I SA/Wr 3003/02

I SA/Wr 3003/02 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2004-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Grzegorz Gocki
Joanna Kuczyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Łozowska
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi U. M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie rozłożenia zobowiązania podatkowego na raty oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Izby Skarbowej w O. z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. Nr [...] z dnia [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Izby Skarbowej Nr [...] z dnia 01.02.1999 r. w sprawie rozłożenia na raty płatności zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r., w części dotyczącej jedenastu rat tj. od 7 do 12 raty i od 26 do 30 raty obejmujących zaległość w łącznej wysokości 7.677,30 zł. z powodu nie dotrzymania terminu ich płatności.
W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Izba Skarbowa w O. decyzją Nr [...] z dnia 1.02.1999 r. uchyliła w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji Nr [...] z dnia 26.06.1998 r. i rozłożyła zapłatę zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r.
W związku z niedotrzymaniem terminów płatności rat, wynikających z w/w decyzji Izby Skarbowej, Urząd Skarbowy w oparciu o przepis art. 259 ustawy Ordynacja podatkowa wydał decyzję Nr [...] z dnia [...], w której stwierdził wygaśnięcie decyzji rozkładającej spłatę zaległości na raty, w części dotyczącej jedenastu rat, obejmujących spłatę zaległości w kwocie ogółem 7.677,30 zł, a przypadających w okresie od 20.08.1999 r. do 20.01.2000 r. i od 20.03.2001 r. do 20.07.2001 r" tj. od 7 do 12 raty i od 26 do 30 raty.
Pełnomocnik podatnika złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z uwagi na błędną ocenę stanu faktycznego dokonaną przez ten organ. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że przedmiotowe raty zostały w całości pokryte wpłatami dokonanymi w dniu 23.03.1998 r. w wysokości 21.277,90 zł i w dniu 25.03.1998 r. w wysokości 18.772,10 zł. Ponadto wskazał na konieczność łącznego rozpatrzenie tego odwołania z odwołaniem z dnia 18.03.2002 r. od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia 26.02.2002 r. dotyczącej odmowy przerachowania wpłat dokonanych przez podatnika na zaległości spółki cywilnej, której był wspólnikiem a to za 1995 r. w podatku VAT.
Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa w O. stwierdziła, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu pierwszej instancji, bowiem postępowanie tego organu związane z wydaniem zaskarżonej decyzji było prawidłowe.
Wskazała Izba, że Urząd Skarbowy jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołał prawidłowo przepis art. 259 ustawy Ordynacja podatkowa.
Urząd Skarbowy wydając decyzję o wygaśnięciu w części decyzji ratalnej nie rozstrzyga o uprawnieniach lub obowiązkach podatnika, które to rozstrzygnięcie mógłby zmienić organ odwoławczy. Decyzją tą Urząd w trybie określonym wskazanym wyżej przepisem art. 259 informuje jedynie podatnika, że na skutek braku działania, do którego był zobowiązany, tj. zapłaty rat podatku w określonych terminach - decyzja, która uprawniała do skorzystania z ulgi w tej formie, przestała w części obowiązywać - wygasła.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego błędnej oceny stanu faktycznego dokonanej przez Pierwszy Urząd Skarbowy oraz faktu uregulowania w/w rat w wyniku wpłat dokonanych w dniach 23.03.1998 r. i 25.03.1998 r., Izba Skarbowa zauważyła, iż kwestia ta była przedmiotem odrębnego postępowania. W wyniku tego postępowania Urząd Skarbowy odmówił przerachowania przedmiotowych wpłat na poczet rat w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Decyzja Izby Skarbowej stała się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której pełnomocnik wnosił o jej uchylenie. W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, iż wykonane zostały postanowienia wynikające z decyzji Izby Skarbowej o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej, bowiem brakujące wpłaty pokryte zostały wpłatami z dnia 23 marca i 25 marca 1998 r. nienależnie przez organ zaliczonymi na zobowiązanie w podatku od towarów i usług spółki cywilnej. Wniosek w tym przedmiocie podatnik złożył w dniu 3 stycznia 2000 r.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśniono, iż równolegle prowadzone były dwa postępowania, jedno w zakresie zaliczenia wpłat dokonanych przez podatnika w dniach 23 i 25 marca 1998 r. na podatek od towarów i usług na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r., które zostały decyzją rozłożone na raty, - drugie zaś, którego konsekwencją jest wniesiona skarga - w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ratalnej w części rat nie zapłaconych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy skarbowe dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności nie dopatrzył się naruszenia zasad prawa materialnego ani też procesowanego, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 259 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w czasie, kiedy podatnik zobowiązany był do uiszczenia rat podatku organ podatkowy stwierdzał wygaśnięcie decyzji w części, jeżeli w przypadku rozłożenia zaległości podatkowej na raty strona nie dotrzymała terminu płatności raty. Późniejsze brzmienie cyt. wyżej przepisu /zmiana 2001.06.05 Dz.U.01.39.459/ dodatkowo wprowadzało zaostrzenie rygoru w przypadku nie wywiązania się w terminie zobowiązanego do uregulowania należności, bowiem w razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności.
Przepisy art. 259 Ordynacji podatkowej nie pozostawiają organowi swobody co do wydania bądź odstąpienia od wydania decyzji o wygaśnięciu innej decyzji w całości bądź w części. Organ skarbowy wydając decyzję potwierdza jedynie fakt wystąpienia okoliczności, które spowodowały, że decyzja o rozłożeniu na raty w części obejmującej raty nie wpłaconej w terminie, przestała obowiązywać. Terminem płatności nieuregulowanych w terminie rat staje się w konsekwencji z powrotem normalny termin zapłaty podatku wynikający z przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, zarzut skarżącej dotyczący błędnej oceny stanu faktycznego jak również stwierdzenie, iż raty zostały uregulowane na skutek wpłat dokonanych w dniach 23 marca 1998 r. i 23 marca 1998 r. nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.
Organy skarbowe wykazały, iż prowadzone były równoległe dwa postępowania a mianowicie: jedno w zakresie zaliczenia wpłat dokonanych we wskazanych wyżej dniach tj. 23 i 25 marca 1998 r. na podatek od towarów i usług zgodnie z wolą podatnika wskazaną w jego wniosku, na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 r., która to należność była rozłożona na raty, drugie zaś konsekwencją, którego jest rozpatrywana skarga w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ratalnej w części niezapłaconych rat.
Zgodnie z pismem Urzędu Skarbowego skierowanym do podatnika o Nr [...] z dnia 26.02.2002 r., następnie zaś na skutek pisma pełnomocnika z dnia 18.03.2002 r. prawidłowo organy skarbowe wydały postanowienie nr [...] z dnia 25.06.2002 r. w sprawie odmowy przerachowania dokonanych wpłat na podatek od towarów i usług za 1995 r. na poczet rat wynikających z decyzji Izby Skarbowej Nr [...] z dnia 01.02.1999 r. wyjaśniając, iż dokonane wpłaty, na które pełnomocnik Strony powoływał się w odwołaniu i obecnie w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały, zgodnie ze wskazaniem podatnika, zarachowane na poczet podatku od towarów i usług za 1995 r. wraz z odsetkami za zwłokę wynikającego z decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej Nr [...]. Mając na względzie powyższe ustalenia niewątpliwie organy uprawnione były do odmowy przerachowania tych wpłat na zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. Wyjaśnione zostało również, że kwestionowanie przez pełnomocnika skarżącej istnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1995 r., na poczet którego dokonane zostały wpłaty z dnia 23.03.1998 r. i 25.03.1998 r. nie znajduje uzasadnienia, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 1999 r., Sygn. akt III SA 8013/98 oddalił skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia 7 października 1998 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w O. z dnia 30 lipca 1997 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 1995 r. Tym samym zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 1995 r. było należne w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji a wpłaty na poczet tego podatku dokonane przez skarżącego pokrywały ten podatek. Potwierdzony został tym samym stan faktyczny ustalony w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ratalnej w części nie zapłaconych rat.
Skoro nie dopatrzył się Sąd naruszenia przez organy skarbowe przepisów prawa materialnego jak również proceduralnego skargę należało oddalić a to po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.