I SA/Wr 241/22

I SA/Wr 241/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący/
Iwona Solatycka /sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 165a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz- Rajchman, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi F S.A. z/s w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lutego 2022 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.828.2021.2.MP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej: oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 3 lutego 2022 r. 0111-KDIB3-1.4012.828.2021.2.MP Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretacyjny) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 25 listopada 2021 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.828.2021.1.ICZ o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165 a w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.) – dalej O.p. w sprawie wniosku F S.A. z/s w C. (dalej: Wnioskodawca, Skarżąca, Podatnik, Spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:
Spółka w styczniu 2013 r. zawarła umowę (dalej "Umowa") z kontrahentem (dalej "Kontrahent") w zakresie współpracy. Na podstawie Umowy, Kontrahent zobowiązał się pośredniczyć w zawarciu umów na co składał się szereg czynności, w tym: oferowanie i promowanie towarów Spółki; podejmowanie poprzez własną działalność starań w celu doprowadzenia do zawarcia umowy między Spółką a klientami pozyskanymi przez Kontrahenta; udzielanie klientom wstępnych informacji o produktach Spółki oraz skuteczne przekonywanie do tych produktów; udzielanie pomocy przy organizowaniu spotkań handlowych (negocjacyjnych) klientów Kontrahenta ze Spółką; informowanie Spółki za pośrednictwem poczty email (na adresy wskazane w Umowie) o prowadzonych rozmowach z potencjalnymi klientami i terminach spotkań, przedstawianych cennikach; dbałość o pozytywną realizację projektów, rozpowszechnianie materiałów reklamowych dotyczących produktów Spółki i prezentowanie ich wśród klientów. Z kolei Spółka zobowiązała się do: promowania wspólnie z Kontrahentem swoich produktów u klientów Kontrahenta; sporządzania ofert swoich produktów wskazanych przez Kontrahenta; przeprowadzenia szkoleń dla pracowników Kontrahenta w zakresie oferowanych produktów; udostępniania Kontrahentowi materiałów dydaktycznych i reklamowych; informowania klientów Kontrahenta o warunkach koniecznych do zawarcia umowy; informowania Kontrahenta o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji zawarcia umowy z wskazanym przez niego klientem; pisemnego potwierdzania o traktowaniu wskazanego klienta jako wyłącznego klienta Kontrahenta, zarówno w aktualnych jak i przyszłych projektach; pisemnego potwierdzania o należnej prowizji dla Kontrahenta, po podpisaniu umowy pomiędzy Spółką a wskazanym klientem.
Celem zawarcia Umowy była wzajemnie korzystna współpraca gospodarcza, w tym powiększenie rynku klientów na produkty oferowane przez Spółkę.
W ramach Umowy Kontrahent nie był umocowany do zawierania umów z klientami w imieniu Spółki. Za pośrednictwo handlowe Kontrahentowi przysługiwała prowizja, której wysokość została określona w załączniku nr 1 do Umowy, zależna od wartości netto transakcji zrealizowanej za pośrednictwem Kontrahenta według wartości sprzedaży wskazanej w umowie zawartej przez Spółkę z klientem Kontrahenta. Wynagrodzenie przysługiwało wyłącznie od należności zapłaconych.
Strony Umowy postanowiły, że wynagrodzenie będzie wypłacane w wysokości przyznanej zgodnie z załącznikiem nr 1 prowizji procentowej, od każdej wpłaty dokonanej przez klienta.
Podstawą wypłaty wynagrodzenia Kontrahenta miało być uznanie rachunku bankowego Spółki wpłatą klienta. Spółka zobowiązała się do poinformowania Kontrahenta o każdej wpłacie klienta nie później niż 7 dni od dnia uznania rachunku bankowego Spółki. Jeżeli wartość objęta umową pozyskaną za pośrednictwem Kontrahenta nie była wypłacana jednorazowo, prowizja miała być obliczana od każdej kwoty wpłaconej przez klienta. Strony ustaliły 14 dniowy termin zapłaty prowizji od dnia doręczenia faktury przez Kontrahenta Spółce.
Przed zawarciem Umowy z Kontrahentem, Spółka nawiązała z potencjalnym klientem (dalej zwany "Klientem") relacje, mające na celu podjęcie współpracy w zakresie dostawy towarów i usług świadczonych przez Spółkę. Strony (tj. Spółka i Klient) prowadziły rozmowy w przedmiocie wspólnych inwestycji. Spółka składała Klientowi oferty, jak też realizowała prace projektowe, w tym m.in. dotyczące projektu budowlanego. W zakresie projektu budowlanego Spółka wykonała na rzecz Klienta zlecenie i wystawiła z tego tytułu dwie faktury: z dnia 22 lutego 2013 r. oraz 12 kwietnia 2013 r.
Następnie w dniu 18 czerwca 2014 r. Spółka zawarła z Klientem umowę na dostawę, montaż i uruchomienie kompleksu magazynowego. Suma, którą Klient miał zainwestować (tj. zapłacić Spółce) wynosiła [...] zł.
Umowa ta była umową warunkową. Umowę zawarto pod warunkiem zawieszającym, tj. zawarcia przez Klienta w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. umowy z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "ARiMR") o dofinansowanie realizacji przedmiotu umowy.
O okoliczności tej, Spółka poinformowała m.in. w raporcie bieżącym dotyczącym zawarcia umowy znaczącej, publikowanym na swojej stronie internetowej.
Klient nie otrzymał dofinansowania z ARiMR - sprawa dofinansowania zakończyła się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Spółka poinformowała w Sprawozdaniu Zarządu z działalności Spółki w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., który został sporządzony w dniu 18 marca 2015 r., że warunek zawieszający nie został spełniony, w związku z czym nie przystąpiono do dalszej realizacji przedmiotu umowy. Raport ten dostępny jest na stronie www Spółki.
Niezależnie od tego, Kontrahent miał wiedzę o braku ziszczenia się warunku zawieszającego również z postępowania zainicjowanego przez Kontrahenta względem Spółki w 2018 r. przed Sądem Rejonowym w L., w którym poruszony został wątek wskazanego wyżej raportu bieżącego, a Spółka wprost podała, że wspomniana w raporcie umowa o dotację z ARiMR nie została zawarta.
W związku z powyższym, żadne prace na rzecz Klienta przewidziane umową z dnia 18 czerwca 2014 r. nie były realizowane. Spółka nie otrzymała też od Klienta przewidzianego tą umową wynagrodzenia.
W związku z tym, że warunek zwieszający nie został spełniony zawarcie Umowy nie wywołało żadnych skutków prawnych (nie doszło do powstania uprawnień i obowiązków składających się na stosunek cywilnoprawny) co miało swoje konsekwencje w postaci takiej, że:
(i) Klient nie rozpoczął jakichkolwiek prac
(ii) Klient nie zrealizował budowy kompleksu magazynowego
(iii) Klient nie zlecił finalnie Spółce wykonania jakichkolwiek prac,
(iv) Spółka nie wykonała żadnych prac czy też usług ani nie dostarczyła żadnych towarów związanych z budową kompleksu magazynowego
(v) Spółka nie otrzymała żadnego wynagrodzenia od Klienta
(vi) Spółka nie miała żadnego roszczenia o zapłatę jakiegokolwiek wynagrodzenia od Klienta, gdyż umowa nie rodziła skutków prawnych i w konsekwencji nie została wykonana przez żadną ze stron.
W dniu 3 lipca 2015 r. Spółka zgodnie z postanowieniami Umowy złożyła Kontrahentowi oświadczenie o wypowiedzeniu Umowy, z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia. Spółka od tego czasu nie pozostaje w żadnych relacjach biznesowych z Kontrahentem. Spółka posiada dowód nadania oświadczania o wypowiedzeniu Umowy.
W dniu 23 kwietnia 2020 r. Kontrahent wystawił FV nr [...] na kwotę [...] zł netto, tj. [...] zł brutto, którą przesłał Spółce. W tytule FV wskazał, iż jest to prowizja za projekt Klienta. W FV wskazano datę sprzedaży: 23 kwietnia 2020 r.
Spółka odesłała ww. fakturę bez księgowania, z uwagi na fakt, że Kontrahent nie realizował na rzecz Spółki żadnej usługi.
W dniu 29 kwietnia 2020 r. - Kontrahent za pośrednictwem swojego pełnomocnika, wezwał Spółkę do zapłaty kwoty wskazanej w FV nr [...]. Następnie zaś skierował przeciwko Spółce pozew o zapłatę kwoty przewidzianej ww. fakturą. Wśród załączników do pozwu poza samą fakturą znalazł się m.in. wniosek o wezwanie do zawarcia ugody z dnia 4 maja 2017 r., jak też wydruk ze strony internetowej Spółki (raport bieżący) o zawarciu przez Spółkę w dniu 18 czerwca
2014 r. umowy z Klientem o wartości [...] zł.
W samej treści pozwu Kontrahent wskazał natomiast, że przysługuje mu roszczenie w stosunku do Spółki w wysokości 6% wartości umów czyli [...] zł ([...] zł brutto). Tym samym, wartość faktury stanowiącej podstawę pozwu określona została w oparciu o wartość wynagrodzenia przewidzianego umową z dnia 18 czerwca 2014 r., stanowiąc 6% tejże wartości. Kontrahent nie wykazał jednak w żaden sposób, aby wykonał usługę, za którą domaga się zapłaty, w tym w szczególności nie wskazał, jakie w związku z tym poniósł koszty (np. noclegów, dojazdów, spotkań biznesowych itp.).
Wedle stanu na dzień złożenia wniosku sprawa nie została prawomocnie rozstrzygnięta.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka uprawniona jest do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Kontrahenta, obejmującej prowizję dotyczącą projektu na rzecz Klienta w sytuacji, kiedy umowa stanowiąca podstawę naliczenia prowizji udokumentowanej fakturą nr [...] wystawioną przez Kontrahenta, nigdy nie weszła w życie z uwagi na brak ziszczenia się warunku zawieszającego, tj. strony (Spółka i Klient) nigdy nie przystąpiły do jej realizacji i Spółka nie otrzymała z tytułu realizacji przedmiotowej umowy żadnego wynagrodzenia?
Zdaniem Wnioskodawcy faktura nr [...], wystawiona przez Kontrahenta w 2020 r. i nie dokumentująca rzeczywistej transakcji, w ocenie Wnioskodawcy, nie uprawnia Spółki do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Kontrahenta.
Postanowieniem z 25 listopada 2021 r. Dyrektor KIS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W postanowieniu tym stwierdzono, że wniosek zawiera elementy, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej. Z opisu sprawy wynika zatem, że pomiędzy Wnioskodawcą a jego Kontrahentem powstał spór, dotyczący ustalenia czy w opisanych okolicznościach, Kontrahent zasadnie wystawił fakturę nr [...] dokumentującą prowizję dotyczącą wykonania projektu na rzecz Klienta. Udzielenie odpowiedzi na wątpliwości Wnioskodawcy - tj. czy ma on prawo do odliczenia podatku od towarów i usług w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z faktury nr [...], czy też w omawianej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie może stanowić podstawy do dokonania odliczenia podatku naliczonego - wymagałoby od Organu przeprowadzenia postępowania dowodowego. Należy zauważyć, że do przeprowadzenia postępowania dowodowego uprawnione są wyłącznie organy prowadzące postępowanie wyjaśniające bądź kontrolne, a do przeprowadzenia których tut. Organ – w ramach wydawania interpretacji indywidualnych – nie jest upoważniony.
Z tych powodów interpretacje indywidualne wydawane w trybie art. 14b § 1 O.p. mogą dotyczyć tylko materialnego prawa podatkowego, a nie oceny okoliczności, w których miała miejsce dokonana transakcja.
Tymczasem aby dokonać oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie objętym jego pytaniem Organ musiałby ustalić czy wystawiona przez Kontrahenta faktura nr [...] dokumentuje faktyczne wykonanie usługi. Organ nie jest uprawniony, w trybie art. 14b § 1 O.p., do wydania interpretacji indywidualnej, w której potwierdzi czy Wnioskodawca zasadnie kwestionuje wystawienie faktury nr [...] przez Kontrahenta, gdyż zakres przedmiotowej sprawy wykracza poza postępowanie interpretacyjne, tym samym nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie żądania zawartego w ww. wniosku ORD-IN. W konsekwencji powyższego nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej czy w opisanym stanie faktycznym Spółka uprawniona jest do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Kontrahenta, obejmującej prowizję dotyczącą projektu na rzecz Klienta w sytuacji, kiedy umowa stanowiąca podstawę naliczenia prowizji udokumentowanej fakturą nr [...] wystawioną przez Kontrahenta, nigdy nie weszła w życie, bowiem jak wykazano wyżej, Organ w trakcie postępowania interpretacyjnego nie rozstrzyga o zindywidualizowanych obowiązkach podatkowych stron, zatem nie posiada uprawnień do oceny czy Kontrahent wykonał usługę na rzecz Wnioskodawcy i zasadnie wystawił ww. fakturę.
W ocenie organu rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej prawidłowości wystawienia faktury nr [...] stanowi zagadnienie wstępne dla kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktury. Zatem koniecznym była odmowa wszczęcia postępowania.
Po rozpoznaniu zażalenia utrzymując w mocy własne postanowienie Dyrektor KIS argumentował, iż istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Należy przy tym zauważyć, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b O.p., jest sam przepis prawa. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. jak zauważono w skarżonym postanowieniu, aby dokonać oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie objętym jego pytaniem Organ musiałby ustalić czy wystawiona przez Kontrahenta faktura nr [...] dokumentuje faktyczne wykonanie usługi. Podkreślono, że dokonując interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji). Organ nie rozstrzyga o zindywidualizowanych obowiązkach podatkowych strony, gdyż może to nastąpić jedynie w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego. Zatem zdaniem organu, ocena prawidłowości postępowania Wnioskodawcy, czy w opisanym stanie faktycznym Spółka uprawniona jest do odliczenia podatku VAT z faktury nr [...] wystawionej przez Kontrahenta, może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w toku kontroli podatkowej lub skarbowej, na podstawie zebranego w danej sprawie całokształtu materiału dowodowego. W tej sytuacji stanowisko zajęte przez Organ działający w I instancji uznano za prawidłowe.
Nie zgadzając się z ww. postanowieniem Skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu, zarzucając naruszenie:
1) art. 14b § 1, art. 14c §1 i §2 O.p. w zw. z art. 14h Op. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy Postanowienia Organu I Instancji i oddalenia zażalenia Spółki, gdy w niniejszej sprawie brak było przeciwwskazań do odmowy wydania interpretacji, ponieważ: (i) w wyczerpującym stanie faktycznym Spółka szeroko opisała w jakim zakresie czynności związane z wykonaniem umowy zostały wykonane czy też nie, (ii) Spółka wskazała jednoznaczne pytanie w zakresie stosowania przepisów ustawy o VAT oraz (iii) Spółka przedstawiła wyczerpujące stanowisko, I które dotyczyło zastosowania w stanie faktycznym przepisów ustawy o VAT, co w konsekwencji wskazuje, że w niniejszej sprawie nie było konieczności ustalania stanu faktycznego przez Organ, tak jak miałoby to miejsce w przypadku tradycyjnego postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Op., ani nie wymagano od Organu przeprowadzenia postępowania dowodowego: "(...) aby dokonać oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie objętym jego pytaniem Organ musiałby ustalić czy wystawiona przez Kontrahenta faktura nr [...] dokumentuje faktyczne wykonanie usługi.", i prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Organ bezzasadnie odmówił wydania interpretacji prawa podatkowego;
2) art. 120 w zw. z art. 14h Op. poprzez odmowę wydania interpretacji w sprawie z wniosku Spółki w sytuacji, gdy nie zachodzą podstawy prawne do odmowy wszczęcia postępowania, ze względu na fakt, że Spółka wyczerpująco przedstawiła stan faktyczny oraz odniosła się do właściwych przepisów prawa materialnego, a Organ nie musiał prowadzić postępowania dowodowego, a jedynie odpowiedzieć na pytanie Spółki w opisanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego;
3) art. 121 § 1 Op. w zaw. z art. 2a Op. w zw. z art. 14h OP poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych z uwagi na pomięcie utrwalonych poglądów doktryny oraz orzecznictwa i w efekcie odmowę wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy nie zachodzą podstawy prawne do odmowy wszczęcia postępowania, ze względu na fakt, że Spółka wyczerpująco przedstawiła stan faktyczny oraz odniosła się do właściwych przepisów prawa materialnego, a Organ nie musiał prowadzić postępowania dowodowego, a jedynie odpowiedzieć na pytanie Spółki w opisanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
4) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Op., poprzez uznanie, że Organ może odmówić wszczęcia postępowania w zakresie udzielenia indywidualnej interpretacji w sytuacji, w której Spółka wniosła o interpretację przepisów zgodnie z warunkami stawianymi co do treści wniosku o wydanie takiej interpretacji w sytuacji, gdy nie zachodzą podstawy prawne do odmowy wszczęcia postępowania, ze względu na fakt, że Spółka wyczerpująco przedstawiła stan faktyczny oraz odniosła się do właściwych przepisów prawa materialnego, a Organ nie musiał prowadzić postępowania dowodowego, a jedynie odpowiedzieć na pytanie Spółki w opisanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je Postanowieniem Organu pierwszej instancji w całości; rozpoznanie skargi na rozprawie;
2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; dokonywanie doręczeń pism na adres elektroniczny wskazany w piśmie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dalszym piśmie procesowym, spółka podtrzymała argumenty skargi i wniosła o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 listopada 2022 r. sygn.. akt: [...] na okoliczność, że Kontrahent Spółki nie był uprawniony do naliczenia prowizji i domagania się wynagrodzenia w związku umową stanowiącą podstawę wystawienia przedmiotowej faktury VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawny w składzie trzech sędziów stosownie do treści przepisu art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie DKIS z 3 lutego 2022 r., wydane na skutek zażalenia wniesionego od postanowienia tego organu z 25 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej.
Zasadniczy spór pomiędzy Skarżącą a DKIS dotyczy dopuszczalności (zgodności z prawem) wydania rozstrzygnięcia formalnego wyrażonego w formie zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej. Skarżąca, wbrew stanowisku zajętemu przez Dyrektora KIS w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym, uważa bowiem, że przedstawiony przez nią wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego (interpretacji indywidualnej), z uwagi na wątpliwości co do stanu faktycznego.
Zdaniem Sądu, rację w sporze należało przyznać DKIS. Dokonana przez Sąd ocena legalności działań DKIS nie doprowadziła do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, które – stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., daje; "P.p.s.a".) – skutkowałby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, czego oczekiwała Skarżąca.
Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o czym stanowi § 3 powołanego wyżej artykułu. Stosownie natomiast do treści art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).
W postępowaniu tym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. Znajduje to odzwierciedlenie w treści art. 14h O.p., który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio ściśle określone przepisy O.p., tj. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
Podkreślenia bowiem wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.).
Zgodnie natomiast z przywołanym już wyżej art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 165a O.p. Z przepisów tych należy wywieść, że w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że we wniosku o interpretację Skarżąca wskazała m.in. że w dniu 23 kwietnia 2020 r. Kontrahent wystawił FV nr [...] na kwotę [...] zł netto, tj. [...] zł brutto, którą przesłał Spółce. W tytule FV wskazał, iż jest to prowizja za projekt Klienta. Wnioskodawca odesłał ww. fakturę bez księgowania, ponieważ jego zdaniem Kontrahent nie realizował na rzecz Spółki żadnej usługi. Wobec tego w dniu 29 kwietnia 2020 r. - Kontrahent za pośrednictwem swojego pełnomocnika, wezwał Spółkę do zapłaty kwoty wskazanej w FV nr [...]. Następnie zaś skierował przeciwko Spółce pozew o zapłatę kwoty przewidzianej ww. fakturą. W treści pozwu Kontrahent wskazał, że przysługuje mu roszczenie w stosunku do Spółki w wysokości 6% wartości umów czyli [...] zł ([...] zł brutto). Tym samym – co wskazano we wniosku - wartość faktury stanowiącej podstawę pozwu określona została w oparciu o wartość wynagrodzenia przewidzianego umową z dnia 18 czerwca 2014 r., stanowiąc 6% tejże wartości. Z opisu sprawy wynikało zatem, że pomiędzy Wnioskodawcą a jego Kontrahentem powstał spór, dotyczący ustalenia czy w opisanych okolicznościach, Kontrahent zasadnie wystawił fakturę nr [...] dokumentującą prowizję dotyczącą wykonania projektu na rzecz Klienta.
W ocenie Sądu, zgodzić się należy z DKIS, że w opisanym stanie faktycznym ocena czy Spółka uprawniona jest do odliczenia podatku VAT z faktury nr [...] wystawionej przez Kontrahenta, może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w toku kontroli podatkowej lub skarbowej, na podstawie zebranego w danej sprawie całokształtu materiału dowodowego.
Z wniosku o interpretację wynika bowiem bezsprzecznie, że to, czy wystawiona przez Kontrahenta faktura nr [...] dokumentuje faktyczne wykonanie usługi, jest wyłącznie opinią co do zaistniałego stanu faktycznego przez Skarżącą, będącą dodatkowo przedmiotem sporu przed sądem powszechnym.
Powyższej okoliczności Dyrektor KIS nie mógł pominąć.
W ocenie Sądu Organ interpretacyjny nie może natomiast wydać interpretacji warunkowej, niejako przy "założeniu", że ta ocena stanu faktycznego wskazana przez Wnioskodawcę jest prawidłowa, skoro w sprawie toczy się spór sądowy..
Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięcie formalne wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym, należało uznać za dopuszczalne i zasadne. W związku z wydaniem ww. postanowień nie zostały naruszone wymienione w skardze przepisy art. 14b § 2 , 14 c § 1 i § 2, art. 120, art. 121 § 1 w zw. z 2a , art. 165 a § 1 w zw. z art. 14h O.p.
Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których w niniejszej sprawie nie można wydać interpretacji indywidualnej. Okoliczność, że Dyrektor KIS nie podzielił stanowiska Skarżącej i wydał postanowienie sprzeczne z Jej oczekiwaniami nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisów.
Trafności stanowiska Skarżącej nie mogły potwierdzać cytowane w skardze wyroki, bowiem zapadły na tle odmiennych stanów faktycznych.
Natomiast co do wniosku o przeprowadzenie dowodu wskazanego w piśmie procesowym, wyjaśnienia wymaga, iż Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Możliwości dowodowe Sądu są bardzo ograniczone, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednocześnie biorąc pod uwagę związanie Organu interpretacyjnego stanem faktycznym zaprezentowanym we wniosku o interpretację i niemożność prowadzenia przez ten podmiot postępowania dowodowego, nie sposób także dopuścić do sytuacji, w której na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd uzupełnia materiał dowodowy sprawy, prowadząc dowód z dokumentów. Oceniając legalność interpretacji indywidualnej nie można bowiem analizować dokumentów w uzupełnieniu postępowania dowodowego, którego nigdy nie może podejmować DKIS, odwołujący się w swoich ustaleniach do przedstawionego mu stanu faktycznego. Jak łatwo zauważyć, takie uzupełnienie nie byłoby uzupełnieniem – dodatkowym dowodem (bo nie można uzupełnić nieistniejącego bytu). W konsekwencji, dochodziłoby do prowadzenia przez Sąd administracyjny postępowania dowodowego. Do takiego działania Sąd nie jest zaś uprawniony. Z tego właśnie względu wniosek dowodowy Strony nie został uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.