I SA/Wr 3076/03

I SA/Wr 3076/03 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /przewodniczący/
Ludmiła Jajkiewicz /sprawozdawca/
Marta Semiczek
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161  par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i K.D. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 i z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżących kwotę 6960,40 zł (słownie: sześć tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt zł 40/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Skarżący A. i K. D. zaskarżyli decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]o nr [...] i [...], utrzymujące w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...]o nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie [...]oraz za rok 2001 w kwocie [...].
W dniu [...]skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000 - 2001.
W uzasadnieniu, wskazując na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K.45/01, podnieśli, iż latach 2000 - 2001 nienależnie odprowadzili podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej w spółce cywilnej PPHU "A", która posiadała od [...]do [...]status zakładu pracy chronionej.
Dyrektor Izby Skarbowej we W., powołując się na art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60) - zwanej dalej Ordynacją podatkową oraz przyjmując, że od 1 stycznia 2000 r. dochody z działalności gospodarczej osób zatrudniających osoby niepełnosprawne nie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie.
Skarżący w skardze z dnia [...]wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Zarzucili naruszenie przepisów art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483), poprzez wprowadzenie niekonstytucyjnych przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 95, poz. 1101), pozbawiających podatnika uprawnień nabytych na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargi z dnia [...]wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.
Po ponownym przeanalizowaniu zarzutów skarg, Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał je w całości za zasadne i decyzjami z dnia [...] o nr [...] i [...]uchylił w całości zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Urzędu Skarbowego w L. Ś. i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż decyzją z dnia [...]o nr [...], uwzględniającą ustalenia postępowaniu mediacyjnego z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1481/03, uchylił decyzje pierwszej i drugiej instancji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2000 r. do sierpnia 2002 r. w kwocie [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu zbadania, czy spółka znajduje się w kręgu podatników, których dotyczy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. oraz czy rozpoczęła realizacje przedsięwzięć gospodarczych na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnianych w tej spółce.
Skarżący pismem z dnia [...], w związku z uwzględnieniem przez organ odwoławczy ich skargi, wnieśli o umorzenie postępowania sądowego i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów sądowych wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od daty wpłaty do dnia zwrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 )- zwanej dalej upsa.
Sąd umarza postępowanie, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
Postępowanie staje się bezprzedmiotowe między innymi na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 54 § 3 upsa), co ma miejsce w rozpatrywanych sprawach.
Organ odwoławczy wydając ponownie decyzje uznał w całości zasadność zarzutów skarg.
Na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji w trybie art. 54 § 3 upsa skarżący wnieśli o umorzenie postępowania sądowego.
Dokonując oceny prawnej stanu faktycznego sprawy Sąd nie dopatrzył się okoliczności uniemożliwiających umorzenia postępowania.
Rozstrzygnięcia organu odwoławczego podjęte w tym zakresie nie naruszają prawa materialnego ani procesowego.
Z uwagi na fakt umorzenia postępowania na skutek uwzględnienia przez organ odwoławczy skarg w trybie autokontroli, Sąd zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, kierując się zasadami wyrażonymi w dziale V upsa, zgodnie, z którymi zwrot kosztów postępowania obejmuje koszty sądowe (w tym wpis, opłatę kancelaryjną i zwrot wydatków) oraz koszty ponoszone przez stronę w związku z jej udziałem w postępowaniu.
Z powyższego wynika, iż zwrot kosztów postępowania obejmuje jedynie koszty faktycznie poniesione. Stąd też brak jest postaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżących odsetek za zwłokę od uiszczonego przez nich wpisu w kwocie 6.960,40 zł. Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa postępowanie w sprawie podlega umorzeniu.
Sąd orzekł na podstawie art. art. 201 § 1 upsa zwrot kosztów postępowania.