I SA/Wr 313/22

I SA/Wr 313/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-12-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Semiczek
Piotr Kieres
Tadeusz Haberka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 14b  par. 1 i  par. 3,  art. 14c  par. 1,  art. 14g par. 1,  art. 14h w zw z  art. 169 par. 1 i  par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 685
art. 43 ust. 1  pkt 19 lit. c
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Sędzia WSA Marta Semiczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 lutego 2022 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.3.MŻA/APR w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia I. uchyla postanowienie w całości oraz uchyla w całości poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 grudnia 2021 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.1.MŻA; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. H. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 25 lutego 2022 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.3.MŻA/APR, utrzymujące w mocy postanowienie własne z 14 grudnia 2021 r. znak 0114-KDIP4-2.4012.670.2021.1.MŻA o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej.
Postępowanie przed organem.
8 września 2021 r. do DKIS wpłynął wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r., poz. 685, ze zm.; dalej: uVAT); w zw. z art. 132 ust. 1 lit. b i c 90 dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. z 2006 r. nr 347/1; dalej: dyrektywa VAT)?
Wnioskodawca wskazał, że obecnie nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług, bowiem korzysta ze zwolnienia podatkowego o którym mowa w art. 113 ust. 1 uVAT. Wnioskodawca przewiduje, że w przyszłości wartość jego sprzedaży w roku podatkowym (bez kwoty podatku) przekroczy kwotę 200 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, co doprowadzi do wyłączenia prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. Wnioskodawca wskazał, że legitymuje się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie (tj. w zakresie obsługi urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych), dlatego należy przyjąć, że jego usługi są realizowane w ramach zawodu medycznego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) uVAT.
Z uwagi na uznanie przez organ, że wniosek nie spełnia warunków formalnych, stronę wezwano do: 1) uzupełnienia opisu sprawy i wskazanie, czy strona wykonuje zawód medyczny w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c uVAT); 2) przeformułowania pytania w taki sposób, aby DKIS mógł dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług i jednocześnie, aby zadane pytanie nie wnosiło o potwierdzenie, czy obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym; 3) przedstawienia własnego stanowiska w sprawie adekwatnego i odnoszącego się do przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz nowo sformułowanego przedmiotu interpretacji (pytania) w związku z przeformułowaniem przedmiotu interpretacji (pytania).
Pozostawiając postanowieniem wniosek bez rozpatrzenia DKIS wyjaśnił, że w jego ocenie wniosek strony (uzupełniony przez stronę po wezwaniu organu) sprowadza się do ustalenia, czy obsługę urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej można uznać za zawód medyczny i w takim zakresie oczekuje wydania interpretacji indywidualnej. W wysłanym wezwaniu DKIS wyjaśnił, że kwestia ta nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, gdyż zakres pytania zawartego we wniosku wykracza poza ramy przepisów prawa podatkowego. Wyjaśniono także, że pytanie (pytania) muszą odnosić się do skonkretyzowanej sytuacji prawnopodatkowej samej strony tj. muszą dotyczyć wprost skutków podatkowych związanych z konkretnymi czynnościami podejmowanymi przez stronę w ramach wskazanego opisu sprawy, tj. np. kwestii przedmiotu opodatkowania, powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania dostarczanych towarów/świadczonych usług. Organ stwierdził następnie, że strona nie uzupełniła wniosku w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej, co obligowało DKIS do pozostawiania wniosku bez rozpatrzenia.
Po rozpoznaniu złożonego zażalenia, DKIS utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy i wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy DKIS zasadnie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i czy zasadnie uznał, że strona nie uzupełniła wniosku w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej we wskazanym zakresie. DKIS podkreślił, że strona we wniosku nie zapytała w istocie o skutek podatkowy konkretnego zdarzenia, na określenie którego może rzutować wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych, ale oczekuje wyłącznie opinii DKIS, czy obsługę urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej można uznać za zawód medyczny. Kwestia ta nie dotyczy jednak sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonanych przez stronę (praw czy obowiązków podatkowych), a jedynie potwierdzenia, że ww. obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym. Powyższa kwestia nie może zostać rozstrzygnięta w drodze wydania interpretacji indywidualnej, gdyż taka problematyka nie jest objęta zakresem przepisów prawa podatkowego. Art. 43 ust. 1 pkt 19 uVAT posługuje się co prawda pojęciem "zawód medyczny", jednak DKIS nie może rozstrzygać w trybie interpretacji indywidualnej kwestii rozumienia wyłącznie pojęcia "zawód medyczny" nawet w przypadku gdy ustawa uzależnia od tej kwestii prawo do zastosowania zwolnienia od podatku w stosunku do świadczonych usług. Ponadto, z zadanego pytania nie wynika jakie skutki podatkowe strona zamierza wywieść w swojej indywidualnej sprawie (w zakresie podatku od towarów i usług), aby w konsekwencji możliwe było wydanie w trybie art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.; dalej: o.p.) interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Postępowanie przed Sądem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. postanowienie z 25 lutego 2022 r. zarzucono naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt. 2 o.p. przez wadliwe przyjęcie, że ustalenie czy wykonywanie przez skarżącego opisanych szczegółowo we wniosku usług stanowi "zawód medyczny" w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt. 19 lit. c) uVAT wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 o.p., a w konsekwencji bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia DKIS oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ wskazał w szczególności, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 o.p. W ocenie DKIS błędne jest twierdzenie skarżącego, że definicja "zawodu medycznego" jest w pełnym zakresie przepisem prawa podatkowego, tylko z uwagi na fakt, że art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) odnosi się do tego pojęcia. Wbrew twierdzeniu strony fakt kwalifikacji usług do "zawodu medycznego" nie dotyczy opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanych czynności.
W ocenie DKIS w kontekście przedstawionego pytania oraz z uwagi na układ formularza wniosku, skarżący nie pyta o wykładnię przepisów prawa podatkowego, lecz oczekuje od organu interpretacyjnego, stanowiska w sprawie, czy obsługę urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej można uznać za zawód medyczny.
W ocenie DKIS, że sam potencjalny związek odpowiedzi na pytanie dotyczące innych gałęzi prawa z prawem podatkowym nie jest wystarczający do uznania, że wniosek o wydanie interpretacji rodzi obowiązek wydania interpretacji w zakresie przepisów innych niż podatkowe. Jak bowiem wyjaśnił organ instytucja interpretacji nie jest uniwersalnym instrumentem, mającym na celu rozwianie wątpliwości podatnika dotyczących interpretacji jakichkolwiek przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.
Wskazując ramy prawne sprawy, powołać należy art. 14b § 1 o.p. zgodnie z którego brzmieniem DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (dalej: stanu sprawy) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
W myśl art. 14g § 1 o.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
Jak stanowi art. 169 § 1 o.p. – który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h o.p. - jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Przepisy prawa podatkowego to zgodnie z art. 3 pkt 2 o.p. przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W myśl art. 3 pkt 1 o.p. ustawy podatkowe to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Na tle powołanych wyżej rozwiązań prawnych zarysował się spór, pomiędzy stroną a organem, o to, czy złożony przez skarżącego wniosek dotknięty był brakami formalnymi uzasadniającymi wzywanie strony do uzupełnienia wniosku, a w konsekwencji pozostawienia go bez rozpatrzenia. Spór w istocie sprowadza się do tego o zinterpretowanie jakich przepisów wystąpił skarżący oraz czy przepisy, o których interpretację wystąpił wnioskodawca, są przepisami, do których właściwym do ich interpretowania w trybie interpretacji indywidualnych jest DKIS.
Jak wynika z powołanych wyżej regulacji, przedmiotem procedowania i interpretacji dokonywanych przez uprawniony do ich wydawania organ, tj. DKIS, są przepisy prawa podatkowego.
Jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione, wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia zaczerpnięte z pozostałych gałęzi prawa. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas jednak zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. W takich przypadkach ocena możliwości stosowania i wykładnia interpretowanej normy podatkowej przepisy te powinna uwzględniać i obejmować (wyroki NSA: z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1193/11, z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 27/12, z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2981/11, z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1781/12, z 20 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2793/13, z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3028/14, z 18 lutego 2020 r. sygn. akt I FSK 16/19, z 3 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 525/19, z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 612/19, z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1556/19)
Również w literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych powinny zostać poddane ocenie wszystkie przepisy, niezależnie od tego, do jakiej gałęzi prawa formalnie przynależą, jeżeli kształtują normatywnie opodatkowanie, w szczególności zaś jego zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz wysokość podatku, a zawężenie pola interpretacji tylko do ustaw podatkowych skutkuje brakiem systemowego stosowania prawa podatkowego (R. Mastalski, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2017, Wrocław 2017, s. 149; wyroki NSA: z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II FSK 2742/19, z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt. II FSK 2971/19). Podobnie przedmiot interpretacji określa kolejny autor stwierdzając, że przedmiotem interpretacji mogą być wprawdzie wyłącznie przepisy bądź unormowania materialnego prawa podatkowego, jednak jeżeli w interpretowanych unormowaniach prawa podatkowego uczestniczą pojęcia wynikające z regulacji prawnych innych gałęzi prawa, wówczas podlegają interpretacji o tyle, o ile uczestniczą w interpretowanych unormowaniach podatkowych (J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 19 i 42).
Podsumowując tą część uzasadnienia wyroku wskazać należy, że w ocenie Sądu przedmiotem interpretacji indywidualnych są co do zasady przepisy prawa podatkowego, jako autonomicznej dziedziny prawa, jednak w określonych uwarunkowaniach, ocenie dokonywanej przez organ interpretacyjny, będą podlegały również regulacje prawne z innych gałęzi prawa.
Przechodząc do oceny stanowiska organu wskazać należy, że DKIS koncentrując się na sposobie sformułowania pytania oraz z uwagi na układ formularza wniosku uznał, że skarżący nie pyta o wykładnię przepisów prawa podatkowego, lecz oczekuje od organu interpretacyjnego, stanowiska w sprawie czy obsługę urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej można uznać za zawód medyczny.
Sąd uważa taką ocenę organu za błędną.
Otóż skarżący przedstawiając stan sprawy wystąpił z pytaniem czy obsługa urządzeń i instalacji do rozprowadzania gazów medycznych w postaci komory hiperbarycznej jest zawodem medycznym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) uVAT w zw. z art. 132 ust. 1 lit. b i c dyrektywy VAT?
Wskazać należy, że stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c uVAT zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2022 r., 622 ze zm.; dalej: uDL).
Powołany przepis stanowi implementację do polskiego porządku prawnego art. 132 lit. b i c dyrektywy VAT, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;
c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
Mając na uwadze treść wniosku wskazać należy, że - wbrew ocenie organu – skarżący nie wystąpił z abstrakcyjnym pytaniem dotyczącym definicji zawodu medycznego. W świetle sposobu sformułowania przez skarżącego pytania, w szczególności odesłania do precyzyjnie wskazanych przepisów uVAT oraz dyrektywy VAT oraz przedstawionego we wniosku stanu sprawy oraz własnego stanowiska wnioskodawcy, nieprawidłową jest ocena DKIS, który odkodował wniosek podatnika jako oczekiwanie przedstawienia stanowiska DKIS w sprawie kwalifikacji usług do "zawodu medycznego", które nie dotyczy opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanych czynności. Wbrew stanowisku organu dokonanie w przedstawionym we wniosku stanie sprawy wykładni pojęcia "zawodu medycznego" dotyczy obowiązków wnioskodawcy regulowanych przepisami uVAT (zwolnienia przedmiotowego), bowiem skarżący wprost wskazał, że oczekuje interpretacji przepisów art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) uVAT w zw. z art. 132 ust. 1 lit. b i c dyrektywy VAT, a wnioskodawca ma interes prawny w uzyskaniu interpretacji wynikający z funkcji ochronnej interpretacji określonej w art. 14k o.p.
Mając na uwadze, że pojęcie zawodu medycznego ("zawody medyczne") zawarte jest w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) uVAT oraz art. 132 lit. c dyrektywy VAT, to dokonanie interpretacji objętych wnioskiem przepisów – mimo odesłania do definicji zawartej w przepisach uDL - mieści się w granicach zakreślonych w art. 14b § 1 o.p. Skoro zaś stosownie do art. 14b § 1 o.p. DKIS jest organem powołanym do wydawania na wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego to z wywiedzionych wyżej względów w zakresie kompetencji DKIS pozostawało dokonanie i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów wskazanych we wniosku skarżącego.
W wyrokowanej sprawie DKIS uznając kwalifikację prowadzonej przez skarżącego działalności jako zawodu medycznego jako element stanu sprawy, wezwał skarżącego (str. 1 wezwania DKIS z 2 listopada 2021 r.) do uzupełnienia wniosku przez wskazanie czy strona wykonuje zawód medyczny w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) uVAT. W ocenie Sądu, DKIS wzywając do uzupełnienia braków formalnych wniosku w wyżej wskazanym zakresie przerzucił na stronę spoczywający na organie obowiązek dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 o.p.), a w konsekwencji uchylił się od swojego obowiązku wynikającego z art. 14b § 1 o.p. pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia. DKIS nie miał podstaw do wzywania wnioskodawcy do wskazania, czy wykonuje zawód medyczny oraz przeformułowania pytania, pod rygorem pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, a ww. wezwaniem DKIS naruszył przepis art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. Przedmiotowym wezwaniem organ zobowiązał wnioskodawcę, aby sam dokonał oceny prawnej prowadzonej przez siebie działalności pod rygorem pozostawienia jego wniosku bez rozpatrzenia. To prowadzi do konkluzji, że organ intepretujący nie wzywał do uzupełnienia opisanego stanu sprawy o elementy, których miało brakować, tj. aby to co zostało przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez stronę mogło zostać uznane za wypełniające wynikający z art. 14b § 3 o.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu sprawy (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego). W okolicznościach wyrokowanej sprawy DKIS wezwał stronę do dokonania kwalifikacji prawnej i przedstawienia dokonanej przez siebie oceny jako elementu stanu faktycznego. W istocie więc organ wezwał skarżącego, aby sam odpowiedział na zdane przez siebie pytanie. Należy w związku z tym podkreślić, że DKIS myli element stanu sprawy z jego oceną. To właśnie wątpliwości w kwestii kwalifikacji prowadzonej przez stronę działalności jako zawodu medycznego w kontekście zwolnienia przedmiotowego stanowiły istotę sformułowanego wniosku o wydanie interpretacji indywidulnej. DKIS może pytać o fakty, których nie należy mylić z ich prawną kwalifikacją. Wnioskujący jest zobowiązany do wskazania faktów, a następnie do wyrażenia własnego stanowiska, co do ich prawnej oceny. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie zaskarżonym postanowieniem jak i poprzedzającym je postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. organ nie wykazał, aby - w kwestionowanej przez organ części - przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe zostały opisane w sposób niepełny, niezawierający informacji potrzebnych organowi podatkowemu na dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz wydanie interpretacji indywidualnej we wnioskowanym zakresie, albowiem przytoczone żądania doprecyzowania wniosku nie dotyczyły elementów stanu sprawy. Rekapitulując tą część wywodu należy wskazać, że w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. DKIS nie mógł żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął, czy podejmowane przez niego czynności stanowią wykonywanie zawodu medycznego.
Konkludując, Sąd zauważa, że kompetencje do wydawania interpretacji indywidualnych ustawodawca przypisał do DKIS. Jest to prerogatywa DKIS, ale koreluje z nią obowiązek podejmowania stosownych działań prawnych tj. dokonywania na wniosek uprawnionego podmiotu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Od tego obowiązku – poza szczególnymi przypadkami uregulowanymi przepisami ustawy (art. 14b § 5-5b o.p.) - niezależnie od obiektywnych trudności związanych z dokonaniem interpretacji konkretnych przepisów, organ nie może się uchylać. W szczególności przez niewłaściwe wykorzystywanie instrumentów procesowych.
Uwzględniając powyższe Sąd – mając, na uwadze, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - uznaje, że postanowienia DKIS wydane w obu instancjach naruszają przepisy art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 169 § 4 o.p. w związku z art. 14h, poprzez pozostawienie wniosku skarżącego o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) bez rozpoznania i w tym zakresie zarzut skargi uznaje za zasadny.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ podatkowy zobowiązany jest do uwzględnienia oceny poczynionej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku.
O kosztach postępowania sądowego (597 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (100 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ustalone według stawki z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.).