I SA/WR 310/24

I SA/Wr 310/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Cieślak
Tadeusz Haberka
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 3 ust. 1 pkt 1,  art. 9 ust. 1,  art. 10 ust. 1 pkt 6,7,  art. 9a ust. 6,  art. 18
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2540
art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f w zw. z  art. 2 ust. 1a
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: SWSA Tadeusz Haberka, AWSA Łukasz Cieślak, Protokolant starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lutego 2024 r. nr 0115-KDST2-2.4011.498.2023.2.BM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organem podatkowym.
1.1. Przedmiotem skargi P. P. (dalej Strona, Skarżący) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ podatkowy) z dnia 6 lutego 2024 r. nr 0115-KDST2-2.4011.498.2023.2.BM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
1.2. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 sierpnia 2023 r. wpłynął do organu podatkowego wniosek (datowany na ten sam dzień) o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów osiąganych z tytułu dzierżawy wzorów wspólnotowych.
We wniosku wskazano następujące zdarzenie przyszłe. Strona jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; dalej uPDOF). Strona jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, w której przeważająca działalność obejmuje dzierżawę własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim (PKD 77.40.Z). W pozostałym zakresie przedmiot działalności obejmuje kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (PKD 68.10.Z) oraz wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (68.20.Z). Prowadzenie działalności gospodarczej rozpoczęto w dniu 14 sierpnia 2013 r., natomiast z dniem 1 września 2023 r. doszło do zawieszenia wykonywania indywidualnej działalności gospodarczej. Wskazano bowiem, że czynności, które Strona zamierza wykonywać, objęte niniejszym wnioskiem, nie będą wykonywane w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. Strona jest właścicielem dwóch wzorów wspólnotowych zarejestrowanych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej odpowiednio pod numerami [...] oraz [...] (dalej wzory wspólnotowe), które zostały nabyte w 2017 r., tytułem darowizny praw do rejestracji wzorów wspólnotowych. Obecnie znajdują się one w majątku związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona zamierza wycofać wzory wspólnotowe do majątku prywatnego, a w dalszej kolejności zawrzeć umowę ich dzierżawy. Umowa będzie zawarta ze spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością – spółki z siedzibą oraz zarządem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; posiadającymi nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.). Strona nie będzie wspólnikiem spółek, z którymi zawrze umowy dzierżawy znaków towarowych oraz ich członkiem zarządu. Umowa dzierżawy będzie w swej treści zawierać wszystkie niezbędne postanowienia dotyczące jej przedmiotu, w tym okresu obowiązywania, wysokości należnego wynagrodzenia oraz pól eksploatacji wzorów wspólnotowych oraz sposobu korzystania z nich. Jak wskazano wyżej, Strona zamierza zawrzeć umowę dzierżawy. Zawarta umowa nie będzie umową licencji, o której mowa w art. 163 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170 ze zm.; dalej uPWP). Strona nie osiągnęła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym przychodów z działalności gospodarczej, których kwota przekraczałaby 2.000.000 euro.
W związku z powyższym zadano pytanie czy przychód Strony osiągany z tytułu dzierżawy wzorów wspólnotowych będzie podlegał opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) w zw. z art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2022 r., poz. 2540 ze zm.; dalej uZPDPOF)?
Zdaniem Strony, przychód osiągany z tytułu dzierżawy wzorów wspólnotowych będzie podlegał opodatkowaniu ryczałtem ewidencjonowanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) w zw. z art. 2 ust. 1a uZPDPOF, a więc według stawki 8,5 % przychodów do kwoty 100.000 zł oraz 12,5 % przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł. Strona odwołała się do treści art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 9a ust. 6 uPDOF; art. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1a oraz art. 6 ust. 1a zd. 1 a także art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) uZPDPOF. Nadto strona odwołała się również do Klasyfikacji PKWiU (Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) uregulowanej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.). – zgodnie z aktualnymi wyjaśnieniami klasa PKWiU 77.40 obejmuje dzierżawę własności intelektualnej i podobnych produktów, za którą pobierane są opłaty w formie tantiemów lub opłat licencyjnych dla ich właściciela (z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim). Klasa ta uwzględnia wykorzystywanie opatentowanych rozwiązań w procesach produkcyjnych, ale nie uwzględnia dzierżawy produktów, dla których są nieodłącznym elementem są licencje dla użytkowników końcowych (np. pakiety oprogramowania). W ramach tej klasy funkcjonuje grupowanie PKWiU 77.40.19.0, które obejmuje dzierżawę praw do korzystania z pozostałej własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim. Pojęcie własności intelektualnej wskazane w klasie PKWiU 77.40 zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 8 tiret szóste Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie 14 lipca 1967 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 49), w którym wskazano, że własność intelektualna oznacza prawa odnoszące się do znaków towarowych i usługowych, jak również do nazw handlowych i oznaczeń handlowych. Strona wskazała także na treść art. 693 § 1 oraz art. 709 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1610; dalej KC). Umowa, którą Strona ma zamiar zawrzeć ze spółką będzie zawierać określenie wysokości wynagrodzenia w zamian za możliwość pobierania przez spółki (dzierżawców) pożytków, które będą wynikały z określonych w treści umowy pól eksploatacji wzorów wspólnotowych. Tym samym prawo do wzoru wspólnotowego także może stanowić przedmiot umowy dzierżawy. W ocenie Strony jeżeli prawo majątkowe jest przedmiotem dzierżawy, wówczas przychód jest uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy. Prawo majątkowe tylko pośrednio generuje przychód wyłącznie jako przedmiot tej umowy dzierżawy albowiem w przypadku dzierżawy prawa majątkowego przychód, jego warunki, określa treść umowy dzierżawy, nie zaś treść tego prawa majątkowego. Jest to istotna różnica, która decyduje o tym, że źródła przychodu w przypadku dzierżawy prawa majątkowego należy upatrywać bezpośrednio w tej dzierżawie, nie zaś w prawie majątkowym. Zdaniem Strony w świetle powyższych okoliczności przychód osiągany z tytułu dzierżawy wzorów wspólnotowych będzie podlegał opodatkowaniu ryczałtem ewidencjonowanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) w zw. z art. 2 ust. 1a uZPDPOF, a więc według stawki 8,5% przychodów do kwoty 100.000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł jako przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.do.f., tj. z tytułu dzierżawy. Strona przytoczyła również orzecznictwo sądów administracyjnych i interpretacje indywidualne wydane przez organu podatkowego na poparcie swojego stanowiska.
1.3. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy przytoczył treść m. in. art. 5a pkt 6 oraz art. 5b ust. 1 a także art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 uPDOF i stwierdził, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy warunki: zaistniały przesłanki pozytywne o których mowa w art. 5a pkt 6 uPDOF; nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 uPDOF; wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 uPDOF. W ocenie organu podatkowego, opodatkowaniu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych mogą podlegać, po spełnieniu innych wymogów ustawowych, jedynie te przychody uzyskiwane przez podatnika, które w świetle przepisów uPDOF mogą być zakwalifikowane do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPDOF lub najem, podnajem, poddzierżawa (...), o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 uPDOF. Z kolei przychody z praw majątkowych zaliczane do źródła przychodu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 7 uPDOF, definiuje art. 18 uPDOF. Wskazuje on jednak wprost, że wszelkie przychody uzyskane w związku z posiadaniem, udostępnianiem i korzystaniem ze znaku towarowego zaliczane są do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 uPDOF w zw. z art. 18 uPDOF, tj. do przychodów z praw majątkowych. Organ podatkowy odwołał się do art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz. Urz. UE z dnia 5 stycznia 2002 r. Nr L 341 s. 28) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 102 ust 1 i art. 105 ust. 1 i 2 uPWP i wskazał, że przychód z tytułu korzystania przez podatnika z posiadanego wzoru przemysłowego (w tym również wzoru wspólnotowego), a zatem z odpłatnego udostępniania praw do korzystania z tego wzoru innym podmiotom, stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 uPDOF, niezależnie od rodzaju umowy, na postawie której to udostępnienie nastąpi. W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przychodów ze źródła przychodów jakim są prawa majątkowe, w tym także z przychodów uzyskiwanych z odpłatnego udostępniania wzory wspólnotowego. Skoro wzory wspólnotowe, które są przedmiotem umowy dzierżawy, stanowią własność Strony, a umowa dzierżawy nie zostanie zawarta w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, to czynsz z umowy dzierżawy wzorów wspólnotowych uzyskiwany przez Stronę będzie stanowić przychód z praw majątkowych o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 uPDOF. Brak zatem możliwości zakwalifikowania ww. przychodu do przychodów z najmu i dzierżawy, tj. do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 uPDOF, a tym samym do opodatkowania tego przychodu zryczałtowany podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono ww. interpretację indywidualną. Zarzucono naruszenie:
I) przepisu art. 10 ust. 1 pkt 6 UPDOF i art. 9a ust. 6 uPDOF w zw. z art. 709 KC w zw. z art. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1a, art. 6 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) tiret ósme uZPDPOF poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu wskutek nieprawidłowego uznania przez organ, że przychód z dzierżawy znaku towarowego nie może być rozpoznany jako przychód uzyskiwany bezpośrednio na podstawie umowy dzierżawy, a wyłącznie jako przychód z praw majątkowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że w przypadku umowy dzierżawy, której przedmiotem dzierżawy jest prawo majątkowe, źródłem przychodu jest umowa dzierżawy jako bezpośrednie źródło przychodu, nie zaś prawo majątkowe objęte tą umową;
II) art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 uPDOF, poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania przepisu wskutek przyjęcia, że wszelkie przychody uzyskane w związku z dzierżawą prawa towarowego zaliczane są do źródła przychodów o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 uPDOF, tj. do przychodów z praw majątkowych podczas gdy ich prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że znajdują one zastosowanie wyłącznie do przychodów osiąganych bezpośrednio z praw majątkowych nie zaś do przychodów osiąganych z tytułu dzierżawy praw majątkowych.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty.
2.2. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
3.1. Skarga jest zasadna.
3.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej PPSA) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach [...] (art. 3 § 2 pkt 4a PPSA). Wskutek takiej kontroli interpretacja indywidualna może być uchylona, stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) PPSA (art. 146 § 1 PPSA). Zgodnie z art. 134 § 1 PPSA sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do treści art. 57a PPSA skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3.3. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych dzierżawy znaków wspólnotowych. Zdaniem Skarżącego w sprawie będzie miał zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 6 uPDOF czyli należy zakwalifikować powyższy stan faktyczny do źródła przychodu z dzierżawy praw a w konsekwencji będzie możliwe zastosowanie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) w zw. z art. 2 ust. 1a uZPDPOF. Odmiennego zdania jest organ podatkowy, którego zdaniem źródłem przychodu są prawa majątkowe przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 7 uPDOF w zw. z art. 18 uPDOF.
W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać Skarżącemu.
3.4. Stosownie do treści art. 9a ust. 6 uPDOF dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. W myśl art. 10 ust. 1 uPDOF źródłami przychodów są: najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 10); kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (pkt 11). Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw (art. 18 uPDOF).
Zgodnie z art. 1 pkt 2 uZPDPOF ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 [...] uPDOF. W myśl art. 2 ust. 1a uZPDPOF osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym (art. 6 ust. 1a uZPDPOF). Stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu wynajmu i dzierżawy własności intelektualnej i podobnych produktów z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim (PKWiU 77.40).
3.5. Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest czy dzierżawa wzorów wspólnotowych stanowi źródło przychodu z dzierżawy praw czy źródło przychodu z praw majątkowych. Zgodnie z art. 693 § 1 KC przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Przepisy o dzierżawie rzeczy stosuje się odpowiednio do dzierżawy praw (art. 709 KC). Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 796/22, CBOSA i przyjmuje go za własny w myśl, którego w przypadku zawarcia umowy dzierżawy wzoru wspólnotowego nie mamy do czynienia ze źródłem przychodu z prawa majątkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 uPDOF w zw. z art. 18 uPDOF, jak to twierdzi organ podatkowy, lecz z art. 10 ust. 1 pkt 6 uPDOF, co umożliwia opodatkowanie go ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) w zw. z art. 2 ust. 1a uZPDPOF. To umowa dzierżawy stanowi bezpośrednie źródło przychodu, zaś prawo majątkowe generuje ten przychód w sposób pośredni jako przedmiot tej dzierżawy. Należy wyraźnie podkreślić, że czym innym są tzw. prawa ochronne wynikające zarówno z wyżej wskazanego rozporządzenia 6/2002, jak i przepisów uPWP a czym innym jest wykonywanie praw właścicielskich z tytułu posiadania wzoru wspólnotowego. Organ podatkowy nie może w swoich wywodach prawnych pomijać kluczowej dla nich okoliczności czyli zamiaru podpisania przez Skarżącego umowy dzierżawy wzorów wspólnotowych, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a co jest prawnie dopuszczalne zważywszy na treść art. 709 KC w zw. z art. 693 § 1 KC.
Należy tym samym uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 UPDOF i art. 9a ust. 6 uPDOF w zw. z art. 709 KC w zw. z art. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1a, art. 6 ust. 1a oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. f) tiret ósme uZPDPOF poprzez ich niezastosowanie, jak też art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 uPDOF poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego.
3.6. Z tych też względów uchylono zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 PPSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 PPSA i art. 205 § 2 PPSA oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na kwotę kosztów składa się wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz kwota wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 480 zł.
3.7. Organ podatkowy wydając ponownie interpretację indywidualną powinien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.