I SA/Wr 342/22

I SA/Wr 342/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Marta Semiczek /przewodniczący/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 143
art. 32 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. sp. j. zs. w S. na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2022 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.5.2022.2.MK w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. sp. j. zs. w S. (dalej: Strona/ Skarżący, Wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy) z dnia 23 marca 2022 r. nr 011-KDIB3-3.4013.5.2022.2.MK w przedmiocie podatku akcyzowego.
Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2022 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 marca 2022 r., Spółka wystąpiła z pytaniem w zakresie możliwości zwolnienia od akcyzy wyrobów akcyzowych przeznaczonych do produkcji podpałki.
Z przedstawionego we wniosku stanu sprawy wynika, że Spółka jest producentem wyrobów do grillowania i ogrzewania. Oferuje swoje wyroby firmom na całym świecie. Obecnie planuje produkcję nowego wyrobu - biała podpałka, na potrzeby której chce dokonać zakupu produktu pod nazwą kerozyna o symbolu CN 2710 19 21/Cas No 8008-20-6. Produkt o takim kodzie CN jest wymieniony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 143 ze zm.) – ustawy o podatku akcyzowy. Obecnie białą podpałkę Spółka produkuje na bazie benzyny lakowej o symbolu CN 2710 12 21. Surowiec ten posiada zerową wartość akcyzy, ze względu na przeznaczenie. Wyrób ten spółka zakupuje u pośredników w Polsce.
Spółka jest przygotowana do wypełnienia wszystkich warunków prawnych jak i ekonomicznych, jeżeli uzyska zwolnienie z akcyzy. Zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 32 pkt 1 ust. 1 [winno być art. 32 ust. 1 pkt 1].
Zakup kerozyny Spółka planuje od polskich producentów takich jak Orlen lub Lotos. Produkt ten występuje u nich pod nazwą Paliwo Jet A-1, Kerosine JET A-1 i zawiera frakcje naftową z destylacji zachowawczej. Karta charakterystyki produktu jest dostarczana przez producenta.
Spółka posiada zarejestrowane konto na platformie PUESC. Cała procedura zakupu zostanie dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Transport paliwa lotniczego w zwolnieniu z akcyzy podlega elektronicznemu dokumentowi dostawy w akcyzie tj. e-DD, zatem Spółka jest przygotowana do zamknięcia przewozu, jak również do dokonania innych niezbędnych formalności. Spółka wskazuje, że dotrzyma terminów wynikających z przepisów ustawy.
Wskazuje, że będzie używała produkt w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a wyroby będą przemieszczane na podstawie dokumentu dostawy. Produkt będzie dostarczany ze składu podatkowego, który dokona zabezpieczenia akcyzowego na przemieszczenie towaru. Wskazuje, że występuje tutaj jako podmiot zużywający, zwolniony z akcyzy na zakup towaru.
W tym stanie faktycznym zadano pytanie
Czy Spółka ma prawo do zastosowania zwolnienia z akcyzy ze względu na przeznaczenie na zakup kerozyny tj. paliwa lotniczego o kodzie CN 2710 19 21, wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym..
Zdaniem Spółki, ze względu na przeznaczenie, produkt, którego dotyczy zwolnienie z akcyzy jest ujęty w ustawie o podatku akcyzowym art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, dlatego Spółka powinna uzyskać zwolnienie z akcyzy na jego zakup.
Organ uznał, iż stanowisko Spółki jest nieprawidłowe, wskazując, iż obowiązujący przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym nie daje podstawy do zastosowania zwolnienia, w przypadku przeznaczenia wyrobów akcyzowych o kodzie CN 2710 19 21 do produkcji podpałki
Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:
1) art. 89 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy z art. 2 ust. 4 pkt b tiret pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 1 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U.UE.L.03.283.51) wynika, że dyrektywa nie ma zastosowania do produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania;
a zarazem
2) art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, ze w opisanym stanie Wnioskodawcy nie przysługuje zwolnienie od akcyzy, przy jednoczesnym założeniu, że skoro względem Wnioskodawcy (wbrew zarzutowi nr 1) zastosowanie znajduje dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. to spełnia on warunki opisane w art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, tj. wyroby akcyzowe mają służyć do celów opałowych.
Z uwagi na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o:
1) uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej; )
2) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej, nie zgadzając nie z zarzutami naruszenia prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach [...] (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd podkreśla przy tym zasady kontroli legalności indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 października 2021 r. I SA/Wr 297/21)
Zdaniem Sądu podniesione wobec wydanej przez DKIS interpretacji zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione.
Przepis art. 14c o.p. wskazuje na konstrukcję (treść) interpretacji indywidualnej, która powinna m.in. zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Akt ten może nie zawierać uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). Natomiast w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Interpretacja winna również zawierać pouczenie o prawie wniesienia skargi (§ 3) do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku udzielenia interpretacji indywidualnej w formie dokumentu elektronicznego dokument ten opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (§ 4). Rolą organu wydającego interpretację indywidualną jest dokonanie wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Istotą procesu wydawania interpretacji indywidualnych jest więc dokonywanie wykładni konkretnych, wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym, poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. Niewątpliwie podstawowym celem uzyskania informacji indywidualnej jest dla Wnioskodawcy uzyskanie jednoznacznej odpowiedzi, czy jego stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe, co sprowadza się do wyartykułowania przez DKIS poglądu, że "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe/nieprawidłowe". W przypadku podzielenia poglądu wnioskodawcy DKIS nie ma obowiązku argumentowania w przedmiocie tego, co legło u podstaw akceptacji tychże poglądów. Odmiennie natomiast prezentuje się sytuacja, gdy ocena stanowiska wnioskodawcy jest negatywna. W takim przypadku konieczne jest zawarcie w interpretacji wskazania stanowiska, które organ dokonujący interpretacji uznał za prawidłowe wraz z jego prawnym uzasadnieniem. Tym samym jeżeli organ uzna stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji za błędne winien jasno zaprezentować prawidłowe wraz z jego jednoznacznym i czytelnym uzasadnieniem prawnym.
Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, gdyż wykładnia art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 143 ze zm.), zaprezentowana przez Dyrektora, jest prawidłowa.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zwalnia się od akcyzy ze względu na przeznaczenie używane do statków powietrznych: benzyny lotnicze o kodzie CN 2710 12 31, paliwo typu benzyny do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 12 70 oraz paliwo do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 19 21, oleje smarowe do silników lotniczych oraz preparaty smarowe do silników lotniczych – w przypadkach, o których mowa w ust. 3, jeżeli są spełnione warunki, o których mowa w ust. 5 pkt 1, 2 i 2a oraz w ust. 6, 12 i 13.
W myśl natomiast art. 32 ust. 2 ustawy zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie stosuje się w przypadku prywatnych rejsów i prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym, za które uważa się użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych.
Przepis o interpretację którego wniosła Spółka, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy, pozwala na zastosowanie zwolnienia względem wymienionych w tym przepisie wyrobów akcyzowych, w przypadku ściśle określonego ich przeznaczenia i przy wypełnieniu warunków formalnych. Przeznaczeniem, które umożliwia zastosowanie zwolnienia określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy, jest wykorzystanie wyrobów energetycznych (m.in. paliw do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 19 21) do lotów statkami powietrznymi, które mają charakter lotów komercyjnych, a więc takich za które podmiot zużywający otrzyma wynagrodzenie.
Każde natomiast inne przeznaczenie, skutkuje brakiem możliwości zastosowania tego zwolnienia, nawet jeśli będą spełnione wszystkie warunki formalne.
Słusznie zatem uznał DKIS, że obowiązujący przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym nie daje podstawy do zastosowania zwolnienia, w przypadku przeznaczenia wyrobów akcyzowych o kodzie CN 2710 19 21 do produkcji podpałki. Prawidłowo wskazano, że katalog zwolnień określony w art. 32 ustawy, jest implementacją przepisów art. 14 dyrektywy energetycznej (Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, Dz.Urz.UE.L Nr 283, str. 51), która pozwala na zastosowanie zwolnień względem wyrobów akcyzowych, ale na warunkach i w zakresie określonym przez poszczególne kraje członkowskie.
W treści przepisu o którego interpretację wniosła Skarżąca, krajowy ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania zwolnienia, do celów w jakich Spółka chciałaby wykorzystać nabywane wyroby akcyzowe.
Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowy, jak wskazanej dyrektywy.
Analizując zarzuty i ich argumentację, słusznie zauważył DKIS w odpowiedzi na skargę, że nowe okoliczności, które nie zostały przedstawione we wniosku nie mogą mieć już wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Przedmiotem wniosku nie było bowiem zastosowanie zerowej stawki akcyzy. Zwolnienie z akcyzy nie jest tożsame bowiem z opodatkowaniem stawka zerową. Zatem w ocenie Sądu, organ nie miał obowiązku wydając zaskarżony akt dokonywać również interpretacji innych przepisów, nieobjętych wnioskiem. Organ natomiast prawidłowo wskazał, że ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania wskazanego zwolnienia, do celów w jakich Spółka chciałaby wykorzystać nabywane wyroby akcyzowe
Z uwagi na brak naruszenia wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego - w sposób opisany przez Skarżącego, Sąd w oparciu o art. 151, w związku z art. 57a p.p.s.a. obowiązany był oddalić skargę jako nieuzasadnioną.