I SA/WR 2684/03

I SA/Wr 2684/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Jerzy Strzebińczyk
Józef Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 265  par.  1
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis Sędziowie: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: - Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A SPÓŁKA JAWNA P. J. I M., C. R. I M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...]Naczelnik Urzędu Celnego w O. wydał 4 decyzje, którymi uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w kwestii klasyfikacji taryfowej obrusów importowanych z Turcji.
Decyzje te zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony (adwokatowi Z. P.). Od decyzji tych pełnomocnik strony z uchybieniem ustawowego terminu złożył odwołania, które postanowieniami zostały pozostawione przez Dyrektora Izby Celnej we W. bez rozpatrzenia.
Pismem z dnia [...]pełnomocnik strony - działając na podstawie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej lub art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego - złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w O. wniosek o uchylenie w/w decyzji i wydanie w przedmiocie rozstrzygnięcia decyzji prawidłowo skierowanych. Zdaniem strony, decyzje te zostały skierowane (zaadresowane) wadliwie, wskazując że prawidłowa nazwa firmy będącej faktyczną stroną postępowań zakończonych w/w decyzjami brzmi A SPÓŁKA JAWNA P. J. l M., C. R. l M., a nie - jak określono w decyzjach J. P. M. P. R. C. M. C. A spółka jawna.
Decyzjami z dnia [...]Naczelnik Urzędu Celnego w O. odmówił uchylenia rozstrzygnięcia z dnia [...].Od powyższych decyzji pełnomocnik Strony wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, który po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Następnie strona skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia [...]strona ponownie złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w O. wniosek o uchylenie decyzji ostatecznej nr [...]z dnia [...] oraz o umorzenie postępowania.
Jako podstawę prawna, swego wniosku strona podała art. 265¹ § 1 Kodeksu Celnego w związku z art. 253a § 1 Ordynacji Podatkowej Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła:
• naruszenie przepisów art. 122, 187par. l art. 191 ustawy ordynacji podatkowej
• niewłaściwą interpretacją zakresu przedmiotowego pozycji Taryfy celnej 630253900 w odniesieniu do przedmiotowego towaru,
• wadliwe zastosowanie wiążącej interpretacji zakresu przedmiotowego pojęcia ..konfekcjonowane " zawartego w Zbiorze wyjaśnień do Taryfy celne".
Ponadto strona ponownie podniosła sprawę rzekomo wadliwego zaadresowania decyzji z dn. [...]. powtarzając przytoczone już wcześniej we wniosku z dnia [...]argumenty.
Naczelnik UC w O. nie przychylił się do wniosku strony i decyzją z dnia [...]. Nr [...]odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...].
Od powyższej decyzji pełnomocnik firmy A sp jawna, złożył odwołanie, w którym zarzucił organom celnym nieuwzględnienie okoliczności błędnego oznaczenia strony w decyzjach z dnia [...]., co powinno skutkować uchyleniem decyzji oraz naruszenie norm art. 121 § 1 i 124 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte i nie wyczerpująco przeprowadził postępowanie dowodowe.
Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]Nr [...]utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
Zgodnie z przepisami artykułu 253a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna. na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ja wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Przepis ten został wprowadzony na podstawie artykułu l punkt 173 ustawy z dnia 12.09.2002 o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 169, poz. 1387) i wszedł w życie od dnia 1.01. 2003r. Jednak zgodnie z art. 24 § 1 tej ustawy żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art.1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życic niniejszej ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, przepis art. 253a § l Ordynacji podatkowej jako przepis nowy - nieobecny w Ordynacji podatkowej w jej brzmieniu obowiązującym przed dniem 01.01.2003r. - nie mógł mieć zastosowania przy rozpatrywaniu (mimo wniosku pełnomocnika strony), albowiem decyzja z dnia [...]. stała się ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12.09.2002 o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw -tj. przed dniem 01.01.2003.. jak to słusznie zauważył Naczelnik Urzędu Celnego w O. w zaskarżonej decyzji.
W świetle art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego uchylenie takiej decyzji przez organ, który ją wydał, jest uzależnione w sposób obligatoryjny od łącznego spełnienia trzech warunków:
1. uchylenie może nastąpić tylko na wniosek strony; ewentualnie z urzędu, ale za jej zgodą
2. przeciwko uchyleniu decyzji nie mogą przemawiać przepisy szczególne
3. za uchyleniem decyzji musi przemawiać interes publiczny albo ważny interes stron.
Spełnienie tych warunków nie przesądza o uchyleniu tej decyzji z uwagi na uznaniowy charakter tej decyzji.
Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 265¹ - jak to wynika w sposób oczywisty z jego treści - jest możliwe tylko wówczas, gdy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 265¹ nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. Podkreślenia wymaga, że wniosek pełnomocnika strony w istocie zawiera zarzuty merytoryczne przeciwko decyzji, które zasadniczo powinny znaleźć się w treści odwołania (które złożone zostało z uchybieniem terminu). W ocenie organu celnego tryb przewidziany w art. 265¹ Kodeksu celnego nie może być wykorzystywany przez stronę, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, jako kolejna instancja. Inne są przesłanki postępowania odwoławczego i postępowań w trybach nadzwyczajnych. W analizowanej sprawie strona wobec uchybienia terminu do wniesienia odwołania dąży do ponownego rozpatrzenia lej samej sprawy (co jest przesłanką trybu odwoławczego) korzystając z trybów nadzwyczajnych.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie decyzja z dnia [...]została wydana w oparciu o konkretny stwierdzony przez, organ celny stan faktyczny, a rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Organ celny l instancji wydaną decyzją potwierdził jedynie rzeczywiste zobowiązania Strony i ustalił należności celne zgodnie z, powszechnie istniejącym obowiązkiem prawnym.
Odnosząc się do zarzutu wadliwego zaadresowania decyzji z dnia [...]organ odwoławczy wskazał, że problem ten został wyjaśniony w decyzjach z dnia [...], od których strona odwoływała się i od których złożyła skargę do NSA. Ponadto należy zauważyć, że ponowne rozstrzyganie lej samej sprawy (tj. sprawy uchylenia przedmiotowej decyzji ze względu na oznaczenie strony i związane z tym rzekome problemy z rozliczeniami należności) - wobec niezmienionego stanu faktycznego, a także wobec braku powołania przez stronę innych, nie poruszanych wcześniej, przesłanek do orzekania - naruszałoby obowiązującą w doktrynie zasadę powagi rzeczy osądzonej - i jest niedopuszczalne
Organ odwoławczy nie stwierdził w przeprowadzonym przez Naczelnika Urzędu celnego w O. naruszenia art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej.
Nie godząc się z przedstawionym rozstrzygnięciem, pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, w której zażądał uchylenia w całości decyzji organów celnych obu instancji. W skardze tak jak we wniosku z dnia [...] oraz jak i w odwołaniu strona skarżąca podtrzymuje stanowisko, że decyzje z dnia [...]są wadliwie zaadresowane, co powoduje określone problemy z niezbędnymi rozliczeniami należności celnych i podatkowych. Jak dalej wywodziła strona skarżąca oznaczenie strony nie może być dowolne pod względem stylistyki lub układu składników. Nieścisłe oznaczenie strony oznacza zdaniem pełnomocnika nieprawidłowe jej określenie i skutkuje to nieważnością decyzji.
W ocenie skarżącej podmiot o nazwie i firmie w brzmieniu użytym w przedmiotowych decyzjach nie istnieje, a więc decyzje tak oznaczone nie mogą być wykonane. Skoro decyzje zostały skierowane do podmiotu nieistniejącego. to rzeczywista strona postępowania nie nabyła prawa w myśl art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżąca zakwestionowała także ustalenie, że oznaczenie strony nieznacznie odbiega od jej prawidłowej nazwy zarejestrowanej w Krajowym Rejestrze Sądowym. Pełnomocnik powołując się na przepisy art. 31 Kodeksu handlowego wywodził, że firma może zawierać dodatki, mające na celu bliższe oznaczenie osoby kupca lub przedsiębiorstw, lecz niedopuszczalne są dodatki, które mogłyby wprowadzić w błąd. Wszelkie modyfikacje brzmienia nazwy przedsiębiorcy są niedopuszczalne. Pełnomocnik skarżącej powołał się również na przepisy art. 26 i 29 Kodeksu handlowego i wskazał, ze nazwa to firma pod którą dany podmiot rejestrowy prowadzi swoje przedsiębiorstwo i uczestniczy w obrocie gospodarczym, a więc oznaczenie firmy powinno być takie, by wykluczało pomyłki, o którą spółkę chodzi w danym wypadku.
W piśmie procesowym z dnia [...]strona skarżąca zmodyfikowała żądanie skargi w ten sposób, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 p 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej (względnie 156 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa) ewentualnie na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (względnie 156 § 1 pkt 2 kpa). Zdaniem strony skarżącej pomimo sformułowanego żądania uchylenia decyzji w trybie art. 265¹1 Kodeksu celnego w zw. z art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej oraz faktu że podanie pochodziło od profesjonalisty to w jego treści wskazane były okoliczności zmierzające w kierunku wskazania podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zarzucając organowi celnemu błędne zakwalifikowanie treści pisma wyjaśniła, że na organie administracji ciążą obowiązki określone w dyspozycji art. 120 i art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wywodziła dalej strona skarżąca, skoro zarzuty wniosku odnosiły się do stwierdzenia nieważności decyzji to organ I instancji nie był właściwy do oceny tej okoliczności i wydawania w tym przedmiocie decyzji.
Ponadto strona skarżąca zarzuciła , iż decyzja z dnia [...]. nie zawiera oznaczenia organu względnie zawiera oznaczenie organu nieistniejącego "Urząd Celny w O.". Przepisy procedury podatkowej, która znajduje zastosowanie w sprawie stanowią zaś o "Naczelniku Urzędu Celnego".
W końcowym fragmencie pisma procesowego tak jak w skardze podniesiono ponownie zarzut, iż decyzje z dnia [...]zostały nieprawidłowo zaadresowane.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszych rozważaniach – w skrócie – jako p.s.a.
Po myśli art.3 § 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja nie uchybia prawu, stąd zawarty w skardze wniosek o jej uchylenie nie zasługiwał na uwzględnienie.
W sprawie ze skargi spółki jawnej "A istotą sporu jest ustalenie czy organy celne powinny rozpatrzeć wniosek z dnia [...]. zgodnie z żądaniem wykwalifikowanego pełnomocnika w trybie art. 265¹§1 Kodeksu celnego w zw. z art. 253a Ordynacji podatkowej czy też zakwalifikować ten wniosek jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Podstawą rozstrzygnięcia decyzji organów celnych był przepis art. 265¹ § 1 Kodeksu celnego zgodnie z którym "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony".
Pojęcie nabycia praw z decyzji administracyjnych zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie jest rozumiane bardzo szeroko. Prawa dla stron będą tworzyły decyzje wprost stanowiące o przyznaniu uprawnień, określające ich rodzaj lub zakres, czy czas trwania, takie prawa będą tworzyć również decyzje stanowiące wprost o obowiązkach, bo wskazują one na rodzaj i charakter obowiązku, jego zakres i wymiar, podobnie będzie z nakazami lub zakazami stanowiącymi treść decyzji. Prawem nabytym nie tylko będzie uprawnienie, lecz również granice obowiązku, nakazu lub zakazu, bo z nich wynika stabilizacja sfery prawnej, poza którą nie działają te ciężary i ograniczenia. W rezultacie takiego rozszerzania podstaw do uzyskania praw nabytych z decyzji, tylko decyzje odmowne dla stron stały się tymi, z których nie nabywają one żadnych praw. (por. komentarz do Ordynacji podatkowej B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Oficyna wydawnicza "Unimex" Wrocław 2004r.).
Oceniając decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...]., o których uchylenie wnosiła strona należy stwierdzić, iż decyzje te uznające zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanego kodu taryfy celnej i określającego kwotę długu celnego w wysokości wyższej niż pierwotnie uiszczona przez stronę kwota długu celnego są decyzjami, na mocy których strona nabyła prawa.
Należy zauważyć, iż organ celny w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji tworzącej dla stron prawa nabyte orzeka na zasadzie uznania administracyjnego. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony jak i wszczętym z urzędu organ nie będzie miał obowiązku zmiany lub uchylenia decyzji, lecz będzie korzystał z takiej możliwości.
Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 265¹ Ordynacji podatkowej- jak to wynika w sposób oczywisty z jego treści - jest możliwe tylko wówczas, gdy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 265¹ Ordynacji podatkowej nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych.
Oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdzono aby postępowanie organów celnych przeprowadzone było w sposób dowolny czy też z naruszeniem ram uznania administracyjnego.
Z kolei w myśl art. 247. § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości,
2) została wydana bez podstawy prawnej,
3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa,
4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa,
8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż wniosek strony skarżącej z dnia [...] zawiera zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...], a dodatkowo tylko wskazano na przesłankę nieprawidłowego zaadresowania decyzji, która to przesłanka była podnoszona we wniosku z dnia [...].
Słusznie więc organ celny zajął się merytorycznymi zarzutami skargi, a odnośnie przesłanki nieprawidłowego zaadresowania decyzji z dnia [...] wyjaśnił stronie, że problem ten został wyjaśniony w decyzji z dnia [...],od której strona odwoływała się i od której następnie złożyła skargę do NSA. Ponowne rozstrzyganie tej samej sprawy (tj. sprawy uchylenia przedmiotowej decyzji ze względu na oznaczenie strony i związane z tym rzekome problemy z rozliczeniami należności) - wobec niezmienionego stanu faktycznego, a także wobec braku powołania przez stronę innych, nie poruszanych wcześniej, przesłanek do orzekania - naruszałoby obowiązującą w doktrynie zasadę powagi rzeczy osądzonej - i jest niedopuszczalne.
Tożsamość spraw zaistnieje wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. W przypadku gdy organ celny dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie będą wydane decyzje ostateczne będzie spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 247 § 1 pkt 4. Podzielić należy więc stanowisko organów celnych, że w decyzji z dnia [...]. wydanej w trybie art. 265¹ nie mogły orzekać o przesłance nieprawidłowego zaadresowania decyzji co do której orzekły we wcześniejszej decyzji wydanej również w trybie art. 265¹.
Za bezzasadny należy więc uznać formułowany w piśmie procesowym strony skarżącej zarzut czyniony organom celnym nieprawidłowej kwalifikacji treści wniosku z dnia [...]. Organy celne, kierując się żądaniami wniosku, powołanym przepisem art. 265¹ oraz mając na uwadze osobę wykwalifikowanego pełnomocnika, prawidłowo zakwalifikowały treść wniosku, przeprowadziły postępowanie w tym zakresie i zgodnie z przepisami prawa wydały rozstrzygnięcie.
W tym miejscu godzi się zauważyć, że w związku z faktem, iż zarzut nieprawidłowego zaadresowania strony w decyzji z [...]był rozpatrywany w innej decyzji przez organy celne, od której została złożona skarga do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, za bezzasadne należy uznać zarzuty podnoszone w niniejszej sprawie a dotyczące innej decyzji. W tej sytuacji negatywne stanowisko organów celnych odnośnie prośby strony skarżącej o zmianę decyzji w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa.
Za nietrafny należy uznać zarzut, "że decyzja z dnia [...]nie zawiera oznaczenia organu względnie zawiera oznaczenie organu nieistniejącego, tzn. zamiast wymienionego jako organ celny Urzędu Celnego w O., powinien być wskazany Naczelnik Urzędu Celnego.
Zgodnie z art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r. O utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. z 2003r. Nr 137, poz. 1302) "W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) wprowadza się następujące zmiany art. 13 § 1 pkt 1otrzymuje brzmienie: organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji". W myśl natomiast art. 40 powołanej ustawy "Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r."
Jak wynika z akt sprawy w decyzji z dnia [...]jako organ wymieniony jest Urząd Celny w O. Skoro przepisy zmieniające ustawę Ordynacja podatkowa zaczęły obowiązywać od 1 września 2003r. to w chwili wydawania decyzji w dniu [...]. organem właściwym do jej wydanie był w istocie Urząd Celny w O., a więc organ w chwili wydawania decyzji istniejący.
Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.