I SA/Wr 285/22

I SA/Wr 285/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cichoń
Dagmara Dominik-Ogińska
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 43 ust. 1 pkt 22 i 23
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 132 ust. 1 lit. g
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik -Ogińska, sędzia WSA Andrzej Cichoń, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2022 r. nr 0201-IOV-11.4103.85.2021 w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za m-ce: od VII do XII/2018 r., od I do XII/2019 r. i od I do VIII/2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 7 417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS, organ II instancji) po rozpatrzeniu sprawy z odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kłodzku (NUS, organ I Instancji) z 11.10.2021 r. nr 0209-SPV.4103.8.2021 określającej E. Ż. (Strona, Podatnik, Skarżąca) rozliczenie w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2018 r. do sierpnia 2020 r
- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia rozliczenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r., od marca 2019 r. do sierpnia 2019 r. oraz od października 2019 r. do sierpnia 2020 r.
- uchylił decyzję organu I instancji za pozostałe okresy rozliczeniowe i określa za:
• za sierpień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 8.315 zł;
• za wrzesień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 14.919 zł;
• za październik 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 9.689 zł;
• za listopad 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 8.274 zł
• za grudzień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 14.462;
• styczeń 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.649 zł;
• za luty 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 7.787;
• za wrzesień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 5.763.
Organ podatkowy I instancji ustalił, że Podatniczka zgłosiła rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej od 10.07.2010 r. w zakresie handlu opałem. Z tytułu prowadzonej działalności w kontrolowanym okresie Podatniczka była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i złożyła deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące od lipca 2018 r. do sierpnia 2020 r. W badanym okresie była opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Organ podatkowy I instancji ustalił, że w badanym okresie Podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie detalicznego handlu węglem, koksem, pelletem, drewnem opałowym i złomem.
11.05.2018 r. Podatniczka dokonała zmian w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wprowadzając nowe kody PKD: 8790Z - pozostała pomoc społeczna z zakwaterowaniem; 8730Z - pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych; 8720Z - pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób z zaburzeniami psychicznymi, 8710Z - pomoc społeczna z zakwaterowaniem zapewniająca opiekę pielęgniarską.
Organ I instancji ustalił, że od lipca 2018 r. Podatniczka prowadzi inwestycję polegającą na zaadaptowaniu budynku szkoły na dom [...] w miejscowości N. Od tego też miesiąca Podatniczka wykazuje wydatki związane z tą inwestycją jako zakupy kwalifikowane do środków trwałych podatnika. Nabyte do realizacji inwestycji towary i usługi zostały rozliczone przez Podatniczkę, jako zakupy związane ze sprzedażą opodatkowaną, a tym samym z prawem do zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm. dalej ustawa o VAT). Pierwsze nabycia towarów i usług związanych z inwestycją Podatniczka wykazała w deklaracji VAT-7 za lipiec 2018 r., a kolejne zakupy wykazywała w kolejnych okresach sprawozdawczych.
Na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji ustalił, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 22 i 23 ustawy o podatku od towarów i usług, usługi w zakresie opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku oraz dostawa towarów ściśle z tymi usługami związana, jest zwolniona od podatku VAT. Zatem Stronie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu faktur związanych z wydatkami związanymi z prowadzoną inwestycją. Bowiem zgodnie z art. 86. ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem zwroty wynikające z deklaracji VAT-7 za czerwiec, lipiec i sierpień 2020 r. są nienależne.
Ponadto organ ustalił, że
- we wrześniu 2018 r. według rejestru zakupy netto wynoszą 74.448,05 zł, podatek VAT 17.121,28 zł. Natomiast w deklaracji VAT zakupy netto wynoszą 74.368 zł podatek VAT 17.103 zł. Powstała różnica w kwocie netto 80 zł i podatku VAT 18 zł stanowi zaniżenie kwoty netto i podatku VAT naliczonego we wrześniu 2018 r.
- Podatniczka zaksięgowała podwójnie fakturę nr FA/27/09/2019 z 30.09.2019 r. Po raz pierwszy we wrześniu 2019 r. jako wydatek związany z działalnością oraz w październiku 2019 r. po raz drugi jako zakup związany z inwestycją (środki trwałe). Organ I instancji ustalił, że fakturę należało zaksięgować we wrześniu 2019 r. jako zakup związany z inwestycją.
- Podatniczka zaksięgowała zakup wynikający z faktury nr 9757/11/2018 z 23.11.2018 r. za karmę dla psa netto 105,56 zł podatek VAT 8,44 zł. Organ I instancji uznał, że wydatek nie ma związku z czynnościami opodatkowanymi, czym naruszono art. 86 ust 1 ustawy o VAT.
- Zawyżono podatek naliczony VAT we wrześniu 2019 r. o 19,14 zł. Organ I instancji zakwestionował zakupy wynikające z faktury nr [...] z 02.09.2019 r. za artykuły szkolne (temperówki, długopisy, torebki ozdobne, szkicowniki, zeszyty, w tym zeszyt muzyka, brulion religia, bloki rysunkowe, ołówki, nożyczki, kredki, gumki, korektory, kleje) o wartości netto 83,21 zł podatek VAT 19,14 zł. Uznano, ze wydatek nie ma związku z czynnościami opodatkowanymi, czym naruszono art. 86 ust 1 ustawy o VAT.
Ponadto Podatniczka nie dołączała paragonów fiskalnych do wszystkich wystawianych faktur, nie ewidencjonując ich jednocześnie w rejestrach sprzedaży. Podatniczka nie posiadała żadnych dowodów, że transakcje zostały zaewidencjonowane na kasie rejestrującej. Organ I instancji ustalił, że w przypadku 11 faktur Podatniczka nie dopełniła obowiązku ewidencyjnego sprzedaży towarów dla osób nieprowadzących działalności gospodarczej na łączną kwotę netto 12.227,94 zł, podatek VAT 2.812,42 zł. Zaniżyła zatem podatek należny VAT w badanym okresie na łączną wartość 2.812,42 zł. Po sprawdzeniu wydruków paragonów i raportów z kasy rejestrującej organ I instancji ustalił, że Podatniczka nie zawsze sporządzała raporty dobowe oraz miesięczne, co spowodowało nieprawidłowości w ewidencjonowaniu sprzedaży za kolejne miesiące badanego okresu. Zestawienie wielkości sprzedaży netto i podatku należnego według Podatniczki oraz według rozliczenia z kasy rejestrującej zostały przedstawione w tabeli nr 3 na stronach 6-7 zaskarżonej decyzji). Na podstawie zestawienia organ podatkowy I instancji ustalił, że Podatniczka zaniżyła podatek należny VAT w badanych miesiącach na łączną wartość 12.084,88 zł.
Na podstawie analizy zapisów na rachunkach bankowych używanych przez podatniczkę w badanym okresie organ ustalił, jednym z rachunków zaksięgowane zostały wpłaty za faktury, na podstawie których potwierdzono nabycie u kontrahentów, a które nie zostały zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży przez Pani E. Ż. na łączna kwotę netto 8.859,36 zł podatek VAT 2.037,65 zł. Ponadto NUS wskazał na inne błędy w księgowaniu skutkujące zaniżeniem lub zawyżeniem podatku należnego.
W efekcie powyższego NUS powołaną na wstępie decyzją określił Stronie:
• za lipiec 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.961 zł;
• za sierpień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 8.015 zł;
• za wrzesień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 14.619 zł;
• za październik 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 9.389 zł;
• za listopad 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 7.966 zł;
• za grudzień 2018 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 14.154 zł;
• za styczeń 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.341 zł;
• za luty 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 8.095,00 zł;
• za marzec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.587 zł;
• za kwiecień 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 6.123 zł;
• za maj 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 3.378 zł;
• za czerwiec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 836 zł;
• za lipiec 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 419 zł;
• za sierpień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.659 z ł;
• za wrzesień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 5.782 zł;
• za październik 2019 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 451 zł;
• za listopad 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.376 zł;
• za grudzień 2019 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.253 zł;
• styczeń 2020 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 425 zł;
• za luty 2020 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 5.064 zł,
• za marzec 2020 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 3.094 zł,
• za kwiecień 2020 r.:
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 5.000 zł,
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 5.976 zł;
• maj 2020 r.
• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 5.000 zł,
• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.861 zł;
• za czerwiec 2020 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 297 zł
• za lipiec 2020 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 17.230 zł;
• za sierpień 2020 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 27.436 zł.
W odwołaniu od tej decyzji Podatniczka zarzuciła, że organ podatkowy nie wykazał, by w kontrolowanym okresie Podatniczka osiągała przychód zwolniony z podatku od towarów i usług, co pozbawiałoby ją prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zaewidencjonowanych w tym okresie faktur dokumentujących wydatki poniesione na inwestycje. W zaskarżonej decyzji brak jest również dowodów (oprócz przypuszczeń organu), że przedmiotowa inwestycja będzie związana ze sprzedażą zwolnioną podatniczki. Logika wywodu organu sugerująca, że Podatniczka dokonuje inwestycji, która jest związana ze sprzedażą zwolnioną nie jest poparta żadnym dowodem. Poczynione w tym względzie sugestie wręcz przeczą wolności gospodarczej, która jest dla gospodarującego obywatela gwarancją autonomii jego woli, stosunków konkurencji i porządku gospodarczego, stosownie do treści art. 22 Konstytucji RP i art. 49 TFUE.
Zdaniem Strony Skarżącej brak jest również podstaw do pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego od dokonanych zakupów w listopadzie 2018 roku zakupu karmy dla psa oraz we wrześniu 2019 roku artykułów szkolnych, które organ zakwalifikował, jako zakupy niewykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatniczka stwierdziła, że wydatki te poniesiono w celu uzyskania przychodu i związane były ze sprzedażą opodatkowaną, Podatniczka w tym okresie nie miała sprzedaży, która byłaby zwolniona z podatku.
Podatniczka zarzuciła, że organ ustalił stan faktyczny bez wskazania dowodów, zatem wnioski przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji są przedwczesne.
Strona zarzuciła, że nie miała możliwości wypowiedzieć się zgodnie z art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. dalej O.p.)co do takich dowodów i dołączonych dokumentów, ani nie miał możliwości wnioskować o przeprowadzenie dowodów, które dowodziłby jego racje, co powoduje, że fakty, które według organu mają z nich wynikać, nie można było uznać za udowodnione.
DIAS zaskarżoną decyzją uwzględnił odwołanie w części dotyczącej zakupu karmy dla psa materiałów papierniczych. Uznał, że w tym zakresie stan faktyczny nie jest dostatecznie wyjaśniony. W związku z tym rozstrzygnął wątpliwości na korzyść strony.
W pozostałej części DIAS podtrzymał ustalenia organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego bezsporny pozostaje fakt, że Podatniczka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadzi inwestycję polegającą na przebudowie budynku szkoły na Dom Opieki [...] w N., zgodnie z planem zagospodarowania i uzyskanymi pozwoleniami. W deklaracji VAT-7 za lipiec 2018 r. wykazała pierwsze nabycie towarów i usług związanych z inwestycją, jako związane z nakładami na środek trwały, a kolejne zakupy w następnych okresach sprawozdawczych. Czynności związane ze zgłoszoną 11,05.2018 r. aktywnością gospodarczą według kodów PKP: 8790Z (pozostała pomoc społeczna z zakwaterowaniem), 8730Z (pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych), 8720Z (pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób z zaburzeniami psychicznymi), 8710Z (pomoc społeczna z zakwaterowaniem zapewniająca opiekę pielęgniarską) są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W budynku trwają prace wykończeniowe, dlatego nie może zostać dopuszczony do otwarcia i użytkowania zarówno, jako obiekt opieki całodobowej, jak i obiekt do zamieszkania. Strona nie prowadzi, działalności gospodarczej związanej z zarządzaniem nieruchomościami, ani też związanych z najmem nieruchomości. Podatniczka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających fakt zmiany przeznaczenia prowadzonej inwestycji.
W ocenie organu odwoławczego intencją pani E. Ż., która przyświecała dokonywanym czynnościom, związanym z prowadzoną inwestycją, była przebudowa budynku szkoły w celu uruchomienia Domu [...] w N. Dokonując, zatem czynności związanych z modernizacją budynku w N. Podatniczka dążyła do osiągnięcia celu, jaki stanowi uruchomienie Domu [...], w którym ostatecznie będą świadczone usługi zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Warunkiem nabycia prawa do odliczenia podatku VAT jest związek nabywanych towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny. W omawianej sprawie związek taki nie wystąpi, ponieważ Dom [...] nie będzie służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zatem efekty realizacji inwestycji polegającej na modernizacji i przekształceniu budynku szkoły na Dom [...] w N. nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W ocenie Organu istotny jest zamiar, z jakim podatniczka prowadziła inwestycję i charakter planowanej w niej działalności, pomimo że nie posiada stosownego zezwolenia Wojewody.
Stanowisko Strony, że rozważa również najem budynku, co wypełnia przesłanki działalności opodatkowanej, a sytuacja epidemiologiczna może spowodować, że będzie zmuszona do sprzedaży obiektu, również nie znajduje uzasadnienia. W ocenie organu odwoławczego zakres wykonanych prac w celu dostosowania budynku byłej szkoły na Dom [...], zobowiązania Podatniczki wynikające z zaciągniętych pożyczek na realizację tego celu, a także uzyskane zgody i pozwolenia na jego realizację ograniczają możliwość zmiany sposobu przeznaczenia prowadzonej inwestycji. Dlatego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nie dał wiary wyjaśnieniom Podatniczki uznając je za niezgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz ustalonymi okolicznościami faktycznymi. Organ odwoławczy nie kwestionuje możliwości zmiany przeznaczenia inwestycji przez Podatniczkę z uwagi np. na zmianę koniunktury panującej na rynku, zauważa jednak, ze finalnie decyzja o zmianie przeznaczenia omawianej inwestycji nie zapadła. Jak stwierdza sama Podatniczka w wyjaśnieniu z 7 grudnia 2020 r. rozważa najem budynku czy sprzedaż obiektu. Jest to jednak zamiar wyłącznie hipotetyczny.
Reasumując organ odwoławczy podkreśla, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje Podatniczce tylko i wyłącznie w zakresie tych towarów i usług, które będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych (generujących podatek należny). Zatem błędne jest twierdzenie Podatniczki, że ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od faktur związanych z inwestycją w całości, a następnie (gdy uzyska zezwolenie od Wojewody), powinna dokonać korekty. Już w momencie nabywania towarów i usług w celu realizacji inwestycji Podatniczce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT w zakresie tych towarów i usług, które będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, natomiast w pozostałym zakresie takie prawo Podatniczce nie przysługuje już na etapie inwestowania.
Odnośnie podatku należnego organ II instancji skorygował rozliczenie NUS stwierdzając, że zgodnie z zestawieniem paragonów za sierpień 2018 r. kwota podatku należnego wynosi 9.631,11 zł a nie 9.931,11 zł, jak to wskazał organ I instancji. W świetle powyższego różnica pomiędzy sprzedażą według paragonów - wskazaną przez organ I instancji, a wykazaną przez Podatniczkę uległa zmianie i zmniejszenie podatku należnego wynosi ostatecznie (-) 2.165 zł. W rezultacie kwota podatku należnego w sierpniu 2018 r. uległa zmniejszeniu o 300 zł.
W pozostałej części DIAS powtórzył ustalenia organu I instancji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. Art. 233 § 1 pkt 1, O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż zastosowany powinien być przepis art. 233 § 1 pkt 2 a O.p.
2. Art. 2a O.p. przez niezastosowanie tego przepisu i niedające się usunąć wątpliwości co do stanu prawnego i faktycznego nie rozstrzygnięto na korzyść podatnika
3. Art. 21 § 1 i 3, O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania i wysokości podatku, gdy zastosowany powinien być przepis art. 21 § 2 O.p.
4. Art.121 § 1 i 125 §1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nie wyjaśnianie wszelkich wątpliwości na korzyść Strony skarżącej oraz przez podejmowanie działań w trakcie prowadzonego postępowania, które były zbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie miały znaczenia dla przedmiotowej sprawy, co doprowadziło do jego przewlekłego a nie szybkiego załatwienia sprawy.
5. Art.122 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy.
6. Art.123, art. 180 § 1, art. 187 § 1,2 i 3 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów nie zapewnienie stronie czynnego udziału w trakcie prowadzonego postępowania, nie zebraniu w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, który
potwierdzałby racje tego organu i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, które potwierdziłoby racje i wyjaśnienia Strony. Nie przedstawienie stronie postępowania żadnego postanowienia o przeprowadzeniu dowodu w prowadzonym postępowaniu jak również nie przedstawienie stronie faktów, które były znane organowi z urzędu.
7. Art. 191 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego podstawy opodatkowania i wysokości podatku i nie wskazanie w oparciu, o jakie dowody przedstawione przez organ okoliczności ,że dokonane odliczenia podatku naliczonego w kontrolowanym okresie były związane ze sprzedażą zwolnioną zostały jego zdaniem udowodnione.
8. Art. 192 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż Strona w prowadzonym postępowaniu nie miała możliwości wypowiedzieć się, co do przeprowadzonych dowodów w trakcie prowadzonych czynności dowodowych. Organ oparł swe ustalenia na dowodach, do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, co powoduje, że tej okoliczności nie można uznać za udowodnioną.
9. Art. 193§ 1-6 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ zgodnie z w/w
przepisami nie miał podstaw prawnych do uznania ksiąg za nierzetelne i ustalenie innej
podstawy opodatkowania niż ta, która wynika z ksiąg po uwzględnieniu oczywistych omyłek.
10. Art.210 art § 1 pkt 6 i §4 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie podjął działań, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co spowodowało, że nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom w tym wyjaśnieniom-dokumentom Skarżącej Strony nie daje wiary, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego i niewłaściwego zastosowanie przepisów prawa materialnego w tym:
- art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 19a ust. 1, art. 29a ust.1, art. 41 ust.1 i ust. 2, art. 86 ust. 1 i 2,art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 146a ustawy o VAT .
11. Art.168 lit. a Dyrektywy VAT 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. dalej Dyrektywa 112) w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie i sprzeczne ze stanem faktycznym uznanie i pozbawienie Strony skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego.
12. Art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1austawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i ustaleniu innych kwot podatku podlegających obniżeniu.
13. Art.103 ust.1 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie i przez określenie niewłaściwej kwoty podatku która powinna być wpłacana w okresach rozliczeniowych.
14. Art.109 ust.3 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż podatnik prowadził ewidencje zgodnie z tym przepisem.
W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała twierdzenia i wywody zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. dalej p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej p.u.s.a) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Kontrola sądowoadministracyjna w sprawach podatkowych sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012, LexisNexis nr 5991706).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy przede wszystkim ustalenia czy wydatki inwestycyjne poniesione przez skarżącą związane są z działalnością opodatkowaną czy zwolnioną. w tym celu ustalić należy czy usługi opieki które ewentualnie będą świadczone na rzecz osób w podeszłym wieku przez Skarżącą są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT
Organ podatkowy przyjął, iż z akt sprawy wynika, że Strona w zakupionym obiekcie zamierza prowadzić usługi opieki na rzecz osób w podeszłym podlegające zwolnieniu.
Skarżąca podnosi, że na obecnym etapie nie można mieć pewności, że usługi będą korzystały ze zwolnienia. Przy tak zarysowanym przedmiocie sporu racje należy przyznać skarżącej.
Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej oraz usługi określone w przepisach o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, także dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, na rzecz beneficjenta tej pomocy, wykonywane przez:
a) regionalne ośrodki polityki społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, rodzinne domy pomocy, ośrodki wsparcia i ośrodki inwestycji kryzysowej;
b) wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę:
- domy pomocy społecznej prowadzone przez podmioty posiadające zezwolenie wojewody,
- placówki opiekuńczo-wychowawcze i ośrodki adopcyjno-opiekuńcze;
c) placówki specjalistycznego poradnictwa;
d) inne niż wymienione w lit. a-c placówki zapewniające całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku na podstawie zezwolenia wojewody, wpisane do rejestru prowadzonego przez wojewodę;
e) specjalistyczne ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie.
Wyjaśnić ponadto trzeba, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 z późn. zm. dalej u.p.s.), działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Wymóg uzyskania zezwolenia wynika z troski ustawodawcy o poziom usług świadczonych przez powyższe placówki i konieczność ochrony praw osób w nich przebywających (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1429/13 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, ustawodawca krajowy ustanawiając w art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT omawiane zwolnienie nieprzypadkowo przesądził, że o możliwości zastosowania zwolnienia decyduje m.in. posiadanie stosownego zezwolenia wojewody i wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę. Podmiot wykonujący usługi pomocy społecznej w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej bez stosownego zezwolenia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 22 lit. b) ustawy o VAT nie może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT, co podyktowane jest również troską ustawodawcy o los podopiecznych tego rodzaju placówek oraz koniecznością zagwarantowania pensjonariuszom godnych i bezpiecznych warunków pobytu, oraz związaną z tym konkurencyjnością na rynku usług pomocy społecznej.
Nie można akceptować takiej sytuacji, aby usługi opieki społecznej świadczone w obiektach niespełniających określonych standardów i niemających stosownych zezwoleń mogły korzystać dodatkowo ze zwolnień podatkowych, które również przysługiwałyby legalnie działającym przedsiębiorcom prowadzącym domy opieki społecznej. Legalnie prowadzona działalność wiąże się zawsze z szeregiem obowiązków dla przedsiębiorcy i choćby z tego powodu jest "droższa" w prowadzeniu.
Wskazać także należy, że przepis ten stanowi implementację artykułu 132 ust 1 lit. g) Dyrektywy 112, zgodnie, z którym "Państwa członkowskie zwalniają(...) świadczenie usług i dostawa towarów ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną, wraz z usługami świadczonymi przez domy spokojnej starości, dokonywane przez podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym przez dane państwo członkowskie;"
Wskazać należy, że choć art. 132 dyrektywy 112 jest bezwarunkowy, skoro z jego brzmienia ab initio wynika obowiązek stosowania przez państwa członkowskie określonych zwolnień z podatku VAT, to jednak tylko niektóre z przypadków wymienionych w jego ust. 1 mają charakter wystarczająco precyzyjny (np. lit. a), d), e) czy j). Natomiast art. 132 ust. 1 lit. g tej dyrektywy zastrzega państwom członkowskim określoną swobodę w uznaniu, jakie "inne" podmioty uznane zostaną za podmioty o charakterze społecznym, przy czym państwa te mogą uwzględnić kryteria określone w art. 133 dyrektywy 112. W wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. C-335/14 Les Jardins de Jouvence SCRL, EU:C:2016:36, pkt 32 TSUE podkreślił, że art. 132 ust. 1 lit. g dyrektywy 112 nie określa warunków ani też sposobów uznania podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego za podmioty mające charakter społeczny. W związku z tym zasadniczo do prawa krajowego każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa będzie taka kwalifikacja owych podmiotów (por. także wyrok TSUE: Zimmermann, C-174/11). W tym kontekście art. 132 ust. 1 lit. g dyrektywy 112 przyznaje państwom członkowskim możliwość uzależnienia przyznania zwolnienia przewidzianego w ust. 1 lit. g tego artykułu podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego od spełnienia jednego lub kilku warunków, które zostały wymienione w jej art. 133. Państwa członkowskie mogą swobodnie ustanowić dodatkowo owe fakultatywne warunki w celu przyznania określonych zwolnień (por. wyroki TSUE: C-174/11 pkt 27 i C-335/14, pkt 33). Trybunał wskazuje, że w ramach uznania charakteru społecznego w stosunku do podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego, zgodnie z prawem Unii i pod kontrolą sądów krajowych, władze krajowe powinny uwzględnić szereg czynników, wśród których można wymienić: istnienie szczególnych przepisów, tak krajowych, jak i lokalnych, ustawodawczych lub administracyjnych, podatkowych lub z zakresu zabezpieczenia społecznego, interes publiczny wynikający z działalności danego podatnika, to, czy inni podatnicy prowadzący taką samą działalność zostali wcześniej uznani, oraz to, czy koszty danych świadczeń pokrywane są ewentualnie w znacznej części przez kasy chorych lub inne instytucje zabezpieczenia społecznego (wyrok TSUE C-174/11 pkt 31). Ponadto art. 132 ust. 1 lit. g dyrektywy 112 wyraźnie wymienia usługi świadczone przez domy spokojnej starości wśród świadczenia usług i dostaw towarów ściśle związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym i w związku z tym są one objęte zwolnieniem przewidzianym w tym przepisie.
W świetle powyższego zasadne jest stwierdzenie, że skoro prawo unijne pozostawia państwom członkowskim swobodę w zakresie uznania charakteru społecznego pewnych podmiotów niebędących instytucjami prawa publicznego, to nie sposób przyjąć, by przepis art. 132 ust. 1 lit. g dyrektywy 112 był dostatecznie precyzyjny - w zakresie przesłanki podmiotowej (co dotyczy podmiotów innych niż publiczne) odsyła do jej sprecyzowania przez państwa członkowskie.
Dodać też trzeba, że w wyroku z dnia 12 marca 2015 r. C - 594/13 Zeitarbeit OHG v. Finanzamt Hamburg-Altona Trybunał wskazał wyraźnie, że artykuł 132 ust. 1 lit. g dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że ani personel opiekuńczy posiadający uprawnienia państwowe świadczący usługi bezpośrednio na rzecz osób wymagających opieki, ani agencja pracy tymczasowej, która udostępnia tego rodzaju personel instytucjom uznanym za posiadające charakter społeczny, nie są objęte pojęciem "podmiotów uznanych za podmioty o charakterze społecznym" w rozumieniu owego przepisu, nawet jeśli pojęcie "podmiotu" zawarte w owym przepisie jest wystarczająco szerokie.
Uznać więc należy, że w prawie krajowym za "podmiot o charakterze społecznym" uważany jest jedynie podmiot, który uzyska stosowne zezwolenie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że niezasadne jest stanowisko DIAS, iż bez spełnienia warunku uzyskania zezwolenia wojewody strona będzie w przyszłości z pewnością świadczyła usługi zwolnione.
W ocenie Sądu, nie można przedsiębiorcy, który prowadzi dom opieki społecznej bez zezwolenia w swoisty sposób nagradzać zwolnieniem z podatku VAT z art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1558/13 (dostępny na stronie http//: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jeżeli Skarżąca będzie prowadziła prowadziła dom opieki bez zezwolenia wojewody i wpisu do rejestru prowadzonego przez wojewodę, to nie będzie korzystała ze zwolnienia z podatku w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT.
Istotą usług opiekuńczych – na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1558/13 - jest zapewnianie opieki rozumianej jako dbanie o osobę poddaną opiece, w szczególności w zakresie ułatwienia (umożliwienia) jej zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej wynika zaś, że usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (zob. Adam Bartosiewicz, Komentarz do VAT, wyd. VII, Lex 2013).
Natomiast, celem wprowadzenia art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT przez ustawodawcę do ustawy o VAT było wyłącznie objęcie zwolnieniem od podatku VAT usług świadczonych przez podmioty gospodarcze, polegających na zapewnieniu opieki osobom przewlekle chorym, niepełnosprawnym i w podeszłym wieku w domu pacjenta, w celu umożliwienia im prawidłowego funkcjonowania w warunkach domowych (tzw. agencje opiekuńcze), które w związku z charakterem prowadzonej działalności nie podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez wojewodę, do którego należą jedynie placówki zapewniające całodobową opiekę wraz z zakwaterowaniem (podmioty wyszczególnione w art. 43 ust. 1 pkt. 22 ustawy o VAT ). Taka, a nie inna redakcja przepisów wskazuje w sposób bezpośredni na zamiar ustawodawcy, który wprowadził do ustawy o VAT dwa odrębne przepisy regulujące kwestię zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT usług pomocy społecznej dla osób potrzebujących.
W ocenie Sądu zasadne jest wskazanie, że w określonych sytuacjach przesłanki i zasady umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej reguluje ustawa o pomocy społecznej, która w art. 54 ust. 1 stanowi, iż osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
Jak wynika z powyższego artykułu, umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest rozwiązaniem ostatecznym i wymaga dokładnego zbadania okoliczności faktycznych, w celu dokonania oceny, czy osobie tej nie można udzielić pomocy w miejscu jej zamieszkania, bez konieczności opuszczania przez nią tego miejsca. Kwestiami mającymi istotne znaczenie w tej sytuacji są: stan zdrowia osoby, której dotyczy przedmiot sprawy, okoliczności środowiskowe, w których się znajduje, możliwość skorzystania przez nią z pomocy ze strony osób trzecich, a zwłaszcza z usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, w zakresie zaspokajania jej podstawowych potrzeb – podkreślenie Sądu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 128/08 (dostępny na stronie http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że skarżąca w wielu dokumentach wskazywała, iż jej zamiarem jest przystosowanie budynku na dom opieki. Jednakże organy w toku postępowania nie uzyskały żadnego dowodu potwierdzającego, że skarżąca takie zezwolenie uzyskała lub o nie się ubiega. Wszelkie wnioski w tym zakresie organy wyciągają z umów zawartych przez skarżącą z kontrahentami i oświadczeń składanych przez organy nadzoru budowlanego. Jednakże takie dowody nie stanowią potwierdzenie uzyskania zezwolenia wojewody. Udzielenie zezwolenia jest wyłączną kompetencją wojewody. Ponadto z przywoływanych umów nie wynika, aby uzyskanie takiego zezwolenia było warunkiem zawarcia umowy. Także brak zezwolenia stanowił warunku rozwiązującego umowę. Także przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest równoznaczne z uzyskaniem zezwolenia wojewody ani nie stanowi promesy uzyskania takiego zezwolenia. Również dokonywane w procesie budowlanym zgłoszenia wskazują jedynie na przewidywany sposób użytkowania budynku, natomiast nie gwarantują, że po przebudowie budynek do takich celów będzie się nadawał. W związku z tym w ocenie sądu przedwczesna jest na obecnym etapie stwierdzenie w budynku prowadzona będzie wyłącznie działalność zwolniona z opodatkowania.
Jak to wskazano powyżej, Skarżąca dotychczas usług opiekuńczych nie świadczyła, co wynika z materiału zebranego przez organy podatkowe. Nie można także na obecnym etapie przesądzić, że takie usługi będzie świadczyć, skoro nie uzyskała niezbędnych pozwoleń.
Wskazać także trzeba, że zasadnie skarżąca podnosi, iż zebrane przez organ dowody nie przesądzają o tym, że nie może zmienić przeznaczenia budynku. Z żadnego przedłożonych dowodów nie wynika także dla skarżącej zakaz prowadzenia w budynku innej działalności, w szczególności działalności opodatkowanej.
Podkreślić należy, że organy podatkowe orzekać mogą tylko w oparciu o ustalony istniejący stan faktyczny. Nie należy natomiast do ich kompetencji podejmowanie decyzji, co do charakteru prowadzonej w przyszłości działalności ani tym bardziej planowanie jej za podatnika. Przypuszczenia organów, co do przyszłego przeznaczenia nabytych towarów, w sytuacji, gdy podatnik obecnie przewidywanej przez organy działalności nie prowadzi nie może stanowić podstawy do ograniczenia prawa odliczenia podatku naliczonego.
Organ odwoławczy zajął stanowisko, wbrew twierdzeniom Strony, że zebrany materiał dowodowy wskazywał, że Skarżąca miała zamiar, po wybudowaniu budynku ubiegać się o zezwolenie wojewody na prowadzenie w nim przez siebie domu opieki społecznej, czyli faktycznie stać się podmiotem uprawnionym do wykonywania tego rodzaju usług, podlegających zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem organu drugiej instancji, świadczą o tym zgromadzone dowody.
Odnosząc się do powyższych kwestii Sąd zauważa, iż z akt sprawy nie wynika, aby organy podatkowe uzyskały informację z właściwego urzędu wojewódzkiego czy Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i czy uzyskała w tym zakresie zezwolenie i kiedy. Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 67 u.p.s. wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot o nie występujący spełnia warunki określone w ustawie, spełnia standardy, o których mowa w art. 68 u.p.s. oraz przedstawi stosowne dokumenty określone w art. 67 ust. 2 pkt. 3 ww. ustawy.
Zamiar prowadzenia reglamentowanej przez państwo działalności gospodarczej w oparciu o zezwolenie udzielone przez organ administracji publicznej, a sam fakt uzyskania takiego zezwolenia i prowadzenie zgodnie z zezwoleniem takiej działalności to dwie różne kwestie.
Z akt sprawy wynika, że Strona prowadzoną inwestycję zamierzała wykorzystać na dom opieki społecznej, dla świadczenia usług całodobowej opieki dla osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku, jednak ten fakt nie uprawnia do stawiania tezy, iż zakup usług był związany z przyszłą działalnością zwolnioną z podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu, organy nie uzasadniły w sposób wystarczający, że nowy obiekt miał służyć wyłącznie działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.
Należy podkreślić, iż podmiot decydujący się na prowadzenie działalności w sferze, w której na mocy ustawy o pomocy społecznej wymagane jest zezwolenie, winien złożyć wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie placówki przed faktycznym rozpoczęciem działalności. Skoro bezspornym jest, iż Skarżąca takiego wniosku nie złożyła, to nie można twierdzić, iż prowadzona przez Stronę inwestycja służyć miała prowadzeniu działalności zwolnionej na mocy art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT
Reasumując, organ podatkowy naruszył art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT przez uznanie, że usługi pomocy społecznej są, co do zasady, mimo braku wymaganego zezwolenia wojewody są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Skoro zaś, uzyskanie zwolnienia uzależnione jest od spełnienia warunku przyszłego i niepewnego, nie można uznać, że całość nakładów inwestycyjnych i inne wydatki związane z obiektem służyć będą wyłącznie działalności zwolnione.
Skarżąca bezpodstawnie, zatem została pozbawiona prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przy zakupie towarów i usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem, w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Skarżąca posiadała prawo do odliczenia podatku od towarów i usług. Taki stan rzeczy nie uzasadniał zaś zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT
Za niezasadne natomiast uznał Sad pozostałe zarzuty.
Podnosząc zarzut niezastosowania art. 2a O.p. skarżąca nie wskazała, jakie to niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego wystąpiły w niniejszej sprawie, które należałoby rozstrzygać na jej korzyść.
Poczynione w sprawie ustalenia nie naruszają pozostałych wskazywanych w skardze przepisów, tj.: art. 122 O.p., art. 123 O.p., art. 187 § 1-3, art. 191 O.p., art. 192 O.p., art. 193 § 1 – 6 O.p., art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Wbrew temu, co próbuje wskazywać pełnomocnik skarżącej poczynione ustalenia wnioski oraz dowody na jakich oparł się organ podatkowy zostały dokładnie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można tym samym twierdzić, że doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Nie znajduje ponadto uzasadnienia zarzut wskazujący na brak wyprzedzającego informowania o tezach, na jakie organ zamierza przeprowadzić poszczególne dowody. Taki obowiązek organu nie wynika z przepisów normujących postępowanie podatkowe, zaś zasadę czynnego udziału strony w postepowaniu wyrażają przepisy zapewniające udział (uczestnictwo) strony przy przeprowadzeniu dowodów (art. 190 § 1 O.p.) oraz dostęp do akt sprawy (art. 178 O.p.), możliwość składania wniosków dowodowych i formułowania stanowisk (art. 188, art. 192 i art. 200 O.p.). W konsekwencji w sprawie nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 7 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 1, art. 12, art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 44, art. 18 ust. 1, art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.- z uwzględnieniem wskazanych na wstępie kwestii wymagających dodatkowego wyjaśnienia.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa w zakresie innych ustaleń organów.
W szczególności Sąd podziela stanowisko, co do faktur wystawianych dla osób fizycznych do których nie załączono paragonów. Słusznie organ wskazuje, że sprzedaż dokonana na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej powinna zostać udokumentowana paragonem fiskalnym. Obowiązujące przepisy dają nabywcom możliwość zażądania od sprzedawcy wystawienia do takiej transakcji faktury. Można to zrobić w terminie 3 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym wydrukowano paragon fiskalny. Zatem dokument ten powinien być dostarczony przez nabywcę, który żąda wystawienia faktury do danej transakcji. W przypadku spornych faktur VAT opisanych na stronach 5-6 decyzji organu I instancji, Podatniczka nie posiadała żadnych dowodów, że transakcje zostały zaewidencjonowane na kasie rejestrującej. W świetle powyższych uznać należy, że dokonano prawidłowego rozstrzygnięcia i właściwie uznano faktury bez dołączonych paragonów, jako niezaewidencjonowaną sprzedaż.
W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę Organy zobowiązane będą do uwzględnienia poczynionej powyżej wykładni przepisów prawa materialnego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.