I SA/Wr 200/25

I SA/Wr 200/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tadeusz Haberka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant, Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 27 listopada 2024 r. znak SKO 4121/260/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. L. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 27 listopada 2024 r. znak 4121/260/2024, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 28 sierpnia 2024 r. znak F.3120.100.2023.ES, uchylającą w całości decyzję Burmistrza z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK, ustalającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. oraz ustalającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 r. w wysokości 8 800 zł.
Postępowanie przed organami.
Jak wynika z akt sprawy, nakazem płatniczym z 25 marca 2021 r. nr F.3120.51.2021.AK Burmistrz ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 1 894 zł. Następnie, w ramach czynności sprawdzających dokonano analizy danych zawartych w informacji złożonej przez stronę ze stanem faktycznym. Z posiadanych informacji wynikało, że budynek położony na działce nr [...] i [...] w S.(1) jest związany z działalnością gospodarczą, polegającą na wynajmie turystom pokoi. Działalność rozpoczęto w 2014 r., na co wskazuje oferta obiektu zamieszczona na portalu w.[...].pl. Od 2018 r. oferta została także udostępniona na portalach: n.[...].pl oraz b.[...].com, a więc jeszcze przed wydaniem pierwotnej decyzji wymiarowej. W związku z powyższym, postanowieniem z 4 kwietnia 2023 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK, dotyczącą zobowiązania strony w podatku od nieruchomości za 2021 r. W postępowaniu tym ustalono, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania ww. decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tym samym, spełniona została dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm.; dalej: o.p.). Organ nie dysponował w dacie wydania decyzji wiedzą, że nieruchomość położona w S.(1) - "G." jest związana z działalnością gospodarczą. 15 lipca 2024 r. Burmistrz przeprowadził oględziny nieruchomości położonej w S.(1). Nieruchomość została udostępniona przez S. L., który zgodnie z informacją udzieloną przez stronę jest osobą zarządzającą ww. obiektem. "G." oferuje miejsca noclegowe, w budynku znajduje się 7 pokoi oraz jeden apartament. Na parterze znajduje się 1 apartament z dwoma pokojami i łazienką (oznaczony jako pokój prywatny), pomieszczenie gospodarcze, toaleta, a także kuchnia, spiżarnia i sala konsumpcyjna z antresolą. Na piętrze znajdują się toalety i 7 pokoi w dwóch standardach (z łazienkami i bez) z podobnym wyposażeniem (łóżka, szafy, komody, stół z krzesłami). W piwnicy natomiast znajduje się garaż, w którym znajdował się sprzęt narciarski, magazyn opału, kotłownia, magazyn, sauna (płatna - 50 zł za 1 godzinę), toaleta, bar z kuchnią oraz sala rekreacyjna. W złożonej informacji wykazano powierzchnię użytkową budynku – [...] m2. Podczas oględzin pracownicy dokonali pomiaru powierzchni użytkowej obiektu i ustalono, że powierzchnia użytkowa budynku wynosi [...] m2. Ponadto, na podstawie informacji zamieszczanych na stronach internetowych (www.b.[...].pl, www.c.[...].pl, www.n.[...].pl, www.w.[...].pl, www.p.[...].pl, www.f.[...].pl, www.f.(1)[...].pl, w.(1)[...].pl, m.[...].pl), ustalono, że "G." do dyspozycji gości oddaje 7 pokoi oraz apartament składający się z dwóch pokoi. Udostępniana jest także sala kominkowa z tv, antresolą, bar z kominkiem, przechowalnia sprzętu narciarskiego, a także sauna i solarium. W obiekcie oferowane jest wyżywienie na miejscu. Informacje umieszczane na stronach internetowych znalazły potwierdzenie podczas przeprowadzonych 15 lipca 2024 r. oględzinach. Odwołując się do dyspozycji art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 1a ust. 2a pkt 1 oraz art. 1a ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170, ze zm.; dalej również: u.p.o.l.), Burmistrz wskazał, że wyłączenie agroturystyki z działalności gospodarczej na potrzeby podatku od nieruchomości, wymaga spełnienia łącznie czterech warunków: 1) działalność winna być prowadzona w budynku mieszkalnym, 2) budynek taki ma znajdować się na terenie wiejskim, 3) osoba wynajmująca ma stały pobyt w gminie położonej na tym terenie, 4) liczba wynajmowanych pokoi nie przekracza 5. Dalej Burmistrz stwierdził, że w przypadku nieruchomości położonej w S.(1) nie są spełnione ww. warunki wyłączenia, gdyż - zgodnie z wypisem z rejestru gruntów wydanym przez Starostwo Powiatowe w Kłodzku z 24 maja 2023 r. - rodzaj budynku określono jako inny budynek niemieszkalny. Zgodnie z oświadczeniem strony w piśmie z 14 maja 2023 r. nieruchomość położona na terenie gminy S. - w S.(1) "nigdy nie była przez nią zamieszkiwana" (wskazując jednocześnie na adres zamieszkania swój i S. L. – G., [...] N.), co potwierdza również właściwość urzędu skarbowego (pisma z 5 i 27 czerwca 2024 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie), zaś w obiekcie do dyspozycji gości przeznaczono powyżej 5 pokoi, co znajduje potwierdzenie w protokole oględzin oraz opisach zamieszczonych na stronach internetowych. Dalej Burmistrz wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz, że wykonywana w obiekcie "G." działalność jest działalnością gospodarczą, na potrzeby której wybudowany został budynek mieszkalno-pensjonatowy w S.(1), o powierzchni użytkowej [...] m2 (zgodnie z wykonanym pomiarem). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Burmistrz wskazał, że działalność podatnika w zakresie zapewnienia obiektów noclegowych turystycznych i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania spełnia cechy działalności gospodarczej. Nawet jeżeli wynajem nie jest działalnością główną, a jedynie dodatkową, to działalność polegająca na wynajmie lokali na cele noclegowe dla turystów jest nakierowana na osiągnięcie zysku. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził zdaniem Burmistrza, że budynek położony w S.(1) ma związek z prowadzoną działalnością i jest wykorzystywany na prowadzenie tej działalności. Choć działalność prowadzona przez zarządcę, tj. S. L. nie jest zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej, to z uwagi na potwierdzone cechy tej działalności jest ona działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236) - art. 3 , a w konsekwencji także w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - art. 1a ust. 1 pkt. 4, gdyż wynajem pokoi jest prowadzony w sposób ciągły i zorganizowany, o czym świadczą podjęte starania dotyczące zarówno przygotowania samego budynku, jak również rozpowszechnianie oferty za pomocą Internetu. Działalność polegająca na świadczeniu usług noclegowych w prywatnych nieruchomościach za pośrednictwem portali internetowych wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej. W celu ustalenia czy podatnik spełnia warunki prowadzenia działalności nierejestrowanej, organ podatkowy pismem z 29 maja 2024 r. wezwał podatnika do przedstawienia: deklaracji PIT-36 za rok 2021, składanej przez osoby prowadzące ten rodzaj działalności, kserokopii wystawionych faktur lub rachunków w roku 2021 w związku z prowadzonym wynajmem pokoi na nieruchomości położonej w S.(1), ewidencji sprzedaży, którą osoba prowadząca działalność nierejestrowaną ma obowiązek prowadzić w celu ustalenia tego, czy nie zostały przekroczone limity przychodów przewidziane dla działalności nierejestrowanej. Pismem z 11 czerwca 2024 r. strona poinformowała, że nie jest w posiadaniu przedmiotowych dokumentów. Burmistrz ustalił także, że strona oraz S. L. nie dokonywali w roku 2021 wpłat na podatek z tytułu najmu, oraz nie składali zeznań podatkowych PIT-36 (pismo z 27 czerwca 2024 r.). podatnik nie prowadzi wyżej wskazanych ewidencji i nie składa zeznań na podatek dochodowy, w związku z czym należy przyjąć, że jest to działalność gospodarcza prowadzona "na czarno". Nie może być ona traktowana jako działalność nierejestrowana, tylko jako niezgłoszona działalność gospodarcza wykonywana bez płacenia podatków. Konsekwencją tego jest opodatkowanie nieruchomości wykorzystywanych do tej działalności stawkami najwyższymi podatku od nieruchomości. Jak wskazał organ I instancji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na stwierdzenie, że budynek w S.(1) o powierzchni [...] m2 oraz grunt (dz. nr [...] i [...]) o powierzchni [...] m2, są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. powinna zatem wynosić 8 801 zł, a nie jak wynikało to z pierwotnej decyzji 1 894 zł.
Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z 27 listopada 2024 r. znak 4121/260/2024 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności SKO wskazało, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania wskazane w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością były informacje o wynajmowaniu pokoi turystom w budynku położonym w S.(1). Z akt sprawy wynika, iż powyższą wiedzę organ podatkowy I instancji powziął na podstawie informacji zamieszonych w Internecie dot. obiektu "G." S.(1), [...] S. Z informacji tych wynika, że obiekt ten obsługuje gości od 2014 r. (data zamieszczenia oferty na portalu w.[...].pl.). Wynajem pokoi turystom znajduje również potwierdzenie w informacjach zamieszonych na stronach: f.[...].pl, b.[...].com, n.[...].pl - data zamieszenia ofert odpowiednio 11 lutego 2018 r., 7 grudnia 2018 r. i 15 lutego 2018 r. Przedmiotowe informacje zostały ujawnione przez organ podatkowy I instancji w trakcie prowadzonych czynności sprawdzających po wydaniu decyzji z 25 marca 2021 r. W ocenie SKO, organ I instancji udowodnił i udokumentował te okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości. Dalej SKO podniosło, że bezsporną była kwalifikacja i opodatkowanie gruntów pozostałych w K., [...] S. (nr geodezyjny [...]). Istotą sporu była jednak zastosowana stawka opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntu i budynku oraz powierzchnia użytkowa budynku - położonych w S.(1) (nr geodezyjny [...] i [...]). Po przytoczeniu regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych SKO wskazało, że budynek położony na nieruchomości w S.(1) obsługuje gości od 2014 r., co potwierdza informacja ze strony www.w.[...].pl - "G." oraz wyjaśnienia złożone przez S. L. (zarządcę nieruchomości) złożone w trakcie pierwszych oględzin nieruchomości przeprowadzonych 23 czerwca 2023 r. Powyższą okoliczność potwierdza również wpisanie tych nieruchomości w 2014 r. do ewidencji innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, prowadzonej przez Burmistrza w drodze decyzji nr 9/2024 z 13 sierpnia 2014 r. wydanej dla S. L. Z akt sprawy nie wynika, by nieruchomość została wykreślona z ww. ewidencji. Pokoje w budynku były oferowane do wynajmu nieograniczonej grupie osób, co odbywało się poprzez portal internetowy. Ustalenie tej okoliczności pozwala na przyjęcie twierdzenia o "zorganizowaniu" takiej działalności. Działalność miała także charakter zarobkowy, gdyż dokonywany najem miał charakter odpłatnego świadczenia, o czym świadczą oferty ze stron internetowych zawierających informacje o cenie wynajmowanych pomieszczeń. SKO wskazało, że o zarobkowym charakterze prowadzonej działalności decydowała jednak treść informacji zawartej w piśmie z 5 czerwca 2024 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie, zgodnie z którą D. L. i S. L. za 2021 r. nie dokonali wpłat na podatek z tytułu najmu oraz nie składali zeznań PIT-36 - z informacji tej wynika jedynie brak rozliczeń z Urzędem Skarbowym. Nie przesądza to o fakcie prowadzenia, czy też nieprowadzenia działalności gospodarczej. Wspomniane okoliczności nie przesądzają również by działalność była prowadzona bez zgłoszenia, tzw. "na czarno". Zdaniem SKO powyższe wnioski Burmistrza nie wpływają jednak na ustalony w sprawie stan faktyczny, co do spełnienia wskazanej przesłanki. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wypełniona została również przesłanka ciągłości wykonywanych przez S. L. czynności we własnym imieniu, na co wskazuje oświadczenie złożone przez ww. w trakcie oględzin, zgodnie z którym obiekt świadczy usługi noclegowe od 2013/2014 r. w okresie zimowym i był użytkowany do marca 2023 r. Jak dalej podniosło SKO, twierdzenie o sezonowości wykorzystania budynków nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym, bowiem z informacji zamieszonych na stronie www.f.[...].pl jak i wynikających z karty ewidencyjnej innego obiektu wynika całoroczny okres świadczenia usług w obiekcie "G.". Dla ciągłości wynajmu istotny jest przede wszystkim trwały zamiar wykonywania tego rodzaju działań. Skoro więc lokal pozostawał przez cały ten czas w ofercie portalu internetowego, to zasadnym jest twierdzenie, że taki zamiar po stronie podatnika występował. SKO uznało także, że bez wpływu na ustalony stan faktyczny miała okoliczność, że strona nie składała na portalach zleceń na reklamę nieruchomości "G.". Wydruki ze stron internetowych zawierające informacje dotyczące prowadzenia działalności mogły stanowić dowód w sprawie, tym bardziej że informacje te znalazły potwierdzenie także w oświadczeniu S. L., zgodnie z którym obiekt świadczy usługi od roku 2013/2014. Potwierdzenie w protokołach oględzin z 23 czerwca 2023 r. jak i z 15 lipca 2024 r. znalazły również informacje zawarte w Internecie, co do adresu i opisu spornej nieruchomości. Ponadto, Burmistrz dokonał również prawidłowych ustaleń w zakresie sytuacji prawnej, w jakiej znajduje się m.in. S. L., a mianowicie czy prowadzi on działalność gospodarczą, czy też działalność nierejestrowaną w myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców - nie stanowiącą działalności gospodarczej. Ustaleń co do nieprowadzenia działalności nierejestrowanej przez S. L. organ dokonał na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie. Jak wynika z ww. informacji, D. L. i S. L. nie dokonali wpłat na podatek z tytułu najmu w 2021 r. i nie złożyli zeznania PIT-36 za 2021 r. Fakt nieprowadzenia działalności nierejestrowanej można również wywieść z treści pisma pełnomocnika Strony z 5 czerwca 2024 r., zgodnie z którym D. L. nie jest w posiadaniu ewidencji sprzedaży prowadzonej dla celów działalności nierejestrowanej. SKO nie podzieliło także zarzutów strony dotyczących błędnego objęcia postępowaniem S. L. (tj. zarządcy i jednocześnie współwłaściciela nieruchomości). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieruchomość położona w S.(1) (nr geodezyjny [...], [...]) na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej stanowi własność małżeństwa D. i S. L. Okoliczność ta przesądza zatem o solidarnym obowiązku podatkowym, zobowiązującym organ podatkowy do objęcia postępowaniem podatkowym wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. SKO stwierdziło także, że bez wpływu na rozpatrywaną sprawę miał podnoszony przez stronę argument, że nie prowadziła działalności gospodarczej od 2015 r. oraz że sporna nieruchomość nie wchodziła nigdy w skład jej przedsiębiorstwa. Jeżeli chodzi o zarzuty strony w zakresie ustaleń dotyczących powierzchni użytkowej pomieszczeń SKO wskazało, że ustaleń tych dokonano w trakcie oględzin spornego budynku przeprowadzonych 15 lipca 2024 r. przez pracowników organu podatkowego w obecności S. L., który nie wniósł żadnych uwag, w tym co do sposobu dokonanych obmiarów i ustalonej liczby i powierzchni użytkowej pomieszczeń znajdujących się w budynku. Zatem bezzasadnym był zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej pomieszczeń. Następnie SKO przeanalizowało kwestię spełnienia przesłanek określonych w art. 1a ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. wyłączających od opodatkowania stawkami najwyższymi, przewidzianymi w art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. budynków mieszkalnych, w których wynajmowane są pokoje gościnne turystom. Dla ziszczenia się przesłanek tego przepisu po pierwsze, budynek mieszkalny musi być położony na terenie wiejskim po drugie, najemca pokoju - turysta - musi go użytkować w ramach potocznie rozumianej formy rekreacji, jaką jest turystyka; po trzecie, osoba wynajmująca musi mieć stały pobyt w gminie, na terenie której znajduje się budynek mieszkalny i po czwarte liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Odnosząc się do charakteru budynku położonego w S.(1) SKO wskazało, że za nieuzasadniony należało uznać zarzut błędnego przyjęcia przez organ podatkowy niemieszkalnego charakteru tego budynku na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wbrew informacjom zawartym w dokumentach budowlanych - decyzji nr 62/U/2005 z 9 czerwca 2005 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-pensjonatowego w S.(1) na działce [...] i [...], gdyż organ podatkowy, dokonując ustaleń w sprawie podatku od nieruchomości związany jest zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania we własnym zakresie ustaleń w tym przedmiocie. Za nieuprawniony SKO uznało również zarzut strony, że Burmistrz nie przedstawił żadnych obiektywnych dowodów na poparcie twierdzenia, że strona nie posiada miejsca pobytu na terenie gminy, na której położona jest nieruchomość podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz, że sporny budynek nie stanowi centrum życiowego strony i nie służy zaspokajaniu jej podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Tezy te znajdują bowiem poparcia w oświadczeniu z 14 maja 2023 r. w którym to strona wyjaśniła, że jest to jedyna nieruchomość na terenie gminy S. i nigdy nie była przez nią zamieszkiwana. Ponadto strona oświadczyła, że obecnie zamieszkuje i jest zameldowana pod adresem G. [...] N. Zdaniem SKO Burmistrz dokonał ustaleń stanu faktycznego w sposób pozwalający na jednoznaczne określenie liczny pokoi pod wynajem. Z ofert zamieszonych w Internecie (strona: w.[...].pl.) wynika, że w budynku położonym na nieruchomości S.(1) było oferowane do wynajmu 7 pokoi i 1 apartament składający się z 2 pokoi już od 2014 r. Taką liczbę wynajmowanych pokoi potwierdzają również oferty z późniejszego okresu - zamieszone na stronach: f.[...].pl, b.[...].com - data zamieszenia ofert odpowiednio 11 lutego 2018 r.,
7 grudnia 2018 r. i 15 lutego 2018 r. oraz przeprowadzone 15 lipca 2024 r. przez pracowników organu I instancji oględziny nieruchomości. W ocenie SKO, na ustalony stan faktyczny nie miały wpływu wskazane przez S. L. podczas oględzin przeprowadzonych 23 czerwca 2023 r. okoliczności świadczenia usług wynajmu tylko w okresie zimowym, a także wyłączenia z użytkowania i pozbawienia mediów obiektu od marca 2023 r. Sezonowość prowadzonej działalności oraz fakt wyłączenia i pozbawienia obiektu mediów nie ma żadnego wpływu na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Fakt czasowego niewykonywania działalności przez podmiot nie oznacza ustania jego bytu podatkowo-prawnego. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności. W konsekwencji fakt czasowego niewykonywania działalności nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sezonowość prowadzonej działalności, nie ma zatem znaczenia dla kwalifikacji nieruchomości, jako związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Za bezzasadny SKO uznało także zarzut niedoręczenia stronie decyzji ostatecznej z 25 marca 2021 r., gdyż z pokwitowań odbioru wynika, że decyzja ta została doręczona stronie 19 kwietnia 2021 r.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 187 § 1 o.p., art. 121 § 1 o.p., art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie przez organ jakichkolwiek kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, a także nieprzestrzeganie zasady dochodzenia do prawdy materialnej, niezbadanie w sposób wyczerpujący okoliczności istotnych dla prowadzonej sprawy, w zakresie w jakim organ nie dokonał obmiarów przedmiotowej nieruchomości we własnym zakresie zgodnie z wytycznymi zawartymi w przepisach art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych lub za pośrednictwem biegłego ustalając tym samym powierzchnię właściwą do opodatkowania w sposób dowolny oraz w zakresie, w jakim organ arbitralnie dokonał dowolnych ustaleń, co do ilości pokoi oddanych do dyspozycji za pośrednictwem portali internetowych u których strona nigdy nie zlecała ujawnienia reklamy w Internecie, a które wskazywały informacje niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, a także w zakresie w jakim dowolnie uznano, iż budynek ma charakter niemieszkalny — wbrew informacjom zawartym w dokumentacji budowlanej oraz w zakresie braku jakichkolwiek wiarygodnych dowodów świadczących o fakcie braku stałego pobytu podatnika na terenie gminy;
2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez organ, iż budynek ma charakter niemieszkalny, w którym oferowany w spornym okresie większą od 5 ilość pokoi, a także uznania, że przedmiotowy budynek nie stanowi centrum życiowego podatnika i nie służy zaspokajaniu jego podstawowych potrzeb mieszkaniowych, ale jest wykorzystywany do działalności gospodarczej przez podatnika, a także uznaniu, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż budynek w S.(1) ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i jest wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności oraz błędne uznanie, iż strona prowadzi działalność gospodarczą;
3. art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne uznanie za pośrednictwem informacji z portali internetowych, w których podatnik nie składał zlecenia na reklamę i które to portale nie zawierały rzetelnych informacji — iż działalność podatnika stanowi działalność gospodarczą podlegającą wyższemu opodatkowaniu podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż strona poniosła jakiekolwiek dochody z wynajmu pokoi oraz, że w ogóle w komentowanym czasie strona wynajmowała pokoje;
4. art. 133 o.p. poprzez błędne uznanie, iż zaskarżona decyzja dotyczy również S. L., który nigdy nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości i błędne zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących jego sytuacji, podczas gdy nie jest on stroną rzeczonego postępowania.
Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca podniosła również, że w aktach sprawy brak jest jednoznacznego dowodu potwierdzającego fakt doręczenia decyzji pierwotnych stronie, gdyż szereg podpisów składanych za stronę znacząco różni się od siebie, co w konsekwencji może prowadzić do stwierdzenia, że gminny organ podatkowy nie doręczył stronie decyzji pomimo obowiązku wprost wynikającemu z art. 211 Ordynacji Podatkowej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Najdalej idącym zarzutem skargi jest ten, w którym skarżąca podnosi, że w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK
Jak stanowi art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
W świetle powyższego warunkiem wstępnym jakichkolwiek rozważań dotyczących zastosowania w sprawie trybów nadzwyczajnych jest ostateczność decyzji. Decyzja jest ostateczna jeżeli została doręczona i upłynął termin do wniesienia od niej odwołania. Jak bowiem stanowi powołany art. 128 o.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych.
Skoro nie jest sporne, że przedmiotowa decyzja Burmistrza została wydana, to w pierwszej kolejności należało zbadać, czy weszła do obrotu prawnego, ta okoliczność jest bowiem sporna.
Jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK. (włączona do akt sprawy, wraz z innymi dowodami, postanowieniem Burmistrza z 25 lipca 2024 r. o włączeniu dokumentów do postępowania podatkowego F.3120.100.2023.ES – poz. 1 tego postanowienia). Nie ma w nich jednak dowodu jej doręczenia. Wobec zarzutów skargi i braku w aktach sprawy ww. dowodu doręczenia Sąd wezwał SKO do uzupełnienia akt administracyjnych przez dołączenie do akt sprawy potwierdzenia doręczenia ww. decyzji Burmistrza S. Wyjaśniono organowi, że w zarzutach skargi z 16 lutego 2025 r. na decyzję organu z 27 listopada 2024 r. znak SKO 4121/260/2024 skarżąca kwestionuje doręczenie jej ww. decyzji, uchylonej decyzją z Burmistrza S. z 28 sierpnia 2024 r. znak F.3120.100.2023.ES w wyniku wznowionego postępowania (co jest dopuszczalne w sprawach zakończonych decyzją ostateczną), gdy w aktach administracyjnych nie ma dowodu doręczenia ww. decyzji, a organ nie odniósł się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu SKO poinformowało Sąd, że nie jest w posiadaniu zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji Burmistrza Miasta S. Wskazało, że potwierdzenie to może znajdować się przy skargach wniesionych przez stronę na decyzje SKO znak SKO 4121/258,259/2024. Wyjaśniło, że ponieważ dokumenty przesyłane do Sądu nie są kserowane, Kolegium nie może jednoznacznie wskazać czy i przy aktach której sprawy może się ono znajdować.
Po weryfikacji zawartości akt ww. spraw (zarejestrowanych w Sądzie pod sygnaturami akt I SA/Wr 198/25 i I SA/Wr 199/25) nie stwierdzono w nich dowodu potwierdzającego doręczenie decyzji Burmistrza S. z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK.
Kolejnym ważkim zarzutem skargi, bowiem dotyczącym tego komu przysługuje przymiot strony w postępowaniu podatkowym i kto powinien być adresatem decyzji, jest zarzut naruszenia art. 133 o.p. poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja dotyczy również S. L., który nigdy nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości.
Zarzut ten jest zasadny ale jego zasadność nie miała wpływu na wynik sprawy, bowiem organ - mimo, że nieprawidłowo w uzasadnieniu decyzji przyjął, że S. L. jest współwłaścicielem nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, gdy nie wynika to z akt sprawy, a wynika z nich, że właścicielką spornej nieruchomości jest D. L. – prawidłowo przeprowadził postępowanie i prawidłowo skierował decyzję do D. L.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego, mimo nieujęcia niżej opisanego naruszenia przepisów postępowania w zarzutach skargi, Sąd zauważa, że stosownie do brzmienia art. 123 § 1 o.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl art. 123 § 2 o.p. organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2. Sąd zauważa, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wyłączających po stronie organu obowiązek wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 o.p.). Mimo jednoznacznego brzmienia ww. przepisu organ II instancji tego obowiązku nie wykonał. Sąd podkreśla, że dla powinności realizacji ww. obligatoryjnego stadium procesu podatkowego nie ma znaczenia fakt, że materiał dowodowy na etapie postępowania odwoławczego nie uległ zmianie. Jak wskazał Naczelny Sądu Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, CBOSA, naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 o.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w okolicznościach wyrokowanej sprawy - w szczególności mając na uwadze brak zarzutu strony wskazującego na naruszenie jej prawa i uzasadniającego ewentualny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy oraz fakt niezmienionego materiału dowodowego, co do którego strona miała zapewnioną możliwość wypowiedzi na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji - ww. naruszenie przepisów postępowania pozostało bez istotnego wpływu na wynik postępowania prowadzonego przez organ II instancji.
Konkludując, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Z przekazanych Sądowi przez SKO akt sprawy nie wynika, aby decyzja Burmistrza Miasta S. z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK została doręczona i miała walor ostateczności, co warunkowało dopuszczalność zastosowania trybu wznowienia postępowania w tej sprawie.
W świetle powyższego za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 121, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. w zw. z art. 240 § 1 o.p.
Z tych też względów uchylono zaskarżoną decyzję w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).
W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO powinno zbadać, czy decyzja Burmistrza Miasta S. z 25 marca 2021 r. znak F.3120.51.2021.AK. posiada walor ostateczności i w zależności od wyników poczynionych ustaleń podjąć stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
(pkt II sentencji wyroku).