I SA/Wr 282/20

I SA/Wr 282/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
I FSK 1809/21 - Wyrok NSA z 2024-05-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant Specjalista Anna Terlecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organami podatkowymi.
1.1 Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (DIAS), nr: [...] z dnia [...] r., mocą której utrzymana została w mocy decyzja tego organu nr [...] z dnia [...] r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej tego samego organu nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc XII 2012 r. oraz za miesiące od I do XII 2013 r.
1.2. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu ustalił, co następuje.
Wobec spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) zostało przeprowadzone postępowanie w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od I 2012 r. do XII 2013 r., które zostało zakończone ostateczną decyzją DIAS nr [...] z dnia [...] r. Powyższą decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Celno – Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr: [...] w zakresie kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług podlegającej wpłacie do urzędu za miesiące XII 2012 r. od VI do VIII 2013 r. oraz od X do XII 2013 r., kwoty podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od I do V 2013 r. oraz podatku do zapłaty z tytułu wystawienia w miesiącu IV 2013 r. faktury VAT z wykazanym podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie w wydanej decyzji ostatecznej orzeczono o uchyleniu rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc IX 2013 i określono to zobowiązanie w wysokości 28.784,00 zł. Wymieniona wyżej decyzja DIAS została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Niezależnie od powyższego, pismem z dnia 20 lutego 2019 r. Spółka wniosła, na podstawie art. 2a, art. 122, art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 243 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 – dalej jako O.p.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc XII 2012 r. oraz od I do XII 2013 r. W uzasadnieniu skierowanego wniosku Spółka wskazała na nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, tj. na dokumentację potwierdzającą technologię użycia palników wrębowych, ich zapotrzebowanie na olej opałowy oraz dopuszczenie do ruchu na potrzeby Spółki w okresie objętym decyzjami obu instancji, a także na konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentów będących w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń nabywcy oleju opałowego jakie Spółka przedłożyła dostawcom – B Sp. j. (dalej: B), C Sp. z o.o. oraz Firmie Handlowo – Usługowej D J. S.. W uzasadnieniu swojego wniosku, Spółka podniosła, iż dowody te istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz mają istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych w ten sposób, że uzasadniają uznanie faktur dokumentujących zakup paliwa użytego do wydobycia i obróbki termicznej urobku. Uwzględniając powyższą argumentację, Spółka wniosła o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją podatkową w części dotkniętej wadami procesowymi, wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. i o pełną merytoryczną kontrolę decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.
Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, DIAS postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r., a następnie, z uwagi na równolegle toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił wznowione postępowanie z urzędu. Z uwagi na wydanie przez tutejszy Sąd w dniu 16 sierpnia 2019 r., postanowienia o odrzuceniu skargi Spółki na decyzję DIAS z dnia [...] r., postanowieniem z dnia 11 października 2019 r. podjęto zawieszone postępowanie z urzędu.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Spółki o wznowienie postępowania organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia wydanej przez siebie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podniósł, iż organy podatkowe nigdy nie kwestionowały konieczności wykorzystania palników wrębowych w procesie technologicznym wydobycia i obróbki kopalin, a co za tym idzie zapotrzebowania na olej opałowy, jak również faktu, że dostawcy sprzedawali olej opałowy na cele związane z wydobyciem i obróbką granitu. Wskazał przy tym, iż organy uznały jedynie, iż zakupiony od firmy B olej opałowy nie mógł trafić do kopalni w Z. i tym samym nie mógł być tam wykorzystywany w procesie wydobycia i obróbki. Zakwestionowane zostały zatem konkretne faktury od konkretnego dostawcy oleju, tj. firmy B. Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji uznał, iż powołane przez Spółkę okoliczności i dowody nie są istotne dla sprawy, ponieważ świadczą jedynie o potrzebie wykorzystywania oleju opałowego do palników wrębowych w procesie wydobycia i obróbki kamienia w kopalniach Z. i Z. I, jednakże w żaden sposób nie dowodzą, że zakwestionowane ilości paliwa trafiły na teren kopalni w Z.. Jednocześnie organ podatkowy podniósł, iż Spółka prowadząc aktywnie działalność gospodarczą miała wiedzę, że przedłożone przez nią we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty istniały w trakcie postępowania podatkowego, a przeprowadzenie wskazanych przez Spółkę dowodów z dokumentów nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia w zakresie nieuznania dostaw oleju opałowego od firmy B. W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził, iż w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki wskazane w art. 245 § 1 pkt 5 O.p., albowiem dokumenty przedstawione przez Podatnika nie stanowią nowych dowodów nieznanych Stronie, tj. takich, które nie mogły być przedstawione w toku postępowania zwykłego. Co więcej, dowody te nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ dotyczą zagadnień niekwestionowanych przez organy podatkowe w pierwotnej decyzji.
1.3. Po rozpatrzeniu odwołania Strony, decyzją z dnia [...] r. DIAS utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w trybach nadzwyczajnych nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zaskarżono w postępowaniu zwykłym, a jedynie pod katem występowania jednej z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. stanowiących zamknięty i kompletny katalog przesłanek wznowienia postępowania, które nie podlegać wykładni rozszerzającej. Organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wynika jednoznacznie, iż przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć istotny wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jeśli zatem nowe dowody nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być one uznane za istotne w rozumieniu tego przepisu. Zdaniem tego organu za takie okoliczności faktyczne lub dowody nie można uznać dokumentacji wskazanej przez Spółkę. Dalej organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne organów podatkowych, które stanowiły podstawę wydania decyzji ostatecznej DIAS z dnia [...] r. uznającej, iż Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zakupu oleju opałowego od firmy B. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż organy podatkowe nigdy nie kwestionowały konieczności wykorzystania palników wrębowych w procesie technologicznym wydobycia i obróbki kopalin oraz zapotrzebowania na olej opałowy, jak również faktu, że dostawcy sprzedawali olej opałowy na cele związane z wydobyciem i obróbką granitu. Wskazał przy tym, iż organy uznały jedynie, iż zakupiony od firmy B olej opałowy nie mógł trafić do kopalni w Z. i tym samym nie mógł być tam wykorzystywany w procesie wydobycia i obróbki. Zakwestionowane zostały zatem konkretne faktury od konkretnego dostawcy oleju. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż sporna kwestia nabycia oleju opałowego przez Spółkę od firmy B i wykorzystania tego paliwa do palników wrębowych na terenie kopalni w Z. była już przedmiotem postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. i przywołał treść wyroku tut. Sądu z dnia 2 września 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 130/19. Podsumowując, organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem wskazywane przez Spółkę okoliczności i dowody nie są bowiem istotne dla sprawy, ponieważ świadczą jedynie o potrzebie wykorzystania oleju opałowego do palników wrębowych w procesie wydobycia i obróbki kamienia w kopalniach, natomiast nie dają żadnych podstaw do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej z dnia [...] r.
2. Postępowanie przed Sądem I instancji.
2.1. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. W skardze zawarto zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:
- art. 240 § 1 pkt 5, art. 207, art. 243 § 3, art. 246 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową wznowienia postepowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną,
- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez odmowę wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, pomimo spełnienia przesłanki jego wznowienia,
- art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 O.p. poprzez nieobiektywną i dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz nie podjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez włącznie do akt tylko części materiału dowodowego zgromadzonego przez organy skarbowe wobec kontrahentów spółki oraz niepodjęcie przez organy podatkowe w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie przeprowadzanie pełnej analizy dokumentacji dotyczącej technologii wydobycia i obróbki materiału skalnego,
- art. 121 § 1 i § 2 i art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez pominięcie istotnych informacji dotyczących organizacji pracy, eksploatacji złoża Z. i Z. I oraz poprzez uznanie przedłożonej przez stronę dokumentacji wydobywczej o metodach wydobycia związanych z termicznym urabianiem skał za mało istotne dla wyniku sprawy,
- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3, art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 1 i 2 pkt 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w wyniku błędnego przyjęcia, iż wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego,
- art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5 i art. 240 § 2 O.p. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 oraz art. 191 O.p., a to m.in. na skutek niewyjaśnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w stopniu pozwalającym na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla jednoznacznego ustalenia, że decyzje podatkowe były wydane w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który odpowiadał wynikowi kontroli a nie był odzwierciedleniem faktycznego stanu dowodów dokumentujących przychody i koszty i przebieg działalności gospodarczej podatnika;
- art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w ramach postępowania, a w konsekwencji uznanie, że za nie udowodnioną okoliczność dokonania przez spółkę zakupu towarów i usług, jako niemające związku z przychodami spółki, od szeregu podmiotów będących rzeczywistymi dostawcami Skarżącej, a w konsekwencji odmowę uznania, iż wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania podatkowego podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika by istotne dowody pominięto z winy podatnika.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż nowe okoliczności wskazane we wniosku są zarówno nowe, są istotne, zostały ujawnione po wydaniu decyzji i nie były znane organowi. Podkreśliła, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym weryfikacji prawidłowości decyzji ostatecznej, którego celem jest ustalenie czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, a także ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej. Zdaniem Skarżącej, organy prowadzące postępowanie są dalece niekonsekwentne w swoich ustaleniach. Z jednej strony w postępowaniu wznowieniowym już nie kwestionują potrzeb zakupu oleju opałowego służącego jako paliwo do palników wrębowych, a z drugiej nadal kwestionują możliwość zakupu tego paliwa od podmiotów wskazanych w decyzji Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego. Ta kwestia winna być przedmiotem rozważań organów skarbowych, lecz dopiero po uchyleniu pierwotnej decyzji podatkowej. W ocenie Skarżącej, na właściwy przebieg relacji gospodarczych wskazują zeznania świadków i przedstawione w toku postępowania podatkowego i kontrolnego dowody. Organ na żadnym etapie nie wykazał, że relacje gospodarcze łączące strony nie miały swojego ekonomicznego uzasadniania. Treść uzasadnienia decyzji nie wskazuje na to by organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 121,122, 123 i 124 O.p., gdyż uzasadnienie decyzji nie informuje o faktycznych uchybieniach czy nieprawidłowościach Skarżącej, które by bezpośrednio wpływały na wymiar naliczonego podatku od towarów i usług. W ocenie Skarżącej, skoro kluczowe dla wyniku sprawy okoliczności rozstrzygnięto z pominięciem istotnych dowodów, to wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest naturalną drogą do skorygowania powstałych w trakcie orzekania uchybień.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
2. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy.
3. W niniejszej sprawie, w postępowaniu przed organami Skarżąca domagała się wznowienia postępowania dotyczącego określenia wobec niej zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2012 r. i 2013 r. zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., w której stwierdzono, że Skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zakupu oleju opałowego od firmy B. Przyczyną złożenia wniosku – jak wskazała Skarżąca – było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Mianowicie, Skarżąca wskazywała na konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentacji potwierdzającej technologię użycia palników wrębowych, ich zapotrzebowanie na olej opałowy oraz dopuszczenie do ruchu na potrzeby Spółki w okresie objętym decyzjami obu instancji, a także na konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentów będących w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń nabywcy oleju opałowego, jakie Spółka przedłożyła dostawcom. Natomiast zdaniem organów podatkowych wskazywane przez Spółkę okoliczności i dowody nie są istotne dla sprawy, ponieważ nie dają żadnych podstaw do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej z dnia [...] r. (w którym zakwestionowano faktury zakupu oleju opałowego od firmy B, uznając, że nie mógł on trafić do kopalni Skarżącej w Z. i tym samym nie mógł być tam wykorzystywany w procesie wydobycia i obróbki). Ponadto organy podatkowe wskazywały, że podane przez Skarżącą okoliczności i dowody były jej znane, w związku z czym mogła ona je bez przeszkód przedstawić organowi w toku postępowania zwykłego, czego jednak nie uczyniła.
4. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów stanowi przesłankę wznowienia postępowania tylko wówczas gdy są istotne dla sprawy tak dalece, że mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 1217/16). Dodatkowo, w postępowaniu wznowieniowym strona może powoływać się wyłącznie na okoliczności faktyczne lub dowody, co do których nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego tj. postępowania w trybie zwykłym. Zaakcentować należy, że postępowanie wznowieniowe służy konieczności naprawienia wady procesowej, która zaistniała w toku rozpoznawania sprawy podatkowej. Instytucja ta daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, o ile zaistnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż postępowanie wznowieniowe nie służy merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej. Na tym etapie bada się wyłącznie, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p.
Podnieść zatem należy, że dla zaistnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. muszą wystąpić łącznie następujące warunki: 1) na jaw muszą wyjść nowe okoliczności i dowody, które 2) istniały w dniu wydania decyzji oraz które są 3) nieznane organowi orzekającemu i 4) istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania w postępowaniu wznowieniowym istnienia nowej, istotnej okoliczności faktycznej czy nowego istotnego dowodu (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Go 425/18).
5. Sąd przyznał rację organom podatkowym, że dowody przedstawione przez Stronę w postępowaniu wznowieniowym nie mają cechy ani istotności ani też nowości w rozumieniu omawianego przepisu O.p. Trzeba przy tym wskazać, że Strona w istocie przywołuje w sprawie dowody mające jej zdaniem taki charakter, nie zaś okoliczności. Zamienne używanie tych pojęć przez organ nie wpływa jednak zdaniem Sądu na treść rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu jest prawidłowe.
Trzeba zatem wskazać, że – jak słusznie zauważył organ - w toku postępowania nie kwestionowano konieczności wykorzystania palników wrębowych w procesie technologicznym wydobycia i obróbki kopalin oraz zapotrzebowania na olej opałowy, jak również faktu, że dostawcy sprzedawali olej opałowy na cele związane z wydobyciem i obróbką granitu. Istotnie, przyczyną pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku VAT ze spornych faktu wystawionych przez firmę B w postępowaniu głównym było zakwestionowanie dostawy oleju opałowego od tego konkretnego dostawcy. Organy uznały, iż zakupiony od firmy B olej opałowy nie mógł trafić do kopalni w Z., powołując się w tym zakresie na szereg przeprowadzonych dowodów, w tym zeznania świadków pracujących dla firmy transportowej i nie dając wiary twierdzeniom Strony. Wskazywały również na ekonomiczną nieracjonalność dokonywania zakupu paliwa od firmy odległej o ok. 400 km od miejscowości, w której Spółka prowadziła działalność i przewożenia go w 1000-litrowych zbiornikach we własnym zakresie w sytuacji, w której dostępność paliwa zapewniały inne, bliżej zlokalizowane firmy, od których Skarżąca również paliwo nabywała i to w tym samym czasie (wbrew jej twierdzeniom, że zakup ten miałby nastręczać problemy). Zatem te właśnie okoliczności były w postępowaniu głównym istotne z punktu widzenia oceny dokonanej przez organy, że dostawa paliwa od firmy B nie miała miejsca. Wobec powyższego w celu uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku VAT w trybie wznowienia postępowania należało powołać takie nowe okoliczności lub dowody, które wpłynęłyby na dokonanie w tej właśnie mierze odmiennej oceny i w konsekwencji wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Takich okoliczności ani dowodów jednak Strona nie zgłaszała. Powoływane przez nią dowody dotyczą zupełnie innych kwestii, które nie mogą zostać uznane za istotne dla podjętego rozstrzygnięcia. Strona w żaden sposób nie wykazała, że dokumentacja potwierdzająca technologię użycia palników wrębowych, ich zapotrzebowanie na olej opałowy oraz dopuszczenie do ruchu na potrzeby Spółki w okresie objętym decyzjami obu instancji czy dokumenty będące w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń nabywcy oleju opałowego, jakie Spółka przedłożyła dostawcom wpłynęłyby na wydanie decyzji o odmiennej treści niż wydana. Dokumenty te zmierzają raczej do wykazania zasadności dokonywania zakupu oleju opałowego przez Spółkę, czego organy podatkowe w postępowaniu zwykłym nie kwestionowały. Na marginesie trzeba zauważyć, że Strona nie wskazała, dowód z jakich konkretnych dokumentów będących w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń Spółki jako nabywcy oleju opałowego miałby być w sprawie przeprowadzony. Wskazanie tych dokumentów w sposób tak ogólnikowy nie pozwala na dokonanie oceny, czy mają one istotny charakter w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Nie sposób też nie zauważyć, na co wskazywał organ odwoławczy, że Skarżąca w toku postępowania zwykłego miała możliwość przedłożenia dowodów przywoływanych we wniosku o wznowienie postępowania w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. organ wezwał bowiem Stronę do złożenia wyjaśnień odnośnie ilości posiadanych palników napędzanych zakupionym paliwem, tytułu ich posiadania, ich wykorzystania i osób je obsługujących , a na powyższe wezwanie Strona nie udzieliła odpowiedzi. Sąd stoi na stanowisku, że skoro Strona miała nieskrępowaną możliwość przedłożenia wskazywanych przez siebie dowodów w postępowaniu głównym i tego uczyniła, to nie może obecnie Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu wznowieniowym strona może powoływać się wyłącznie na okoliczności faktyczne lub dowody, co do których nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania głównego. Postępowanie wznowieniowe z pewnością nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy ani usuwaniu skutków zaniechań Strony.
W kontekście powyższego Sąd stanął na stanowisku, że bezzasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Chybione były ponadto zarzuty naruszenia przepisów art. 207, art. 243 § 3, art. 246 § 1 O.p., skoro organ wydał w sprawie rozstrzygniecie w formie decyzji, a kwestia wstrzymania wykonania decyzji przez organ leżała poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy. Nie sposób również uznać, że w sprawie miałoby dojść no naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez odmowę wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo spełnienia przesłanki jego wznowienia, skoro organ wznowił w sprawie postępowanie postanowieniem z dnia [...] r. i przeprowadził postępowanie wznowieniowe, z którego wynikiem (odmowa uchylenia decyzji ostatecznej) Strona się nie zgadza.
3.6. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Należy zauważyć, iż DIAS wyjaśnił szczegółowo motywy wydanej w sprawie decyzji. Wskazał na specyfikę postępowania wznowieniowego, dokonał analizy zakresu i wyników o postępowania dotyczącego zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. i prawidłowo wskazał na brak istotnego charakteru dowodów wskazywanych przez Skarżącą w tym znaczeniu, że nie mogłyby one wpłynąć na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Nie sposób zatem uznać, że w sprawie miałoby dojść do naruszenia przez organ przepisu art. 210 § 1 O.p.
Nie sposób podzielić także zarzutu naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3, art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 1 i 2 pkt 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w wyniku błędnego przyjęcia, iż wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Zarzut ten jest w istocie bezprzedmiotowy (nie zachodzi wskazywana przez Stronę konkurencyjność trybów), skoro skarga Strony na decyzję ostateczną z dnia [...] r. została prawomocnie przez Sąd odrzucona (postanowienie tut. Sądu z dnia 16 sierpnia 2019 r. w sprawie I SA/Wr 73/19 o odrzuceniu skargi jako spóźnionej), a ponadto zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom Strony postępowanie w sprawie wznowienia zostało wszczęte, organ zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na złożenie skargi na decyzję ostateczną do Sądu, a następnie – po odrzuceniu tej skargi przez Sąd – podjął je, prowadził i wydał rozstrzygnięcie.
Chybionymi były również zarzuty naruszenia art. 180 §1 O.p. oraz art. 181 O.p., jako że w postępowaniu nadzwyczajnym nie prowadzi się postępowania dowodowego właściwego dla postepowania w trybie zwykłym. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu przez organu podatkowe art. 180 § 1 O.p., art. 181 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. art. 191 O.p. i art. 123 § 1 O.p. Jednocześnie należy stwierdzić, iż organ nie dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Należy bowiem mieć na uwadze, że postępowanie prowadzone w nadzwyczajnym trybie cechuje się znaczącymi odrębnościami od postępowania zwykłego. Niedopuszczalne jest wykorzystywanie tego postępowania do kontynuowania merytorycznej kontroli decyzji dokonanej wcześniej w postępowaniu zwykłym. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym (art. 124 O.p.) a także zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 O.p.)
3.7. Niezależnie od powyższego, należy dodać, iż ewentualne wady postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku VAT, Strona miała możliwość zwalczać w drodze skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu w tym przedmiocie, czego jednak nie uczyniła w sposób skuteczny (skarga Spółki na tę decyzję złożona w dniu 9 stycznia 2019 r. została prawomocnie odrzucona z powodu złożenia jej po terminie). W kontekście powyższego nie sposób oprzeć się wrażeniu, że złożenie przez Stronę wniosku o wznowienie postępowania pismem z dnia 20 lutego 2019 r. i dalsze jej działanie zmierza w istocie do wykorzystania tego trybu nadzwyczajnego do zakwestionowania wyników postępowania zwykłego i naprawienia skutków własnych zaniechań w postaci braku skutecznego zaskarżenia do Sądu kwestionowanej decyzji, co nie może mieć miejsca. Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowania nadzwyczajne mają niewątpliwie służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, lecz mogą dotyczyć tylko najpoważniejszych wad tych aktów lub poważnych wad postępowania. Wynika to z konieczności zapewnienia pewności co do prawa, wywodzonej z zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem z całą pewnością postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt: I SA/Gd 930/18).
3.8. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę w całości.