlanego jedynie w zakresie ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. W przedmiotowej sprawie poza sporem było, że opodatkowane budynki są obiektami budowlanymi. SKO odwołało się do utrwalonego poglądu w orzecznictwie sądów administracyjnych, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. W ocenie organu II instancji stan techniczny budynku, brak remontu, stopień jego zdewastowania, nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem, czy też nie, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a w konsekwencji, czy podlega opodatkowaniu. Braku w obiekcie budowlanym elementów niezbędnych do uznania go za budynek nie można utożsamiać w ocenie organu II instancji ze złym stanem technicznym budynku np. brakiem sprawnych instalacji zapewniających możność użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ma status budynku nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Niemniej jednak musi spełniać wszystkie warunki, o których mowa w definicji budynku.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej decyzji SKO skarżący pismem z 23 lutego 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak uzasadnił skarżący u.p.o.l. zawiera własną definicję budynku. Nakazuje ona dla celów podatkowych rozumieć budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepis ten zawiera odesłanie u.p.b. jeśli chodzi o pojęcie obiektu budowlanego. Prawo budowlane z kolei definiuje obiekt budowlany jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem materiałów budowlanych. W ocenie skarżącego budynek to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z materiałów budowlanych, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W światle powyższego opodatkowaniu podlegają budynki lub ich części tylko i wyłącznie w przypadku nie budzącego wątpliwości ustalenia przez organ podatkowy, że budynek posiada instalacje zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. W tej sprawie ani SKO, ani organ I instancji nie wykazali, że budynek posiada wszystkie wymagane instalacje (elektryczną, kanalizacyjną, wodociągową, wentylacyjną, grzewczą) zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Również oba organy nie wykazały w jakikolwiek sposób charakteru budynków i ich przeznaczenia w okresie, za który objęły je podatkiem od nieruchomości. Pierwotne i nie zmienione do dziś przeznaczenie budynków to prowadzenie w nich działalności z zakresu opieki zdrowotnej. Strona podkreśliła, że dokonano oględzin nieruchomości i z protokołu tych oględzin wynikało jasno, że budynki nie posiadają wymaganych instalacji i nie można ich użytkować zgodnie z ich przeznaczeniem.
Skarżący wniosł o uchylenie w całości zaskrzonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w części zaskarżonej do SKO.
Ustosunkowując się do zarzutów SKO wniosło o oddalenie skargi w całości podtrzymując w pełni stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.) za zgodą stron postępowania.
Okolicznościami bezspornymi jest to, że strona jest właścicielem gruntów pozostałych o powierzchni 7408 m2 i użytków rolnych o powierzchni 1,3255 ha (1,6569 ha przeliczeniowych). Wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego z tytułu ww. gruntów obliczona w zaskarżonej decyzji nie jest przez stronę kwestionowana. Niesporne pomiędzy stronami pozostały także ustalone w sprawie okoliczności faktyczne dotyczące powierzchni użytkowej oraz stanu technicznego opodatkowanych budynków. Strony zgadzają się, że budynki w badanym okresie były w złym stanie technicznym; nieremontowane; nie była w nich prowadzona żadna działalność; nie były użytkowane, nie posiadały sprawnych instalacji.
Sporne między stronami było natomiast to, czy budynki, w tak ustalonym stanie mogą zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Skarżący zarzuca również, że organy podatkowe nie wykazały charakteru budynków i ich przeznaczenia.
Jak wynika ze skargi, skarżący skonstruował własną definicję budynku poprzez wprowadzenie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. definicji "obiektu budowlanego" z art. 3 pkt 1 u.p.b. Skarżący wskazał, że definicja budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. powinna być odczytywana następująco: "budynek to (tu skarżący używa definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 u.p.b.) - budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z materiałów budowlanych - (tu skarżący nadal korzysta z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zdaniem skarżącego aby budynek podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi posiadać "instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem".
Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 3 marca 2022 r., I SA/Wr 278/21, CBOSA w tożsamym sporze strony z organami w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. oddalił skargę. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd i ocenę prawną dokonaną w ww. sprawie podziela.
Dokonując oceny zasadności spornych kwestii w punkcie wyjścia należy zdefiniować pojęcie budynku w ujęciu podatkowym. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z powyższego wynika, że pomimo odniesienia się do przepisów u.p.b., ustawodawca samodzielnie definiuje pojęcie budynku, jako przedmiotu opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła do przepisów prawa budowlanego jedynie w zakresie ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Odesłanie to ma ograniczony zakres, dotyczy jedynie rozumienia pojęcia obiektu budowlanego. Powyższe oznacza, że dokonywanie prawnopodatkowej kwalifikacji danego przedmiotu opodatkowania należy opierać na regulacjach u.p.o.l., a jedynie pomocniczo na przepisach u.p.b.. To na podstawie definicji ustawy podatkowej rozstrzygamy więc, czy dany obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. (wyrok WSA w Kielcach z 24 maja 2012 r., I SA/Ke 172/12, prawomocny; wyrok WSA w Szczecinie z 25 stycznia 2018 r., akt I SA/Sz 784/17, prawomocny – skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 29 listopada 2018 r., II FSK 1605/18; wyrok NSA z 10 marca 2020 r., II FSK 1321/18; wyrok NSA z 7 kwietnia 2021 r., III FSK 2910/21, CBOSA).
Innymi słowy, ustawodawca posługuje się na użytek podatkowy znaczeniem obiektu budowlanego wprost z ustawy - Prawo budowlane, jednakże w dalszej części definicji wprowadza elementy pojęcia budynku bez odniesienia do wskazanej ustawy, tj. trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu.
Podsumowując, ściśle określony zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. pozwala na sięgnięcie do ustawy - Prawo budowlane tylko w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Poza kryterium obiektu budowlanego wprowadza się w definicji budynku pewne cechy - elementy, których łączne występowanie świadczy o istnieniu budynku w konkretnym przypadku. Te cechy to trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentu i dachu. Wszystkie - są konieczne i muszą wystąpić łącznie, aby uznać dany obiekt za budynek. W związku z tym, to techniczna konstrukcja całego obiektu powinna stanowić miarodajne kryterium i punkt odniesienia dla ustalenia, czy dany obiekt budowlany - dla celów jego opodatkowania – jest, czy nie jest budynkiem (wyrok NSA z 10 marca 2020 r., II FSK 1321/18, CBOSA).
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest podgląd, iż ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Wielokrotnie wskazywano, że obiekt budowlany, mieszczący się w ww. zwięzłej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu tej ustawy i podlega opodatkowaniu nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z przeznaczeniem. Ogólna dewastacja budynku, konieczność jego remontu nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cechy budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji (wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., II FSK 812/12; wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., II FSK 1009/19, CBOSA).
Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że sporne budynki spełniają wymogi definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt u.p.o.l. Wymienić tu należy: informację z ewidencji gruntów i budynków wg stanu 1 stycznia 2017 r. - 1 stycznia 2020 r. z której wynika, że na działce nr [...] będącej własnością strony znajduje się 5 budynków: nr [...] pozostały budynek niemieszkalny, nr [...] pozostały budynek niemieszkalny, nr [...] pozostały budynek niemieszkalny, nr [...]budynek szpitala i inne budynki opieki zdrowotnej, nr [...] budynek szpitala i inne budynki opieki zdrowotnej. Ten stan rzeczy potwierdza również protokół oględzin z 23 września 2019 r. i dokumentacja fotograficzna.
Ze wszystkich tych dokumentów w sposób jednoznaczny wynika, że sporne obiekty budowlane są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach. Formułowane w tym zakresie wypowiedzi strony o nieużytkowaniu budynków z powodu ich złego stanu technicznego, braku sprawnych instalacji, konieczności przeprowadzenia kapitalnego remontu - pozostają bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego. Nieużytkowanie budynku nie ma wpływu na obowiązek podatkowy. Dopiero rozebranie spornych budynków i zgłoszenie tej okoliczności miałoby wpływ na podatek od nieruchomości. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje nieruchomość, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (wyrok NSA z 11 września 2007 r., II FSK 959/06, CBOSA). Podkreślić należy, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a jego pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. W wyroku z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 498/08, CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje niezależnie (...), jest to podatek o charakterze majątkowym, obciążający właścicieli nieruchomości, bez względu na sposób, w jaki jest ona wykorzystywana.
Odnosząc się do zarzutów skargi, które w świetle wyżej powiedzianego uznać należy za niezasadne, to wskazać należy, że również z definicji "obiektu budowlanego" wskazanej w art. 3 pkt 1 u.p.b. nie wynika, że: 1) budynek, 2) budowla, 3) obiekt małej architektury – aby zostały za takie uznane w myśl przepisu, muszą posiadać "instalacje zapewniające możliwość użytkowania". Ujęcie przez ustawodawcę do ww. art. 3 ust. 1 u.p.b. stwierdzenia: "wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania", ma jedynie zapewnić, że instalacje techniczne w 1) budynkach, 2) budowlach, 3) obiektach małej architektury, nie będą przez urzędników traktowane jako odrębne przedmioty, wymagające np. odrębnego pozwolenia na budowę lub podlegające odrębnemu opodatkowaniu. Brak jednak instalacji technicznych w budynku, budowli lub obiekcie małej architektury nie powoduje, że przedmioty te przestają wypełniać definicję budynku, budowli lub obiektu małej architektury. Także w orzecznictwie dotyczącym prawa budowlanego zauważa się, że o zakwalifikowaniu do kategorii obiektu budowlanego w rozumieniu art. 1 u.p.b. i art. 3 pkt 1 u.p.b. nie przesądza fakt posiadania instalacji – urządzeń technicznych. Niewyposażenie obiektu w niezbędne do jego funkcjonowania instalacje i urządzenia może być co najwyżej uznane za uchybienie wymogom techniczno-budowlanych dla określonej kategorii obiektu, lecz w żadnym wypadku nie świadczy o braku możliwości zakwalifikowania do kategorii obiektu budowlanego. Przy odmiennym rozumowaniu budowa budynku bez jakichkolwiek instalacji i urządzeń możliwa byłaby bez jakichkolwiek rygorów prawnych i w celu obejścia prawa wystarczające byłoby niewyposażenie budynku, nawet o tradycyjnych fundamentach, w instalacje i urządzenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 905/15, CBOSA).
Nietrafny jest także zarzut skarżącego, że organy podatkowe nie wykazały charakteru budynków i ich przeznaczenia w okresie, za który objęły je podatkiem od nieruchomości. Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków ustalono bowiem, że budynki te należą do kategorii "innych budynków niemieszkalnych" i zastosowano adekwatną do tej kategorii stawkę podatkową.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.; dalej: p.g.k.) wymiaru wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowo w tym zakresie wskazał organ odwoławczy, że zwrot zawarty w art. 21 ust. 1 p.g.k. należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów.
Konkludując, z przyczyn podanych powyżej organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego, mimo nieujęcia niżej opisanego naruszenia przepisów postępowania w zarzutach skargi, Sąd zauważa, że stosownie do brzmienia art. 123 § 1 o.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl art. 123 § 2 o.p. organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2. Sąd zauważa, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wyłączających po stronie organu obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 o.p.). Mimo jednoznacznego brzmienia ww. przepisu organ II instancji tego obowiązku nie wykonał. Sąd podkreśla, że dla powinności realizacji ww. obligatoryjnego stadium procesu podatkowego nie ma znaczenia fakt, że materiał dowodowy na etapie postępowania odwoławczego nie uległ zmianie. Jak wskazał Naczelny Sądu Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, CBOSA, naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane
naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w okolicznościach wyrokowanej sprawy - w szczególności mając na uwadze brak zarzutu strony wskazującego na naruszenie jej prawa i uzasadniającego ewentualny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy oraz fakt niezmienionego materiału dowodowego, co do którego strona miała zapewnioną możliwość wypowiedzi na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji - ww. naruszenie przepisów postępowania pozostało bez istotnego wpływu na wynik postępowania prowadzonego przez organ II instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.