I SA/Wr 2050/03

I SA/Wr 2050/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2005-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /sprawozdawca/
Lidia Błystak /przewodniczący/
Zbigniew Łoboda
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 175
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Protokolant Lucyna Barańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy uznania nieistnienia obowiązku podatkowego z tytułu importu samochodu o d d a l a s k a r g ę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. S. jest decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., którą uchylono decyzję Urzędu Skarbowego w L. Nr [...] z dnia [...] odmawiającą uznania nieistnienia obowiązku podatkowego z tytułu importu samochodu osobowego marki Mercedes typ 140, rok produkcji 1994, nr karoserii [...] - umarzając postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w dniu [...] skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego z tytułu importu samochodu osobowego marki Mercedes. Urząd Skarbowy w L. decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił uznania nieistnienia obowiązku podatkowego wskazując, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, ponieważ obowiązek podatkowy powstał już z chwilą dopuszczenia samochodu do obrotu na polski obszar celny wg decyzji zawartej w dowodzie odprawy celnej Nr [...] z dnia [...] potwierdzonej ostateczną decyzją Nr [...] wymierzającą należności celne i podatkowe w prawidłowych wysokościach.
Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem skarżący złożył w dniu [...] odwołanie, w którym zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą orzeczenia oraz powołał pismo Izby Celnej w C. Nr [...] z dnia [...], która w piśmie tym prosiła o poinformowanie jej, czy wystąpił on z wnioskiem do właściwego Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego. Przedstawiając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego oraz ocenie materiału zgromadzonego w aktach sprawy stwierdziła, że przeprowadzone postępowanie w sprawie nieistnienia obowiązku podatkowego z tytułu importu przedmiotowego samochodu należało uznać za bezprzedmiotowe co oznacza, że brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty. Stosownie bowiem do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.) przysługiwało skarżącemu prawo złożenia żądania stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego pod warunkiem pobrania podatku przez Urząd Celny w terminie jednego miesiąca od dnia jego pobrania.
Izba Skarbowa stwierdziła, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż z możliwości wynikającej z wyżej wymienionego przepisu prawa skarżący nie skorzystał, wobec czego brak było podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego i merytorycznego badania żądania złożonego po upływie terminu, gdyż zgłoszenie takiego żądania po upływie terminu przewidzianego w art. 175 § 1 Kpa powoduje, że staje się ono bezskuteczne, co czyni postępowanie w takim przypadku bezprzedmiotowym. Podkreślono, że termin przewidziany w art. 175 § 1 Kpa jest materialnoprawnym terminem zawitym i jako taki nie podlega przywróceniu. Znaczy to, że jego uchybienie w sposób nieodwracalny skutkuje utratą żądania "uznania obowiązku podatkowego", a zatem organ podatkowy I instancji nie był upoważniony do wydania decyzji orzekającej o nieistnieniu obowiązku podatkowego.
Skarżący w skardze od tej decyzji - wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - zarzucił powołanie się w jej uzasadnieniu na przepis art. 175 § 1 Kpa, wg którego skarżący miał prawo złożenia żądania nieistnienia obowiązku podatkowego w terminie miesięcznym podczas gdy przepis ten w dacie wydania decyzji był skreślony i nie obowiązywał, a ponadto brak było w informacji urzędu celnego pouczenia o wskazanym w tym przepisie terminie, w związku z czym uważa, że zachował odpowiedni termin.
Niezależnie od tego skarżący stwierdził, że przepis, który był podstawą wydania tej decyzji już nie obowiązuje, ponieważ art. 164-179 Kpa zostały skreślone przez art. 307 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.97.137.926) z dniem 1 stycznia 1998 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji orzekający organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów powstaje z mocy przepisu prawa, z chwilą (według stanu prawnego obowiązującego w 1995 r.) dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym.
Urząd celny, wydając decyzję o dopuszczeniu towarów importowanych do obrotu na polskim obszarze celnym, obowiązany był określić kwotę podatku od towarów i usług należnego od tych towarów. Urząd celny obowiązany był również do poboru tych podatków oraz do ich wpłaty na rachunek urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę urzędu celnego za okresy pięciodniowe, w terminie 3 dni po upływie każdego okresu (art. 11 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w roku 1995). W świetle tego przepisu nie może budzić wątpliwości, że urząd celny w tym przypadku pełnił funkcję płatnika w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Jak już wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny (m.in. wyrok z 22.10.87 r., sygn. akt SA/Kr 893/87, publ. ONSA Nr 1/1987), gdy obliczenie i pobranie podatku nastąpiło za pośrednictwem płatnika, kwestionowanie obliczenia podatku przez płatnika, bądź istnienia obowiązku podatkowego, mogło do 1 stycznia 1998 r. następować na podstawie art.175 Kpa. Wskazany przepis uprawniał podatnika, który kwestionował obliczenie podatku przez płatnika, bądź istnienie obowiązku podatkowego, do wystąpienia w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku do właściwego organu podatkowego ze stosownym żądaniem. Po upływie tego terminu obliczenie i pobór podatku stawało się czynnością o skutkach ostatecznych.
Nie ma przy tym znaczenia, że przepis ten (art. 175 Kpa) nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe skarżącego powstało z mocy prawa w 1995 r., zastosowanie do niego znajdowały przepisy obowiązujące w dacie powstania tegoż zobowiązania, w tym regulujące tryb postępowania płatnika i wynikające z niego skutki prawne.
Z tych też względów rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w tej sprawie jest trafne i nienaruszające przepisów prawa.
Z powyższych względów skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - oddalono skargę.