I SA/WR 2221/03

I SA/Wr 2221/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Józef Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 240, 330
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1993 nr 108 poz 486
art. 29
Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Cisek Asesor WSA Zbigniew Łoboda Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
UZASADNIENIE
W piśmie z dnia [...], skierowanym do Urzędu Skarbowego w G., T. K. zawarł wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. w kwocie [...] (wynikającej z załączonych do wniosku wyliczeń) wraz z odsetkami. Wnioskodawca stwierdził, że nadpłata powstała wskutek nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług decyzją Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] (nr [...]).
Decyzją z dnia [...] (nr [...]) organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty.
W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia strona zarzuciła, że Urząd Skarbowy w G. nie był organem właściwym miejscowo do prowadzenia postępowania podatkowego za sierpień 1993 r., gdyż od 1 stycznia 1995 r. podatnik nie prowadził już działalności gospodarczej na obszarze właściwości tego Urzędu.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "op"), i przekazała sprawę do rozpoznania Urzędowi Skarbowemu W. – K., uznając ten organ za właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika.
Urząd Skarbowy W. – K. odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty (decyzją z dnia [...]).
Po rozpatrzeniu odwołania T.K. Izba Skarbowa we W. utrzymała (decyzją z dnia [...], nr [...]) pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy, powołując jako podstawę prawną orzeczenia art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dż. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 z późn. zm.) w związku z art. 330 op, i stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek ujętych w art. 29 wspomnianej ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej.
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2003 r. (I SA/Wr 1920/2000) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W. – K., a nadto uchylił decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] (nr [...]). W uzasadnieniu wyroku Sąd wywiódł, że organem właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy objętej skargą jest organ właściwy ze względu na miejsce wykonywania przez podatnika czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w okresie, którego sprawa dotyczy. Bez wpływu na tak ustaloną właściwość pozostaje - zdaniem Sądu – późniejsza zmiana miejsca zamieszkania, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej czy też zaprzestanie działalności. Ponieważ w tej sprawie organem właściwym ze względu na miejsce wykonywania przez T. K. czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sierpniu 1993 r., był Urząd Skarbowy w G., zatem ten organ był właściwy do rozpa-
2
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
trzenia wniosku T. K. o zwrot nadpłaty za ten okres rozliczeniowy.
W takiej sytuacji konieczne stało się ponowne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, wszczętego odwołaniem z dnia [...], od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] (nr [...]).
W trakcie tego postępowania T.K. zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, na okoliczność czego sporządzony został w dniu [...] protokół. Do protokołu tego odwołujący się załączył pismo, w którym wniósł o przygotowanie pełnego materiału dowodowego w sprawie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r., wymieniając przy tym dokumenty, które na ten materiał powinny się składać. W dniu [...] T. K. wniósł uwagi do materiału dowodowego, w których stwierdził, iż okazany materiał dowodowy jest niepełny do potwierdzenia dokładnej kwoty do zwrotu, jednocześnie przyznając, że żądana wysokość zwrotu, tj. [...] ma bezsporne potwierdzenie w zebranych dowodach okazanych w dniu [...].
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., po przeanalizowaniu materiału dowodowego zawartego w aktach podatkowych oraz rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, decyzją z dnia [...] (Nr [...]), uznała iż organ pierwszej instancji zasadnie odmówił zwrotu żądanej nadpłaty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych wynika, iż kwoty stanowiące różnicę pomiędzy zadeklarowanym przez T. K., a określonym w decyzji Urzędu Skarbowego podatkiem od towarów i usług za sierpień 1993 r. w wysokości [...] (łącznie z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi) uiszczone zostały przez podatnika w 1996 r.
Mając na uwadze fakt, że rozpatrywana sprawa dotyczy zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 stycznia 1998 r., do zwrotu ewentualnej nadpłaty należało - stosownie do art. 330 Ordynacja podatkowa - zastosować przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Ustawa ta kwestię nadpłat regulowała w art. 29, który stanowił, iż kwoty nadpłaconych i nienależenie uiszczonych podatków (nadpłat) podlegają z urzędu zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania, a w razie braku takich zobowiązań podlegają zwrotowi w ciągu 3 miesięcy od dnia powstania nadpłaty. Z przepisu tego wynika, że nadpłatą są zarówno kwoty nadpłaconych, jak i nienależenie uiszczonych podatków. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota rzeczywiście uiszczona, z różnych względów, jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany (bez istnienia obowiązku).
Zadeklarowana przez T. K. kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. w wysokości [...] (po denominacji [...]) została uiszczona w terminie, jednak Urząd Skarbowy w G. decyzją z dnia [...] (nr [...]) zmienił rozliczenie przedstawione w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc, określając zobowiązanie podatkowe wyższe o
3
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
kwotę [...] (po denominacji [...]). Decyzja ta została utrzymana została w mocy decyzją ostateczną Izby Skarbowej w L. z dnia [...] (nr [...]), na którą T. K. nie wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wysokość różnicy pomiędzy kwotą zobowiązania podatkowego zadeklarowaną przez T. K., a określoną w decyzji stanowiła zatem zaległość podatkową, której uregulowanie nastąpiło w drodze egzekucji w dniach [...] (zaległość - [...], odsetki za zwłokę - [...] i koszty egzekucyjne - [...]) i [...] (zaległość - [...], odsetki za zwłokę - [...] i koszty egzekucyjne - [...]) w łącznej kwocie [...]. We wniosku o zwrot nadpłaty, częściowo zgadzając się z ustaleniami decyzji wymierzającej inną od zadeklarowanej za sierpień 1993 r. kwotę podatku do wpłaty, T. K. uznał, że egzekucja powinna dotyczyć kwoty [...] (przedstawiając własne wyliczenia w tej mierze), nie zaś [...], przy czym różnicę między tymi kwotami, tj. [...], określił jako nadpłatę.
Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie tej nie wystąpiły okoliczności, które pozwoliłyby zadośćuczynić żądaniu T.K., gdyż podatek nie został nadpłacony, a także nie doszło do nienależnego uiszczenia podatku przez stronę. Kwota określona przez T. K. jako nadpłata w rzeczywistości nią nie jest.
Wobec poczynionych ustaleń, zarzut dotyczący nie zamieszczenia w materiale dowodowym wyciągu z karty kontowej od lipca 1993 r. do maja 1996 r. oraz dowodów zapłaty potrąceń i przeksięgowań dotyczących sierpnia 1993 r., organ drugiej instancji uznał za bezzasadny. Istotne dla sprawy dowody zapłaty zarówno zadeklarowanego przez T. K. podatku (protokół z kontroli z dnia [...].), jak i związanego ze zmianą rozliczenia zawartego w decyzji Urzędu Skarbowego w G. (pokwitowania odbioru pieniędzy z dnia [...] i [...]) znalazły bowiem odzwierciedlenie w materiale dowodowym tej sprawy.
Odnośnie do kwestii braku w aktach podatkowych dowodów określających siedzibę Przedsiębiorstwa A w sierpniu 1993 r., organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie dla ustalenia właściwości urzędu w podatku od towarów i usług istotnym jest nie siedziba firmy, lecz miejsce wykonywania przez T. K. czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, na co również zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wcześniej. Jak wynika z zawartego w aktach sprawy pisma Urzędu Skarbowego z dnia [...], działalność gospodarczą na terenie właściwości Urzędu Skarbowego w G. T. K. prowadził w okresie od dnia [...] do dnia [...]., a więc i w okresie, którego sprawa dotyczy.
Również za nietrafny Izba Skarbowa uznała zarzut niekompletności materiału dowodowego, gdyż dotyczył on odrębnego postępowania poprzedzającego wymiar podatku za wymieniony okres, które zostało zakończone decyzją ostateczną Izby Skarbowej w L. z dnia [...] (nr [...]) i nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu w sprawie zwrotu nadpłaty.
Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem nieuporządkowa-nia akt podatkowych rozpatrywanej sprawy, bowiem akta te ułożone zosta-
4
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
ły w porządku chronologicznym, i umieszczone w dwóch tomach szczegółowo opisanych.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. zauważyła ponadto, iż jakkolwiek Urząd Skarbowy w G. powołał w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, to jednak merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji jest prawidłowe.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]. (nr [...]) skarżący powielił w istocie zarzuty z odwołania. Skarżący podniósł, że Urząd Skarbowy w G. nie był właściwym miejscowo do prowadzenia postępowania podatkowego za sierpień 1993 r., bowiem od dnia 1 stycznia 1995 r. podatnik nie prowadził działalności gospodarczej na terenie właściwości tego Urzędu, a zatem postępowanie prowadzone przez ten Urząd było bezprzedmiotowe. Dodatkowo skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja rozstrzyga jedynie w kwestii właściwości miejscowej organu w sprawie żądania nadpłaty podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1993 r. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...] z powodu naruszenia przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów podatkowych, nie nakazał - zdaniem T. K. - by na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Według skarżącego, w trakcie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie przed organami podatkowymi z G., L. i W. ujawnione zostały nowe nieznane wcześniej - zarówno jemu, jak i tym organom - okoliczności. Ujawnienie tychże okoliczności zobowiązywało organy te do przeprowadzenia stosownego postępowania podatkowego w tym zakresie. Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. nie przeprowadziła jednak postępowania podatkowego z czynnym udziałem skarżącego poprzez merytoryczne rozpoznanie decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], wobec zarzutów z odwołania z dnia [...], a zwłaszcza nowych okoliczności i szeregu dodatkowo powołanych zarzutów i dowodów.
Jako zbędne i niewłaściwe skarżący ocenił powołanie w zaskarżonej decyzji art. 330 Ordynacji podatkowej, który odsyła - w przypadku rozpatrywania spraw dotyczących nadpłat powstałych przed dniem 1 stycznia 1998 r. - do przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, ponieważ - według skarżącego - kwestię objętą postępowaniem regulują przepisy Ordynacji podatkowej, ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym a także ustawy o rachunkowości.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zauważyła przy tym, iż kwestia właściwości miejscowej organu podatkowego do prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego nadpłaty podatku za sierpień 1993 r., została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2003 r. (I SA/Wr 1920/2000).
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu co do podjętego na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej rozstrzygnięcia, tj. utrzymania w mocy decyzji Urzędu Skarbowego w G., pomimo bra-
5
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
ku wskazania takiego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, Izba Skarbowa stwierdziła, iż przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze, zbadała powtórnie całokształt sprawy z uwzględnieniem zarówno materiałów dowodowych w niej zgromadzonych, jak i zarzutów powołanych w odwołaniu. Na tym tle podjęte zostało rozstrzygnięcie podzielające trafność stanowiska organu pierwszej instancji zawartego w zaskarżonej decyzji.
W związku z zarzutem nie przeprowadzenia postępowania podatkowego z czynnym udziałem skarżącego, pomimo ujawnienia nowych, nie znanych wcześniej organom podatkowym, jak i samemu skarżącemu okoliczności, Izba Skarbowa stwierdziła, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji umożliwiono T.K. zapoznanie się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, co znajduje potwierdzenie w postanowieniu z dnia [...] (nr [...]), którego odbiór skarżący potwierdził w dniu [...]. Na okoliczność zapoznania się z materiałem dowodowym sporządzony został w dniu [...] protokół. Do umieszczonych zaś w tym protokole, jak również w powołanych w piśmie T. K. z dnia [...], uwagach dotyczących brakujących w aktach podatkowych sprawy dokumentów, organ drugiej instancji odniósł się w treści zaskarżonej decyzji, stwierdzając, iż istotne dla sprawy dowody znalazły odzwierciedlenie w aktach podatkowych.
Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego dotyczący nowych okoliczności ujawnionych w sprawie, które miałyby zobowiązywać organy podatkowe do przeprowadzenia stosownego postępowania podatkowego w rym zakresie, Izba Skarbowa podniosła, że skarżący nie wskazał jakie to nowe okoliczności zostały ujawnione, a wcześniej nie były znane zarówno organom podatkowym, jak i skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.j, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
6
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Skarga nie daje podstaw do wzruszenia kwestionowanej przez stronę decyzji, gdyż znajduje ona dostateczne wsparcie w prawie materialnym, przy jej wydaniu zaś nie doszło do uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy przede wszystkim zauważyć, że Izba Skarbowa - po uprzednim uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 2 kwietnia 2003 r., I SA/Wr 1920/2000) jej decyzji, uchylającej decyzję Urzędu Skarbowego w G. z [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia - prawidłowo podjęła postępowanie odwoławcze, gdyż na tym etapie znalazła się sprawa z wniosku T. K. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. Sąd nie dopatrzył się tutaj - zarzucanego przez stronę skarżącą - naruszenia przepisów o właściwości. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wcześniej wyroku, organem pierwszej instancji właściwym do rozpatrzenia wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. jest Urząd Skarbowy w G., organem odwoławczym zaś Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej o niewłaściwości organów orzekających w rozpoznawanej sprawie.
Postępowanie w rozpoznawanej sprawie wszczęte zostało wnioskiem T. K. z [...], w którym podatnik zażądał zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. w kwocie [...] (wynikającej z wyliczeń podatnika) wraz z odsetkami. Podatnik twierdził, że wskazana nadpłata powstała wskutek nieprawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego za wspomniany okres decyzją Urzędu Skarbowego w G. z [...].
Oceniając żądanie podatnika, trzeba mieć na uwadze fakt, że decyzja Urzędu Skarbowego w G. z [...] dotycząca podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. stała się ostateczna i prawomocna, gdyż Izba Skarbowa utrzymała ją w mocy decyzją z [...], podatnik zaś nie zaskarżył tej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzja ta pozostaje zatem wiążąca, gdyż dotychczas nie wyeliminowano jej z obrotu prawnego, zaś kwestionowanie przez skarżącego ustaleń, które legły u podstaw tej decyzji, nie jest możliwe w postępowaniu o
7
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
stwierdzenie nadpłaty, a więc w postępowaniu, które właśnie kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Z decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r. wynika, że Urząd Skarbowy w G. zmienił rozliczenie przedstawione przez podatnika w deklaracji VAT-7 (podatnik deklarował podatek w kwocie [...] po denominacji), i określił to zobowiązanie wyższe o kwotę [...]. Podatnik uiścił w terminie kwotę deklarowaną (tj. [...]), natomiast kwota różnicy pomiędzy zobowiązaniem podatkowym określonym w decyzji a zadeklarowaną przez podatnika stanowiła zaległość podatkową, a nie nadpłatę, jak twierdzi skarżący. Uregulowanie tej zaległości nastąpiło w drodze egzekucji przeprowadzonej przez organy w dniach [...]. i [...]. Tym samym nie można dopatrzyć się w rozpoznawanej sprawie sugerowanej przez podatnika nadpłaty za badany okres, co musiało prowadzić do odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 1993 r.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że Izba Skarbowa niewłaściwie i zbędnie powołała w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 330 Ordynacji podatkowej, a następnie przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Trafnie bowiem organ drugiej instancji zauważył, że żądanie podatnika dotyczy zobowiązania podatkowego i ewentualnie związanej z nim nadpłaty powstałej przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej, tj. przed 1 stycznia 1998 r. Według zaś art. 330 Ordynacji podatkowej, zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 z późn. zm.). Stosownie do dyspozycji art. 29 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, nadpłaty podlegają zwrotowi lub - na wniosek podatnika - mogą być zaliczone na poczet przyszłych należności wyłącznie w sytuacji w tym przepisie wskazanym, tj. gdy podatki zostały nadpłacone lub nienależycie uiszczone. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, jednakże rzeczywiście dokonana nadpłata jest wyższa niż należna kwota świadczenia podatkowego. Z niewadliwie poczynionych przez organy podatkowe ustaleń wynika, że po stronie skarżącego taka nadpłata nie wystąpiła.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut skarżącego, że Izba Skarbowa bezzasadnie utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G., mimo że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2003 r. nie nakazał takiego rozstrzygnięcia, to - jak się wydaje - wynika on z niezrozumienia przez stronę skarżącą skutków tego wyroku. Należy bowiem zauważyć, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez Sąd decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.-K. z dnia [...] oraz decyzji Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], która uchylała decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]., postępowanie w niniejszej sprawie zawisło na etapie odwoławczym. To zaś oznaczało, że Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. zobowiązana była - jako organ właściwy w sprawie - do rozpatrzenia odwołania, oceny argumentów odwołującej się strony oraz
8
Sygnatura akt I SA/Wr 2221/03
pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia i wydania, stosownej decyzji. Taka sytuacja nie wykluczała wiec - wbrew odmiennej sugestii strony - również utrzymania w mocy decyzji Urzędu Skarbowego w G., co prawidłowo uczyniła izba Skarbowa,
Nie można wreszcie czynić organom podatkowym zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu nowych okoliczności, które wcześniej nie były znane ani podatnikowi, ani organom., jeżeli podatnik okoliczności takich nie konkretyzuje, Niezależnie od tego można jedynie wspomnieć, że ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję, może być - według art 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - przesłanką wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie.
Skoro postępowanie sądowe nie dało podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy podatkowe prawa według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 tej ustawy - należało orzec, jak w sentencji.
9