I SA/Wr 300/22

I SA/Wr 300/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Iwona Solatycka
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2014 poz 849
art. 7 ust. 3, 20b i art. 20d  ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 08 listopada 2021 r nr SKO 4121/291/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu kwotę 7417 (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. .
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 20 sierpnia 2021 r., znak: (...), na mocy, której określono podatnikowi A Sp.z o.o. (dalej Strona Podatnik) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie (...) zł.
Uchwałą Nr 228/VII/2016 Rady Gminy K. z dnia 28 października 2016r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości na terenie Gminy K. w ramach pomocy de minimis ustalone zostały warunki udzielenia pomocy de minimis w celu wspierania przedsiębiorczości oraz zmniejszenia bezrobocia na terenie Gminy (dalej: uchwała Nr 228/VII/2016).
W związku z ww. uchwałą w dniu 21.03.2017 r. Odwołująca się złożyła wniosek wraz z dokumentami o udzielenie ulgi w podatku od nieruchomości. Odwołująca się wskazała również, że zakład produkcyjno-magazynowy został oddany do użytkowania w dniu 8 listopada 2016 r. i od dnia 8 listopada 2016 r. prowadzi działalność produkcyjną w nowo wybudowanym obiekcie.
W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2019 rok (złożonej w dniu 04.02.2019 r.) Odwołująca się wykazała do opodatkowania:
a) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 7.879,00 m2;
b) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.656,00 m2.
W dniu 07.04.2021 r. Odwołująca się złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2019 rok, w której wskazała, że zwolnieniu z ww. podatku podlegają:
a) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 7.879,00 m2,
b) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 6.968,00 m2,
c) budowle o wartości 1.388.588,00 zł.
W związku z wątpliwościami organu pierwszej instancji w zakresie poprawności zastosowania przez Odwołującą się zwolnienia z podatku od nieruchomości, wszczęte zostało postępowanie podatkowe.
W jego wyniku Wójt uznał, że Strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przyznanie ulgi, o którym mowa w § 9 uchwały Nr 228/VII/2016. W ocenie Wójta termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 08.12.2016 r. Ponadto, nawet w razie uznania, że ww. termin należy liczyć od dnia wejścia w życie uchwały Nr 228/VII/2016 (co miało miejsce w dniu 29.12.2016 r.), to Odwołująca się uchybiła terminowi. Organ pierwszej instancji wskazał również, że uchwała Nr 228/VII/2016 nie przewiduje możliwości przywrócenia tego terminu. Dlatego w razie uchybienia terminowi, nie przysługuje prawo do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w danym roku podatkowym. Dochowanie terminu do złożenia wymaganych dokumentów warunkuje uzyskanie uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. W związku z niezachowaniem terminu organ pierwszej instancji rozstrzygnął o wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości.
W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie:
1) § 9 uchwały Nr 228/VII/2016 przez bezpodstawne przyjęcie, że zobowiązanie podatnika do przedłożenia wniosku wraz z dokumentacją w terminie 1 miesiąca od dnia oddania nowej inwestycji do użytku stanowi warunek zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, podczas gdy uchwała Nr 228/VI1/2016 nie przewiduje takiego warunku,
2) § 4 uchwały Nr 228/II/2016 przez przyjęcie, iż skarżąca nie nabyła zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, podczas gdy wszystkie warunki określone w ww. uchwale zostały przez skarżącą spełnione,
3) § 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b, pkt 3 uchwały Nr 228/VII/2016 przez ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok,
4) art. 21 § 1 ust. 1,3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. dale O.p.) w zw. z art. 207, 210 O.p. poprzez określenie skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości, podczas gdy po stronie skarżącej nie powstało zobowiązanie podatkowe, wskutek spełnienia warunków do objęcia zwolnieniem z mocy prawa z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Nr 228/VII/2016,
5) istotny błąd w ustaleniach faktycznych mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez przyjęcie, że § 9 uchwały Nr 228/VII/2016 zawiera warunek, od którego spełnienia uzależnione jest nabycie prawa do zwolnienia.
SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wywodziło, w pierwszej kolejności że powołana w odwołaniu uchwały Nr 228A/II/2016 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z § 5 pkt 4 uchwały Nr 228/VII/2016, pod pojęciem nowej inwestycji należy rozumieć nowo wybudowane lub nowo nabyte budynki i budowle lub ich części, przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej, których budowa została zakończona lub nabycie zostało dokonane po wejściu w życie niniejszej uchwały. Nowe inwestycje mogą być realizowane zarówno na gruntach nabytych po wejściu w życie niniejszej uchwały, jak i nabytych przez przedsiębiorcę ubiegającego się o pomoc w ramach tego programu przed wejściem w życie uchwały. Skoro zatem uchwała Nr 228/VII/2016 weszła w życie z dniem 29 grudnia 2016 r., a zakład produkcyjno-magazynowy został oddany do użytkowania w dniu 8 listopada 2016 r. to w niniejszej sprawie kwestia ewentualnego zastosowania ulgi w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości w związku z realizacją przez Odwołującą się inwestycji zakończonej w dniu 8 listopada 2016 r. powinna być rozpatrywana z: zastosowaniem regulacji zawartych w uchwale Nr 545A/I/2014. Rady Gminy K. z dnia 29 września 2014r. w sprawie zwolnień i ulg przedmiotowych od podatku od nieruchomości oraz przyjęcia "Programu pomocy de minimis udzielanej dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje tworzące nowe miejsca pracy oraz dla przedsiębiorców tworzących nowe miejsca pracy na terenie gminy K. (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 6 października 2014r., poz. 4158) (dalej: uchwała Nr 545/VI/2014).
Dalej kolegium wywodziło, że zgodnie z § 2 uchwały Nr 545/VI/2014, zwalnia się od podatku (...) nieruchomości lub ich części związane z realizacją nowych inwestycji z utworzeniem nowych miejsc pracy oraz przedsiębiorców tworzących nowe miejsca pracy na terenie Gminy K., na warunkach określonych w "Programie pomocy de minimis udzielanej dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje tworzące nowe miejsca pracy oraz dla przedsiębiorców tworzących nowe miejsca pracy na terenie gminy K.".
Z kolei wśród Warunków Zwolnienia od Podatku wynikających z pkt VI § 8 załącznika nr 1 wskazano, iż przedsiębiorca zobowiązany jest do przedłożenia w terminie 1 miesiąca od dnia rozpoczęcia prowadzonej działalności gospodarczej, oddania nowej inwestycji do użytku, nabycia nowej nieruchomości, zajęcia gruntów pod realizację nowej inwestycji, wniosków wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie wszystkich warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem, które zostały wymienione w dalszej części pkt VI § 8 załącznika nr 1.
W ocenie Kolegium złożenie przez podatnika - inwestora, w terminie 1 miesiąca od oddania nowej inwestycji do użytku, wniosku wraz z dokumentami, o których mowa w części zatytułowanej Warunki Zwolnienia od Podatku - pkt VI § 8 załącznika nr 1, stanowi jedną z okoliczności warunkujących nabycie przez podatnika prawa do ulgi w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości. O zasadności tego stwierdzenia świadczy również pkt V § 6 ust. 4 załącznika nr 1. Zgodnie z nim, zwolnienie od podatku od nieruchomości dotyczy przedsiębiorców, którzy spełnili wymogi i kryteria warunkujące zwolnienie oraz udokumentowali ten fakt według zasad i w trybie przewidzianym niniejszym programem. Innymi słowy, z ww. regulacji jasno wynika, że zwolnienie od podatku od nieruchomości jest uwarunkowane także udokumentowaniem okoliczności według zasad i w trybie przewidzianym w załączniku nr 1. Z kolei jednym z wymogów formalnych jest właśnie konieczność zachowania przez wnioskodawcę ww. 1-miesięcznego terminu do złożenia wniosku wraz z odpowiednimi dokumentami. Także z Ogólnych Założeń Programu, o których mowa w pkt III § 3 ust. 3 załącznika nr 1, wynika, że przedsiębiorca, przy zachowaniu wszystkich warunków określonych w niniejszym programie, może uzyskać pomoc w jego ramach, jeżeli wartość tej pomocy indywidualnej udzielonej przedsiębiorcy w ciągu roku kalendarzowego, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie ostatnich 2 lat poprzedzających, nie przekracza równowartości kwoty 200.000 euro. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że nie jest możliwe pominięcie kwestii zachowania terminu, w którym podatnik - inwestor wystąpił z stosownym wnioskiem, albowiem - jak zostało wyżej wskazane - zachowanie 1-miesięcznego terminu do złożenia ww. wniosku stanowi jeden z wymogów, który musi być spełniony, aby powstało prawo do w. ulgi.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Strona zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) § 2 uchwały Rady Gminy K. Nr 545/VI/2014 z dnia 29 września 2014 r. w związku z art. art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.) oraz w zw. z art. 87 i art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez zastosowanie do oceny spełniania przez skarżącą warunków nabycia prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości uchwały Nr 545/VI/2014, podczas gdy do momentu uchylenia tej uchwały w dniu 29 listopada 2016 r. na skarżącej w ogóle nie ciążył jeszcze obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości; jednakże w sytuacji, gdyby przyjąć, iż do sytuacji prawnej skarżącej miała jednak zastosowanie uchwała Nr 545/VI/2014, skarżąca zarzuca organowi naruszenie:
• pkt VI, § 8 załącznika nr 1 do uchwały nr 545/VI/2014 przez bezpodstawne przyjęcie, iż przepis ten zawiera warunek od którego uzależnione jest nabycie prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości podczas, gdy dyspozycja tego przepisu wyraźnie stanowi, iż zawiera on zobowiązanie informacyjne do przedłożenia wniosków i dokumentów potwierdzających nabycie prawa do przedmiotowego zwolnienia z mocy prawa;
• pkt VIII, § 12 ust. 2 lit c) załącznika nr 1 do uchwały nr 545/VI/2014 przez jego pominięcie, podczas gdy przepis ten zawiera regulację, co dzieje się w sytuacji analogicznej do zaistniałej w niniejszej sprawie, tj. gdy podatnik nie dopełni obowiązku przedłożenia w terminie dokumentów, określonych w § 8 załącznika nr 1 do uchwały nr 545/VI/2014 oraz sankcję za takie uchybienie w postaci czasowej utraty [nabytego z mocy prawa] prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości;
2) uchwały Rady Gminy K. Nr 228/VII/2016 przez jej bezpodstawne pomięcie przy ocenie spełniania przez skarżącą warunków nabycia prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości w 2017 r. i jego kontynuacji w kolejnych latach;
I. naruszenie przepisów proceduralnych:
1) art. 120 i art. 121 O.p. przez naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozbawionym podstawy prawnej zastosowaniu do sytuacji skarżącej postanowień uchwały nr 545/VI/2014;
2) art. 220 § 1 i 2 O.p. poprzez nierozpoznanie zarzutów odwołania i zmianę podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego, co w konsekwencji oznacza zaakceptowanie przez organ odwoławczy naruszeń przepisów, których dopuścił się organ I instancji, oraz naruszenie konstytucyjnego prawa strony do rzetelnego i rzeczywistego dwuinstancyjnego postępowania;
3) art. 233 O.p. w zw. z art. 21 § 1 ust. 1 i 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy Kłodzko określającej skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości, podczas gdy skarżąca z mocy prawa nabyła prawo do zwolnienia w podatku od nieruchomości, wskutek spełnienia warunków do tego zwolnienia na podstawie uchwały nr 228/VII/2016.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że przepisy dotyczące warunków zwolnienia przedmiotowego - znajdujące się w akcie prawa miejscowego - uchwale Nr 545/VI/2014 - [czyli akcie niższej rangi zgodnie z katalogiem źródeł prawa wskazanym w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej] - nie mogą być stosowane do podatnika w sytuacji, gdy zgodnie z ustawą [a dokładnie z art. 6 ust. 2 w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych], tj. aktem wyżej rangi - obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał dla niego później. Innymi słowy, w ocenie skarżącej niedopuszczalna jest sytuacja, w której ocenia się spełnienie [bądź też nie spełnienie] przez podatnika warunków do nabycia prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości [zawartych w akcie w niższej rangi w hierarchii źródeł prawa] w momencie, w którym jeszcze nie powstał dla niego żaden obowiązek podatkowy [ustanowiony w akcie wyższej rangi].
Dla skarżącej obowiązek podatkowy powstał z dniem 01 stycznia 2017 r. a w związku z tym skarżąca w pełni podtrzymuje swoje stanowisko z odwołania, iż w dniu 31 stycznia 2017 r. z mocy prawa, na podstawie wówczas obowiązującej uchwały nr 228/VII/2016, nabyła prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości na 3 kolejne lata, albowiem w tym dniu spełniła wszystkie warunki, jakie uchwała nr 228/VII/2016 przewidywała do nabycia zwolnienia [co jest faktem bezspornym i potwierdzonym w decyzji wymiarowej Wójta Gminy K.], a w latach następnych spełniała warunki do kontynuacji zwolnienia.
W ocenie skarżącej, w przypadku uchylenia uchwały o zwolnieniach przedmiotowych w podatku od nieruchomości w trakcie roku podatkowego i uchwalenia nowej, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zasadne jest przyjęcie, iż nowo uchwalone przepisy o zwolnieniach mają zastosowanie do obowiązków podatkowych od początku kolejnego roku podatkowego.
Jednocześnie skarżąca w pełni podtrzymuje także swoje stanowisko z odwołania od decyzji wymiarowej z dnia 09.09.2021 r. i zawartą tam argumentację dotyczącą tego, iż zawarte w § 9 uchwały Nr 228/VI1/2016, zobowiązanie do przedłożenia dokumentów w terminie 1 miesiąca od dnia oddania nowej inwestycji do użytku, nie jest warunkiem, od którego spełnienia uzależnione byłoby nabycie przedmiotowego zwolnienia.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy który akt prawa miejscowego ma w sprawie zastosowanie. W ocenie SKO jest to uchwała 545/VI/2014 w ocenie zaś skarżącej uchwała 228/VI1/2016.
W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Kolegium.
Podkreślić przy tym należy, że redakcja obu tych spornych uchwał pozostawia dużo do życzenia. Również przepisy przejściowe i między temporalne budzą poważne wątpliwości. Niewątpliwie inwestycja na którą powołuje się strona, jak wynika z akt sprawy, nie jest inwestycją która zostałaby oddana do użytku po wejściu w życie uchwały 228/VI1/2016. Może więc do niej mieć zastosowanie tylko wcześniejsza uchwała. Wprawdzie uchwała 545/VI/2014 została w całości uchylona, ale jednocześnie w uchwale 228/VI1/2016 nie zawarto żadnych przepisów które mówiłyby o kontynuacji czy utracie zwolnień udzielonych na podstawie uchwały 545/VI/2014. W związku z tym należy uznać, że zasada ochrony interesów w toku i zasady zaufania do organów państwa nakazują stosować do podmiotów, które dokonały inwestycji pod rządami uchwały 545/VI/2014 zwolnień na zasadach nie gorszych niż w tej uchwale.
Szczególną uwagę należy zwrócić na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. P 10/11, który dotyczył zagadnienia zbliżonego do tego, które jest istotą sporu w niniejszej sprawie dotyczącego ochrony praw nabytych, w którym uznano, iż ustawa nowelizująca przepisy podatku dochodowego od osób prawnych pozbawiająca podatników możliwości amortyzacji prawa użytkowania udziału w nieruchomości, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych przed 1 stycznia 1999 r., jest niezgodna z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny z zasady demokratycznego państwa prawnego, która została sformułowana w art. 2 Konstytucji, wynika m.in. zasada lojalności państwa wobec obywatela. Z zasady tej Trybunał wyprowadził dalsze szczegółowe reguły, odnoszące się m.in. do sytuacji następowania po sobie zmian obowiązującego prawa. Wśród nich znajduje się reguła, która nakłada na ustawodawcę obowiązek ochrony praw nabytych i ochrony interesów będących w toku (zob. wyrok TK z 25 listopada 2010 r. sygn. K 27/09, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 109).
Treścią zasady ochrony praw nabytych jest zapewnienie ochrony publicznych i prywatnych praw podmiotowych oraz zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych, które przysługują jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Warte podkreślenia jest również to, że Trybunał zwrócił uwagę na szeroką swobodę ustawodawcy do kształtowania systemu prawnego, jednak podkreślił, iż: "swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa podatkowego jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych należy w szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które stanowią konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej (wyrok TK z 25 czerwca 2002 r. sygn. K 45/01, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 46). (...) Interesy w toku są określonymi stanami faktycznymi, podlegającymi ochronie z uwagi na zasadę zaufania obywateli do prawa (...). Obowiązkiem ustawodawcy, ze względu na ochronę interesów w toku, jest ustanowienie przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych stosownie do przepisów obowiązujących w chwili ich rozpoczynania albo stworzą inną możliwość dostosowania się do zmienionej regulacji prawnej (zob. np. wyrok TK z 5 stycznia 1999 r., sygn. akt K 27/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 1)".
W dalszej części orzeczenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż ustawodawca powinien kształtować treść prawa podatkowego z poszanowaniem konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego. Jak zostało wskazane powyżej, do standardów tych należy zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W wyroku z dnia 14 czerwca 2000 r. (sygn. P 3/00, OTK ZU nr 5/2000, poz. 138) Trybunał stwierdził m.in.: "Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa a także prognozowanie działań własnych. W związku z tym, do naruszenia wartości, które znajdują się u podstaw zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, dochodzi w sytuacji gdy rozstrzygnięcie ustawodawcy jest dla jednostki zaskoczeniem, bo w danych okolicznościach nie mogła go przewidzieć, szczególnie zaś wtedy, gdy przy jego podejmowaniu prawodawca mógł przypuszczać, że gdyby jednostka przewidywała zmianę prawa, byłaby inaczej zdecydowała o swoich prawach".
W związku z tym należy określać warunki pomocy udzielanie Stronie tak jak w załączniku do uchwały 545/VI/2014.
Sporne jest także w jaki sposób załącznik do uchwały 545/VI/2014 określa warunki do uzyskania ulgi. W szczególności zaś to czy obowiązek do przedłożenia w terminie 1 miesiąca od dnia rozpoczęcia prowadzonej działalności gospodarczej, oddania nowej inwestycji do użytku, nabycia nowej nieruchomości, zajęcie gruntów pod realizację nowej inwestycji, wniosków wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie wszystkich warunków uprawniających do objęcia zwolnieniem jest warunkiem uzyskania zwolnienia.
W tym zakresie Sąd podziela z kolei stanowisko Strony Skarżącej że organ pominął § 12 punkt c Załącznika nr 1 do uchwały. Przepis ten - niezależnie od tego jaką jest redagowany- jednoznacznie odnosi się do sytuacji "gdy przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w § 8". Wyraźnie też w nim stwierdzono, że "przedsiębiorca zachowuje prawo do dalszego zwolnienia". Niewątpliwie intencją tego przepisu było wskazanie, że utrata prawa do zwolnienia ma w tym przypadku charakter czasowy i ustaje z chwilą przedłożenia dokumentów. Do regulacji tego przepisu SKO nie odniosło się w ogóle. W procesie stosowania prawa nie jest dopuszczalne pomijanie niektórych części aktu prawnego i dokonywanie wykładni systemowej tylko w oparciu o wybrane jednostki redakcyjne.
Ponownie rozpoznając sprawę SKO zobowiązane będzie do całościowego rozważenia sytuacji prawnopodatkowej Skarżącej – z uwzględnieniem zarówno wypełnienia przez nią warunków do uzyskania zwolnienia jak i okresu za który nastąpiła utrata prawa do zwolnienia a za który zwolnienie przysługiwało.
Biorąc pod uwagę pogląd wyrażony powyżej SKO winno też rozważyć, czy Wójt oparł swoją decyzję na właściwej podstawie prawnej.
Reasumując zasadny okazał się zarzut naruszenia pkt VIII, § 12 ust. 2 lit c) załącznika nr 1 do uchwały nr 545/VI/2014 przez jego pominięcie, wobec czego sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.