I SA/WR 3028/02

I SA/Wr 3028/02 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Anna Moskała /przewodniczący sprawozdawca/
Bogumiła Kalinowska
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kali Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant : Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005r. na rozprawie przy udziale --- sprawy ze skargi A sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania o d d a l a skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w dniu [...] strona skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa GUC z dnia [...]. Jako podstawę żądania wskazano art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przywołano, iż w dniu [...] ukazał się komunikat Prezesa GUS w sprawie interpretacji Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW) w zakresie grupowania niektórych wyrobów, w którym towar sprowadzony przez skarżącą odpowiada poz. 50 zał. 5 do ustawy o podatku VAT (grupowanie 1365 Wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa, co skutkuje stosowanie podatku VAT w wysokości 7%).
Rozpoznający sprawę w I instancji Prezes GUC nie znalazł podstaw do uchylenia spornej decyzji.
W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, art. 54 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez nieuwzględnienie mocy wiążącej komunikatu Prezesa GUS z dna [...], a także niewłaściwe zastosowanie pkt 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego PCN.
Odnosząc się do tych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że nie zachodzą okoliczności opisane ww. przepisem. Wspomniany przepis dotyczy takiej wadliwości decyzji ostatecznej, która polega: - po pierwsze na ujawnieniu nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, przez które należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, - po drugie na istnieniu nowych okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, - po trzecie na tym, że nowe dowody i okoliczności faktyczne nie były znane organowi, który wydal decyzję. Decyzja ostateczna została podjęta w dniu [...], a zatem już po wydaniu komunikatu Prezesa GUS. Pomijając już analizę charakteru prawnego komunikatu z punktu widzenia "okoliczności faktycznej" lub "dowodu", organ odwoławczy wskazał, że komunikat nie spełnia w tej sytuacji przesłanki nowej okoliczności faktycznej lub dowodu.
W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy o VAT organ celny jest obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego. Zakres obowiązków nałożonych przez ustawodawcę na organ celny stawia go w roli płatnika. W istocie bowiem obliczenie podatku przez organ celny jest czynnością materialno-techniczną, która nie ma nic wspólnego z decyzją administracyjną.
Zwrócono również uwagę, iż klasyfikacja towarów w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (SWW) i w Polskiej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN) nie jest spójna. Konsekwencją tej niespójności jest wprowadzenie wyróżników –x- w trzeciej kolumnie, tj. przy kodzie PCN. Wyróżnik ten oznacza, że objęte danym grupowaniem PKWiU wyroby nie wyczerpują pełnego zakresu rzeczowego grupowania wyróżnionego. Tym samym więc w przypadku klasyfikacji towarów importowanych na polski obszar celny należy posługiwać się wyłącznie Polską Nomenklaturą Scaloną i opublikowanymi do niej wytycznymi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia pkt 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego PCN podniesiono, że klasyfikacja spornego towaru do pozycji 3925 nie znajduje podstaw prawnych. Pozycja ta obejmuje artykuły budowlane z tworzyw sztucznych gdzie indziej nie włączone. Zgodnie z uwagą 11 do działu 39 pozycja 3925 obejmuje tylko artykuły tam wskazane, które nie są produktami objętymi żadną z wcześniejszych pozycji poddziału II. Przedmiotem importu była taśma uszczelniająco-wentylacyjna grzbietów dachu, układana pod gąsiorami i jednocześnie zabezpieczająca przed przedostawanie się zanieczyszczeń pod dach, wykonana z aluminiowej siatki, włókniny i tworzywa sztucznego. Występująca w taśmie siatka aluminiowa nadaje wyrobowi zasadniczy charakter, bowiem poprzez zbrojenie włókniny w pasach bocznych na całej długości, zapewnia odpowiednią sztywność oraz zwiększa wytrzymałość taśmy. W tej sytuacji zasadne było więc zastosowanie reguły 3b ORINS.
W skardze na tę decyzję ponownie podniesiono zarzuty przywołane już w odwołaniu. Za przesądzający dla sprawy uznano fakt samego wznowienia postępowania w sprawie. Podniosła, że wskazując na komunikat Prezesa GUS z dnia [...] kierowała się treścią art. 54 ust. 2 ustawy o VAT. Zawarta w tym przepisie delegacja ustawowa nie została wykonana, w konsekwencji czego w obrocie funkcjonują kody PCN i PKWiU, co w obszarze podatkowym skutkuje różnymi stawkami podatku VAT. Uzasadniając swoje stanowisko w pozostałym zakresie generalnie kwestionowała prawidłowość przypisania przedmiotowych taśm uszczelniająco-wentylujących do kodu 7616.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszych rozważaniach – w skrócie – jako p.s.a.
Należy podkreślić, że stosownie do art. 3 § 1 p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 p.s.a. Sąd bada przy tym wyłącznie legalność zakwestionowanych rozstrzygnięć, aktów i czynności, nie załatwiając sprawy merytorycznie.
Skarga jest nieuzasadniona.
Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej pozwala na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał.
Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:
- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,
- powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji.
Skarżący zasadność swojego żądania upatruje w fakcie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Taki pogląd jest nieuzasadniony. Postanowienie o wszczęciu postępowania jest tylko aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 K.p.a. ( wyrok NSA z 13 listopada 1987r., sygn. I SA 1326/86, opubl. ONSA 1987, nr 2, poz. 80).
Domagając się wzruszenia w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji administracyjnej strona skarżąca przywołała fakt wydania przez Prezesa GUS komunikatu w sprawie interpretacji Systematycznego Wykazu Wyrobów SWW w zakresie grupowania niektórych wyrobów, co w jej odczuciu jest nową okolicznością rzutującą na wynik postępowania.
Nie można podzielić poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że skoro komunikat ten został wydany [...], a więc ponad miesiąc wcześniej niż przedmiotowa decyzja, to już z tego powodu nie spełnia on przesłanki nowej okoliczności faktycznej. Pod pojęciem nowej okoliczności faktycznej lub nowych dowodów należy rozumieć, zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (patrz: Ordynacja podatkowa – Komentarz 2004, wyd. Unimex).
Koniecznym więc jest rozważenie czy komunikat ten stanowi nową okoliczność faktyczną lub dowód.
Trzeba przypomnieć zasadę podstawową, że zmiana stanu prawnego nie jest "nową okolicznością" czy "dowodem" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania. W przepisie tym jednoznacznie mówi się o nowych okolicznościach faktycznych, a nie prawnych. Komunikat ten nie może więc być uznany za przesłankę skutkującą wznowieniem postępowania.
Nawet gdyby uznać, że przedmiotowy komunikat jest nową okolicznością, to i tak "okoliczność" ta nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Dotyczy on bowiem jedynie interpretacji SSW, a ta klasyfikacja nie ma wpływu na kod Taryfy celnej, który określany jest na podstawie Polskiej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN).
Zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 240 § 1 oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jeżeli więc w niniejszej sprawie organy prawidłowo przyjęły, iż postępowanie nie było dotknięte wadą, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to odniesienie się do pozostałych zarzutów – prawidłowej klasyfikacji taryfowej – było zbędne.
W tym stanie rzeczy skarga jako nie mająca podstaw prawnych podlegała oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.