I SA/WR 305/25

I SA/Wr 305/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 9a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 marca 2025 r. nr 0201-IOD1.41O2.1.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole ( dalej NUS, organ I instancji) nr 0226- SPV.4102.166.2023 z 29 listopada 2024 r. określającą T. Ś. (dalej Strona, Skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r.
Jak ustalił organ I instancji Strona prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Za rok 2022 Strona rozliczyła podatek dochodowy od osób fizycznych składając zeznanie podatkowe: PIT-36L, w którym wskazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz PIT-36, w którym wskazała przychody ze stosunku pracy. Oba zeznania zostały przesłane 2 maja 2023 r. elektronicznie do Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole. Przychód z prowadzonej działalności gospodarczej Strona opodatkowała na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm. dalej PIT). tj. na podatek liniowy (według stawki 19%). Zgodnie z danymi które posiada organ I instancji, Strona powinna rozliczyć dochody z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej według zasad ogólnych, tj. według skali podatkowej, gdyż nie dokonała wyboru formy opodatkowania na zasadach określonych w art. 30c PIT.
W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, iż Podatniczka nie dokonała skutecznej zmiany formy opodatkowania z zasad ogólnych na podatek liniowy. Włączył postanowieniem z 29 lutego 2024 r. dokumenty, z których m.in. wynika, że Strona trzykrotnie składała do Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole pisma z prośbą o uznanie formy rozliczenia podatku dochodowego na zasadach podatku liniowego od dnia 1 stycznia 2021 r. (pismo z 7 października 2022 r.) oraz o przywrócenie terminu do wyboru formy opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej w formie podatku liniowego w 2022 r. (pismo z 4 stycznia 2023 r. i 23 sierpnia 2023 r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole w zakresie tych wniosków wydał ostateczne postanowienie z 29 listopada 2022 r. nr 0226-SPV.4102.132.2022, UNP: [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu wyboru formy opodatkowania oraz ostateczne postanowienia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego z wniosków strony (z 20 stycznia 2023 r. nr [...], UNP: [...] i z 18 września 2023 r. nr [...], UNP: [...]). Organ I instancji włączył również przedłożoną dotychczas przez Stronę dokumentację dotyczącą wniosków złożonych w CEIDG oraz informację i kopię wniosku o zmianę wpisu do CEIDG złożonego 17 lutego 2021 r. przesłaną przez Urząd Miejski Wrocławia przy piśmie z 9 lipca 2024 r. Potwierdza ona, że prawidłowo złożonym wnioskiem CEIDG-1 o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z 17 lutego 2021 r. dokonano zawiadomienia o prowadzeniu ksiąg rachunkowych (poz.19 wniosku), nie zaznaczono pozycji dotyczącej oświadczenia o zmianie formy opodatkowania (poz. 18 wniosku).
Organ I instancji stwierdził, że wobec nie dokonania w ustawowym terminie zawiadomienia o zmianie formy opodatkowania przychody z prowadzonej przez Stronę w 2022 r. działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych łącznie z pozostałymi przychodami osiągniętymi przez podatniczkę w tym roku podatkowym na zasadach ogólnych określonych w PIT.
Celem weryfikacji osiągniętych przez Stronę przychodów z działalności gospodarczej, poniesionych kosztów organ I instancji wezwał Stronę do przedłożenia dokumentów i danych za 2022 r. Strona nie przedłożyła pełnej dokumentacji, w związku z powyższym organ dokonał weryfikacji osiągniętych przychodów, poniesionych kosztów w oparciu o analizy plików JPK składanych przez Stronę, w tym danych w postaci elektronicznej według struktury Jednolitego Pliku Kontrolnego JPK_KR - księgi rachunkowe i ustalił, że wykazane przez Stronę przychody i koszty są prawidłowe i zgodne ze złożonym w toku postępowania podatkowego zestawieniem z 4.07.2024 r. i korektą zeznania PIT-36L z 3 stycznia 2024 r. włączoną jako dowód do akt sprawy.
Organ I instancji zweryfikował również odliczenie składek ZUS (pismo z ZUS z dnia 26 stycznia 2024 r.) oraz odliczenia wykazane w załączniku PIT-0 (potwierdzenie dokonanej 31 grudnia 2022 r. darowizny na rzecz W.) nie stwierdzając nieprawidłowości.
W związku z powyższymi ustaleniami NUS decyzją z 29 listopada 2024 r. nr 0226-SPV.4102.166.2023 określił Stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. w wysokości 355.737,00 zł. Do wyliczenia podstawy opodatkowania przyjęto dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.156.099,79 zł (przychód 29.155.419,82 zł, koszty uzyskania przychodów 27.999.320,03 zł), dochód ze stosunku pracy w wysokości 62.367,77 zł (przychód 65.367,77 zł, koszty 3.000,00 zł) oraz dochód z tytułu innych źródeł w wysokości 2.776,29 zł (przychód równy dochodowi). Po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 8.216,78 zł oraz odliczeń wykazanych w PIT/0 (darowizna - aukcja internetowa na rzecz W.) w kwocie 15.100,00 zł, podstawa opodatkowania wyniosła 1.197.927,00 zł. Odliczenia od podatku nie wystąpiły.
Ponadto organ podatkowy określił odsetki za zwłokę w łącznej wysokości 15.601,00 zł od niezapłaconych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r.
W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę faktu, że 17 lutego 2021 r. w ustawowym terminie Pełnomocnik Strony wskazany w CEIDG - W. B. udała się do Urzędu Miasta Wrocławia celem zgłoszenia zmiany formy opodatkowania poprzez aktualizację wpisu w CEIDG. Z uwagi na nieporozumienie i błąd urzędnika, we wniosku nie została zaznaczona zmiana formy opodatkowania dochodów, ani też żadna inna zmiana, co skutkowało wpłynięciem do Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole wniosku o zmianę w CEIDG nie zawierającego żadnej aktualizacji. Z Urzędu Miasta Wrocławia Strona otrzymała potwierdzenie przyjęcia wniosku CEIDG, wobec czego była przekonana, że zgłoszona zmiana w zakresie sposobu opodatkowania została naniesiona w prawidłowy sposób.
Rozliczenia podatku dochodowego za lata 2021 i 2022 Podatniczka dokonywała zgodnie z regułami podatku liniowego. PIT-36L za 2021 r. wykazujący rozliczenie dochodów z działalności gospodarczej oraz PIT-37 zawierający dochody ze stosunku pracy zostały złożone w ustawowym terminie. W miesiącu wrześniu 2022 roku T. Ś. zadzwoniła do Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole do działu księgowości z zapytaniem o zwrot nadpłaty z tytułu rozliczenia PIT-36L za 2021 rok. Podczas rozmowy telefonicznej okazało się, że zeznanie nie zostało ściągnięte z bazy. Po czym przekierowano Podatniczkę do działu dochodowego, gdzie po wyjaśnieniu stwierdzono, że złożone zeznanie jest niezgodne ze zgłoszoną formą opodatkowania. Strona wskazuje, że o zastosowaniu nieprawidłowego rozliczenia podatku i złożeniu błędnego druku dowiedziała się dopiero po opisanym zdarzeniu, a do tego momentu uiszczała opłaty zgodnie z podatkiem liniowym. W dniu 22 września 2022 r. pełnomocnik W. B. powtórnie zgłosiła się do Urzędu Miasta Wrocławia celem złożenia reklamacji. Została poinformowana, że należy ponownie złożyć wniosek CEIDG i zaznaczyć zmianę formy opodatkowania podatkiem liniowym z datą od 01 stycznia 2022 r. oraz, że nie jest możliwa zmiana formy opodatkowania od 01 stycznia 2021 r. Zaktualizowane zgłoszenie CEIDG zostało przesłane do Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole.
Jednocześnie Strona nadmienia, że zgodnie z ustawą z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 541) składany wniosek o aktualizację danych zawartych w CEIDG powinien zawierać jakiekolwiek zmiany, a wniosek z 17 lutego 2021 r. według Urzędu Skarbowego Wrocław - Psie Pole nie zawierał żadnych zmian, a był złożony w terminie określonym w art. 9a pkt. 2 PIT.
W związku z powyższym, Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie, wskazując, że brak podstaw do uznania, iż powinna dokonywać rozliczenia w sposób inny niż tego dokonywała oraz, że dopełniła wszystkich formalności związanych z formą opodatkowania. W ocenie Podatniczki wniesienie przedmiotowego odwołania jawi się jako zasadne oraz konieczne.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji DIAS wskazał, że zgodnie art. 9a pkt 2 PIT podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c PIT (podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku). W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
Z art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 541 dale uCEIDG) wynika, że do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca może dołączyć żądanie przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo rezygnacji z wybranej formy opodatkowania lub informacji o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej.
W ocenie DIAS przywołane przepisy w sposób jasny i precyzyjny określają zmiany sposobu opodatkowania, wprowadzając wymóg złożenia pisemnego oświadczenia i zakreślając termin dla takiego oświadczenia, który ma charakter terminu prawa materialnego. Oznacza to, że po upływie powyższego terminu Podatnik traci uprawnienie do skutecznego złożenia takiego oświadczenia i uzyskania tym samym zmiany formy opodatkowania. Skutek materialnoprawny wywiera wyłącznie złożenie oświadczenia o wyborze danej formy opodatkowania w zakreślonym ustawowo terminie.
Z informacji otrzymanych z Wydziału Spraw Obywatelskich Działu Rejestracji Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta Wrocławia pismo z 9.07.2024 r. wynika, że Strona złożonym wnioskiem (CEIDG-1) z 17 lutego 2021 r. zgłosiła zawiadomienie o prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Natomiast w ww. wniosku nie wskazała na żadną z dostępnych form opłacania podatku dochodowego od osób fizycznych. W takim przypadku dochody osiągnięte z tytułu działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 PIT (podatek za zasadach ogólnych według skali podatkowej). Należy zatem jednoznacznie stwierdzić, że z materiału dowodowego wynika, że Podatniczka nie wskazała żadnej innej formy opodatkowania. Wybór formy opodatkowania na zasadach podatku liniowego może nastąpić tylko poprzez skuteczne złożone (tj. przy uwzględnieniu ww. przesłanek wynikających z przepisów prawa) oświadczenie.
Dalej DIAS wskazał, że NUS mając na uwadze, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określają urzędowego wzoru, na jakim podatnik ma złożyć swoje oświadczenie woli, a jedynie termin na dokonanie takiej zmiany nie ograniczył się do badania zawiadomień złożonych poprzez wnioski do CEIDG. Zbadał również w jakich terminach rozliczała się z zaliczek na podatek oraz w jaki sposób opisała przelewy. Strona opisywała przelewy bez wskazania tej uproszczonej formy opodatkowania, a pierwszego przelewu w 2022 r. dokonała po upływie terminu do złożenia oświadczenia dotyczącego zmiany formy opodatkowania).
DIAS podkreślił, że przepisy podatkowe nie przewidują ani możliwości dokonania sprostowania przez organ podatkowy złożonego przez Podatnika oświadczenia o zmianie formy opodatkowania ani korygowania terminu do jego złożenia, który jest terminem materialnoprawnym. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawym.
Organ podatkowy nie ma możliwości ingerencji w treść złożonego oświadczenia. Jego rola ogranicza się do uwzględnienia dokonanej zmiany formy opodatkowania, jeśli Podatnik złożył wymagane prawem oświadczenie w przepisanym terminie. Jakiekolwiek uchybienia, co do treści oświadczenia obciążają Podatnika w ten sposób, że włączona jest możliwość skorzystania z wybranej formy opodatkowania w danym roku podatkowym, usuniecie zaś uchybień wywołuje skutki dopiero w odniesieniu do kolejnego roku podatkowego. Na powyższe nie mają wpływu okoliczności leżące u podstaw uchybienia wymogom oświadczenia, jak pomyłka, nieporozumienie, nieumyślność, niedopatrzenie, posłużenie się osobom trzecią, nieznajomość systemu CEIDG - ocenia się wyłącznie przejaw woli w postaci złożonego oświadczenia.
Na podstawie potwierdzenia przyjęcia wniosku CEIDG-1 o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z 17 lutego 2021 r. wniosek Strony został złożony prawidłowo. Dokonano zawiadomienia o prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Natomiast nie zaznaczono na wniosku pozycji dotyczącej oświadczenia o zmianie formy opodatkowania na 2022 r.
DIAS mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy stwierdził zatem, że Strona nie złożyła skutecznego oświadczenia (w formie pisemnej na wniosku o wpis do CEIDG lub pisemnej w organie I instancji) o zmianę formy opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej za 2022 r. Nie spełniła więc warunków do rozliczenia dochodów uzyskanych z tego źródła na zasadach podatku liniowego brak było podstaw do złożenia zeznania na formularzu PIT36L przewidzianego dla tej formy opłacania podatku. Zobowiązana więc była zapłacić podatek za zasadach ogólnych, który został prawidłowo określony przez NUS.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe. Strona na bieżąco była informowana o działaniach organu I instancji i miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Przed wydaniem decyzji organ I instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. W wyznaczonym terminie Strona nie skorzystała z tego uprawnienia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy wskazując na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, brak dokonania wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, ale swobodnej oceny dowodów w trakcie rozpoznania całokształtu sprawy, podczas gdy skarżąca wykazała, że zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji.
W uzasadnieniu powtórzyła wyjaśnienia i wywody zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 1997 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 938) – dalej, jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi, bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych).
Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.) - na wniosek organu wobec którego strona nie wniosła sprzeciwu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że niezrozumiałe są podniesione w skardze zarzuty. W skardze sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika podnoszone są bowiem zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który w sprawach podatkowych nie ma zastosowania. Zastosowanie w tych sprawach mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm. dalej O.p).
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy wykładni przepisów art. 9a ust. 2 i ust. 4 PIT.
Zgodnie z art. 9a ust. 1 PIT dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 PIT (z pozarolniczej działalności gospodarczej), są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27 PIT (według skali podatkowej), z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
W myśli art. 9a ust. 2 PIT, podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c (podatek liniowy). W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
Zgodnie z art. 9a ust. 2a PIT, podatnik może zawiadomić na piśmie o rezygnacji z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2.
Stosownie do art. 9a ust. 2b PIT, dokonany wybór sposobu opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również lat następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 2 zawiadomi na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania albo złoży w terminie i na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Zgodnie z art. 9a ust. 2c PIT, oświadczenie oraz zawiadomienie, o których mowa w ust. 1-2b, podatnicy mogą złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 uCEIDG, przekazywanie danych i informacji do CEIDG oraz przekazywanie danych i informacji z CEIDG odbywa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG lub za pośrednictwem innego, zintegrowanego z nim systemu teleinformatycznego, w szczególności za pośrednictwem systemu Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 51 ust. 1. Wniosek o wpis do CEIDG przekazywany jest do CEIDG z wykorzystaniem formularza elektronicznego zamieszczonego na stronie internetowej CEIDG (art. 3 ust. 2 uCEIDG).
Stosownie do art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 3 uCEIDG, wpis do CEIDG polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego danych podlegających wpisowi. (...) Wpis do CEIDG jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje wpis z urzędu. Wpisem do CEIDG jest również wykreślenie przedsiębiorcy albo zmiana wpisu. Do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca może dołączyć żądanie przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo rezygnacji z wybranej formy opodatkowania lub informacji o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej.
W myśl art. 8 ust. 1 uCEIDG, jeżeli wniosek o wpis do CEIDG został złożony z wykorzystaniem formularza elektronicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, system teleinformatyczny CEIDG przesyła na wskazany w nim adres poczty elektronicznej urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2070).
Wniosek o wpis do CEIDG może być sporządzony w postaci papierowej z zachowaniem zakresu i układu danych określonych w formularzu elektronicznym, o którym mowa w art. 3 ust. 2, a następnie złożony w wybranym urzędzie gminy (art. 8 ust. 2 pkt 1 uCEIDG).
Stosownie do art. 8 ust. 4 uCEIDG, organ gminy przekształca wniosek, o którym mowa w ust. 2, na postać dokumentu elektronicznego, opatruje go kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, albo podpisuje w inny sposób akceptowany przez system CEIDG, umożliwiający jednoznaczną identyfikacją osoby przesyłającej wniosek, czas jego przesyłania oraz zapewniający integralność danych zawartych we wniosku, i przesyła do CEIDG nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu jego otrzymania.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 uCEIDG, wpis do CEIDG jest dokonywany, jeżeli wniosek jest poprawny. Wnioskiem niepoprawnym jest wniosek niepodpisany.
W myśl art. 16 ust. 1 uCEIDG, domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo niezgłoszeniem zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności.
Z przedstawionych przepisów wynika, że podatnik może złożyć stosowne oświadczenie o wyborze lub zmianie formy opodatkowania dochodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w dowolnym momencie roku podatkowego, nie później jednak niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód w danym roku, lub nie później niż do końca roku, gdyby ów przychód osiągnął dopiero w grudniu.
W niniejszej sprawie skarżąca takiego wniosku nie złożyła ani w roku 2022 ani w latach poprzedzających.
Zauważyć należy, że w Komentarzu autorstwa A. Żywickiej (por. A. Żywicka (w:) E. Komierzyńska-Orlińska, A. Żywicka, Komentarz do ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punktach Informacji dla Przedsiębiorcy (w:) Konstytucja biznesu. Komentarz, Warszawa 2019, art. 8), wskazuje się, że: "Ustawodawca dopuszcza również możliwość złożenia wniosku o wpis do CEIDG na formularzu zgodnym z określonym wzorem wniosku, w formie papierowej, pobranym ze strony www.biznes.gov.pl lub www.ceidg.gov.pl w dowolnym urzędzie gminy. Wniosek może być złożony przez przedsiębiorcę osobiście lub wysłany listem poleconym na adres dowolnie wybranego urzędu gminy. Przy zastosowaniu pierwszego sposobu wniosek powinien być opatrzony własnoręcznym podpisem wnioskodawcy, natomiast w drugim przypadku - jego autentyczność powinna być potwierdzona notarialnie. Wysłanie wniosku bez notarialnie poświadczonego podpisu skutkuje wezwaniem do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Organ gminy dokonuje sprawdzenia wniosku pod względem formalnym, a następnie potwierdza wnioskodawcy za pokwitowaniem jego przyjęcie. Organ gminy przekształca złożony wniosek w dokument elektroniczny i przesyła do CEIDG nie później niż następnego dnia roboczego od dnia jego otrzymania. W sprawach związanych z rejestracją wniosków w CEIDG organy gminy pełnią rolę pośrednika, jest zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Organem prowadzącym jest bowiem minister właściwy ds. gospodarki bez względu na formę złożenia wniosku, który docelowo ma postać elektroniczną". Wskazać należy, że niniejsza sprawa nie jest odosobniona. W piśmiennictwie naukowym wskazuje się, że błędny wybór formy opodatkowania w CEIDG obciąża przedsiębiorcę (por.m.in. M. Pogroszewska, Błędny wybór formy opodatkowania w CEIDG obciąża przedsiębiorcę, https://www.prawo.pl/podatki/wybor-formy-opodatkowania-w-ceidg,522714.html).
Prawidłowe są ustalenia organu, iż w dniu 21 lutego 2021 r. Skarżąca złożyła zawiadomienie o zmianie w CEIDG. Zawiadomienie to obejmuje informacje o prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Nie obejmuje natomiast informacji o wyborze sposobu opodatkowania. Skarżąca w żaden sposób nie uwiarygodnienia swoich twierdzeń, że błąd przy wypełnianiu zawiadomienia popełnił urzędnik. Wskazać należy, iż zgodnie z przepisami o CEIDG zawiadomienie o zmianie składa się w formie elektronicznej lub pisemnej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że złożyła zawiadomienie o innej treści, niż zostało zarejestrowane w CEIDG. Okoliczność, że skarżąca ( jej pełnomocnik) nie przeczytał wydrukowanego wniosku do CEIDG, przed złożeniem na nim podpisu, oznacza jedynie, że nie dołożył minimalnej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Działanie takie, nawet gdyby przyjąć, że zamierzała złożyć zawiadomienie o wyborze liniowej formy opodatkowania, nie może stanowić podstawy do uznania braku skuteczności złożonego zawiadomienia. "Podkreślić należy, że złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania jest związane z czynnościami podejmowanymi wyłącznie z inicjatywy samego podatnika. To sam podatnik, a nie organ, decyduje o wyborze formy opodatkowania. W ramach wskazanej procedury nie przewidziano dla organów podatkowych żadnych kompetencji, które upoważniałyby lub zobowiązywały organy podatkowe do podejmowania określonych czynności. Można powiedzieć, że organ podatkowy nie bierze udziału w tym postępowaniu, a postępowanie związane z wyborem formy opodatkowania nie prowadzi do rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego dotyczącego zobowiązania podatkowego" (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 447/24).
Jednocześnie wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca posiadała świadomość o tym, że nie złożyła zawiadomienia o wyborze sposobu opodatkowania. Już bowiem w dniu 22 września 2022 r. złożyła ponownie zawiadomienie, tym razem o wyborze sposobu opodatkowania, zaznaczając, że zawiadomienie to dotyczy okresu od 01 stycznia 2021 r. Już w tym momencie musiała mieć więc świadomość, że wcześniej takiego zawiadomienia nie złożyła. To zaprzecza twierdzeniom skarżącej, iż o nieprawidłowości w zawiadomieniu dowiedziała się dopiero z wezwań organów skarbowych. Jednocześnie wskazuje, na posiadanie wiedzy zawiadomienie to nie mogło odnieść skutków co do roku 2021 i 2022 ponieważ zostało złożone po terminie.
W piśmiennictwie naukowym oraz w orzecznictwie sądowym jednolicie podnosi się, że termin na wybór formy opodatkowania (tj. termin na złożenie oświadczenia naczelnikowi urzędu skarbowego), jest ograniczony w czasie, bo może być dokonany do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego (zob. R. Kowalski (w:) PIT. Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el. 2020, art. 9 (a).). Oznacza to, że oświadczenie to ma charakter wiążący w tym znaczeniu, że dopiero oświadczenie o zmianie złożone zgodnie z treścią art. 9a ust. 2a, 2b PIT wiąże się z konsekwencjami w sferze stosowania właściwej stawki podatkowej (por. wyrok WSA w Opolu z 12 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 1100/24). W świetle przywołanych przepisów Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że w ustawowym terminie skarżąca nie złożyła oświadczenia, o wyborze podatku liniowego wobec czego od 1 stycznia 2022 r. miała obowiązek rozliczania się według zasad ogólnych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że w ustawowym terminie skarżąca nie złożył oświadczenia, które skutkowałoby ponowną zmianą formy opodatkowania w 2022 r. Podkreślić w tym miejscu należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że ustawodawca wprowadził w sposób nie budzący wątpliwości termin dla ewentualnej rezygnacji z innej niż zasady ogólne formy opodatkowania. Ustanowienie takich regulacji, jednolitych dla wszystkich podatników, jest zrozumiałe z punktu widzenie spójności systemu podatkowego (por. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 844/20; wyrok NSA z 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2055/11, LEX nr 1557817).
Jednocześnie jeszcze przed zakończeniem roku podatkowego i przed złożeniem zeznania Skarżąca miał świadomość, że w dni 21 lutego 2021 nie dokonała prawidłowej zmiany formy opodatkowania.
Reasumując, w sprawie należy uznać, iż organy w sposób prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny, ustalając, że skarżąca nie złożyła zawiadomienia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania. Jak zaś wskazano wyżej, brak takiego oświadczenia uniemożliwia opodatkowanie w tej formie.
Podkreślić przy tym należy, że "Samodzielnie sformułowany zarzut naruszenia art. 120 O.p. nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego. Naruszenie zasady praworządności może być oczywiście podnoszone w ramach zarzutów skargi, muszą być jednak spełnione dwa warunki: po pierwsze, zasada ta znajduje swoje rozwinięcie w konkretnych normach zawartych w Ordynacji podatkowej, stąd podnosząc ten zarzut należy powiązać go z naruszeniem innych przepisów procesowych rozwijających i precyzujących tę zasadę. Po drugie, zarzut musi być uzasadniony."(Wyrok NSA z 26.08.2025 r., III FSK 280/25, LEX nr 3934613.)
Natomiast skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 O.p. wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena, niż przeprowadzona przez organy podatkowe. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego.
W niniejszej sprawie nie wskazano jakie dowody zostały ocenione z naruszeniem powyższych zasad lub jakie jeszcze czynności dowodowe organy powinny podjąć.
Mając powyższe na względzie, oceniając zarzuty podniesione przez skarżącą jako niezasadne i nie znajdując innych powodów uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę