I SA/Wr 340/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości, uznając, że próba zmiany rozstrzygnięcia w trybie sprostowania oczywistej omyłki była niedopuszczalna.
Sprawa dotyczyła wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1997-1999 oraz odmowy zastosowania stawki dla budynków mieszkalnych do części budynku pensjonatowego. Organ pierwszej instancji zmienił wcześniejsze decyzje, opodatkowując część pensjonatu stawką dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, powołując się na plan zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję w mocy. Sąd uchylił zaskarżone decyzje, uznając, że próba zmiany rozstrzygnięcia w trybie sprostowania oczywistej omyłki (art. 215 Ordynacji podatkowej) była niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał sprawę ze skargi I. H. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1997-1999 oraz odmowy zastosowania stawki dla budynków mieszkalnych do części budynku pensjonatowego. Organ pierwszej instancji, Burmistrz Miasta K. Z., zmienił swoje wcześniejsze decyzje, opodatkowując część pensjonatu stawką właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, powołując się na uchwałę Rady Miejskiej ograniczającą adaptację na cele mieszkalne w strefie uzdrowiskowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy, podnosząc m.in. zapis w akcie notarialnym wskazujący na budynek pensjonatowy i brak decyzji nadzoru budowlanego o przeznaczeniu części na cele mieszkalne. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę na podstawie przepisów przejściowych, uznał skargę za zasadną. Kluczowym elementem rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które dokonały sprostowania oczywistej pomyłki w poprzednich decyzjach, w rzeczywistości zmieniały rozstrzygnięcie zawarte w sentencji. Sąd podkreślił, że art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej pozwala na prostowanie błędów rachunkowych i innych oczywistych omyłek, ale nie na zmianę treści merytorycznego rozstrzygnięcia. Zmiana sentencji nie może być kwalifikowana jako oczywista omyłka. W związku z tym, sąd uchylił zaskarżone decyzje jako obarczone wadliwym rozstrzygnięciem, które próbowano naprawić w niedopuszczalnym trybie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ podatkowy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji w trybie sprostowania oczywistej omyłki.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej służy prostowaniu błędów rachunkowych i innych oczywistych omyłek, które nie wpływają na treść merytoryczną rozstrzygnięcia. Zmiana sentencji decyzji nie może być kwalifikowana jako oczywista omyłka i nie podlega sprostowaniu w tym trybie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (3)
Główne
Ord.pod. art. 215 § 1
Ordynacja podatkowa
Przepis ten pozwala na prostowanie błędów rachunkowych i innych oczywistych omyłek w wydanej decyzji, ale nie umożliwia zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w sentencji.
p.p.s.a. art. 145
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeśli narusza prawo materialne lub procesowe.
Pomocnicze
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § 1
Reguluje przekazywanie spraw do rozpoznania właściwym wojewódzkim sądom administracyjnym w związku z reformą sądownictwa administracyjnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Próba zmiany rozstrzygnięcia decyzji w trybie sprostowania oczywistej omyłki jest niedopuszczalna na gruncie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.
Godne uwagi sformułowania
Zmiana treści sentencji w żądnej mierze nie może być kwalifikowana jako oczywista omyłka i nie podlega skorygowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną.
Skład orzekający
Andrzej Cisek
przewodniczący sprawozdawca
Józef Kremis
członek
Katarzyna Radom
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 215 Ordynacji podatkowej w zakresie możliwości sprostowania oczywistej omyłki w decyzji administracyjnej, zwłaszcza w kontekście zmiany sentencji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji próby zmiany rozstrzygnięcia w trybie sprostowania omyłki, a nie meritum sprawy podatkowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne ograniczenia proceduralne w prawie administracyjnym dotyczące możliwości korygowania błędów w decyzjach, co jest ważne dla praktyków.
“Czy błąd w decyzji można naprawić, zmieniając jej treść? WSA: Nie w ten sposób!”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Wr 340/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu Data orzeczenia 2004-06-02 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-01-30 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Sędziowie Andrzej Cisek /przewodniczący sprawozdawca/ Józef Kremis Katarzyna Radom Symbol z opisem 6115 Podatki od nieruchomości Hasła tematyczne Podatkowe postępowanie Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Powołane przepisy Dz.U. 1997 nr 137 poz 926 art. 215 par. 1 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Sentencja I SA/ Wr 338/02- 400/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek - sprawozdawca Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Radom Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. H. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]o numerach: [...]; [...];[...] w przedmiocie wymiaru w podatku od nieruchomości za latał 997-1999, oraz odmowy zastosowania dla części budynku stawki jak dla budynków mieszkalnych, I. uchyla zaskarżone decyzję oraz poprzedzające je decyzję Burmistrza Miasta K. Z. z dnia [...]o numerach: [...], [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu. Uzasadnienie Sygnatura akt I S.A./r 338-340/02 UZASADNIENIE Opisanymi wyżej decyzjami Burmistrz Miasta K. Z. zmienił swoje wcześniejsze decyzje w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 1997, 1998 i 1999 zwiększając wymiar podatku od nieruchomości przez opodatkowanie stawką określoną dla budynków związanych z działalnością gospodarczą części budynku pensjonatowego położonego w K. Z. przy ul. B. [...] zaliczoną przez jego właścicielkę podatniczkę Panią I. H. do powierzchni mieszkalnej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji powołał się na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w K. Z. z dnia [...]o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczającą w strefie uzdrowiskowej możliwość adaptacji na cele mieszkalne do 25 % powierzchni ogólnej budynków pensjonatowych na wyższych kondygnacjach. Po rozpatrzeniu odwołania podatniczki od tej decyzji tut. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium podtrzymuje argumentację przytoczoną w uzasadnieniu swojej decyzji a ponadto, ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze podnosi, że w ostatnim zdaniu § 1 aktu notarialnego z dnia [...] rep. [...], którym skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość stwierdza się, że nieruchomość ta zabudowana jest murowanym budynkiem pensjonatowym. Skarżąca nie posiadając decyzji organu nadzoru budowlanego o przeznaczeniu określonej części pensjonatu na pomieszczenia o charakterze mieszkalnym nie jest uprawniona do decydowania, o tym we własnym zakresie. Z tych względów wniosek o oddalenie skargi jest, zdaniem Kolegium, uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...]do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia Sygnatura akt I S.A./Wr 338-340/02 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż niezasługuje ona na uwzględnienie. Rozpatrując powyższą skargę należało wziąć pod uwagę, że postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]; Nr [...]dokonano sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...]; Nr [...]dokonano sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...], Nr [...]a postanowieniem Nr [...]sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...], Owa oczywista omyłka polegała na tym, iż w wymienionych decyzjach rozstrzygnięcie polegało na uchyleniu zaskarżonych decyzji i przekazaniu spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zamiast utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Sąd rozpatrując skargę chce podkreślić, iż nie można uznać za dopuszczalne zmienienie w trybie sprostowania oczywistej omyłki rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji. Jak bowiem stanowi przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądowym zgodnie z treścią art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez siebie decyzji. Przepis ten nie zawiera definicji tych pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Błędem rachunkowym, który może być prostowany w tym trybie jest więc omyłka w działaniu matematycznym, które zostało włączone do decyzji jako jego część składowa. Za taki błąd nie można Sygnatura akt I S.A./Wr 338-340/02 natomiast uznać wadliwych wyliczeń zadartych w dokumentach przyjętych za podstawę decyzji (por. wyrok NSA z 26.05.2003 r., III SA 255/01, Biul. Skarbowy 2003/6/23.) W tymże orzecznictwie podkreśla się, że postanowienie, jakie przewiduje art. 215 ustawy Ordynacja podatkowa, prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (por. post. NSA z 24.02.2000 r., III SA 761/99, Lex nr 79231). Zmiana treści sentencji w żądnej mierze nie może być kwalifikowana jako oczywista omyłka i nie podlega skorygowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd był obligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzję, która posiadała wadliwe rozstrzygnięcie, które następnie organ próbował zweryfikować w trybie przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tego tez względu mając na uwadze treść przepisu art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, sąd uchylił zaskarżone decyzje.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI