I SA/Wr 3383/03

I SA/Wr 3383/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-01-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jadwiga Danuta Mróz /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Maria Tkacz-Rutkowska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Ulgi podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 27 c
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędziowie: Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska S. WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]o nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia uczniów oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]J. R. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą "A wystąpił o przyznanie ulgi z tytułu wyszkolenia uczennic w zawodzie sprzedawca.
Decyzją z dnia [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego ww. wniosek rozpatrzył odmownie wskazując, iż Skarżący nie spełnia ustawowych wymogów uprawniających do wnioskowanej ulgi. Z przedłożonych organowi dokumentów wynikało, iż osoba wykonująca funkcje instruktora praktycznej nauki zawodu tj. H. R. została zatrudniona (na umowę o pracę) w firmie Skarżącego dopiero od [...] (umowa zawarta [...]), zaś umowy o praktyczną naukę zawodu z uczennicami zostały zawarte w dniu [...]., oraz [...], co wskazuje na brak pieczy zawodowej nad ww. uczennicami przez cały okres trwania szkolenia. Niezależnie od tego H. R. nie posiadała kwalifikacji zawodowych do prowadzenia szkolenia w zawodzie sprzedawca.
Od powyższej decyzji J. R. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji zarzucając jej naruszenie zasady praworządności oraz zaufania do organów podatkowych zapisanych w art. 120 i art. 121Ordynacji podatkowej. Jak również błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, iż osoba wykonująca funkcje instruktora praktycznej nauki zawodu nie posiada wymaganych prawem kwalifikacji, wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1.07.2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988).
W uzasadnieniu podnosił, iż kwalifikacje zawodowe H. R. nie były nigdy przez Oranu podatkowe kwestionowane, wręcz przeciwnie przyjmowano, iż posiada on stosowne uprawnienia do kształcenia uczniów w zawodzie sprzedawca, zaś przyczyna odmowy przyznania ulgi był brak elementu zatrudnienia jej w firmie, co znalazło odzwierciedlenie w decyzjach organów podatkowych. Skarżący działając w zaufaniu zawarł zatem umowę o pracę, chcąc skorzystać z prawa do ulgi. Podnosił także, iż H. R. ukończyła Policealne Studium Zawodowe w zakresie ekonomiki pracy, płac i spraw socjalnych. Decyzją z dnia [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, podzielając w pełni zawartą w nim argumentacje. Dodatkowo wskazał, iż w świetle regulacji obowiązujących w dacie szkolenia uczennic istniał wymóg ukończenia kursu pedagogicznego obejmującego 80 godzin, z uwagi jednak, iż ww. regulacje wygasły przed zawarciem umowy o prace z H. R. Dyrektor Izby Skarbowej odstąpił dodatkowej oceny jej kwalifikacji.
W złożonej skardze Strona wnosząc o uchylenie obu decyzji zarówno I jak i II instancji zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, poprzez pominięcie jego treści i uznanie, iż prawo do ulgi nie służy gdy praktyczną naukę zawodu realizuje osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy.
W uzasadnieniu wskazywał Skarżący, iż pracodawca może przekazać kompetencje do szkolenia uczniów pełnomocnikowi, zgodnie z treścią rozporządzenia z dnia 28.05.1996 r., przygotowanie zawodowe może prowadzić pracodawca, osoba zatrudniona u pracodawcy lub też prowadząca zakład w imieniu pracodawcy, posiadająca wykształcenie zawodowe i pedagogiczne. Nie może budzić wątpliwości, iż osobą prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy jest pełnomocnik w osobie H. R., który w ocenie Skarżącego posiadał kwalifikacje zawodowe i pedagogiczne.
W zakresie naruszenia prawa procesowego, Skarżący powielił zarzuty podnoszone już w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 27 c ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podatnicy, uzyskujący przychody wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3, mogą korzystać z ulgi polegającej na obniżeniu podatku dochodowego z tytułu szkolenia uczniów, zwanej dalej "ulgą uczniowską". Ulga uczniowska przysługuje osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą, w tym również w formie spółki prawa cywilnego lub osobowej spółki handlowej, z wyjątkiem spółki partnerskiej, uprawnionym na mocy odrębnych przepisów do szkolenia uczniów i zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności pracowników w celu przygotowania zawodowego. Ulga ta przysługuje także w przypadku, gdy uprawnionym do szkolenia uczniów jest przynajmniej jeden ze wspólników lub pracownik osoby (spółki) prowadzącej działalność gospodarczą.
Odrębne przepisy, do których odsyła art. 27 c) ust. 2 powołanej wyżej ustawy to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28.05.1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (DZ.U. Nr 60 poz. 278) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1.07.2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) określające m.in. kwalifikacje zawodowe i pedagogiczne jakie powinien posiadać instruktor praktycznej nauki zawodu.
Zgodnie z treścią § 10 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 1.07.2002 r. instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.
Jednocześnie rozporządzenie przewiduje, iż instruktorem mogą być także osoby nie legitymujące się tytułem mistrza jeżeli posiadają wskazane powyżej przygotowanie pedagogiczne oraz
1) świadectwo dojrzałości technikum lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
2) świadectwo dojrzałości liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie, lub
3) świadectwo dojrzałości liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie, lub
4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.
Jak wynika z materiału dowodowego osoba prowadząca u Skarżącego praktyczną naukę zawodu nie posiadała kwalifikacji do prowadzenia nauczania w zawodzie sprzedawca, legitymowała się bowiem, co nie jest między stronami sporne, dyplomem ukończenia Policealnego Studium Zawodowego o specjalności ekonomika pracy płacy i spraw socjalnych, uzyskując tytuł technika ekonomisty, nie dysponowała natomiast żadnym formalnie stwierdzonym przygotowaniem w zakresie handlu, które byłoby adekwatne do profilu szkolenia uczennicy.
W świetle przywołanych powyżej regulacji nie może być wątpliwości, że wykształcenie technika ekonomisty o specjalności pracy płacy i spraw socjalnych, nie daje uprawnień do kształcenia uczniów w zawodzie sprzedawca, nie są to w żadnej mierze zawody pokrewne.
Skoro uprawnień do szkolenia uczniów nie posiadał sam Skarżący jak również wyznaczona przez niego osoba, to nie badanie dalszych przesłanek uzasadniających skorzystania z ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia staje się bezprzedmiotowe, chodzi tu w szczególności o analizę faktu czy H.R. była i od kiedy pracownikiem skarżącego, bądź tez osobą prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy, posiadanie takiego statusu wobec braku kwalifikacji zawodowych uniemożliwia bowiem skorzystanie z wnioskowanej ulgi. W tym zakresie zarzuty skargi uznać należy za bezzasadne.
Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że uprawnienie wynikające z art. 27 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, co wiąże się z obowiązkiem ścisłego spełnienia wszelkich wymogów formalnych stawianych przez ustawodawcę, w szczególności zaś wymogów dotyczących posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych i pedagogicznych.
Nie stanowi podstawy do uchylenie zaskarżonej decyzji również okoliczności, iż w poprzednich latach podatkowych Skarżący w oparciu o tożsamy z rozważanym stan faktyczny uzyskiwał prawo do ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia. Podstawową zasadą, na której winny opierać się organy podatkowe w zakresie orzekania jest wyrażony w treści art. 120 ustawy z dnia 29.081997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) obowiązek orzekania na podstawie przepisów prawa. Tak, więc decyzja wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może być uchylona tylko dlatego, że w przeszłości zostały wydały decyzje naruszające prawo.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 97 § 1 i ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.