I SA/Wr 2275/01

I SA/Wr 2275/01 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Janusz Zubrzycki
Marta Semiczek
Ryszard Pęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
FSK 1508/04 - Wyrok NSA z 2005-03-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 6 poz 35
par. 6 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk – sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant: Małgorzata Jakubiak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję. 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.000 (jeden tysiąc) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. B., utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W.. Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] (nr [...]) w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości [...], zaległości w tym podatku w kwocie [...] oraz odsetek za zwłokę liczonych na dzień wydania decyzji w wysokości [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Izba Skarbowa wyjaśniła, iż w 1998 r. A. B. prowadził działalność gospodarczą w zakresie uboju żywca, przetwórstwa i konserwacji mięsa w L.Ś.. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego inspektor UKS stwierdził, że w kosztach przedsiębiorstwa podatnik wykazał między innymi wydatki w łącznej kwocie [...] poniesione na modernizację kotłowni zlokalizowanej w budynku produkcji podstawowej, które nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie – jak podkreśliła Izba Skarbowa – inspektor UKS zwiększył do kwoty [...] koszty uzyskania przychodu o nie zarachowane odpisy amortyzacyjne z tytułu amortyzacji środka trwałego – kotła co. zainstalowanego w 1996 r. w budynku socjalno – biurowym. W konsekwencji inspektor UKS ustalił, że koszty uzyskania przychodu w przedsiębiorstwie A. B. w 1998 r. wynosiły [...] a nie jak wykazał podatnik [...], natomiast dochód z działalności gospodarczej wynosił [...], tj. był o [...] wyższy od wykazanego w zeznaniu podatkowym. W dalszej części uzasadnienia Izba Skarbowa – odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji, w którym pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych poprzez przyjęcie, iż wykonane roboty w zakresie inwestycji grzewczej nie były modernizacją lecz remontem – wyjaśniła, iż podatnik w 1997 r. rozpoczął, a następnie w 1998 r. kontynuował inwestycję polegającą na modernizacji kotłowni mieszczącej się w budynku produkcji podstawowej. W tym celu zwrócił się do Urzędu Gminy i Miast w L. Ś. o wydanie decyzji ustanawiającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, jaką miała być modernizacja kotłowni w jego Zakładzie. W decyzji z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta L. Ś. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na modernizacji kotłowni z opalanej paliwem stałym na opalaną olejem opałowym lekkim z wykonaniem zbiornika oleju opałowego. Następnie, po zakończeniu prac i dopełnieniu przez podatnika niezbędnych czynności Starosta, decyzją z dnia [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie kotłowni olejowej. Jak wyjaśniła dalej Izba Skarbowa w 1998 r. podatnik – z tytułu podjętych prac inwestycyjnych – wykazał jako koszty uzyskania przychody wydatki w łącznej kwocie [...], w tym: w kwocie [...] udokumentowane fakturami wystawionymi przez A s.c. na zakup armatury i oprzyrządowania do kotłowni oraz za wykonaną usługę co., w kwocie [...]. wg faktury VAT nr [...] wystawionej przez B s.c. za uruchomienie stacji [...], zmiękczacz [...], w kwocie [...] wg faktury VAT nr [...] wystawionej przez Firmę Budowlaną G. P. za wykonanie prac instalacyjnych, w kwocie [...]. wg rachunku uproszczonego nr [...] wystawionego przez Usługi Kominiarskie Z. P. za usługi kominiarskie, w kwocie [...] wg faktury VAT nr [...] wystawionej przez Zakład C za wykonanie elementów wentylacyjnych, w kwocie [...] za usługi transportowe, w kwocie [...] na zakup 4 skrzynek [...] wg faktury VAT nr [...] wystawionej przez D s.c., w kwocie [...] na zakup rur wg faktury VAT nr [...] wystawionej przez E Sp. z o.o. w kwocie [...] wg faktur wystawionych przez F s.c. na zakup zaprawy tynkarskiej i murarskiej oraz cementu. Izba Skarbowa podkreśliła, iż w wyjaśnieniach z dnia [...] podatnik oświadczył, że wszystkie faktury wystawione przez wykonawcę prac inwestycyjnych tj. przez A s.c. były związane z wykonaną modernizacją kotłowni, przy czym zakup armatury wynikającej z faktur wystawionych przez tą firmę pokrywał się z wykazem armatury przewidzianej w projekcie budowlanym dla modernizowanej kotłowni. Podał także, że pozostałe usługi oraz materiały budowlane, takie jak cement, wyroby hutnicze, cegły, farby murarskie zużyto przy prowadzonej inwestycji – modernizacji kotłowni. Cytując treść art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (obecnie obowiązuje w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz. U z 2000 r. nr 14, poz. 654 ze zm.; zwana dalej updf) Izba Skarbowa podkreśliła, iż poniesione wydatki w wysokości [...] dotyczyły inwestycji polegającej na modernizacji kotłowni, a zatem nie mogły stanowić kosztu uzyskania przychodu. W jej ocenie efektem wykonanych robót nie było wykonanie remontu tj. przywrócenie pierwotnego stanu instalacji centralnego ogrzewania w zakresie jej wartości technicznej i użytkowej. Izba Skarbowa zwróciła następnie uwagę na to, że inspektor UKS słusznie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacje w łącznej kwocie [...], które podatnik naliczył w 1998 r. od wartości początkowej urządzeń zakupionych do kotłowni i ujętych przez podatnika w ewidencji środków trwałych. Wprawdzie urządzenia te zakupiono i oddano do użytkowania w lutym, marcu i kwietniu 1998 r., to jednakże wedle wyjaśnień złożonych przez podatnika kotłownię zaczął użytkować w grudniu 1998 r., natomiast z zebranych dokumentów wynikało, że pozwolenie na użytkowanie kotłowni uzyskał na dopiero w dniu [...]. Ponieważ uzyskanie tegoż pozwolenia było warunkiem oddania kotłowni do użytkowania, to – jak podkreśliła Izba Skarbowa – podatnik nie mógł w 1998 r. dokonywać odpisów amortyzacyjnych od urządzeń zamontowanych w kotłowni, gdyż nie stanowiły one kompletnego i zdatnego do użytku środka trwałego w momencie wprowadzenia ich do ewidencji. Izba Skarbowa wyjaśniła następnie, że w toku postępowania kontrolnego ustalono również, że podatnik zawarł w dniu [...] dwie umowy o kredyt na cele gospodarcze z Bankiem Spółdzielczym w L. Ś. na łączną kwotę [...] i z tytułu spłaty tego kredytu w koszty działalności w 1998 r. zaewidencjonował odsetki w kwocie [...]. Ponieważ w oświadczeniu z dnia [...] oraz w wniesionym w dniu [...] wniosku do Zarządu Urzędu Miasta i Gminy w L. Ś. o zaniechanie poboru podatku od nieruchomości i gruntów podatnik podał, że kredyt został przeznaczony na modernizację kotłowni Izba Skarbowa podzieliła stanowisko inspektora UKS, że zapłacone odsetki od kredytu powinny zwiększać wartość początkową tego środka do momentu przyjęcia go do użytkowania, a nie obciążać bezpośrednio koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej. W jej ocenie podatnik nie udowodnił, że otrzymał kredyt obrotowy z przeznaczeniem na bieżące cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż załączony do odwołania wyciąg bankowy i polecenie przelewu nie potwierdzały oświadczenia odwołującego się, że środkami z kredytu zapłacił za towar. Te wyjaśnienia – zdaniem Izby Skarbowej – miały na celu dopasowanie faktów do zaistniałych okoliczności, tym bardziej, że w odwołaniu podatnik potwierdził fakt przekazana kwoty kredytu w wysokości [...] dla wykonawcy robót w kotłowni spółce cywilnej A. W rezultacie Izba Skarbowa zgodziła się z ustaleniem poczynionym przez organ I instancji, iż podatnik, w związku z dokonaną w 1998 r. modernizacją kotłowni z opalanej paliwem stałym na olejową zawyżył koszty uzyskania przychodu łącznie o kwotę [...].
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższej decyzji i zarzucił, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego polegającym na nieprawidłowym ustaleniu kosztów uzyskania przychodu i przyjęciu, iż koszty te poniesione zostały na modernizację instalacji grzewczej a nie na jej remont, oraz z naruszeniem prawa procesowego, a w szczególności art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżący – po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania – wyjaśnił, iż dla celów prowadzenia działalności gospodarczej zakupił Rzeźnię Koni w L. Ś. W rzeźni tej istniał wybudowany w 1901 r. kocioł opalany paliwem stałym (węgiel i koks), który służył do produkcji pary technologicznej oraz do podgrzewania wody w urządzeniu nazywanym "szczeciniarka" przeznaczonym do usuwania szczeciny świń. Ponadto ten kocioł – za pomocą nagrzewnic powietrza – ogrzewał pomieszczenia produkcyjne i dostarczał ciepłą wodę przeznaczoną na cele technologiczne i bhp (natryski, umywalnie itp.). Ciepła woda oraz para – jak wyjaśnił skarżący – były dostarczane na odległość od kilku do kilkudziesięciu metrów rurami stalowymi wmontowanymi w budynki. Skarżący – nawiązując do charakteru wykonanych prac – podkreślił, iż należało w tej sprawie rozdzielić dwa środki trwałe tj. kocioł grzejny parowy oraz instalację rozprowadzającą wodę i parę do budynków produkcyjnych, gdyż zgodnie z zasadami klasyfikacji środków trwałych instalacja stanowiła integralną część budynku, przy czym – jak zaznaczył – z projektu budowlanego wynikało, że modernizacji została poddana jedynie kotłownia olejowa. Jeśli natomiast chodzi o nakłady związane z wymianą rur co., ich izolacją oraz zabudową, wymianą grzejników i nagrzewnic to – według skarżącego – wykonane w tym zakresie roboty budowlane polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego przy stosowaniu wyrobów budowlanych innych niż użyto pierwotnie z uwagi na postęp techniczny i wobec tego poniesione wydatki należało zaliczyć w koszty działalności gospodarczej. Wyjaśnił także, iż przewody z rur miedzianych zaizolowanych nowym materiałem umieszczono w tych samych miejscach, w których istniały poprzednie przewody, zaś nowe nagrzewnice wykonano z blachy kwasoodpornej. Zdaniem skarżącego wymiana instancji spełniała przesłanki remontu określone w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 109, poz. 1157 ze zm.) i z uzasadnienia decyzji, jak też z przedstawionego materiału dowodowego nie wynikało, aby przeprowadzono jakikolwiek dowód wskazujący na to, iż dokonano modernizacji a nie remontu. Skarżący zarzucił w rezultacie, że "organ podatkowy arbitralnie stwierdził, że wymiana instalacji stanowiła modernizację" mimo tego, że kilkakrotnie w toczącym się postępowaniu wskazywał, iż "jest to remont" i wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. Podkreślił, iż poniesione wydatki dotyczyły prac odtworzeniowych, przywracających pierwotną zdolność użytkową instalacji i nigdzie nie wskazano, że prace te spowodowały wzrost wartości obiektów w stosunku do ich wartości z dnia ich przyjęcia do użytkowania. Zagadnienie powyższe – jak zauważył skarżący – było wielokrotnie rozstrzygane przez NSA, który np. w wyroku z dnia 10 września 1998 r. (sygn. akt SA/Sz 2166/97) wyjaśnił, że część prac wykonywanych w obiekcie może być podyktowane jego stanem technicznym i wtedy wydatki poniesione na remont czy bieżącą konserwację należy zakwalifikować w całości jako koszt uzyskania przychodu. Skarżący zarzucił w związku z tym, iż organy podatkowe nie dokonały oceny technicznej wykonanych prac i nie rozgraniczyły nakładów poniesionych na modernizację kotła od nakładów na wymianę istniejących i już wbudowanych przewodów oraz nagrzewnic. Wyjaśnił przy tym, iż do montażu kotła użyto kilka metrów rur natomiast do remontu istniejącej instalacji co. zużyto kilkadziesiąt metrów rur, trójniki i inne materiały hydrauliczne oraz zaprawę tynkarską. W dalszej części uzasadnienia skarżący zarzucił, iż organy podatkowe bezzasadnie przyjęły, iż kredyt w kwocie [...] został przeznaczony na modernizacje kotłowni i wyjaśnił, że otrzymał kredyt obrotowy, który strony nazwały "kredytem gospodarczym". Z tego kredytu J. B. zapłacił kwotę [...] oraz [...] spółce cywilnej A za remont. Podniósł, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie tj. nie uznanie odsetek od kredytu za koszt uzyskania przychodu było arbitralne, gdyż nie przedstawiono żadnego dowodu na okoliczność, iż pozostała kwota kredytu została przeznaczona na modernizację. Jako dowód tego, że środki z kredytu zostały przeznaczone na zapłatę za dostarczony towar skarżący przedstawił polecenie przelewu kwoty [...] dla W. B. za dostarczony żywiec.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga w części jest uzasadniona.
Na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przedmiotem sporu były dwie kwestie. Pierwsze sporne zagadnienie w tej sprawie dotyczyło oceny charakteru wydatków w łącznej kwocie [...] tj. czy (jak przyjęły organy podatkowe) były to nakłady na ulepszenie istniejącego środka trwałego, które z uwagi na treść art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. c updf nie mogły stanowić jednorazowo kosztów uzyskania przychodów, czy też (jak twierdził skarżący) były to nakłady na remont tego środka trwałego. Druga kwestia sporna dotyczyła zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek w łącznej wysokości [...] i w tym przypadku chodziło o ustalenie czy (jak przyjęły organy podatkowe) kredyt bankowy został przeznaczony w całości na zapłatę kosztów związanych z ulepszenie istniejącego środka trwałego, czy też (jak twierdził skarżący) kredyt ten został w części przeznaczony na cele gospodarcze (zapłatę za żywiec) a w części sfinansowano nim wykonane prace remontowe.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie były uzasadnione zarzuty skargi odnoszące się do pierwszej z podanych wyżej kwestii spornych, tj. co do przyjętej przez organy podatkowe kwalifikacji wydatków w łącznej kwocie [...] jako wydatków na ulepszenie środka trwałego. W tym zakresie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c updf w brzmieniu obowiązującym w 1998 r., zgodnie z którym za koszty uzyskania kosztów przychodów nie uważało się wydatków na ulepszenie (przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację) środków trwałych, które zgodnie z odrębnymi przepisami powiększały wartość tych środków stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych. Tymi odrębnymi przepisami w stanie prawnym obowiązującym w 1998 r. było rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 ze zm.). Przepis § 6 ust. 3 tego rozporządzenia stanowił, iż jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu (przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji), wartość początkowa tych środków powiększyć należało o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekraczała [...]. Środki trwałe uważało się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodowały wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztem ich eksploatacji. Wymienione wyżej pojęcia (tzn. przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji i modernizacji) nie zostały zdefiniowane w prawie podatkowym i – co należało szczególnie podkreślić – przy braku stosownego odesłania nieprzydatne w tym zakresie były przepisy Prawa budowlanego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), zwłaszcza, że mowa w nich jest jedynie o przebudowie i rozbudowie, natomiast w ogóle nie posługuje się ono pojęciami adaptacji i modernizacji. Uznanie, że określone roboty budowlane odpowiadały definicji remontu z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, nie wykluczało zatem ustalenia, że jednocześnie mogły one mieć charakter modernizacji (czyli unowocześnienia, uwspółcześnienia; patrz Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, s. 200). Zwrócił na to uwagę NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 stycznia 1998 r. (sygn. akt I SA/Łd 1056/97, ONSA nr 4 z 1998 r., poz. 138) stwierdzając, że pojęcia modernizacji i remontu nie muszą się wykluczać i przykładem może być sytuacja, gdy podczas remontu budynku wymienia się określone elementy na nowe, bardziej nowoczesne od wymienianych, w wyniku czego budynek staje się nowocześniejszy, czyli ulega modernizacji. Ustalenie, że dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie. Musi być spełniona jeszcze jedna przesłanka, a mianowicie – wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego środka do używania (szerzej na ten temat NSA w wyroku z dnia 14 grudnia 2002 r.; sygn. akt I SA/Łd 312/01, opubl. Monitor Podatkowy z 2004 nr 1, str. 44). Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż stanowisko organów obu instancji co do charakteru wykonanych prac zostało przekonująco i wnikliwie uzasadnione i poczynionym w tym zakresie ustaleniom nie można zarzucić błędu. Pozostawiając bowiem na uboczu to, iż instalacja grzewcza była częścią składową całego systemu ogrzewania i produkcji pary technologicznej o tym, że wykonane przez skarżącego prace miały charakter modernizacyjny i że prowadziły do zwiększenia wartości użytkowej budynku świadczyły takie okoliczności jak wydłużenie przewidywanego okresu używania, obniżenie kosztów eksploatacji obiektu oraz treść projektu technicznego budowy kotłowni dla potrzeb technologicznych i ogrzewania Zakładu Uboju Żywca, Przetwórstwa i Konserwacji Mięsa. Przedmiotem projektu było także wykonanie instalacji pary technologicznej oraz centralnego ogrzewania, przy czym przewidywał on, że w celu stworzenia możliwości regulacji temperatury zaprojektowany został układ regulacji automatycznej za pomocą wielofunkcyjnego regulatora, który dzięki wbudowanemu zegarowi czasowemu pozwalał na obniżaniu temperatury w określonych odstępach czasowych w celu oszczędności paliwa oraz na utrzymywanie stałej temperatury w pomieszczeniach (vide projekt str. 21 – 23 k. 36). Przytoczone wyżej okoliczności wprost zatem świadczyły o tym, że wykonane prace polegały na całkowitej wymianie instalacji technologicznej i że w ich wyniku doszło do powstania nowej instancji o znacznie lepszych parametrach użytkowych. Argumenty strony skarżącej miały w tym przypadku charakter wyłącznie polemiczny i w związku z tym nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Prace te nie miały zatem na celu jedynie przywrócenia instancji służącej do produkcji jej pierwotnych cech użytkowych, lecz ją "ulepszyły" (unowocześniły).
Jeśli natomiast chodzi o drugie sporne zagadnienie, a mianowicie wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] tj. odsetek od zaciągniętego przez skarżącego kredytu bankowego, to w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w części zarzuty skargi co do nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z treści zawartych w dniu [...] umów kredytowych wynikało, że kredyt w łącznej kwocie [...] został zaciągnięty na cele gospodarcze. Z tej kwoty transza kredytu w wysokości [...] została w dniu [...] przekazana na rachunek A jako zaplata za wykonane prace. Charakter tych prac (modernizacja kotłowni i związanej z nią systemu grzewczego) przesądzał o tym, iż odsetki od tak wykorzystanej części kredytu powiększały wartość początkową ulepszonego środka trwałego i wobec tego nie można ich było zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. W tym zatem zakresie rozstrzygnięcie organów było zgodne z treścią art. 23 ust. 1 pkt. 33 updf, wedle którego za koszty uzyskania przychodów nie uważało się "odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji". Jeśli zaś chodzi o pozostałą część kredytu i związane z nim odsetki, to z przedłożonych przez skarżącego dowodów wynikało, iż w dniu [...] z jego rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w L. Ś. przelano na konto Gospodarstwa Rolnego W. B. kwotę [...]. Wedle niepodważonych w toku postępowania podatkowego twierdzeń skarżącego była to zaplata za dostarczony żywiec i w tej sytuacji – przy braku dowodów przeciwnych – przyjąć należało, iż ta część kredytu została przeznaczona na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W tym zatem zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi co do bezzasadnego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek od kwoty [...] gdyż – jak to już zostało wyżej powiedziane – organy podatkowe nie wykazały, że ta część kredytu została wykorzystana na cele inwestycyjne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 – dalej w skrócie p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję. Pozostałe orzeczenia są uzasadnione treścią art. 152 oraz – co do częściowego zwrotu kosztów postępowania – art. 200 i 206 p.s.a.