I SA/WR 204/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we WrocławiuWrocław2025-02-20

NSApodatkowewsa

VATegzekucja administracyjnazaległość podatkowazwrot podatkuzajęcie zabezpieczającepostępowanie egzekucyjnezarzuty egzekucyjneWSAuchylenie postanowienia

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

WSA we Wrocławiu uchylił postanowienia organów egzekucyjnych dotyczące zaległości podatkowych w VAT, uznając ich uzasadnienie za wadliwe i nierozpatrzenie wszystkich zarzutów strony.

Spółka zaskarżyła postanowienia organów egzekucyjnych dotyczące zaległości w VAT za kwiecień 2014 r., zarzucając nieistnienie obowiązku i określenie go niezgodnie z decyzją. Organy egzekucyjne oddaliły zarzuty, uznając pośredni zwrot VAT za zaległość. WSA we Wrocławiu uchylił postanowienia obu instancji, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, w tym brak należytego uzasadnienia i nierozpatrzenie wszystkich zarzutów strony, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych wyroków kwestionujących czynności zabezpieczające.

Przedmiotem skargi spółki I. S.A. było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (NUS) o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczącej zaległości w podatku VAT za kwiecień 2014 r. Spółka zarzuciła nieistnienie obowiązku egzekwowanego ponad kwotę 158.147,00 zł oraz określenie obowiązku niezgodnie z decyzją. Organy egzekucyjne uznały, że pośredni zwrot VAT na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego, dokonany w ramach zajęcia zabezpieczającego, stanowi zaległość podatkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS. Sąd uznał, że organy naruszyły przepisy postępowania, w szczególności poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, nierozpatrzenie wszystkich zarzutów strony (w tym dotyczących wadliwości czynności zabezpieczających, które zostały wcześniej prawomocnie uchylone wyrokami WSA) oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności. Sąd podkreślił, że organy nie wykazały, dlaczego wywodzą skutki prawne z czynności zabezpieczających uznanych przez sąd za niezgodne z prawem, a ich uzasadnienia nie pozwalały na kontrolę zgodności z prawem ich stanowiska. W związku z tym sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organy.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli czynności zabezpieczające, na podstawie których dokonano zwrotu, zostały prawomocnie uznane za niezgodne z prawem.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że organy egzekucyjne nie wykazały, dlaczego wywodzą skutki prawne z czynności zabezpieczających uznanych przez sąd za niezgodne z prawem, co podważa zasadność uznania pośredniego zwrotu za zaległość podatkową.

Przepisy (969)

Główne

u.p.e.a. art. 33 § 2

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

u.p.e.a. art. 34

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

p.p.s.a. art. 135

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 145 § 1

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

ustawa o VAT art. 52 § 1

Ustawa o podatku od towarów i usług

ustawa o VAT art. 52 § 2

Ustawa o podatku od towarów i usług

Pomocnicze

k.p.a. art. 15

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 124 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 11

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 8

Kodeks postępowania administracyjnego

p.p.s.a. art. 200

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 205 § 2

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

ustawa o VAT art. 87 § 2

Ustawa o podatku od towarów i usług

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 89 § 1

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 33 § 2

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 18

Skład orzekający

Dagmara Stankiewicz-Rajchman

przewodniczący sprawozdawca

Tadeusz Haberka

sędzia

Łukasz Cieślak

asesor

Informacje dodatkowe

Dane finansowe

WPS: 19 841 142 PLN

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów

Drafting pism i dokumentów

Odpowiedzi na pytania prawne

Pogłębiona analiza z doktryny

Wypróbuj Asystenta AI za darmo

Powiązane tematy

VAT egzekucja administracyjna zaległość podatkowa zwrot podatku zajęcie zabezpieczające postępowanie egzekucyjne zarzuty egzekucyjne WSA uchylenie postanowienia

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony

I SA/Wr 204/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dagmara Stankiewicz-Rajchman /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Cieślak
Tadeusz Haberka
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka Asesor WSA Łukasz Cieślak , Protokolant: Referent Izabela Kremza, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2024 r. nr 0201-IEW2.7113.35.2023.2 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej I. uchyla w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna z dnia 24 listopada 2023 r. nr 0224-SEW-2.7113.37.2023.1; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. S.A. z siedzibą we W. (dalej jako: strona, skarżąca, spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) z dnia 12 stycznia 2024 r. nr 0201-IEW2.7113.35.2023.2 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Fabryczna (dalej jako: NUS, organ I instancji) z dnia 24 listopada 2023 r. nr 0224-SEW-2.7113.37.2023.1 o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku w całości oraz oddaleniu zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w całości.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w wysokości 158.147,00 zł. Postanowieniem z dnia 4 maja 2023 r. NUS nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W dniu 5 czerwca 2023 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którym objęto poniższe kwoty za kwiecień 2014 r. z tytułu niezapłaconego podatku od towarów i usług z okresów miesięcznych:
- 14.597.035,20 zł wraz z odsetkami w kwocie 5.381.906,90 zł;
- 5.244.106,90 zł wraz z odsetkami w kwocie 260.912,30 zł;
- 86.093,40 zł wraz z odsetkami w kwocie 38.923,60 zł;
- 1.917,50 zł wraz z odsetkami w kwocie 886,20 zł;
- 7.315.674,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 2.697.279,00 zł;
- 70.136,20 wraz z odsetkami w kwocie 35321,70 zł.
Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej został doręczony stronie w dniu 9 czerwca 2023 r.
Pismem z dnia 10 czerwca 2023 r. spółka wniosła zarzut:
1) nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] w wysokości ponad kwotę 158.147,00 zł oraz odsetek ustawowych od tej kwoty;
2) określenia obowiązku niezgodnie z treścią decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. (378000-CKK1.4103.10.2020.SZD), stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...].
Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 64 ust. 1-3 w związku z art. 21 ust. 3 Konstytucji RP i art 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przez pozbawienie strony bez uzasadnionej przyczyny prawa do dysponowania jej majątkiem.
Strona podniosła, że zadeklarowana do zwrotu nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2014 r. nigdy nie została zwrócona na rachunek bankowy. Stąd też w decyzji wymiarowej z dnia 31 stycznia 2023 r. nie określono obowiązku zwrotu przez spółkę kwoty 19.841,142,00 zł. Z tych też względów – zdaniem spółki – ciąży na niej zobowiązanie wyłącznie określone decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. Skarżąca zwróciła uwagę na zakończone postępowanie w sprawie zabezpieczenia na jej majątku i wydany w tej sprawie wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jak również na fakt złożenia wniosku o zwrot środków pieniężnych zatrzymanych w ramach zakończonego postępowania zabezpieczającego.
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2023 r. NUS, stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku ponad kwotę 158.147,00 zł oraz należnych odsetek od tej kwoty i oddalił zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia.
Na skutek zażalenia powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem DIAS z dnia 18 września 2023 r. Zdaniem organu odwoławczego wierzyciel niezasadnie stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku ponad kwotę należności głównej 158.147,00 zł oraz należnych odsetek od tej kwoty.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2023 r. organ I instancji oddalił w całości zarzuty z skarżącej z dnia 10 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu NUS wskazał, że fakt przekazania zwrotu w kwocie 19.841.142,00 zł wraz z oprocentowaniem na rachunek depozytowy, jako zwrotu pośredniego, stanowi o istnieniu zaległości podatkowej. Zdaniem organu I instancji zaległością jest również kwota określona na podstawie decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. W związku z powyższym NUS uznał zarzut jako bezzasadny. Z kolei co do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią ww. decyzji, tj. ponad kwotę 158,147,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, organ I instancji wyjaśnił, że kwoty ujęte w tytule wykonawczym są konsekwencją wydania decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutu nieistnienia obowiązku, wskazując, że przesłanką tego zarzutu jest sytuacja, w której obowiązek nie istnieje, z uwagi na fakt, że w ogóle nie istniał. Zdaniem DIAS w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, albowiem w dniu 23 maja 2014 r. strona złożyła deklarację VAT-7 dla potrzeb podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. wykazując kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 19.841.142,00 zł. Następnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie decyzją z dnia 29 marca 2016 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w kwocie 3.961.264,00 zł ze względu na zawyżenie kwoty podatku do zwrotu na rachunek bankowy o 19.841.142,00 zł oraz zaniżenie kwoty podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego o 3.961.264,00 zł. Następnie decyzją z dnia 24 lipca 2019 r. DIAS uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem zdaniem organu odwoławczego po wydaniu decyzji z dnia 24 lipca 2019 r., prawnie skuteczna pozostała złożona deklaracja VAT-7 z dnia 23 maja 2014 r.
Niezależnie od powyższego, decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. Naczelnik Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie określił stronie przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji za:
- grudzień 2012 r. - zobowiązanie w wysokości 5.956.762 zł oraz odsetki w wysokości 3.292.131 zł;
- styczeń 2013 r. - zobowiązanie w wysokości 3.717.693 zł oraz odsetki w wysokości 2.014.582 zł;
- luty 2013 r. - zobowiązanie w wysokości 2.705.161 zł oraz odsetki w wysokości 1.441.369 zł;
- marzec 2013 r. - zobowiązanie w wysokości 5.079.115 zł oraz odsetki w wysokości 2.656.655 zł;
- kwiecień 2013 r. - zobowiązanie w wysokości 5.826.639 zł oraz odsetki w wysokości 2.990.423 zł,
przybliżoną kwotę nienależnie, zwróconego podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji za:
- luty 2013 r. - nienależny zwrot w wysokości 9.197.245 zł oraz odsetki w wysokości 4.712.013 zł;
- marzec 2013 r. - nienależny zwrot w wysokości 2.426.089 zł oraz odsetki w wysokości 1.201.745 zł,
- kwiecień 2013 r. - nienależny zwrot w wysokości 7.595,928 zł. oraz odsetki w wysokości 3.770.910 zł,
przybliżoną kwotę należnego podatku od towarów i usług podlegające wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tych kwot na dzień wydania decyzji za:
- grudzień 2012 r. - należny podatek w wysokości 1.161.165 zł oraz- odsetki w wysokości 641.742 zł;
- styczeń 2013 r. - należny podatek w wysokości 732.519 zł oraz-odsetki w wysokości 396.945 zł;
- luty 2013 r. - należny podatek w wysokości 1.395.589 zł oraz odsetki w wysokości 743.600 zł;
- marzec 2013 r. - należny podatek w wysokości 2.382.905 zł oraz odsetki w wysokości 1.246.390 zł;
- kwiecień 2013 r. - należny podatek w wysokości 1.499.138 zł oraz odsetki w wysokości 769.407 zł,
oraz orzekł o zabezpieczeniu ww. kwot przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za okres od grudnia 2012 r. do kwietnia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 grudnia 2022 r. DIAS umorzył postępowanie odwoławcze w związku z doręczeniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 r. do kwietnia 2013 r.
Kolejno DIAS wskazał, że z uwagi na dokonane przez NUS zajęcie zabezpieczające innych wierzytelności z dnia 18 grudnia 2019 r. nr [...] w toku powyższego postępowania, organ I instancji przekazał kwotę zwrotu wynoszącą 19.841.142,00 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości 7.315.674,00 zł na rachunek organu egzekucyjnego wskazany w zajęciu wierzytelności. Zdaniem DIAS zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w art. 89 § 1 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, dalej: u.p.e.a.). W przypadku skarżącej miało to miejsce w dniu 24 grudnia 2019 r. Zatem deklarowany przez stronę zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym stanowi wierzytelność, której dłużnikiem był organ podatkowy. W związku z czym zawiadomienie organu podatkowego jako dłużnika wierzytelności skarżącej o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności pieniężnych skutkowało zakazem dokonania zadeklarowanego zwrotu bezpośrednio na rachunek strony oraz nakazem dokonania tego zwrotu w sposób pośredni na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego.
Następnie DIAS przywołał treść wyroku NSA z dnia 6 września 2022 r., sygn. III FSK 832/21. Wyjaśnił dalej organ odwoławczy, że od momentu dokonania w sposób pośredni zwrotu wykazanej przez stronę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym organ podatkowy prawnie i faktycznie nim nie dysponował.
Kolejno DIAS wskazał, że decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w wysokości 158.147,00 zł. Decyzja ta zastąpiła złożoną przez skarżącą deklarację VAT-7 za kwiecień 2014 r. Jej skutkiem było powstanie wierzytelności Skarbu Państwa z tytułu nienależnie wykazanej w powyższej deklaracji oraz zwróconej na rachunek depozytowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z odsetkami za zwłokę.
Zdaniem DIAS spowodowało to powstanie obowiązku uregulowania kwoty:
- 19.841.142,00 zł wynikającej z dokonanego w dniu 24 grudnia 2019 r. zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. w wysokości większej od należnej;
- 7.315.674,00 zł z tytułu nienależnie wypłaconego oprocentowania z dnia 24 grudnia 2019 r. wraz ze zwrotem podatku od towarów i usług wykazanym w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. w wysokości większej od należnej;
- 158.147,00 zł wynikającej z decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że kwoty przekraczające kwotę 158.147,00 zł wraz z odsetkami od tej kwoty zwrócono stronie w sposób pośredni, a powstanie zaległości z tego tytułu jest skutkiem zakwestionowania przez skarżącą rozliczenia za kwiecień 2014 r. i określenia zobowiązania za ten okres. Pomimo, że organ podatkowy nie określił w sentencji decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. obowiązku zwrotu kwoty wykazanej przez stronę w złożonej deklaracji za kwiecień 2014 r. wraz z oprocentowaniem, nie powoduje to, iż obowiązek ten nie istnieje. Jest on wynikiem dokonanych rozliczeń w tym przypadku. Przekazanie zwrotu i oprocentowania na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego, jako zwrot pośredni, jest zaległością podatkową, a zatem obowiązek w tym zakresie istnieje.
Odnośnie zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. DIAS wskazał, że źródłem obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej jest m.in. decyzja. Obowiązek może wynikać także bezpośrednio (wprost) z przepisu prawa.
W dniu 5 czerwca 2023 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący poniższe kwoty (należności główne):
- 158.147,00 zł (86.093,40 zł + 1.917,50 zł + 70.136,20 zł) - zobowiązanie określone decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r.;
- 19.841.142,00 zł (14.597.035,15 zł + 5.244.106,85 zł) - zaległość z tytułu zrealizowanego w dniu 24 grudnia 2019 r. nienależnego zwrotu;
- 7.315.674,00 zł - zaległość z tytułu zrealizowanego w dniu 24 grudnia 2019 r. nienależnego oprocentowania.
Wskazał dalej DIAS, że ww. tytuł wykonawczy obejmował również odsetki za zwłokę od ww. kwot w wysokości i za okresy wskazane w tym tytule.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że z sentencji decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. nie wynika wprost obowiązek uregulowania przez stronę kwoty z tytułu nienależnego zwrotu podatku oraz nienależnie wypłaconego oprocentowania wraz z odsetkami za zwłokę, jednak uregulowanie tych zaległości jest konsekwencją wydania tej decyzji i uznania ww. kwot za zaległości podatkowe. Na stronie 147 decyzji wskazano kwotę podatku do zapłaty w wysokości 158.147,00 zł oraz kwotę nienależnego zwrotu podatku w kwocie 19.841.142,00 zł. Oprocentowanie naliczono zgodnie z przepisami prawa za okres od dnia 23 lipca 2014 r. do dnia 30 marca 2016 r. w wysokości 50 % stawki odsetek i od dnia 31 marca 2016 r. do dnia 24 grudnia 2019 r. w wysokości 100 % stawki odsetek (zwrotu dokonano w dniu 24 grudnia 2019 r.). Kwoty wykazane w ww. tytule wykonawczym dotyczą wierzytelności Skarbu Państwa i są konsekwencją błędnie dokonanego przez skarżącą rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. Wykazanie przez stronę w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. kwoty podatku naliczonego nad należnym, zwróconej następnie na konto depozytowe organu w związku z zajęciem zabezpieczającym innej wierzytelności Skarbu Państwa, w sytuacji gdy na skutek weryfikacji ww. rozliczenia przez organ kontroli skarbowej określona została kwota zobowiązania do zapłaty, skutkowało powstaniem zaległość] podatkowej z tytułu nienależnego zwrotu podatku oraz z tytułu nienależnie wypłaconego; oprocentowania. Ujęcie tych zaległości w tytule wykonawczym jest zgodne z decyzją wymiarową oraz stanem faktycznym w sprawie.
Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w wyniku powyższego, kwota nienależnie zwrócona przez organ podatkowy, jak również kwota nienależnie wypłaconego oprocentowania zwrotu, w związku z decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. została prawidłowo wskazana w tytule wykonawczym. Wystawiając przedmiotowy tytuł wykonawczy NUS uwzględnił kwoty dokonanego w sposób pośredni zwrotu podatku zadeklarowanego przez skarżącą w deklaracji złożonej w dniu 23 maja 2014 r. wraz z oprocentowaniem i kwotą określoną na podstawie decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r. Kwoty te zatem wskazano w tytule wykonawczym prawidłowo, bowiem wynikają z ww. decyzji, jak również z przepisów prawa.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją strona wniosła skargę zarzucając naruszenie przepisów:
- art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) przez utrzymanie w mocy postanowienia NUS mimo jego niezgodności z prawem wobec naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 33 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. przez bezzasadne oddalenie zarzutu nieistnienia obowiązku ponad kwotę 158.147,00 zł. oraz zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią decyzji nr 378000-CKK1.4103.10.2020 Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie;
- art. 52 § 1 O.p. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) oraz art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r. Nr L347, str. 1 ze zm., dalej: dyrektywa VAT) i art. 2 Konstytucji przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zajęcie zabezpieczające wierzytelności z tytułu zwrotu podatku VAT w kwocie nienależnej, stanowi tzw. "zwrot pośredni podatku" skutkujący powstaniem po stronie podatnika zaległości podatkowej.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że skoro strona nie uzyskała za miesiąc kwiecień 2014 r. dotychczas środków z tytułu zwrotu podatku VAT w żadnej kwocie, to nie może być mowy o nienależnym zwrocie, stanowiącym zaległość podatkową. Przepis art. 52 § 1 pkt 1 O.p. nie miał zdaniem skarżącej zastosowania w tym przypadku.
W ocenie skarżącej wykładnia przepisu art. 52 § 1 O.p , w ramach której uznaje się za zwrot pośredni podatku VAT dokonanie zajęcia prawa do tego zwrotu w ramach postępowania zabezpieczającego, byłaby też sprzeczna z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 273 Dyrektywy VAT oraz z zasadą sprawiedliwości społecznej wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, jako przyznająca Skarbowi Państwa nieuzasadnione korzyści kosztem podatnika. Zdaniem strony w sytuacji gdy na rzecz podatnika nie dokonano realnego zwrotu podatku, nawet w sytuacji gdy podatnik ten w złożonej deklaracji zawyżył kwotę zwrotu, po stronie Skarbu Państwa nie zaistniała żadna szkoda, a podatnik nie uzyskał żadnej korzyści kosztem Skarbu Państwa. Tak więc w ocenie skarżącej, dopóki nie nastąpi rzeczywisty zwrot podatku na rzecz podatnika, dopóty nie może powstać zaległość podatkowa.
W uzasadnieniu skarżąca wywiodła ponadto, że zajęcie zabezpieczające na podstawie którego organ, dokonał "zwrotu pośredniego" podatku VAT za miesiąc kwiecień 2014 r., zostało zakwestionowane prawomocnym wyrokiem sądowym. Prawomocnym wyrokiem sądowym zostało również zakwestionowane zobowiązanie podatkowe, które zostało zabezpieczone wierzytelnością skarżącej z tytułu zwrotu VAT za miesiąc kwiecień 2014 r. W ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego dotyczącego podatku VAT za okres od grudnia 2012 r. do kwietnia 2013 r., NUS dokonał w dniu 24 grudnia 2019 r. zajęcia wierzytelności skarżącej m.in. z tytułu zwrotu podatku VAT kwiecień 2014 r. oraz zdeponował zajęte środki na koncie depozytowym Urzędu. Następnie zarządzenie zabezpieczenia, na podstawie którego dokonano ww. zajęcia zabezpieczającego zostało wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 835/21. Tymczasem organ I instancji, zabezpieczone, niezgodnie z prawem, środki pieniężne, znajdujące się na koncie depozytowym Urzędu Skarbowego, a więc którymi skarżąca nigdy nie dysponowała, traktuje jako zaległość podatkową i wszczyna w stosunku do Skarżącej egzekucje obejmującą ww. rzekomą zaległość podatkową. Strona zarzuciła, że zobowiązanie podatkowe skarżącej zabezpieczone, w ramach ww. niezgodnego z prawem postępowania zabezpieczającego, zostało określone przez organy podatkowe niezgodnie z prawem i w związku z tym wydane w sprawie podatku VAT za okres od grudnia 2012 r. kwietnia 2013 decyzje wymiarowe organów I i II instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu sygn. akt
I SA/Wr 1341/16, a ostatecznie postępowanie podatkowe w tej sprawie zostało zakończone decyzją DIAS o umorzeniu postępowania podatkowego. Zdaniem spółki w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy organy dokonały, niezgodnie z prawem, zabezpieczenia swej wierzytelności, określonej niezgodnie z prawem i faktycznie nie istniejącej, pozbawiając tym samym skarżącą możliwości korzystania ze swoich środków pieniężnych, a dodatkowo egzekwują od skarżącej te środki. Skarżąca zarzuciła, że takie działanie organów podatkowych i egzekucyjnych łamie nie tylko podstawowe zasady postępowania podatkowego, ale również standardy konstytucyjne.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji jest wobec powyższego związany "granicami sprawy", lecz nie jest związany "granicami skargi". Granice przedmiotowe odnoszą się do materialnego stosunku prawnego, który legł u podstaw postępowania, albo który w wyniku postępowania administracyjnego został ukształtowany mocą kontrolowanego aktu (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I OSK 3196/19). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania (art. 3 § 2 pkt 3 w zw. z art. 145 p.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012, CBOSA). Wartym też podkreślenia jest to, że - po myśli art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Zdaniem Sądu, postanowienia organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia DIAS utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, wydane na podstawie art. 33 i art. 34 u.p.e.a. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zdaniem DIAS podniesione przez spółkę zarzuty: nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym ponad kwotę 158.147,00 zł (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 31 stycznia 2023 r (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a.), są niezasadne. Odmienne stanowisko zajęła strona, co wyartykułowała w zarzutach, w zażaleniu i ostatecznie w skardze.
W ocenie Sądu, DIAS rozpoznając zażalenie od postanowienia NUS, w istocie zaniechał rozpoznania sprawy (czym naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), sporządził uzasadnienie, w którym nie odniósł się do całości argumentacji prezentowanej przez skarżącą w zarzutach i w zażaleniu, powielając jedynie uzasadnienie zawarte w postanowieniu NUS. W efekcie sporządził wadliwe uzasadnienie naruszające art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (dot. treści uzasadnienia), naruszając tym samym w konsekwencji art. 11 w zw. z art. 18 u.p.e.a. (zasada przekonywania) oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (zasada zaufania do władzy publicznej).
Sąd wyjaśnia, że zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza do wykazania, że:
a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) albo
b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a.), albo
c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.), albo
d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), albo
e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.), albo
f) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a.) (zob. pkt 2 komentarza do art. 33 u.p.e.a. (w:) P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023).
Mając powyższe na uwadze organy w niniejszej sprawie, będąc wierzycielem egzekwowanego obowiązku administracyjnego i przystępując do oceny złożonych przez skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, powinny jednoznacznie ustalić treść egzekwowanego obowiązku, w stosunku do którego dokonują oceny zasadności zgłoszonych przez zobowiązaną podstaw wniesionego zarzutu. Niedopuszczalna jest bowiem taka sytuacja, w której wierzyciel dokonuje oceny wniesionego zarzutu abstrahując od oceny rzeczywistego istnienia danego obowiązku i jego treści.
Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 124 § 2 k.p.a. wymaga zaś, by postanowienie zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Uzasadnienie prawne obejmuje zaś wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zdaniem Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podkreślić bowiem należy, iż postanowienia te nie zawierają prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które pozwalałoby Sądowi na dokonanie kontroli zgodności z prawem tego postanowienia w aspekcie postawionych przez spółkę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Innymi słowy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia (oraz postanowienia NUS) nie pozwala Sądowi na weryfikację zgodności z prawem stanowiska DIAS, iż zarzuty egzekucyjne skarżącej są nieuzasadnione. W tym miejscu należy wskazać, iż zarzuty strony skarżącej dotyczące nieistnienia obowiązku opierały się nie tylko na kontestowaniu uprawnienia organu do zastosowania w sprawie art. 52 § 1 O.p., lecz również i na tym, iż przepis ten znalazł zastosowanie w szczególnych okolicznościach sprawy jakie skarżąca opisała we wniesionych zarzutach a następnie powtórzyła w zażaleniu od postanowienia organu I instancji oraz skardze do tutejszego Sądu. W tym kontekście organy podatkowe, zdaniem Sądu, nie odniosły się do wszystkich wniesionych przez stronę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość z tytułu podatku VAT za kwiecień 2014 r., która to zaległość, w ocenie organów, powstała z uwagi na dokonanie pośredniego zwrotu podatku VAT wynikającego z deklaracji za kwiecień 2014 r. w związku z dokonanym zajęciem zabezpieczającym z dnia 18 grudnia 2019 r. wynikającym z decyzji zabezpieczającej z dnia 19 czerwca 2019 r., czym naruszyły art. 6 (zasadę praworządności), art. 7 (zasadę prawdy obiektywnej), art. 8 (zasadę zaufania do władzy publicznej), art.11 (zasadę przekonywania) oraz art.124 § 2 k.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a.
Sąd, nie może z powodu uchybień organu odwoławczego zweryfikować jego twierdzenia, że dokonując w dniu 24 grudnia 2019 r. przelewu środków pieniężnych w ramach realizowanego zwrotu VAT za kwiecień 2014 r. na poczet zajęcia zabezpieczającego NDUS działał w granicach obowiązującego prawa. Podkreślić bowiem należy, że to właśnie z tych czynności zabezpieczających organy wywodzą powstanie egzekwowanego obowiązku w powiązaniu z decyzją wymiarową z dnia 31 stycznia 2023 r. Sąd akcentuje, że treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1571/22, CBOSA). Należy dodać, że uregulowana w art.11 k.p.a. zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia i zarzuty strony lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy.
W sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wskazanych wymogów.
Dodać również należy, że motywacja organu nie powinna stanowić przedmiotu domysłu sądu. Rolą sądu nie jest bowiem samodzielne poszukiwanie argumentów przemawiających za danym rozstrzygnięciem, a ocena tych, które zostały zaprezentowane przez organ (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 426/20, CBOSA).
Ponadto Sąd zauważa, że w zaskarżonym postanowieniu DIAS zajął stanowisko, że w wyniku wydania decyzji wymiarowej z dnia 31 stycznia 2023 r. powstała zaległość podatkowa w VAT za kwiecień 2014 r.:
- 19.841.142,00 zł wynikającej z dokonanego 24 grudnia 2019 r. zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. w wysokości większej od należnej;
- 7.315.674,00 zł z tytułu nienależnie wypłaconego oprocentowania 24 grudnia 2019 r. wraz ze zwrotem podatku od towarów i usług wykazanym w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. w wysokości większej od należnej;
- 158.147,00 zł wynikającej z decyzji z 31 stycznia 2023 r.
Organ odwoławczy wyraził pogląd tożsamy z wyrażonym w postanowieniu NUS, że zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 i § 2 O.p. przekazany w dniu 24 grudnia 2019 r. na rachunek depozytowy, nienależny zwrot VAT za kwiecień 2014 r. wraz z oprocentowaniem, stanowi zaległość podatkową a zatem egzekwowany obowiązek w tym zakresie istnieje. Jednocześnie w odpowiedzi na zarzut strony wskazujący na okoliczność zakwestionowania zajęć zabezpieczających, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrokami: z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1341/16 i z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 835/21) DIAS w zaskarżonym postanowieniu w ogóle do tej kwestii się nie odniósł czym naraził się nie tylko na skuteczny zarzut nierozpoznania w całości zarzutów wniesionych przez skarżącą, lecz również na zarzut nierozpoznania w całości zażalenia.
W odpowiedzi na skargę stwierdził zaś lakonicznie, że nie zmienia to ustaleń organów podatkowych w sprawie. W ocenie Sądu, przedstawione stanowisko organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego i w związku z tym nie może zostać skontrolowane przez tutejszy Sąd. Reasumując, Sąd w kontrolowanej sprawie nie zna motywów jakimi kierowały się organy zajmując takie stanowisko w zakresie zarzutów strony. Zarzuty te mają istotny charakter albowiem strona – powołując się na przytoczone wyroki tut. Sądu - zarzuciła że zajęcia zabezpieczające, na podstawie których NDUS dokonał w dniu 24 grudnia 2019 r. przekazania środków pieniężnych na rachunek depozytowy tytułem zwrotu bezpośredniego za kwiecień 2014 r, były niezgodne z prawem. Zarzut ten NUS potwierdził w postanowieniu wydanym w I instancji. Z prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 835/21 wynika, że uchylone zostały postanowienia organów w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji zabezpieczającej. Wskazano również, że w tej sytuacji nie było podstaw do wydania zarządzeń zabezpieczenia a ich wydanie było niedopuszczalne i wypaczało ocenę prawną dokonaną w prawomocnym wyroku z dnia 18 sierpnia 2020 r. i sygn. akt I SA/Wr 44/20.
W związku z powyższym, Sąd w składzie orzekającym w sprawie akcentuje, że organy nie uzasadniły dlaczego wywodzą skutki prawne – w postaci istnienia zaległości podatkowych w VAT za kwiecień 2014 r. - z czynności zabezpieczających uznanych przez Sąd w prawomocnym wyroku za niezgodne z prawem, wbrew przepisom art. 6 k.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a. i art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Podkreślić jednocześnie należy, iż Sąd nie kwestionuje dokonanej przez organy podatkowe wykładni przepisu art. 52 § 1 O.p. polegającej na uznaniu, iż zajęcie zabezpieczające wierzytelności z tytułu zwrotu podatku VAT w kwocie nienależnej stanowi tzw. "zwrot pośredni podatku", skutkujący powstaniem zaległości podatkowej samej w sobie, lecz wskazuje, iż w realiach kontrolowanej sprawy w związku z postawionymi przez spółkę zarzutami wobec toczącej się egzekucji administracyjnej, wykładni tej należy dokonać z uwzględnieniem powoływanych przez stronę prawomocnych wyroków tutejszego sądu, a w tej kwestii sąd organów wyręczać nie może.
Ponownie podkreślić należy, że rolą sądu nie jest samodzielne poszukiwanie argumentów przemawiających za danym rozstrzygnięciem, a ocena tych, które zostały zaprezentowane przez organ.
Reasumując, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala na poznanie argumentacji organu, dlaczego zarzut strony dotyczący nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest bezzasadny. Dodatkowo DIAS naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – art. 15 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., bowiem nie rozpatrzył i nie odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych w zażaleniu. Zasada dwuinstancyjności obowiązuje także w postępowaniu zażaleniowym - dotyczy postanowień, na które przysługuje zażalenie. Jej istotą jest natomiast dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zatem w postępowaniu zażaleniowym powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa" (por. wyrok WSA w Kielcach z 9 listopada 2023 I SA/Ke 365/23 LEX nr 3628551). Organ odwoławczy nie sprostał tym wymogom wydając skarżone postanowienie.
Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu postanowień organów obydwu instancji (punkt I sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI