I SA/Wr 2166/14

I SA/Wr 2166/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryka Łysikowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 2087/15 - Wyrok NSA z 2017-10-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art.  153, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a, art. 35a
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 269
par. 4 ust. 1, ust. 4, par. 5, par. 6 ust. 1,2 i 5, par. 12 ust. 1, par. 14, par. 24, par. 25
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Dz.U. 2012 poz 749
art. 21 par. 3, art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik- Ogińska (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , Protokolant: starszy asystent sędziego Dagmara Stankiewicz -Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu: 2 lutego 2015 r. 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2003 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi i przed sądami
1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] września 2006 r. nr [...] i określająca A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej: spółka/strona/skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2003 r. w kwocie 1.232.718 zł.
1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż olej opałowy nabywany był przez spółkę w B S.A. W miesiącu marcu 2003r. spółka dokonała zakupu oleju opałowego w łącznej ilości 2.739.954 m3. Skarżąca w badanym okresie sprzedała ogółem 2.739.954 m3 oleju opałowego, w tym dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w ilości 1.437.364 m3 i dla podmiotów gospodarczych w ilości 1.302.590 m3. Cała sprzedaż oleju opałowego dokumentowana była fakturami VAT, oświadczeniami o przeznaczeniu nabytego oleju na cele opałowe, dokumentami wydania towaru Wz oraz atestami zawierającymi informacje o zabarwieniu towaru czerwonym barwnikiem Solvent Red i zawartością nieusuwalnego znacznika Solvent Yellow. Strona korzystała ze zwolnienia przewidzianego w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269; dalej: rozporządzenie MF). Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, na podstawie uzyskanych informacji z urzędów miast i gmin, Centralnego Biura Adresowego i Departamentu Rejestrów Państwowych MSWiA a także na podstawie zeznań świadków, że 36 sztuk oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze, złożonych stronie w marcu 2003r., jest nierzetelnych, tj. dane personalno-adresowe nabywców oleju są nieprawdziwe (wskazane w oświadczeniach adresy nie istnieją przesłuchiwane osoby, które zamieszkują pod wskazanymi adresami, nigdy nie znały rzekomych nabywców ani nie zlecały tym osobom zakupu oleju opalowego, nie podpisywały oświadczeń, także nie posiadały tego typu urządzeń grzewczych), zatem wymienieni z nazwiska i imienia nabywcy w rzeczywistości nie istnieli. Łączna ilość sprzedanego oleju opałowego dla wyżej wymienionych osób wynosiła 1.319.826 m3. W konsekwencji powołaną na wstępie decyzją organ podatkowy pierwszej instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2003r. w wysokości 1.490.084 zł albowiem uznał, że skarżąca dokonała sprzedaży oleju na cele inne niż opałowe zatem zastosowano stawki jak dla oleju napędowego w oparciu m.in. o art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a), art. 35a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej: u.p.t.u.p.a) i § 5 oraz § 6 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia MF.
1.3. Na skutek wniesionego odwołania, organ podatkowy drugiej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
1.4. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 423/11, publ. CBOSA oddalił skargę podzielając w całości stanowisko organów podatkowych.
1.5. Strona zaskarżyła wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), który w dniu 3 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1163/11, publ. CBOSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA.
W powyżej wskazanym wyroku NSA zgodził się z poglądem, że celem wprowadzenia obowiązku uzyskiwania oświadczeń jest umożliwienie kontroli Państwa nad obrotem olejami opałowymi, które mogą być wykorzystane do celów innych niż opałowe. Wymagana zaś prawem treść oświadczeń ma za zadanie umożliwić identyfikację nabywcy i tym samym kontrolę rzeczywistego przeznaczenia oleju opałowego. Istnienie prawidłowych oświadczeń nabywców ma istotne znaczenie dla obowiązku podatkowego w akcyzie, ponieważ wiąże się z nimi nie tylko prawo do zastosowania zwolnienia czy obniżenia stawek akcyzy przez sprzedawcę, ale też ewentualna odpowiedzialność nabywcy za zużycie wyrobu akcyzowego niezgodne z przeznaczeniem. NSA podzielił także stanowisko, że skoro prawodawca uzależnił preferencje w podatku akcyzowym od posiadania złożonych przez nabywcę oświadczeń, to znaczy, że oświadczeniom tym nadano szczególne znaczenie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1352/10, publ. CBOSA). Oświadczenia te - będąc deklaracją co do przeznaczenia wyrobu - muszą zatem spełniać określone prawem wymogi i to zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Tak określona ranga oświadczeń popiera stanowisko, że obowiązek uzyskania przez sprzedawcę prawidłowych oświadczeń jest warunkiem zwolnienia lub zastosowania preferencyjnej stawki akcyzy. Przyjęcie więc przez sprzedawcę oświadczeń zarówno niepełnych, jak i zawierających nieprawdziwe dane, wyklucza założenie - w oparciu o te oświadczenia - domniemania przeznaczenia i zużycia oleju opałowego na cele opałowe. Zaprezentowany pogląd uznano za znajdujący oparcie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 7 grudnia 2011r., sygn. akt I GSK 701/10 i powołane tam orzecznictwo, także na gruncie późniejszego stanu prawnego, publ. CBOSA).
NSA nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 35a u.p.t.u.p.a. gdyż fakt, że istniała przewidziana ustawą możliwość żądania przez sprzedawcę od nabywcy dowodu - identyfikującego go, żadną miarą nie można uznać za naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa - przez nałożenie obowiązków pod rygorem utraty uprawnienia. Celem regulacji było wręcz umożliwienie sprzedawcy dochowania staranności przez odbiorze oświadczeń - dla zachowania uprawnienia do obniżenia stawki podatku akcyzowego lub zwolnienia od tego podatku. Sam fakt posiadania formalnie poprawnych oświadczeń nie znaczy jednak, że sprzedawca nie jest podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży oleju opalowego na cele inne niż opałowe. NSA zwrócił uwagę, że przy wykładni przepisów regulujących wymogi konieczne do spełnienia celem skorzystania z preferencji w podatku akcyzowym trzeba mieć na uwadze zasadę proporcjonalności. W konsekwencji należy dopuścić sytuację, że podatnik będzie zmierzał do wykazania, że mimo dołożenia należytej staranności nie mógł uniknąć - przy odbieraniu oświadczeń - oszukańczych działań osób trzecich. Jak już wskazano, w świetle analizowanych przepisów prawa materialnego, okoliczność sprzedaży oleju opalowego na cele opałowe - z woli prawodawcy - musi zostać wykazana prawidłowymi formalnie i materialnie oświadczeniami nabywców o przeznaczeniu nabywanych wyrobów. Uzasadnione jest więc stwierdzenie, że - co do zasady - okolicznością istotną dla oceny podstaw do zwolnienia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatników będących sprzedawcami oleju opałowego (czy do obniżenia stawki podatku akcyzowego), jest to, czy sprzedawca posiada stosowne oświadczenia nabywców tego wyrobu akcyzowego. Podkreślono także, że generalnie obowiązek organu kontrolującego zasadność skorzystania z preferencji sprowadza się do obowiązku ustalenia czy sprzedawca odebrał od nabywców oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe, jak i czy oświadczenia te spełniają prawem przewidziane wymogi. Ustalenie, że strona bądź w ogóle nie dysponuje takimi oświadczeniami, bądź też, że nie zawierają one prawem wymaganych danych albo, że mimo poprawności formalnej oświadczenia te nie zawierają prawdziwych danych oznacza, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek podjęcia z urzędu działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. W ramach spoczywającego na organie podatkowym obowiązku podjęcia z urzędu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy nie mieści się więc podejmowanie działań zmierzających do ustalanie przyczyn tych uchybień ani też próba ustalanie - mimo wad oświadczeń - nabywcy i faktycznego użycia/przeznaczenia wyrobu. W świetle powołanej wyżej zasady proporcjonalności ustalenie czy strona nie mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich może jednak stanowić okoliczność istotną z materialnoprawnego punktu widzenia. Strona może zatem podejmować inicjatywę dowodową, celem wykazania tych okoliczności. NSA nakazał mieć na względzie powyższe uwagi przy ocenie zasadności sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) w związku z art. 106 § 3 i art. 11 ppsa. Stwierdził ponadto, że pominięcie dowodu z wydanych w postępowaniu karnym wyroków skazujących uznać należy za naruszenie art. 106 § 3 ppsa. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tych przepisów nastąpiło w związku z niedopuszczeniem przez Sąd pierwszej instancji wnioskowanych przez stronę dowodów – wyroków skazujących wydanych w postępowaniu karnym, a dotyczących potwierdzenia nieprawdy w dokumentach związanych z zakupem oleju opałowego.
Ponadto NSA stwierdził, że zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia § 14 ust. 2 oraz § 25 rozporządzenia MF. Stwierdził bowiem, że istotnie, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do podnoszonych w skardze zarzutów wadliwego niezastosowania tych przepisów, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 ppsa i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując wykładni ww. przepisów wskazał, że przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia MF wyraża normę o charakterze materialnoprawnym, regulującą zasadę jednofazowości akcyzy w ten sposób, że wprawdzie na kolejnym szczeblu obrotu wyrobem akcyzowym istnieje obowiązek podatkowy, ale równocześnie zobowiązaniem należnym (do zapłaty) może być tylko ta część, która nie została zapłacona przez podatnika bezpośrednio, czy pośrednio. Użycie przez prawodawcę w przepisie zwrotu "mogą obniżyć" nie może oznaczać, że przepis ten uprawnia jedynie podatnika do zgłoszenia takiego żądania w toku postępowania, skoro organ podatkowy wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), to ma obowiązek uwzględnienia wynikającego z norm prawa materialnego uprawnienia podatnika. Organ podatkowy określając zobowiązanie podatkowe zobowiązany jest zastosować te same przepisy, które stosowałby podatnik składając deklaracje podatkowe - § 12 ust. 1 pkt 1 i § 14 rozporządzenia MF. W sytuacji, gdy organ podatkowy kwestionuje możliwość zastosowania zwolnienia, powinien uwzględnić § 12 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia MF, a więc kwotę zapłaconej akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu, tak aby nie doszło do podwójnego opodatkowania wyrobu podatkiem akcyzowym. Zatem gdy organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu podatkowym stwierdzi, że doszło do sprzedaży wyrobów określonych w § 4 i 5 rozporządzenia MF do innych celów niż opałowe, powinien także z uwagi na treść § 14 ust. 2 tego aktu przejąć na siebie kompetencje, dotąd zastrzeżone podatnikowi, które sprowadzają się do wyliczenia ciążącego na podatniku obowiązku podatkowego. Zdaniem NSA wykładnia § 14 ust. 2 w zw. z § 24 ust. 1 i § 25 rozporządzenia MF wymaga przy tym przyjęcia, że przewidziane w § 14 ust. 2 rozporządzenia MF uprawnienie do obniżenia należnego podatku akcyzowego może nastąpić pod warunkiem udokumentowania na fakturach zapłaty kwoty podatku akcyzowego (wyszczególnienia tej kwoty na fakturach) oraz dowodem zapłaty tejże kwoty. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien ocenić czy organy podatkowe dysponowały stosownymi dowodami do prawidłowego rozliczenia podatku akcyzowego, czy prowadziły postępowanie wyjaśniające w tym zakresie przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej.
1.6. W wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2022/13, publ. CBOSA Sąd pierwszej instancji odwołując się do ww. wskazanej oceny NSA stwierdził, że w jego ocenie organy podatkowe wypełniły spoczywające na nich z urzędu obowiązki w zakresie ustalenia stanu faktycznego i nie naruszyły art. 122 O.p., art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Określony w orzeczeniu NSA obowiązek podejmowania przez organ działań z urzędu (ustalenia czy sprzedawca odebrał od nabywców oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe jak i czy oświadczenia te spełniają prawem przewidziane wymogi) organy podatkowe spełniły. Postępowanie dowodowe było kompletne, ustalono, że przy sprzedaży oleju opałowego skarżąca spółka nie przestrzegała szczególnego trybu dokumentowania tych zdarzeń. W trakcie prowadzonego postępowania dokonano szczegółowej weryfikacji pobieranych przez stronę oświadczeń o przeznaczeniu oleju opalowego. Zwrócono się do urzędów miast i gmin o potwierdzenie danych zawartych w oświadczeniach, dokonano sprawdzenia w Centralnym Biurze Adresowym i Departamencie Rejestrów Państwowych MSWiA dowodów tożsamości nabywców oleju opałowego, zwrócono się do właściwych urzędów skarbowych o ustalenie, czy osoby te figurują w urzędach jako podatnicy. Wezwano w charakterze świadków osoby posiadające adresy zameldowania wskazane na oświadczeniach składanych przez nabywców oleju opałowego, przesłuchano pracowników spółki: M. K., R. S., A. K., M. S. (kierowców) oraz Z. U. i A. D. (pracownice Oddziału Obrotu Produktami Naftowymi). Jako w pełni uprawnione oceniono zakwestionowanie oświadczeń, które nie zawierały prawdziwych danych personalno-adresowych. Zasadna jest też ocena, że nie potwierdzają one, że sprzedany olej opałowy wykorzystany został na cel grzewczy. W powyższym zakresie ocena Sądu była zbieżna z oceną dokonaną przez WSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 423/11, publ. CBOSA.
Sąd zauważył, że strona w skardze kasacyjnej ustalenia stanu faktycznego zakwestionowała wyłącznie w związku z naruszeniem art. 106 § 3 ppsa. Jako nieprawidłowe ocenił natomiast Sąd pierwszej instancji stanowisko organów podatkowych, które zyskało aprobatę Sądu w wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 423/11, że kwestia ustaleń co do działań pracowników spółki i okoliczności związanych z procederem wystawiania nierzetelnych oświadczeń nie ma znaczenia dla sprawy. Twierdzenia strony w tym zakresie i powoływanie się przez stronę na dowody (w tym wyroki karne skazujące) należy bowiem zgodnie z wyrokiem NSA oceniać w kontekście zasady proporcjonalności i umożliwienia stronie wykazania, że nie mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich. Z akt sprawy nie wynikało, czy w czasie, gdy organy podatkowe prowadziły postępowanie dysponowały prawomocnymi wyrokami skazującymi (podobnie jak strona, która w swoim wniosku dowodowym powoływała się na doniesienia prasowe). Sąd zauważył też, że wyrok przedłożony przez stronę o sygn. akt III K 138/10 został wydany w dniu 16 lipca 2012 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe zobowiązane zostały do uwzględniania inicjatywy dowodowej strony zmierzającej do wykazania, że mimo dołożenia należytej staranności nie mogła uniknąć przy odbieraniu oświadczeń oszukańczych działań osób trzecich. Zobowiązane były do oceny wnioskowanych i zgromadzonych z inicjatywy strony dowodów z uwzględnieniem zasady proporcjonalności na jaką wskazał NSA. Odwołano się także do stanowiska NSA w kwestii wykładni § 14 ust. 2 i § 25 rozporządzenia MF i zauważono, że w świetle wykładni poczynionej przez NSA oraz akt sprawy (w decyzji organu podatkowego drugiej instancji zaprezentowano stanowisko odmienne, s. 15 decyzji) należy stwierdzić, że organy podatkowe takiej wykładni ww. przepisów nie uwzględniły, jak również nie prowadziły w tym zakresie stosownego postępowania. Powyższe oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia § 14 ust. 2 i § 25 rozporządzenia MF oraz art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p.
Reasumując, w toku ponownie prowadzonego postępowania organy podatkowe zobowiązane zostały uwzględnić zalecenia wynikające z niniejszego wyroku, jak również z wyroku NSA odnośnie inicjatywy dowodowej strony i zasady proporcjonalności oraz naruszenia § 14 ust. 2 i § 25 rozporządzenia MF. W pozostałym zakresie ustalenia i stanowisko organów podatkowych nie narusza przepisów prawa.
1.7. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy, pismem z dnia 6 maja 2014 r. organ podatkowy drugiej instancji wezwał skarżącą do wykazania, że mimo dołożenia należytej staranności nie mogła uniknąć – przy odbieraniu oświadczeń – oszukańczych działań osób trzecich. W odpowiedzi strona nadesłała pismo datowane na dzień 22 maja 2014 r. zawierające wnioski dowodowe, które potwierdziłyby stanowisko strony zgodnie z którym, spółka padła ofiarą działalności zorganizowanej grupy przestępczej, mechanizmów i sposobów działania tej grupy, wykorzystania przez tę grupę pracowników spółki odpowiedzialnych za sprzedaż oleju opałowego i odbiór oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, a w konsekwencji na dowód tego, że spółka dochowując należytej staranności nie mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich. Wniesiono o wystąpienie przez organ podatkowy do Prokuratury Okręgowej w L. o akta postępowań karnych toczących się wobec osób podejrzanych o uczestnictwo w zorganizowanej grupie przestępczej, jak i do Sądu Rejonowego w L., Sądu Rejonowego w L. oraz Sądu Okręgowego w L. o udostępnienie wyroków o wskazanych w piśmie sygnaturach, jak również przesłuchanie świadka – A. D. (pracownika spółki). Ponadto spółka przedłożyła Zarządzenie Prezesa Zarządu A Sp. z o. o. w L. z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wprowadzenia instrukcji w zakresie obrotu produktami naftowymi w spółce wraz z oświadczeniami pracowników o zapoznaniu się z jego treścią, na dowód podjęcia przez skarżącą środków mających na celu zminimalizowanie nadużyć związanych z obrotem paliwami naftowymi.
1.8. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała spółka. Organom podatkowym znany był bowiem fakt, że część oświadczeń posiadanych przez skarżącą zawiera dane osób niebędących rzeczywistymi nabywcami oleju opałowego. Ustalenie zaś nazwisk osób, które faktycznie nabyły olej opałowy nie ma – zdaniem organu podatkowego – żadnego znaczenia dla ustaleń faktycznych ani dla oceny, czy spółka mogła zapobiec składaniu oświadczeń z nieprawdziwymi danymi osobowymi. Za niecelowe organ podatkowy drugiej instancji uznał również żądanie wystąpienia do prokuratury o akta postępowań karnych prowadzonych wobec wymienionych przez stronę skarżącą osób. Stwierdzono bowiem, że organy podatkowe nie kwestionują, iż wymienione osoby zostały skazane wyrokami karnymi za czyny karalne, lecz nie oznacza to, że strona nie mogła zapobiec składaniu oświadczeń z fałszywymi danymi osobowymi.
1.9. Organ podatkowy drugiej instancji zaskarżoną decyzją uchylił w całości rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2003 r. w wysokości 1.232.718 zł. W pierwszej kolejności odwołano się do treści art. 2, art. 34 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 1 pkt 3 i 5, art. 35 ust. 2 i 6, art. 35a, art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u.p.a., jak też § 4 -6 i § 12, §1 4 ust. 2, § 24 ust. 1 i § 25 rozporządzenia MF. Podkreślono, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń, opartych na właściwie zebranym i ocenionym materiale dowodowym i do takich ustaleń zastosował prawidłowe normy prawa materialnego. Organ odwoławczy podkreślił, że dokonując oceny zarówno materiału dowodowego, jak i stosowania zasad postępowania podatkowego sądy administracyjne uznały działania organów podatkowych za prawidłowe i zgodne z prawem a jedynym zarzutem skutkującym uchyleniem decyzji organu drugiej instancji było stwierdzenie, iż w świetle zasady proporcjonalności ustalenie, czy strona nie mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich może stanowić okoliczność istotną z materialnoprawnego punktu widzenia.
W ocenie organu odwoławczego, skoro podmiotem posiadającym wiedzę na temat podejmowanych działań (zachowania należytej staranności), których celem było zapobiegnięcie oszukańczym działaniom osób trzecich jest spółka, to inicjatywa gromadzenia dowodów w tym zakresie spoczywa na niej, zaś ich ocena należy do organów podatkowych. Aktywność dowodowa strony sprowadzała się – zdaniem organu odwoławczego – jedynie do stwierdzenia, że spółka padła ofiarą działalności grupy przestępczej oraz, że w procesie przyjmowania oświadczeń brali udział pracownicy spółki. Na wezwanie organu odwoławczego o wykazanie, że mimo dołożenia należytej staranności spółka nie mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich strona skarżąca ograniczyła się do przedstawienia wniosków dowodowych (dotyczących wystąpienia przez organ do prokuratury oraz sądów o akta postępowań karnych i wyroków oraz o przesłuchanie A. D. w charakterze świadka), które organ postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. oddalił. Tym samym nie wykazano jakie działania podjęła spółka w celu otrzymania od nabywców prawidłowych oświadczeń oraz zapobieżenia składaniu nieprawdziwych oświadczeń.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca prowadząc działalność gospodarczą polegającą na obrocie olejem opałowym z zastosowaniem zwolnienia akcyzy, powinna przewidzieć, iż mogą wobec niej zostać zastosowane prawem określone środki umożliwiające weryfikację przedstawionej dokumentacji prowadzonej dla celów podatkowych, a co za tym idzie spowodować wydanie decyzji, w której zostanie określone zobowiązanie w podatku akcyzowym. Zatem dbałość o rzetelne i skrupulatne gromadzenie dokumentacji mającej wpływ na zobowiązania podatkowe należy do obowiązków osoby prowadzącej działalność gospodarczą i niedopuszczalne jest zrzucanie odpowiedzialności za ich wiarygodność na nabywców oleju opałowego. Organ podatkowy drugiej instancji podkreślił, że podatnik nie miał wypracowanych żadnych procedur, które mogłyby uchronić go przed procederem fałszowania lub podawania nieprawdziwych danych osobowych kupujących olej opałowy a realizując transakcje sprzedaży w zasadzie ograniczał się do zbierania oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego. W ocenie organu odwoławczego podatnik posiadał możliwości upewnienia się, że nabywca oleju opałowego podał prawdziwe dane a w razie gdyby nie było to możliwe, mógł on odmówić sprzedaży oleju opałowego lub dokonać jej według wyższej stawki podatku akcyzowego.
Organ odwoławczy wskazał, że istnienie zorganizowanej grupy przestępczej w skład której wchodzili pracownicy spółki nie uzasadnia stanowiska spółki o niemożliwości zapobiegania tej działalności i tym samym skutkuje zasadnością zwolnienia spółki z odpowiedzialności podatkowej za dokonane oszustwa podatkowe. Organ podatkowy drugiej instancji nie kwestionuje, że osoby te zostały skazane wyrokami karnymi za czyny karalne, jednakże nie oznacza to, że strona nie mogła zapobiec składaniu oświadczeń z fałszywymi danymi osobowymi. Podkreślił organ, że z zeznań pracowników skarżącej spółki bezsprzecznie wynika, iż spółka miała świadomość fałszowania dokumentacji podatkowej. Dążenie do maksymalizacji wielkości sprzedaży skutkowało stworzeniem takich warunków, które umożliwiały zorganizowanej grupie przestępczej zakup oleju opałowego na dowolny cel.
Odnośnie przedłożenia przez skarżącą "Instrukcji w zakresie obrotu produktami naftowymi" organ odwoławczy podniósł, że fakt istnienia instrukcji nie był tożsamy z jej przestrzeganiem, a przede wszystkim wdrożeniem do praktycznego zastosowania co również wynika z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków, pracowników spółki. Organ podatkowy drugiej instancji podkreślił, że ww. instrukcja obowiązywała w bardzo wąskim zakresie (sprzedaż w poprzednim miesiącu powyżej 20 m³ oleju opałowego) i w praktyce z uwagi na wielkość sprzedaży nie dotyczyła osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
Końcowo organ podatkowy drugiej instancji wskazał, że skoro spółka przedstawiła dowody z których wynika, iż zapłacono kwotę akcyzy wynikającą z faktur i faktur korygujących, a w przypadku dokumentów celnych – kwotę akcyzy wynikającą z tych dokumentów, to przy wyliczeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym należy uwzględnić kwoty podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu zakupu oleju opałowego od producenta, a następnie sprzedanego na cele inne niż opałowe. Stąd też kwotę podatku akcyzowego ustalono jako iloczyn ilości oleju opałowego przeznaczonego na inne cele niż opałowe oraz stawki 195 zł/1000 l, a zobowiązanie podatkowe za marzec 2003 r. określono w wysokości 1.232.718 zł.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:
- art. 153 ppsa w związku z art. 122, 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez pominięcie przez organ podatkowy drugiej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy oceny prawnej oraz wskazań i zaleceń co do dalszego postępowania, w szczególności co do dalszego postępowania dowodowego, wyrażonych w prawomocnych wyrokach NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1163/11 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2022/13 w całości, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;
- art. 11 ppsa w zw. z art. 122 O.p. oraz art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wynikające z niepełnego, wybiórczego i nieobiektywnego ustalenia stanu faktycznego, przyjętego za podstawę podjętego rozstrzygnięcia, z pominięciem ustaleń dokonanych przez Sąd w prawomocnych wyrokach karnych oraz bezpodstawną odmową przeprowadzenia części dowodów, których przeprowadzenia zażądała strona, co istotnie wpłynęło na wynik sprawy;
- art. 181 O.p. poprzez odmowę wykorzystania w postępowaniu dowodów o szczególnej wadze, wymienionych wprost w tym przepisie;
- art. 191 O.p. i art. 187 § 1 O. p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na dowodach, które nie mogą zostać uznane za wiarygodne, w tym w szczególności na zeznaniach świadków A. D. oraz G. P., które zeznawały w postępowaniu podatkowym w warunkach narażenia się na odpowiedzialność karną;
- art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwagi na ocenę zgromadzonych dowodów w sposób wybiórczy, nielogiczny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, bez wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału oraz bez odniesienia się do wszystkich dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, jak również dokonanie tej oceny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;
- art. 188 O.p. przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, w tym między innymi przesłuchania w charakterze świadka A. D. – byłego pracownika skarżącej spółki, która była odpowiedzialna za przyjmowanie oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe i która wchodziła w skład zorganizowanej grupy przestępczej, działającej na szkodę spółki oraz wystąpienia do Prokuratury Rejonowej i Okręgowej w L. o udostępnienie akt postępowań karnych prowadzonych wobec osób wchodzących w skład zorganizowanej grupy przestępczej;
- art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na przyjęciu, że strona nie dochowała należytej staranności przy odbieraniu oświadczeń o przeznaczeniu oleju od nabywców tego oleju;
- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 2 u.p.t.p.a. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 2003r. Nr 221 poz. 2196; dalej: rozporządzenie MF z 2003r.) przez pozbawienie prawa strony do skorzystania ze zwolnienia w podatku akcyzowym ze względu na przyjęcie, że strona nie dochowała należytej staranności przy odbieraniu oświadczeń od nabywców oleju bez uwzględnienia przy tej ocenie zasady proporcjonalności, wynikającej z Konstytucji RP.
Ponadto strona zaskarżyła w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez spółkę dowodów zarzucając naruszenie
art. 188 O.p.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko wraz z jego argumentacją.
2.3. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Sąd pierwszej instancji zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na toczące się ze skargi konstytucyjnej skarżącej spółki postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt SK 14/12 dotyczącej stwierdzenia zgodności z Konstytucją RP przepisów rozporządzenia MF w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 1 stycznia 2004 r. Wskazując zakres badania powołanych przepisów z Konstytucją wniesiono m.in. o stwierdzenie niezgodności § 6 ust. 5 w zw. z § 5 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
2.4. W dniu 12 lutego 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt SK 14/12, co skutkowało podjęciem w dniu 9 marca 2015 r. przez Sąd pierwszej instancji postępowania sądowego w niniejszej sprawie.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.
3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia możliwości zastosowania przez skarżącą zwolnienia z podatku akcyzowego za okres rozliczeniowy marzec 2003 r.
3.3. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF zwalnia się z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, z wyjątkiem podmiotów sprzedających: wyroby określone w § 4 i 5, dla celów innych niż opałowe, przy czym za sprzedaż dla celów innych niż opałowe uważa się również sprzedaż tych wyrobów na stacjach paliw przy użyciu odmierzaczy paliw ciekłych. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia MF wyroby wymienione w poz. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w poz. 14 pkt 3 lit. b) i c) załącznika nr 3 do rozporządzenia podlegają oznaczeniu nieusuwalnym znacznikiem i zabarwieniu barwnikiem na czerwono, w sposób określony w ust. 4. Stosownie zaś do treści § 5 pkt 1 rozporządzenia MF jeżeli wyroby określone w § 4 ust. 1 nie są prawidłowo oznaczone lub nie są zabarwione na czerwono, lub są przeznaczone na inne cele niż opałowe, lub nie spełniają warunków wskazanych w § 4 ust. 4, stosuje się dla wyrobów wymienionych: w poz. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia - stawki podatku akcyzowego określone w poz. 11 pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia (czyli do olejów opałowych stosuje się stawki podatku akcyzowego, jak dla olejów napędowych).
3.4. Należy też wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 1 u.p.t.u.p.a. opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 2a. Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u.p.a. obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 7, ciąży na sprzedawcy wyrobów akcyzowych. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, powstaje niezależnie od obowiązku podatkowego określonego w rozdziale 2, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 35 ust. 2 u.p.t.u.p.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 6 pkt 1 u.p.t.u.p.a. obowiązek podatkowy w przypadku olejów opałowych oraz olejów napędowych, jeżeli sprzedaż dotyczy oleju zabarwionego na czerwono i oznaczonego znacznikiem, przeznaczonego na cele inne niż opałowe, powstaje: a) dla podatników sprzedających te wyroby, z zastrzeżeniem lit. b), z chwilą tej sprzedaży na cele inne niż opałowe, b) dla podatników sprzedających te wyroby na stacjach paliw przy użyciu odmierzaczy paliw ciekłych - z dniem stwierdzenia posiadania wyrobów na cele inne niż opałowe, c) dla podatników nabywających te wyroby - z dniem nabycia tych wyrobów i przeznaczenia ich następnie na cele inne niż opałowe, a jeżeli tego dnia nie można ustalić - z dniem stwierdzenia przez upoważniony organ, że posiadane wyroby nie są przeznaczone na cele opałowe na cele opałowe.
Stosownie do treści art. 35a u.p.t.u.p.a. sprzedawca wyrobów akcyzowych wymienionych w poz. 1, 13, 14, 19 i 21 załącznika nr 6 do ustawy może żądać od nabywcy okazania dowodu tożsamości lub innego dokumentu identyfikującego nabywcę, w przypadkach gdy przepisy nakładają na nabywcę obowiązek złożenia oświadczenia o przeznaczeniu tych wyrobów.
Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 rozporządzenia MF wyroby wymienione w poz. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia oraz w poz. 14 pkt 3 lit. b) i c) załącznika nr 3 do rozporządzenia podlegają oznaczeniu nieusuwalnym znacznikiem i zabarwieniu barwnikiem na czerwono, w sposób określony w ust. 4. Rozporządzenie MF w § 5 ust. 1 pkt 10 stanowi, że jeżeli wyroby określone w § 4 ust. 1 nie są prawidłowo oznaczone lub nie są zabarwione na czerwono, lub są przeznaczone na inne cele niż opałowe, lub nie spełniają warunków wskazanych w § 4 ust. 4, stosuje się dla wyrobów wymienionych: w poz. 12 załącznika nr 1 do rozporządzenia - stawki podatku akcyzowego określone w poz. 11 pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia.
Zaś § 6 rozporządzenia MF obowiązujący do dnia 1 stycznia 2004 r. stanowi, że podatnik sprzedający wyroby określone w § 4 ust. 1 jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży: 1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą - do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 1 pkt 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT, 2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż (ust. 1). Oświadczenie, określone w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, 2) adres zamieszkania nabywcy, 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego, 4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2, 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych, 6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie (ust. 2). W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1-3, przepisy § 5 stosuje się odpowiednio (ust. 5).
3.5. Powołany przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia MF był po raz pierwszy przedmiotem kontroli sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt P 94/08, opubl. OTK-A 2010/7/67, Dz.U. z 2010r. Nr 170 poz. 1149. W wyroku tym TK stwierdził, że po pierwsze § 6 ust. 5 rozporządzenia MF jest zgodny z art. 2 oraz z art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Po drugie § 6 ust. 5 rozporządzenia MF oraz § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) są zgodne z art. 2 Konstytucji.
Następnie Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013r. sygn. akt SK 59/12 (publ. OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 144) umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku w którym przedmiotem zaskarżenia był również § 6 ust. 5 rozporządzenia MF. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że zakwestionowane przez skarżącą przepisy nie stanowiły źródła naruszenia jej konstytucyjnych praw wskazanych w skargach konstytucyjnych: prawa własności w związku z zasadą wyłączności ustawy oraz prawa własności w związku z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Jak wywiódł Trybunał w ww. postanowieniu, skarżąca nie może czynić przedmiotem skargi konstytucyjnej przepisów w zakresie wymogów, od których uzależnione jest zwolnienie podatkowe, w sytuacji gdy nie dokonała obrotu paliwami mogącego stanowić podstawę takiego zwolnienia.
W kolejnym zaś wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt SK 14/12, opubl. OTK-A 2015/2/15, Dz.U.2015/235, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że § 6 ust. 5 w związku z § 5 pkt 1, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., oraz z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF w zakresie, w jakim dotyczy przypadków nieświadomego przyjęcia przez sprzedającego oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju na cele opałowe zawierającego nieprawdziwe dane, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
3.6. Należy na wstępie podkreślić, że Konstytucja w sposób jasny określa relacje między Trybunałem Konstytucyjnym oraz pozostałymi sądami, przyznając Trybunałowi wyłączną właściwość do orzekania o zgodności ustaw i innych przepisów prawa z Konstytucją (por. L. Garlicki, Trybunał Konstytucyjny a rola sądów w ochronie konstytucyjności prawa, PiP nr 3-4/2000, s. 30). Do kompetencji zaś Trybunału Konstytucyjnego nie należy rozstrzyganie czy w konkretnym przypadku możliwym jest zwolnienie podmiotu z podatku akcyzowego. W sprawie problem będący przedmiotem rozstrzygania przed niniejszym Sądem administracyjnym nie dotyczy bowiem badania hierarchicznej zgodności przepisów aktów normatywnych, lecz wykładni ustawy. Dokonywanie wykładni ustawy należy do kompetencji sądów w toku procesu stosowania prawa. W odniesieniu do sądów administracyjnych następuje to w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (zob. art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Stąd też powoływanie się przez skarżącą na etapie rozprawy jedynie na niektóre stwierdzenia - wyciągnięte z kontekstu uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego - nie mogą mieć charakteru przesądzającego w sprawie. Rolą sądu administracyjnego jest bowiem ocena całokształtu okoliczności sprawy czyniona również z uwzględnieniem nw. wyroku TK.
3.7. Powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt SK 14/12 uznał zatem przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia MF w związku z § 5 pkt 1 rozporządzenia MF za niekonstytucyjny przy określonym jego rozumieniu. Mamy zatem tutaj do czynienia z wyrokiem interpretacyjnym, którego skutek polega na tym, że wbrew temu co twierdzi skarżąca, przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia MF w dosłownym sensie nie jest derogowany z systemu prawa, to jednak usuwane jest z systemu prawa jego niekonstytucyjne rozumienie. W wyroku tym TK stwierdził, że swoboda prawodawcy nie uprawnia go jednak do ustanawiania warunków, które są niemożliwe do spełnienia przez podatnika. Wówczas bowiem dochodzi w szczególności do naruszenia zasady zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady zakazu nieproporcjonalnej ingerencji w prawa majątkowe podatnika, co wiąże się z koniecznością uiszczenia przez niego podatku w zwiększonej wysokości spowodowanej niemożnością skorzystania z preferencji podatkowych. Podkreślono, że ta niemożność wynika z zaistnienia okoliczności, na które podatnik nie ma żadnego wpływu. Zdaniem Trybunału, w taki sposób należy ocenić unormowanie, w którego świetle zawierające nieprawdziwe dane oświadczenie o przeznaczeniu oleju opałowego (spełniające wymogi formalne) jest utożsamiane z brakiem takiego oświadczenia, a przez to z niespełnieniem warunku skorzystania przez sprzedawcę z ulgi lub zwolnienia w zakresie podatku akcyzowego i wiąże się z koniecznością zapłaty podatku według stawki przewidzianej dla oleju napędowego. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że niespełnienie powyższego warunku musi być konsekwencją niemożności jego zrealizowania przez podatnika sprzedającego olej opałowy, wynikającej z braku wpływu tego podatnika na to, że nabywca złożył fałszywe oświadczenie, i z niewiedzy sprzedającego o tym fakcie. Innymi słowy, konstytucyjnie niedopuszczalne jest obciążenie podatnika koniecznością poniesienia zwiększonych obciążeń podatkowych w sytuacji, gdy nieświadomie przyjął on oświadczenie o przeznaczeniu oleju opałowego zawierające nieprawdziwe dane. Nie budzi przy tym wątpliwości, że potwierdzeniem braku świadomości mogą być ustalenia dokonane przez sąd karny w prawomocnym wyroku skazującym osoby odpowiedzialne za wprowadzenie w błąd sprzedającego olej opałowy. Taka okoliczność wystąpiła w przypadku skarżącej spółki, która z tytułu sprzedaży oleju opałowego została obciążona podatkiem akcyzowym od oleju napędowego wskutek nieprawdziwości danych zawartych w oświadczeniach, złożonych przez nabywców popełniających czyny przestępcze (taka kwalifikacja ich działania została potwierdzona prawomocnymi wyrokami skazującymi).
Podsumowując powyższe, w świetle art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Trybunał Konstytucyjny uznał, że podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji składania fałszywych oświadczeń przez osoby trzecie - nabywców oleju opałowego, w przypadku gdy nie miał świadomości, że przyjmuje oświadczenie o przeznaczeniu oleju opałowego zawierające nieprawdziwe dane. Wówczas bowiem warunek skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej lub zwolnienia podatkowego miałby cechy niemożliwego do spełnienia, a więc godziłby w zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji) oraz zasadę proporcjonalności ograniczeń praw majątkowych jednostki (art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji). Taka konstatacja znajduje uzasadnienie również w świetle następującego poglądu Trybunału wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z 27 kwietnia 2004 r., sygn. K 24/03 (OTK ZU nr 4/A/2004, poz. 33): "jeżeli określona osoba zachowała się w sposób zgodny z ustawą podatkową, nie można obciążać jej skutkami działań lub zaniechań innych osób, na które nie miała ona wpływu. Jeżeli formułuje się pewne uprawnienia w postaci tzw. praw warunkowych, to nie można wprowadzać takich warunków, które nie zależą w żaden sposób od zachowania podatnika oraz nie ma on prawnych możliwości ustalenia, czy warunki te są spełnione (...). Takie unormowanie naruszałoby wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę państwa prawnego, w szczególności zaś zasadę ochrony zaufania do państwa i prawa".
3.8. Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma również wpływ na ocenę zakresu związania wynikającą z art. 153 p.p.s.a. i art. 190 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Wskazania nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy; nie mogą np. wskazywać, że określone dowody są bardziej wiarygodne od innych (por. wyrok SN z dnia 13 marca 1975 r., III CRN 466/74, OSPiKA 1976, z. 3, poz. 63).
Ponadto zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta nie może jednak wykraczać poza zakres kognicji i orzekania, wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej. Jednocześnie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną. Związanie wykładnią prawa ma na celu zapewnienie jednolitości orzecznictwa.
Rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu administracyjnego. Jeśli uzupełnione postępowanie wskazuje na zasadność poprzedniej decyzji, nic nie stoi na przeszkodzie w wydaniu identycznego z poprzednim rozstrzygnięcia, z odpowiednim (pogłębionym) uzasadnieniem (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 110/14).
3.9. Dokonując ponownej oceny przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 181 O.p., art. 187 § 1 O.p. za nieusprawiedliwiony. Skarżąca odnosząc się do fragmentów ww. orzeczeń sądowych próbuje dowodzić, że organ podatkowy nie wykonał zaleceń sądów administracyjnych obu instancji związanych z koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego m.in. o akta postępowań karnych prowadzonych wobec nabywających olej opałowy, jak też organ podatkowy nie uwzględnił okoliczności potwierdzonych wyrokami karnymi, jak udział pracowników spółki w działalności grupy przestępczej oraz że nie uwzględniono jej wniosków dowodowych, które zmierzały do wyjaśnienia okoliczności sprawy, a mianowicie czy spółka przy dochowaniu należytej staranności mogła uniknąć oszukańczych działań osób trzecich.
Po pierwsze wypada zauważyć, że sądy nie tyle wskazały na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o akta postępowań karnych lecz z uzasadnień wyroków wynikało wyraźnie, że chodziło o uwzględnienie treści prawomocnych wyroków skazujących, co zostało w sprawie uczynione. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie odniósł się do zapadłych w sprawie wyroków karnych i dokonał ich oceny z punktu widzenia należytej staranności strony.
Po drugie, odnosząc się do kwestii należytej staranności należy przypomnieć, że należyta staranność, która jest określana przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej i uzasadnia zwiększone oczekiwania wobec skarżącej, co do jej umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania w prowadzonych przez nią działaniach. Obejmuje także znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (por. A. Olejniczak [w:] Umowy w obrocie gospodarczym, pod. red. A. Kocha, J. Napierały, Warszawa 2012, s. 47-48). Ponadto obejmuje powinność w zakresie właściwego doboru pracowników na powierzone im stanowiska, skuteczne udzielanie pomocy w powierzonych im zadaniach, dobrą organizację pracy czy nadzór.
Jako, że skarżąca jest osobą prawną – spółką z o.o., to członkowie zarządu odpowiedzialni są za prowadzenie spraw spółki (art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej: k.s.h.). Prowadzenie spraw spółki obejmuje realizację stosunków wewnętrznych, które ogranicza się co do zasady do czynności faktycznych, organizacyjnych (por. K. Reszczyk, Problematyka podziału kompetencji zarządczych w spółce akcyjnej, PPH 2014, nr 1, s. 19). Tylko wyjątkowo w stosunkach wewnętrznych czynności mają charakter czynności prawnych (na przykład niektóre uchwały). Przyjąć należy, że prowadzenie spraw jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii, organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań (A. Kidyba, Prawo handlowe, LEX, s. 76).
Stosując zatem zalecenia zawarte w ww. wyrokach sądów, w tym wyroku TK należało ocenić, czy podatnik wykazał w spornych transakcjach należytą staranność wymaganą w obrocie danym towarem (olejem opałowym), czyniącą tę transakcję przejrzystą (transparentną) czyli czy istniały przesłanki, że nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Tylko w takiej sytuacji będzie miał on prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego pomimo, że nie posiada rzetelnych oświadczeń od nabywców oleju opałowego (w ilości 36 sztuk), czego skarżąca nie kwestionuje w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca ani w toku postępowania podatkowego ani w skardze nie podniosła żadnych okoliczności czy dowodów, które wskazywałyby na jej należytą staranność w przypadku kwestionowanych transakcji. Jedynym stwierdzeniem jest to, że padła ofiarą działalności zorganizowanej grupy przestępczej oraz że w procesie przyjmowania oświadczeń brali udział pracownicy spółki. Tych okoliczności zaś w istocie organy podatkowe nie kwestionują. Należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała ani nie przedstawiła żadnych argumentów świadczących o tym, że pomimo podjęcia szeregu działań (m.in. organizacyjnych czy nadzorczych) nie była w stanie zapobiec uczestnictwu w oszustwie podatkowym swoich pracowników czy ustrzec się przed uzyskaniem nierzetelnych oświadczeń od nabywców oleju opałowego.
Inicjatywa dowodowa skarżącej ograniczyła się do żądania wystąpienia przez organy podatkowe do Prokuratury Okręgowej w L. o akta postępowań karnych prowadzonych wobec wymienionych we wniosku osób, wystąpienia do Sądów Rejonowych w L. i L. o udostępnienie wyroków o wskazanych we wniosku sygnaturach i ponowne przesłuchanie świadka A. D.. Należy zauważyć, że nawet w samej skardze skarżąca wskazując na konieczność przeprowadzenia ww. dowodów podnosi, że mają one na celu wykazanie, że ze względu na skalę działalności zorganizowanej grupy przestępczej oraz osób, które wchodziły w jej skład, spółka nawet dochowując należytej staranności, nie byłaby w stanie i tak tych działań uniknąć. Powyższe stwierdzenie wskazuje wyraźnie, że dla spółki czynności tzw. należytej staranności pozostają jedynie w płaszczyźnie hipotetycznej.
W konsekwencji nie sposób jest uznać, że organy podatkowe naruszyły treść art. 153 ppsa albowiem do materiału dowodowego sprawy zostały włączone wyroki karne, protokoły przesłuchania świadków, jak też przedstawione przez skarżącą dokumenty świadczące o zapłacie akcyzy, które to dokumenty uwzględniono, stosując się do wytycznych sądów i uwzględniając treść § 24 i 25 rozporządzenia MF w postaci odliczenia podatku akcyzowego zapłaconego przez skarżącą.
3.10. Odnosząc się do wniosku dowodowego strony należy zauważyć, że zasadnie odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodów postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. tym samym nie sposób jest uznać, że ww. postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 188 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Należy zauważyć, że w sprawie nie ma wątpliwości, że część oświadczeń posiadanych przez spółkę jest nierzetelna (36 sztuk). Ustalenie zaś rzeczywistych nabywców oleju opałowego nie ma znaczenia dla ustaleń faktycznych ani dla oceny, czy spółka mogła zapobiec składaniu oświadczeń z nieprawdziwymi danymi osobowymi. Podobnie przesłuchanie świadka A. D. należy uznać za zbędne albowiem organ podatkowy nie kwestionował faktu, że uczestniczyła w procederze przyjmowania fałszywych oświadczeń. Ponadto była ona przesłuchiwana w charakterze świadka w toku toczących się postępowań podatkowych a uczestniczący w przesłuchaniach pełnomocnik nie wniósł zastrzeżeń do protokołów przesłuchań ani nie skorzystał z uprawnień zadawania pytań świadkowi. Ustalenia zaś w sprawie dokonano w oparciu o zeznania wielu świadków, na co wskazuje wyraźnie zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podobnie też niecelowe było wystąpienie do Prokuratury Okręgowej w L. o akta postępowań karnych, albowiem nie jest kwestionowane, że osoby zostały skazane wyrokami karnymi za czyny karalne, ale w żaden sposób nie oznacza to, że skarżąca mogła zapobiec składaniu oświadczeń z fałszywymi danymi osobowymi. Należy tym samym uznać, że stawiane w kontekście odmowy wnioskowanych dowodów przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p., art. 191 O.p., art. 181 O.p., jak też art. 11 ppsa w zw. z art. 122 O.p. oraz art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 O.p. są bezpodstawne.
3.11. Niewątpliwie, zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Zaś zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.).
Wyrażony w przepisie art. 122 O.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00, niepubl.). Tak też się stało w niniejszej sprawie - w istocie inicjatywa dowodowa skarżącej nie wskazuje na okoliczności czy dowody z których mogłaby wynikać jej przezorność w prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej lecz ma na celu przerzucenie na organ podatkowy ww. obowiązku. O tym czy podmiot gospodarczy podjął szereg czynności mających uchronić go przed ryzykiem gospodarczym najlepiej wie sam ten podmiot. Natomiast w sprawie takich argumentów brak. Tym bardziej, że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie dochowała aktów staranności przy odbiorze oświadczeń od nabywców oleju opałowego.
Wypada bowiem zauważyć, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje niezbicie, że prowadzona przez spółkę strategia w ramach działalności gospodarczej miała charakter nastawiony na maksymalizację sprzedaży. Z zeznań G. P. wprost wynika, że na polecenie Dyrektora D. pracownicy mieli sprzedawać (bez ograniczenia) wszystkim klientom olej opałowy bez okazywania dowodu osobistego i bez sprawdzenia urządzenia grzewczego. Polecenie to wydano w obecności wszystkich pracowników wydziału. Skarżąca próbuje podważać wartość dowodową ww. zeznania jedynie powołując się na fakt jego złożenia w toku postępowania karnego, jednakże nie przedstawia dowodów przeciwnych, które podważyłyby tezę co do wskazanej polityki sprzedaży.
Efektem powyższego było – jak słusznie wskazuje organ podatkowy – bardzo tolerancyjne i elastyczne podejście pracowników spółki do prowadzonej sprzedaży oleju opałowego. Tym samym słuszne jest stwierdzenie organu podatkowego, że pracownicy spółki nie tylko uzyskali przyzwolenie od osób zarządzających oddziałem na takie funkcjonowanie sprzedaży oleju opałowego, ale wręcz takiego sposobu sprzedaży wymagano od pracowników. Ponadto skarżąca nie miała wypracowanych żadnych procedur (instrukcja obiegu dokumentów obowiązała dopiero od września 2003 r., ale i tak miała charakter "papierowy"), które mogłyby uchronić ją przed procederem fałszowania lub podawania nieprawdziwych danych osobowych przez kupujących olej opałowy pomimo, że musiała wiedzieć, że działa w branży dotkniętej wysokim prawdopodobieństwem nadużyć. Skarżąca ograniczała się jedynie do zbierania oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego i nie wykorzystywała uprawnień, które jej przysługiwały na podstawie art. 35a u.p.t.u.p.a., co wynika wyraźnie z zeznań świadków. Tym bardziej takie działanie budzi zastrzeżenia zważywszy na fakt, że spółka bardzo rygorystycznie egzekwowała obowiązek legitymowania wszystkich postronnych osób, które otrzymywały przepustkę umożliwiającą dostęp na teren Zakładu. Prowadziła bardzo precyzyjną ewidencję wszystkich obcych środków transportu wjeżdżających na teren Zakładu pomimo braku jednoznacznych przepisów umożliwiających legitymowanie osób, które chciały wjechać na teren własnego zakładu. Jednakże z czynności takich zrezygnowano, pomimo ewidentnej podstawy prawnej (art. 35a u.p.t.u.p.a.), w odniesieniu do czynności sprzedaży oleju opałowego. Przyjęta zaś organizacja sprzedaży oleju opałowego, szczegółowo opisana na s. 17-21 zaskarżonej decyzji wprost dowodzi, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z zeznań świadków wynika, że nie zostali oni przeszkoleni w zakresie pobierania oświadczeń od nabywców oleju opałowego, nie zostali pouczeni o obowiązku sprawdzania dowodów tożsamości odbiorców oleju opałowego i w konsekwencji nie legitymowali odbiorców oleju opałowego i nie wiedzieli, że mają takie uprawnienia. Nie można zapominać, że stosownie do treści art. 94 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności: zaznajamiać pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz ich podstawowymi uprawnieniami (pkt 1); organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy (pkt 2). Wśród okoliczności transakcji, które budzą zastrzeżenia jest zwłaszcza to, że identyfikacja nabywcy oleju opałowego opierała się na ustnym potwierdzeniu przez nabywcę, że jest osobą, której dane figurują na fakturze VAT, zdarzały się przypadki, że ta sama osoba odbierała olej opałowy, a nazwiska na fakturach i oświadczeniach były różne; niejednokrotnie miejsce dostawy oleju opałowego było inne niż adres zamieszkania nabywcy podany na fakturze VAT i oświadczeniu o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze.
Twierdzenia zaś skarżącej w zakresie dochowania należytej staranności mają charakter deklaratywny i w istocie sprowadzają się do negacji ustaleń poczynionych przez organy podatkowe. Z twierdzeń tych w istocie wynika, że to organy podatkowe powinny szukać argumentów m.in. w aktach spraw karnych dotyczących nabywców oleju opałowego przemawiających za jej należytą starannością. Skarżąca sama zaś takich argumentów nie przedstawiła, a jej zarzuty wskazują, że czuje się wręcz zwolniona z jakichkolwiek obowiązków zarówno w zakresie staranności w prowadzonej działalności gospodarczej, jak i względem swoich pracowników, dystansując się od ich działań a tym bardziej odpowiedzialności za takie działania.
Co więcej z twierdzeń skarżącej zawartych w skardze wynika wręcz, że skarżąca pojęciem osób trzecich próbuje objąć także pracowników. Warto tym samym jeszcze raz podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 12 lutego 2015r. sygn. akt SK 14/12 zauważył, że pojęcie to dotyczy nabywców oleju opałowego. Tym samym kwestia należytej staranności rozpatrywana powinna być w zakresie relacji skarżąca – nabywca oleju opałowego.
Warto jest przy okazji wspomnieć, że kwestie odpowiedzialności pracowników zostały uregulowane w przepisach kodeksu pracy, tj. art. 114 – art. 117, art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.; dalej: k.p.).
Należy też jednoznacznie podkreślić, iż fakt, że pracownicy spółki uczestniczyli w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest samo przez się okolicznością wskazującą na jej dobrą wiarę. Skarżąca bowiem nie podjęła wszelkich racjonalnych działań jakich można było od niej wymagać m.in. w zakresie organizacji pracy, nadzoru tej pracy aby zapobiec uczestnictwu pracownika w oszustwie. Obowiązująca dopiero od 1 września 2003r. Instrukcja w zakresie obrotu produktami naftowymi wprowadzona zarządzeniem nr [...] Prezesa Zarządu z dnia [...] sierpnia 2003r. w praktyce nie tylko nie była stosowana lecz obowiązywała w bardzo wąskim zakresie (sprzedaż w poprzednim miesiącu powyżej 20 m3 oleju opałowego) co z uwagi na wielkość sprzedaży oznaczało, że nie dotyczyła ona osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Okolicznością oczywistą jest też brak sprawdzania tożsamości osób nabywających olej opałowy. Stwierdzone w sprawie sytuacje, w których dochodziło do rozbieżności w danych osobowych powinny być dla strony wystarczającym sygnałem do wdrożenia określonego rodzaju postępowania weryfikacyjnego nabywców oleju opałowego.
Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. albowiem podstawę podjętego rozstrzygnięcia nie stanowił, jak próbuje dowodzić w skardze skarżąca niepełny, wybiórczy i nieobiektywny stan faktyczny lecz wyczerpujący, zupełny materiał dowodowy. W oparciu o ww. materiał organy podatkowe udowodniły, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji. Poczyniona ocena nie miała charakteru oceny dowolnej, lecz była zgodna z art. 191 O.p. jak też z logiką i doświadczeniem zawodowym.
3.12. Niezasadny jest też stawiany zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 2 u.p.t.u.p.a. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF z 2003r. w kontekście pozbawienia skarżącej zwolnienia w podatku akcyzowym.
Po pierwsze, wypada zauważyć, że rozporządzenie MF z dnia 23 grudnia 2003r. nie obowiązywało w marcu 2003r. albowiem w tym czasie obowiązywało rozporządzenie MF z dnia 22 marca 2002r., które utraciło moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004r. Przyjmując modyfikację ww. zarzutu w sprawie w sposób uwzględniający właściwy akt prawny wypada wskazać, że skarżąca kwestionuje możliwość pozbawienia jej zwolnienia w podatku akcyzowym z uwagi na uwikłanie w przestępczy proceder, jak też nieudowodnienie przez organy podatkowe, że strona dysponując odpowiednimi środkami nie skorzystała z możliwości ich zastosowania. Tymczasem, jak wynika z wyroku TK, użyte pojęcie należytej staranności ma szerszy charakter i nie dotyczy tylko działań wynikających ze szczególnych norm prawnych. Miernik należytej staranności ma charakter obiektywny odnoszący się do każdego, kto znajdzie się w określonej sytuacji, formułowany na podstawie takich dotyczących ich reguł, jak: zasady współżycia społecznego, szczegółowe normy prawne, pragmatyki zawodowe, zwyczaje itp. W sprawie obok – niewątpliwie istniejącego instrumentu prawnego – jakim była treść art. 35a u.p.t.u.p.a., co zostało wyeksponowane także ww. wyrokach sądów administracyjnych, skarżąca nie wykazała, że dochowała należytej staranności. Podjęta zaś przez nią inicjatywa dowodowa nie wniosła niczego nowego do sprawy. Żądanie sprawdzenia mechanizmu oszustwa na podstawie akt karnych spraw dotyczących osób uczestniczących w procederze przestępczym nie zmienia faktu braku jakichkolwiek okoliczności przemawiających za podjęciem przez skarżącą racjonalnych działań zmierzających do uchronienia przed potencjalnym zagrożeniem, co zostało stwierdzone powyżej. Trudno więc w takim przypadku jak w stanie faktycznym sprawy mówić o nieświadomym przyjmowaniu przez skarżącą nierzetelnych oświadczeń od nabywców oleju opałowego.
3.13. Na zakończenie warto wskazać, że jakkolwiek wykładnia dokonana w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie ma waloru wiążącego, na co słusznie zwrócił uwagę NSA w swym wyroku z dnia 3 września 2013r. sygn. akt I GSK 1163/11, to stosując pomocniczo argumenty w niej zawarte, zwłaszcza dotyczące spraw na gruncie VAT w zakresie dobrej wiary warto, jest zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, w wypadku oszustwa popełnionego przez kupującego w sprawie przed sądem krajowym jest zasadne, by uzależnić prawo sprzedawcy do skorzystania ze zwolnienia od spełnienia wymogu dobrej wiary. Nie jest więc sprzeczne z prawem unijnym wymaganie, by podmiot gospodarczy działał w dobrej wierze i podejmował wszelkie działania, jakich można racjonalnie wymagać w celu upewnienia się, że dokonywana przezeń czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie podatkowym. Po drugie, na zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie może powoływać się podatnik, który nie był w dobrej wierze (por. m.in. wyroki TS w sprawie Teleos, C‑409/04, EU:C:2007:548; Albert Collée, C – 146/05, EU:C:2007:549; R., C-285/09, EU:C:2010:742). Podobna logika wywodu powinna towarzyszyć należytej staranności wskazywanej przez ww. sądy wywodzonej z zasady proporcjonalności. Niedbalstwo i brak przezorności skarżącej w prowadzeniu własnych interesów i w zarządzaniu pracownikami, brak racjonalnych działań w celu upewnienia się co do rzetelności kontrahenta świadczą o braku możliwości skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia przewidzianego w treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF.
3.14. Z tych też względów oddalono skargę na podstawie art. 151 ppsa.