I SA/Wr 231/20

I SA/Wr 231/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-09-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/
Jadwiga Danuta Mróz /sprawozdawca/
Piotr Kieres
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 185/21 - Wyrok NSA z 2024-09-18
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 864
art. 30 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Dagmara Dominik – Ogińska Sędziowie: Sędzia WSA - Piotr Kieres Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Protokolant: Referent – Paweł Poźniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2020 roku sprawy ze skargi: "A" z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi “A" w B. jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2020 r. nr [...] w zakresie zwolnienia od akcyzy (art.30 ust.1 i ust.2) energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł.
“A" (dalej: Spółką lub Skarżącą) złożyła 24 grudnia 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie zwolnienia od akcyzy energii elektrycznej.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Spółka prowadzi działalność gospodarczą w branży chemicznej. Ponadto jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, posiadającym koncesje na obrót i dystrybucję energii elektrycznej. Spółka wytwarza i dystrybuuje energię elektryczną i z tego tytułu ciąży na niej obowiązek umorzenia świadectw pochodzenia energii. Świadectwa pochodzenia energii elektrycznej Strona nabywa w celu realizacji obowiązków wynikających z art. 52 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2017 r., poz. 1148 ze zm., dalej: ustawa o OZE). Nabyte przez Spółkę świadectwa pochodzenia, są w kolejnych latach przedstawiane do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: Prezes URE).
Spółka posiada status podatnika akcyzy od energii elektrycznej, a zatem przedmiotem opodatkowania jest zarówno sprzedaż, jak i zużycie tej energii. Strona korzysta z ustawowych zwolnień, a w szczególności korzysta ze zwolnienia od akcyzy na energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii, uregulowanego w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 864 ze zm., dalej: ustawa akcyzowa).
Warunkiem realizacji powyższego zwolnienia z akcyzy jest uzyskanie stosownego dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii. Zwolnienie może zostać zrealizowane nie wcześniej niż z chwilą otrzymania tego dokumentu i następuje poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe.
W dniu 24 maja 2019 r. Spółka złożyła stosowne wnioski o umorzenie świadectw pochodzenia w celu realizacji za 2018 r. obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy o OZE w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 2 tej ustawy.
W dniu 17 lipca 2019r. Spółka otrzymała dwie decyzje Prezesa URE:
- z 31 maja 2019 r. sygn. [...] , w której umorzono kilkadziesiąt świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie do 30 czerwca 2016 r. energii elektrycznej z (...) odnawialnych źródeł energii, opiewających łącznie na ilość energii elektrycznej w wysokości 47.174,405 MWh; oraz
- z dnia 31 maja 2019 r., sygn. [...] , w której umorzono pięć świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie od 1 lipca 2016 r. energii elektrycznej z biogazu rolnicznego, opiewających łącznie na ilość energii elektrycznej w wysokości 1.347,840 MWh.
Mając na uwadze, że:
mechanizm uzyskiwania świadectw pochodzenia jest oderwany w czasie od momentu opodatkowania energii elektrycznej (a co za tym idzie – możliwość realnego skorzystania ze zwolnienia z akcyzy od energii elektrycznej również),
w ustawie z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.2538, dalej: ustawa zmieniająca), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., ustawodawca dokonał zmiany w art. 89 ust. 3 ustawy akcyzowej, poprzez zmianę (obniżenie) stawki podatku akcyzowego na energię elektryczną z 20 zł do 5 zł za MWh, w oparciu o którą wylicza się wysokość zwolnienia z akcyzy od energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii,
Spółka powzięła wątpliwość co do właściwego sposobu kalkulacji wspomnianego wcześniej zwolnienia z art. 30 ust. 1 i 2. ustawy akcyzowej w oparciu o decyzje umorzeniowe wydane 31 maja 2019 r. (otrzymane 17 lipca 2019 r.).
W związku z powyższym Spółka zwróciła się do organu z następującym pytaniem:
"Czy na podstawie decyzji Prezesa URE z dnia 31 maja 2019 r., w których potwierdzono umorzenie poszczególnych świadectw pochodzenia energii elektrycznej w celu realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy o OZE za rok 2018, Spółka będzie miała prawo do obniżenia akcyzy należnej w kolejnych okresach rozliczeniowych, stosując zwolnienie w wysokości 20 zł/MWh, bez względu na wysokość stawek akcyzy przyjętych w deklaracjach podatkowych?".
Zdaniem Spółki – na podstawie stosownych decyzji Prezesa URE z 31 maja 2019r., w których potwierdzono umorzenie poszczególnych świadectw pochodzenia energii elektrycznej w ccelu realizacji obowiązku z art. 52 ust. 1 ustawy o OZE za 2018 r., Spółka będzie miała prawo do obniżenia akcyzy należnej w kolejnych okresach rozliczeniowych, stosując zwolnienie w wysokości 20 zł/MWh.
W interpretacji indywidualnej z [...] 2020 r., sygn. [...] , organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Uzasadniając swoje stanowisko organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o podatku akcyzowym, regulujące jego przedmiotowy i podmiotowy charakter oraz moment powstania obowiązku podatkowego. Wskazał, że na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy akcyzowej – zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii, na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii. Organ wskazał, że z literalnej wykładni art. 30 ust. 1 i 2 ustawy akcyzowej jednoznacznie wynika, że zwolnienie stosuje się nie wcześniej niż z chwilą otrzymania dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe.
Wobec powyższego organ uznał, że prawo do obniżenia akcyzy nie formuje się w momencie wytworzenia i sprzedaży/zużycia energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii. Moment ten jest bez znaczenia, gdyż przy obliczeniu zwolnienia znaczenie ma wyłącznie ilość energii, której dotyczą świadectwa pochodzenia, oraz stawka mająca zastosowanie w okresie rozliczeniowym, w którym zwolnienie to jest realizowane (tj. stawka wynikająca z deklaracji podatkowej). W tym stanie rzeczy zdaniem organu przy ustalaniu wysokości kwoty zwolnienia z akcyzy od energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii, znaczenie ma moment otrzymania przez podatnika decyzji administracyjnej w przedmiocie umorzenia świadectw pochodzenia. Zatem przy ustalaniu wysokości kwoty ww. zwolnienia powinna być przyjmowana stawka akcyzy na energię elektryczną obowiązująca w momencie korzystania z tego zwolnienia, która w przypadku Spółki – ze względu na nowelizację, która weszła w życie 1 stycznia 2019 r. – wynosi 5 zł/MWh.
Spółka – nie zgadzając się ze stanowiskiem organu – wniosła na powyższą interpretację indywidualną skargę, zarzucając organowi dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 i 2 ustawy akcyzowej, poprzez:
przyjęcie przez organ, że dla celów zastosowania zwolnienia z akcyzy od energii elektrycznej Spółka nie będzie miałą prawa do obniżenia akcyzy należnej w kolejnych okresach rozliczeniowych, stosując stawkę akcyzy w wysokości 20 zł/MWh, która obowiązywała przed 1 stycznia 2019 r., tj. w okresie, w którym energia elektryczna wytworzona z odnawialnych źródeł energii została przez Podatnika zużyta albo sprzedana do odbiorcy końcowego, dla której to energii wydano decyzje Prezesa URE z 31 maja 2019 r., w których potwierdzono umorzenie poszczególnych świadectw pochodzenia;
przyjęcie w zaskarżonej interpretacji, że o stawce akcyzy dla celów ustalenia wysokości kwoty zwolnienia z akcyzy przewidzianego w przywołanym przepisie decyduje moment otrzymania przez podatnika decyzji administracyjnej w przedmiocie umorzenia świadectw pochodzenia, podczas gdy wysokość zwolnienia powinna być wprost powiązana ze stawką akcyzy obowiązującą w roku, za który zrealizowano obowiązek umorzenia świadectw pochodzenia.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji jest prawidłowa, a zarzuty podniesione przez Skarżącą są bezzasadne i sprzeczne z zasadami prawa podatkowego oraz własnym stanowiskiem Spółki wyrażonym we wniosku o wydanie interpretacji. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z 29 maja 2020 r. Skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę, polemizując ze stanowiskiem organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
Spór dotyczy oceny, czy Spółka ma prawo do obniżenia akcyzy należnej w okresach rozliczeniowych po 1 stycznia 2019 r. poprzez zastosowanie zwolnienia w wysokości 20 zł/MWh w przypadku umorzenia - decyzjami z 31 maja 2019 r. Prezesa URE - świadectw pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla energii wyprodukowanej przed 1 stycznia 2019 r., skoro ustawą zmieniającą obniżono stawkę akcyzy na energię elektryczną z 20 zł/MWh na 5 zł/MWh, ale nie wprowadzono przepisów przejściowych związanych ze zmianą stawki akcyzy.
Zdaniem Skarżącej - kwotę zwolnienia z art. 30 ust. 1 ustawy akcyzowej Spółka powinna wyliczyć według stawki 20 zł za/MWh, tj. według stawki obowiązującej w okresach rozliczeniowych wyprodukowania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii (OZE), w których obowiązywała ww. stawka. Wskazała, że w ustawie obniżającej stawkę akcyzy na energię elektryczną w 2019 r. do poziomu 5 zł/MWh nie przewidziano przepisów przejściowych. Oznacza to, że przy wyliczeniu kwoty zwolnienia na podstawie decyzji umorzeniowych Prezesa URE za 2016 r. Spółka powinna stosować stawkę obowiązującą (w 2016 r.) przed zmianą, a więc w wysokości 20 zł/MWh.
Natomiast Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uważa, że skoro w 2019 r. doszło do zmaterializowania się prawa do zwolnienia podatkowego, to należy stosować stawkę
z 2019 r., czyli 5 zł/MWh, a przyjęcie stanowiska Spółki oznaczałoby, że prawo w zakresie zwolnienia działałoby wstecz.
Na wstępie Sąd zauważa, że podobne zagadnienie było już przedmiotem analizy w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Po 603/19 oraz w Bydgoszczy z 7 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 81/20 (dostępny jak wszystkie orzeczenia powołane w tym uzasadnieniu na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd w składzie orzekającym w sprawie - podziela co do istoty poglądy w nich zawarte i posłuży się także argumentacją w nich zawartą.
W konsekwencji Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko zaprezentowane zarówno w interpretacji indywidualnej, jak i w odpowiedzi na skargę wskazujące, że za podstawę zwolnienia od akcyzy energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii, należy przyjąć ilość energii, której dotyczą świadectwa pochodzenia (energii zwolnionej) z zastosowaniem takiej stawki akcyzy, jaka obowiązuje dla tej energii w okresie rozliczeniowym, w którym jest ona rozliczana i zwolnienie to jest realizowane. Z uregulowań zawartych w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy akcyzowej wynika, że zwolnienie energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł następuje u podatnika przez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe - ale nie wcześniej niż z chwilą otrzymania potwierdzenia umorzenia świadectwa pochodzenia energii. Dopiero otrzymanie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii przez podatnika podatku akcyzowego jest przesłanką do skorzystania ze zwolnienia od akcyzy (art. 30 ust. 1 u.p.a.). Otrzymanie decyzji Prezesa URE określa jedynie najwcześniejszy moment rozpoczęcia stosowania ww. zwolnienia w podatku akcyzowym. Natomiast metoda obliczania tego zwolnienia, w szczególności stawka akcyzy, jaka ma zastosowanie, w żaden sposób nie wynika już z tej decyzji administracyjnej i ma oparcie wyłącznie w mechanizmie rozliczania zwolnienia z akcyzy w deklaracjach podatkowych, składanych w odpowiednich terminach za okresy rozliczeniowe. Decyzja prezesa URE nie określa stawki akcyzy, nie stanowi bowiem aktu prawnego powszechnie obowiązującego.
Prawidłowo wskazano w zaskarżonej interpretacji, że wykonanie lub niewykonanie obowiązku umarzania świadectw w pełni, a więc niezapewnienie odpowiedniego minimalnego udziału energii z OZE, której dotyczą świadectwa pochodzenia w całości sprzedaży w danym roku, nie wpływa na możliwość objęcia energii elektrycznej zwolnieniem z akcyzy - z uwagi na odrębność systemu uzyskiwania i umarzania świadectw pochodzenia od obowiązków i praw przysługujących podmiotowi na gruncie przepisów ustawy akcyzowej. Przy obliczaniu kwoty zwolnienia od akcyzy ma zastosowanie stawka podatku zastosowana w deklaracji podatkowej od energii elektrycznej w okresach rozliczeniowych, w których podatnik otrzymał dokument potwierdzający umorzenie świadectwa pochodzenia energii. W art. 30 ust. 2 ustawy akcyzowej wprost wskazano, że zwolnienie od akcyzy energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii – stosuje się nie wcześniej niż z chwilą otrzymania dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe.
Nie może zatem być uznane za sprzeczne z brzmieniem przepisu stwierdzenie, że właściwa do obliczenia kwoty zwolnienia będzie stawka zastosowana w tej deklaracji, obowiązująca w momencie powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności opodatkowanych, których przedmiotem jest energia elektryczna rozliczana. Sąd podkreśla, że do możliwości skorzystania ze zwolnienia z akcyzy konieczne jest uzyskanie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectw pochodzenia energii przez Prezesa URE. Nie można więc powiedzieć, że do uformowania się ostatecznie prawa do obniżenia akcyzy o określoną kwotę dochodzi w momencie sprzedaży energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł. Wszystkie elementy niezbędne do skorzystania ze zwolnienia kształtują się ostatecznie dopiero z chwilą doręczenia podatnikowi decyzji o umorzeniu świadectw pochodzenia, co koresponduje z art. 30 ust. 2 ustawy akcyzowej, w którym to przepisie wskazano moment skorzystania ze zwolnienia.
Zatem do obliczenia kwoty zwolnienia należy zastosować - tak jak to wskazano w interpretacji indywidualnej - stawkę akcyzy mającą zastosowanie do energii elektrycznej rozliczanej w deklaracji za okres, w którym skarżąca Spółka otrzyma dokument potwierdzający umorzenie świadectw pochodzenia, bowiem wtedy jej uprawnienie do skorzystania z ulgi zostaje ostatecznie ukształtowane. W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy akcyzowej.
Zaprezentowany pogląd co do momentu nabycia prawa do zwolnienia na podstawie art. 30 ust. 1 ma oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I GSK 862/17, zgodnie z którym "W świetle przyjętej przez NSA wykładni art. 30 ust. 1 i ust. 2 u.p.a., stwierdzić należy, że sporne zwolnienia będzie możliwe w momencie, w którym ziszczą się wszystkie przesłanki konstrukcji tego zwolnienia, tj. podmiot na moment realizacji tego zwolnienia posiada: status podatnika akcyzy, zobowiązanie podatkowe w zakresie akcyzy z tytułu energii elektrycznej (akcyzę należną) oraz dokumenty potwierdzające umorzenie świadectw pochodzenia. Wówczas będzie możliwe skorzystanie przez podatnika z tego zwolnienia poprzez obniżenie należnej akcyzy o kwotę odpowiadającą akcyzie za ilość energii elektrycznej, na którą opiewały umorzone świadectwa pochodzenia."
Nietrafny jest także – podniesiony w uzasadnieniu skargi (s. 17) - zarzut naruszenia art. 2a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (OP). Zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.
Bezzasadny jest również zarzut, że skarżona interpretacja narusza art. 2 i art. 7 Konstytucji. Zasada demokratycznego państwa prawa oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa nie zostają naruszone poprzez wydanie interpretacji w zakresie zwolnienia podatkowego, gdy stanowisko organu o braku prawa do zwolnienia ma oparcie w przepisach prawa obowiązujących w dacie spełnienia warunków tego zwolnienia.
Nie sposób też zarzucić naruszenia przepisów postępowania – art. 120 § 1 OP, bowiem – w ocenie Sądu – organ dokonał prawidłowej wykładni art. 30 ust. 1 i 2 u.p.a.
Odnośnie zarzutu dotyczącego publikacji aktu prawnego wprowadzającego zmiany w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem roku podatkowego podnieść należy, że nie może on odnieść skutku. Sąd dostrzega, że ustawa zmieniająca z 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz .U. z 2018 r. poz. 2538) została opublikowana – 31 grudnia 2018 r., zaś w jej art. 21 postanowiono, że wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2019 r. Zauważyć jednak należy, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wydanie przez Prezesa URE decyzji w przedmiocie umorzenia świadectw pochodzenia miało miejsce 31maja 2019 r., a zatem prawie pół roku od opublikowania ustawy zmieniającej stawkę podatkową. W związku z tym nabycie prawa do zwolnienia nie miało miejsca przed końcem 2018 r., ani np. w ciągu 14 dni lub miesiąca od opublikowania ustawy zmieniającej ustawę o podatku akcyzowym, co mogłoby ewentualnie wiązać się z zachowaniem nabytego już prawa do zwolnienia podatkowego i rzeczywiście niezachowania reguł vacatio legis. Zarzuty w tym zakresie są tym bardziej niezrozumiałe, że Skarżąca domaga się uwzględnienia w 2019 r. zwolnienia według stawki 20 zł/KWh (obowiązującej zgodnie z art. 89 ust. 3 u.p.a.) do końca 2018 r., podczas, gdy sam wniosek o umorzenie świadectw pochodzenia Spółka złożyła dopiero 24 maja 2019 r. i jak sama podaje w stanie faktycznym – wnioski te dotyczyły kilkudziesięciu świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii z odnawialnych źródeł jeszcze w 2016 r. Spółka miała zatem dostatecznie dużo czasu (ponad 2 lata) aby zrealizować swoje uprawnienie do zwolnienia w pełnym zakresie, odliczając od podatku należnego za okres rozliczeniowy (do końca 2018 r.), kwotę zwolnienia wyliczoną według tej samej stawki.
Natomiast brak przepisów przejściowych dotyczących zakresu zwolnienia skutkuje tym, że do zdarzeń powstałych pod rządem ustawy nowej stosuje się przepisy w nowym brzmieniu. Nie budzi natomiast wątpliwości, że w przypadku stanu faktycznego opisanego we wniosku, zdarzenie w postaci nabycia prawa do zwolnienia podatkowego miało miejsce pod rządem nowej ustawy, bowiem ww. dwie decyzje Prezesa URE zostały wydane 31 maja 2019 r. Uzyskanie decyzji będącej warunkiem zwolnienia podatkowego miało miejsce zatem pod rządem nowej ustawy. Warto przy tym podkreślić, że dotyczyły one wniosków złożonych przez Spółkę dopiero w dniu 24 maja 2019 r. mimo, że dotyczyły umorzenia świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł (czystej energii) jeszcze w 2016 roku.
W tym kontekście nie można twierdzić, że zmiana przepisów od 1 stycznia 2019 r. – dokonana ustawą z 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym (...), którą ustawodawca dokonał zmiany w art. 89 ust. 3 ustawy akcyzowej - wyłącznie stawki akcyzy (z 20 zł/MWh na 5 zł za MWh) była dla Skarżącej zaskoczeniem, lub, że podważyła zaufanie podatnika do prawa i nie zapewniała mu możliwości stosownego i uprzedniego zapoznania się z nowymi przepisami oraz zagwarantowania ochrony niejako jego interesów w toku przez brak vacatio legis. Przez wiele bowiem miesięcy od opublikowania ustawy zmieniającej - po stronie Skarżącej - nie były zrealizowane wszystkie wymagane prawem warunki zwolnienia. Zatem zarzuty w tym zakresie są również niezasadne.
Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja została wyczerpująco uzasadniona. Nie można uznać, że w toku postępowania, które jest objęte przedmiotem kontroli judykacyjnej, organ administracji publicznej popełnił błędy proceduralne. Z perspektywy formalnoprawnej, interpretacja została wydana zgodnie z regułami proceduralnymi unormowanymi w Ordynacji podatkowej, natomiast w płaszczyźnie materialnoprawnej organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa w kontekście przestawionego przez Spółkę stanu faktycznego.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w całości.