I SA/Gd 903/10

I SA/Gd 903/10 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2011-03-30
Data wpływu
2010-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alicja Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I FSK 1771/11 - Wyrok NSA z 2012-09-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Przyznano prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 246 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2007 r. p o s t a n a w i a: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi
Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 10 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) A.D. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia skarżący w ustawowym terminie złożył sprzeciw podnosząc, że nie miał możliwości doręczenia wymaganej dokumentacji z powodu nieprawidłowego działania Poczty. Jednocześnie załączył do pisma dokumenty i oświadczenia do których złożenia został uprzednio zobowiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, w sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Rozpatrując ponownie wniosek A.D. o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające częściowe przyznanie takiego prawa.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym przez wnioskodawcę nie uzyskuje on żadnych dochodów, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jego majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 141 m2. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwoma synami, z których jeden jest małoletni. Starszy z braci otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2000 zł, które jest jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że aktualnie nie ma pracy, jego młodszy syn uczy się i tylko dzięki starszemu synowi i rodzinie mogą sobie jakoś poradzić finansowo.
Ze złożonych wraz ze sprzeciwem oświadczeń wynika, że wnioskodawca nie posiada statusu osoby bezrobotnej i nie pobiera zasiłku, nie korzysta z pomocy społecznej, nie otrzymuje i nie opłaca alimentów na małoletniego syna, nie posiada pojazdów mechanicznych ani rachunków bankowych i lokat. Wskazał także, iż średnie miesięczne koszty utrzymania mieszkania wynoszą ok. 700 zł, a jedyne źródło finansowania gospodarstwa domowego stanowią dochody syna K. Do sprzeciwu wnioskodawca załączył ponadto zaświadczenie o zarobkach syna K. i wyciąg z jego rachunku bankowego. Z dokumentów tych wynika, że syn otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł netto, a na rachunku bankowym, na dzień 12 marca 2011 r. zgromadzone były środki pieniężne w wysokości 464,61 zł. Ponadto syn wnioskodawcy oświadczył, ze posiada samochód osoby o wartości 3.000 zł.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności mając na uwadze wysokość wpisu należnego od skargi tj. kwotę 2.420 zł, brak własnych źródeł utrzymania w postaci wynagrodzenia za pracę, zasiłku czy świadczeń z pomocy społecznej Sąd uznał, że A.D. wykazał, iż nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych, bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Należy przy tym zaznaczyć, że jakkolwiek osiągający dochody i pozostający we wspólnym gospodarstwie syn wnioskodawcy, z mocy art. 87 i 91 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jest zobowiązany do wspierania i przyczyniania się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny, to jednak otrzymywane przez niego wynagrodzenie nie daje możliwości wygospodarowania wolnych środków na opłacenie kosztów postępowania. Dochody z tytułu świadczenia pracy w całości służą bowiem pokryciu bieżących potrzeb trzyosobowej rodziny.
Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.